«Κλίμα ανομίας» και «μπαμπούλες» από τμήμα της αντιπολίτευσης -στην Ολομέλεια image Ινστιτούτο Βενετίας: Να διασφαλιστεί ορθή διοίκηση διαχειριστικά και επιστημονικά -στην Επιτροπή της Βουλής

Η δημοκρατικώς εκλεγμένη ευρωπαϊκή εξουσία έχει εκχωρηθεί σε άλλα κέντρα -στο Ping Pong Challenge

Καλεσμένος στο  «Ping pong challenge» του ραδιοφωνικού «Εν λευκώ» αυτής της εβδομάδας με τους Σταύρο Διοσκουρίδη και τον Παναγιώτη Μένεγο ήταν ο κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος του ΣΥΡΙΖΑ Νίκος Ξυδάκης.

Ευρώπη και success story

Η Ελλάδα, ξεκίνησε ο Νίκος Ξυδάκης, ζει έναν πολύ μακρύ και οδυνηρό μεταίχμιο από το 2009. Θα υπάρξει ένα ιντερλούδιο το καλοκαίρι του 2018 αλλά το μεταίχμιο θα συνεχίσει σε πολλά επίπεδα και για πολλά χρόνια. Η χώρα μετασχηματίζεται οικονομικά, πολιτικά, κοινωνικά, ανθρωπολογικά. Η κρίση δεκαετίας έχει αλλάξει τις συνθήκες ζωής, έχει δημιουργήσει μια νέα «κανονικότητα» και ολόκληρος ο δυτικός κόσμος έχει ενταχθεί σε αυτήν.

Μετά το κραχ του 2008, την έκρηξη του προσφυγικού – μεταναστευτικού και τη συνακόλουθη άνοδο της ακροδεξιάς, άλλαξε ο ιδεολογικός ορίζοντας. Πρόκειται για μία Ευρώπη που διέρχεται βαθύτατη κρίση και αναζητεί με άλλον τρόπο τον εαυτό της. Σε  κάποιες χώρες, όπως την Ελλάδα ή την Ισπανία αυτό συμβαίνει εντονότερα. Στην τελευταία, η κρίση έχει πάρει τώρα διαφορετικό χαρακτήρα. Η Ιταλία ζει μια κρίση που κρατάει 20 με 25 χρόνια.

Στη Γερμανία ευημερούν οι αριθμοί, ευημερούν τα δημοσιονομικά, οι  βιομηχανίες και οι εξαγωγές της αλλά τα τελευταία 15 χρόνια, σε ολόκληρη δηλαδή την εποχή Μέρκελ, μετά τον Σρέντερ, έχουμε έκρηξη στον αριθμό των νεόπτωχων και των κατεστραμμένων».

Μήπως πρέπει να τελειώνουμε, ρώτησαν οι δημοσιογράφοι, με αυτό το παραμύθι που λέμε συνέχεια στις χώρες του νότου ότι η Ευρώπη φταίει, ότι η Ευρώπη κάποια στιγμή θα αλλάξει και θα έρθουν οι σοσιαλιστές, θα δοθεί μέριμνα στο κοινωνικό κράτος, θα υπάρξουν δουλειές;

Η Ευρώπη αλλάζει από τη δεκαετία του ‘80, απάντησε ο Ν. Ξυδάκης, με το τέλος του υπαρκτού σοσιαλισμού, όταν συνέβη η μεγάλη αλλαγή στα σύνορα. Και αυτό έγινε σχεδόν ήσυχα, με έναν λυγμό. Μόνο  στη Γιουγκοσλαβία είχαμε μεγάλο κρότο με τον αιματηρό πόλεμο που δεν αφορούσε όμως μόνο τη Γιουγκοσλαβία αλλά όλη την Ευρώπη. Αποδεχθήκαμε ότι με πόλεμο και επεμβάσεις θα αλλάξουν τα σύνορα. Δεχθήκαμε επίσης μία μεγάλη διανοητική κατηγορία, αυτό που λέγεται «ανθρωπιστική επέμβαση». Ήταν μία έκφραση της Μαντλίν Ολμπράιτ η οποία σημάδεψε από τότε τη διεθνή πολιτική .

Έχουμε λοιπόν μία Ευρώπη διαφορετική από τον υπόλοιπο μεταπόλεμο. Ο μεταπόλεμος στην Ευρώπη ήταν το όνειρο των ανθρώπων που διαλύθηκαν τον 20ο αιώνα από δύο πολέμους. Μέσα από τα τρομακτικά φαινόμενα του φασισμού και του ναζισμού έπρεπε να ξαναχτιστεί η Ευρώπη. Έπρεπε οι άνθρωποι που δώσανε το αίμα τους να πάρουν κάτι πίσω. Σε όλη την  Νεωτερικότητα, από τη Γαλλική Επανάσταση και μετά, δεν υπήρξε ποτέ κάτι ανάλογο. Η Ευρώπη έζησε τη χρυσή τριακονταετία από το 1945-1975. Δεξιές κυβερνήσεις υλοποίησαν -το λέω πολύ αδρά αυτό -σοσιαλιστικά προγράμματα.

Κατίσχυση του 1%

Και τώρα τι γίνεται σοσιαλιστικές οι αριστερόστροφες κυβερνήσεις υλοποιούν δεξιά προγράμματα;

Αυτό που έχει συμβεί την εποχή της παγκοσμιοποίησης με την κατάρρευση του υπαρκτού σοσιαλισμού και την πλήρη κατίσχυση του νεοφιλελεύθερου δόγματος που παρουσιάζεται ως η μόνη δυνατή αλήθεια και ως νόμος της φύσης, είναι ότι έχουμε μία υποχώρηση των πληθυσμών, των λαών, των υποτελών τάξεων, των αδυνάτων και μία κατίσχυση του περίφημου 1% όπως διατυπώνεται από τον Μπέρνι Σάντερς.

Πιστεύετε ότι το 2022 οι Έλληνες, οι Ιταλοί ή οποιοιδήποτε άλλοι αντικρίζουν την Ευρώπη, θα λένε «αυτό είναι το σπίτι μας, εδώ θέλουμε να ζούμε» ή μέχρι τότε θα έχουν βγει κόμματα στην Ελλάδα και αλλού που θα μιλάνε για την Ευρωπαϊκή Ένωση ως το χειρότερο που έχει συμβεί και θα κερδίσουν την ανταπόκριση του λαού;

Είναι εύλογο αυτό ακόμα και από τη δική μας εμπειρία, τη βραχεία μνήμη. Αλλιώς αντιμετωπίζαμε την Ευρώπη το 2000 και το 2004 και αλλιώς το 2008 με το διεθνές κραχ. Πέρασε και ένας χρόνος μέχρι να νιώσουν τη φωτιά στη γούνα τους οι καθημερινοί άνθρωποι. Η αντιευρωπαϊκή ρητορική στην αρχή ήταν πολύ χαμηλά. Κάποιοι αριστεροί επέμεναν και ανέλυαν ορθώς τι σημαίνει το νεοφιλελεύθερο κλείδωμα της Ευρώπης από το Μάαστριχτ  και μετά και ότι αυτό κάπου θα τρακάρει.

Βγήκαμε πολύ δυναμικά κατά την περίοδο Βαρουφάκη και αναρωτιέμαι τελικά τι μας έλειψε τότε; Το δίκιο που λέγαμε ότι είχαμε ή το σχέδιο;

Το δίκιο το είχαμε και κάποιο σχέδιο υπήρχε. Αυτό που έγινε στην ουσία είναι μία ανελαστική πρόσκρουση. Πήρε φόρα το μικρό τρενάκι και τράκαρε πάνω σε ένα τεράστιο γρανιτένιο τοίχο.

Το ξέραμε όμως πως θα πέσει σε γρανιτένιο τοίχο και όχι στα πούπουλα…

Ο ελληνικός λαός βαθιά πληγωμένος και κατασυκοφαντημένος από την κοινή γνώμη του βορρά η οποία καθοδηγείται από τους ηγέτες τους, είχε ανάγκη να πει ότι δεν κλέβει τη σύνταξη κανενός.

Έγινε ένα ναυάγιο. Καθίσαμε με τους εταίρους μας να δούμε τι έγινε το 2009-2010; Γιατί χρεοκόπησε η Ελλάδα; Γιατί δεν δόθηκε εγκαίρως το κούρεμα που χρειαζόταν και ήταν της τάξεως του 25% και φτάσαμε τώρα να ζητάμε κούρεμα 90% το οποίο δεν δίνεται;

Και στην Ελλάδα όμως λεγόταν ότι για το κόψιμο του μισθού και της σύνταξης δεν φταίει το ελληνικό πολιτικό σύστημα αλλά φταίει ένας Γερμανός..

Ένα πράγμα είναι η παθογένεια του ευρωπαϊκού συστήματος. Τα τελευταία 20-25 χρόνια, και αυτό είναι ακλόνητη πεποίθηση μου, το ευρωπαϊκό πολιτικό σύστημα, η δημοκρατικώς εκλεγμένη ευρωπαϊκή εξουσία έχει εκχωρηθεί σε άλλα κέντρα.

Αλλά, μία άλλη πολύ σοβαρή συζήτηση που αφορά εμάς και πρέπει να την κάνουμε είναι ότι αυτή τη στιγμή που μιλάμε, το 2017, αν κοιτάξουμε βαθιά στα μάτια το ελληνικό πολιτικό σύστημα, την Ελληνική Δημοκρατία, την ίδια την κοινωνία που γεννάει αυτό το πολιτικό σύστημα, θα διαπιστώσουμε ότι η ελληνική κοινωνία έχει φτάσει σε ένα σημείο που αδυνατεί να παραγάγει ηγεσίες, ελίτ που να είναι ταυτόχρονα ριζοσπαστικές και πραγματιστικές και να τραβήξουν τη χώρα από τη λάσπη της κρίσης.

H φωτογραφία από εδώ.

Leave a Reply

Your email address will not be published.

Στοιχεία επικοινωνίας
Twitter