image Κατάθεση γραπτής ερώτησης για τον Βασίλη Δημάκη image Στην Ολομέλεια – να μη διαχέουμε θόρυβο στα κρίσιμα ζητήματα εθνικής κυριαρχίας, εξωτερικής πολιτικής & διπλωματίας

Πώς θα κερδίσουμε την πληγωμένη περηφάνια; -στο ράδιο Focus

Ο κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος, βουλευτής Β’ Αθηνών και μέλος της Επιτροπής Εξωτερικών και Άμυνας του ΣΥΡΙΖΑ Νίκος Ξυδάκης, συζήτησε στον ραδιοφωνικό σταθμό της Θεσσαλονίκης «Focus 103,6» με το δημοσιογράφο Δημήτρη Βενιέρη για το συμβάν της ύψωσης της ελληνικής σημαίας σε βραχονησίδες:

Η συγκυρία με τους γείτονες Τούρκους γίνεται όλο και πιο δύσκολη. Υπάρχουν κόκκινες γραμμές στον τρόπο διαχείρισης του ζητήματος αυτού;

Σε μια εποχή που έχουμε ένταση καλό είναι να απαντούμε σθεναρά και με σοβαρότητα στις προκλήσεις της άλλης πλευράς. Αυτή είναι η γενική γραμμή. Δεν μπορούμε να λειτουργούμε όπως την εποχή της δεκαετίας του ‘90 που έκαναν πολιτική συνόρων τοπικοί κοινοτάρχες και φθάσαμε στο θλιβερό επεισόδιο των Ιμίων.

Δημοσιογράφος πήγε να πλησιάσει στην βραχονησίδα και το ελληνικό λιμενικό του απαγόρευσε να προσεγγίσει. Δώσαμε το δικαίωμα στους Τούρκους να μας απαγορεύσουν να πλησιάσουμε τις βραχονησίδες μας;

Δεν είναι τόσο απλά τα πράγματα. Στις συνοριακές ζώνες μπορεί να ανθούν οι εμπορικές σχέσεις και οι διελεύσεις. Υπάρχουν όμως και συνοριακές ζώνες οι οποίες είναι περισσότερο ευαίσθητες και στις οποίες κατά παράδοση υπήρχε φύλαξη.

Μέχρι και υπουργίας Αρσένη, τη δεκαετία του ‘90, υπήρχε μπάρα στην Θράκη. Μπορούμε να κάνουμε μια κριτική αναδρομικά: πώς δημιουργήθηκε αυτή η «υγειονομική ζώνη» στην εποχή του Ψυχρού Πολέμου και τι επικρατεί τώρα που άλλαξε η ιστορική συγκυρία, το ιστορικό κλίμα.

Κατ’ ανάλογο τρόπο πρέπει να χειριστούμε με προσοχή και αυτοσυγκράτηση την συνοριακή ζώνη στο Αιγαίο. Ήδη από την δεκαετία του ‘70, μέσα στην χούντα, η Τουρκία ήγειρε αξιώσεις επί του Αιγαίου και του καθορισμού της υφαλοκρηπίδας.

Έκτοτε είχαμε κλιμακούμενες αντιδράσεις, προστριβές και προσφυγές και στα Ηνωμένα Έθνη και σε άλλους διεθνείς χώρους από την Τουρκία. Είναι πιο σύνθετο το πρόβλημα από το να πάει ένας θερμόαιμος νεαρός ή ένας φιλόδοξος κοινοτάρχης και να αναρτά σημαίες σε μια ερημονησίδα που δεν έχει ούτε ένα βοσκό, ούτε ένα κοπάδι. Σε άλλα νησιά που έχουν κατοίκους και ανθρώπινη δραστηριότητα δεν τίθενται τέτοια θέματα.

Θέλει λοιπόν, μια σοβαρότητα και μια ψυχραιμία. Οφείλουμε να αποβλέπουμε στο μέσο και στο μακροπρόθεσμο εθνικό συμφέρον και όχι στην ικανοποίηση μιας στιγμιαίας εκδήλωσης ενθουσιασμού. Ο νεαρός θα υπερασπισθεί τη σημαία που έχει τοποθετήσει εκεί; Όχι, μετά θα πρέπει να τρέξουν οι λιμενικοί και το πολεμικό ναυτικό να καθαρίσουν την κατάσταση.

Ο ίδιος, ο νεαρός δήλωσε ότι είναι πρόθυμος να στείλουν τον ίδιο στην Τουρκία και να έρθουν οι δύο αξιωματικοί πίσω.

Να μιλάμε σοβαρά. Κάποιες φορές πρέπει να σκεφτόμαστε με όρους κοινωνίας και με όρους κράτους. Δεν μπορεί να αναλαμβάνει την εξωτερική πολιτική ένας άνθρωπος με τις δικές τους ενέργειες. Χρειάζονται συλλογικότητες, χρειάζεται νομιμοποίηση, χρειάζεται θεσμικό πλαίσιο. Είναι αμαρτία για έναν λαό με αυτή την ιστορία αγώνων και με αυτό τον βαθμό πολιτικοποίησης και επιτευγμάτων να φθάνουμε σε ένα τέτοιο επίπεδο.

Από την άλλη μεριά, αποδεικνύεται εκ τους αποτελέσματος ότι για τους Τούρκους αυτά τα νησιά δεν είναι ελληνικά και όταν τους δίνεται η ευκαιρία το αποδεικνύουν στην πράξη.

Υπάρχει ένα γκριζάρισμα εκ μέρους των Τούρκων. Το να κάνουμε όμως λεονταρισμούς τους οποίους δεν μπορούμε να υποστηρίξουμε τι προσφέρει; Δηλαδή να πάει κάποιος στα σύνορα για να ρίξει φωτοβολίδες και να ανεβάσει μια σημαία και να σηκωθεί να φύγει. Οι ένοπλες δυνάμεις γιατί δεν το κάνουν; Γιατί είναι πολύ προσεκτικές. Είναι από δειλία ή δεν ξέρουν την δουλειά τους; Οι αρμόδιοι υπεράσπισης του εθνικού χώρου και της ακεραιότητας των συνόρων είναι πάρα πολύ προσεκτικοί. Είναι επαγγελματίες, είναι εκπαιδευμένοι και είναι ταγμένοι σε έναν σκοπό. Αυτοί δηλαδή δεν ξέρουν τη δουλειά τους και τη ξέρει ο κάθε θερμόαιμος;

Ο κ. Κουβέλης έκανε λόγο για ακήρυχτο πόλεμο στο Αιγαίο.

Υπάρχει ένταση και αμφισβήτηση εδώ και πολλές δεκαετίες. Κατά περιόδους περνάμε μια ύφεση, μακρόχρονη ύφεση. Κι έχουμε και τις οξύνσεις, οι οποίες οφείλονται και σε εσωτερικούς λόγους της Τουρκίας. Το ότι έχουμε ένταση στο Αιγαίο το ξέρουμε από τα πρώτα χρόνια της μεταπολίτευσης. Με τις σεισμογραφικές έρευνες, την κρίση του ’87, τα Ίμια, και αποκορύφωμα πιο πριν βέβαια την εισβολή στην Κύπρο. Υπάρχει ένταση. Θα ήταν παράλογο να το παραγνωρίζαμε αυτό.

Μπορούμε να λύσουμε τη διαφορά στα δικαστήρια σύμφωνα με τους κανόνες διεθνούς δικαίου; Εκεί θα χάσουν οι Τούρκοι.

Δεν είναι τόσο απλό το θέμα. Έχουμε προσπαθήσει επανειλημμένως αλλά δεν είναι εύκολο. Κατ’ αρχάς η Τουρκία δεν αναγνωρίζει και άρα δεν υπακούει πάντα στην διεθνή λογική και στο διεθνές νομικό πλαίσιο. Δεύτερον δεν είναι βέβαιο ότι όλα μπορούν να πάνε σε ένα δικαστήριο και να λυθούν. Και τρίτον, οποιαδήποτε απόφαση διεθνούς δικαστηρίου μπορεί μεν να αποτελούσε ισχυρό διπλωματικό όπλο αλλά δε ξέρω κατά πόσο θα άλλαζε την κατάσταση του πεδίου.

Η Τουρκία ακολουθεί το νόμο του ισχυρού και εμείς πρέπει να απαντάμε με στιβαρότητα, με ισχυρή διπλωματία και στα πλαίσιο του διεθνούς δικαίου. Είμαστε σε επαγρύπνηση, έχουμε αναπτύξει μια πολύ μεγάλη αποτρεπτική ισχύ, έχουμε διατάξει τις δυνάμεις, έχουμε διατάξει το διπλωματικό κεφάλαιο με τρόπο τέτοιο ώστε να το λαμβάνει σοβαρά η Τουρκία. Δεν υπάρχει μαγικός τρόπος που θα μας βγάλει από αυτή τη δυσχέρεια.

Συνεπώς, πρέπει να αποφεύγονται υψηλοί τόνοι και κορώνες και αυτό αφορά και τους πολιτικούς μας.

Όλοι έχουμε ευθύνη. Και οι πολίτες οι οποίοι θα πρέπει να έχουν το βλέμμα τους στραμμένο και στα γεγονότα του παρελθόντος και στις γενικές οδηγίες και την γενική στάση της εκάστοτε ελληνικής κυβέρνησης και οι πολιτικοί που είναι εκλεγμένοι και έχουν διπλή και τριπλή ευθύνη.

Τα Μ.Μ.Ε δείχνουν σήμερα μια μετριοπάθεια εν συγκρίσει με το παρελθόν.

Σε αρκετές περιπτώσεις συμφωνώ διότι πολλοί κατάλαβαν τι συνέβη τις δεκαετίες του ‘80 και του ‘90 με τις κρίσεις. Είναι άλλοι πάλι που δεν το καταλαβαίνουν και νομίζουν πως πρόκειται για ένα Master Chef με πυρομαχικά. Εκτός από τους πολιτικούς και οι διευθυντές και οι εκδότες και οι ιδιοκτήτες των Μέσων έχουν ευθύνη να κατευθύνουν και να διαμορφώνουν ένα πλαίσιο σοβαρότητας.

Θέλει λίγο και η κοινωνία να εκτονωθεί, να νιώσει μια περηφάνια. Βλέπει και τους δυο στρατιώτες που δεν τους δίνουν πίσω. Μέχρι πού θα χάνει η Ελλάδα;

Δεν είναι χαμένη η Ελλάδα. Έχει ευθύνη και το σχολείο. Τι διδάσκει; Η Ελλάδα ξεκίνησε από την Πελοπόννησο και την Ρούμελη το 1821. Είμαστε ένας ιστορικός λαός με πολλούς αγώνες, με πολλές νίκες και με ήττες και αντέξαμε και υπάρχουμε. Την υπερηφάνεια, πληγωμένη και από την πολυετή κρίση και την συκοφάντηση που δεχτήκαμε από τον διεθνή Τύπο, θα πρέπει να την κερδίσουμε με προκοπή, με ανάπτυξη, με στερέωση της Δημοκρατίας. Δεν θα την κερδίσουμε με τον να παίρνει κάποιος μια σημαία και να την κουνά στην μύτη του Τούρκου και μετά να σηκώνεται να φεύγει και να τρέχουμε. Αυτά δεν είναι πολύ σοβαρά πράγματα.

Νομίζω ότι έχουμε πολλές δυνατότητες να ξανακερδίσουμε την υπερηφάνεια μας και να την πολλαπλασιάσουμε δείχνοντας μια Ελλάδα προκομμένη, ισχυρή, δημοκρατική, ειρηνική. Αυτό έχει στο μυαλό του και κάθε Έλληνας.

===

To ρεπορτάζ του σταθμού και το ηχητικό απόσπασμα της συνέντευξης, εδώ.

Leave a Reply

Your email address will not be published.

Στοιχεία επικοινωνίας
Twitter