image Ποιοι χάνουν και ποιοι κερδίζουν από τις υψηλές χρεώσεις στις χρεωστικές κάρτες -στη Βουλή image Δεν θα συρθούμε σε λογικές ανταλλαγών με τον Ερντογάν -στον ΣΚΑΪ

Να δώσουμε χώρο σε νέες πολιτικές ελίτ, από τις γενιές της κρίσης -στο ραδιόφωνο 24/7

Στο Ραδιόφωνο 24/7 και στην εκπομπή «Πολιτικά Μαγειρέματα» που παρουσιάζει η  Έλλη Τριανταφύλλου φιλοξενήθηκε την Κυριακή 22 Απριλίου ο Βουλευτής Β’ Αθήνας και κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος του ΣΥΡΙΖΑ Νίκος Ξυδάκης. Στη διάρκεια της εκπομπής, στην οποία συμμετείχε και η δημοσιογράφος Ελένη Καλογεροπούλου, έγινε συζήτηση όχι μόνο για την πολιτική.

Στην πρώτη ερώτηση, αν έχει «χάσει» την ιδιότητα του δημοσιογράφου που είχε για δεκαετίες, ο Νίκος Ξυδάκης απάντησε:

Ο τρόπος να σκέπτεσαι, να αντιδράς και να ενεργείς σαν δημοσιογράφος δεν χάνεται. Εμένα  μάλιστα μου χρησίμευσε σ’ αυτή τη σύντομη πολιτική ζωή. Εκπαιδεύεσαι, ασκείσαι, πρώτα απ’ όλα, στο να βρίσκεις τις πηγές σου, στο να ψάχνεις τους ανθρώπους που ξέρουν εκείνο το οποίο δεν ξέρεις εσύ. Η γνώση σου συνίσταται στο να ξέρεις αυτούς που γνωρίζουν. Το δεύτερο είναι να θέτεις τις κατάλληλες ερωτήσεις για να παίρνεις τις σωστές και ολοκληρωμένες απαντήσεις. Το τρίτο είναι να ξεδιαλέγεις από αυτά που ακούς εκείνο που έχει το μεγαλύτερο νόημα και να το μεταφέρεις στον κόσμο. Και τέλος, ένα τέταρτο είναι να έχεις πειθαρχία χρόνου και χώρου, π.χ. να ολοκληρώσεις κάτι άλλοτε σε 5 και άλλοτε σε 20 λεπτά ακριβώς.

Η δημοσιογραφία ή η πολιτική έχει μεγαλύτερη γοητεία;

Η δημοσιογραφία είναι η τέχνη μου, είναι το επάγγελμα μου, είμαι διαμορφωμένος έτσι. Η πολιτική δεν είναι η τέχνη μου, είναι το καθήκον, είναι ο τρόπος που βρήκα στα 57 μου χρόνια να κάνω κάτι για τη χώρα μου.

Υπάρχει στιγμή που το μετανιώσατε;

Ναι, βέβαια. Γιατί υπάρχει πολλή μοναξιά, πολλή πικρία, πολλή ανασφάλεια.

Πότε ήταν αυτό;

Τα δύσκολα άρχισαν μετά τον Σεπτέμβρη του 2015, όταν μπροστά σου είχες μια ανηφόρα. Όταν έπρεπε να βάλεις το σώμα, την ψυχή σου, όλη σου την προηγούμενη ζωή μπροστά σε μια κοινή υπόθεση. Και να ξέρεις ότι δεν πρόκειται να σου αναγνωριστεί. Γιατί να σου αναγνωριστεί; Δική σου επιλογή είναι, με τίμημα και κόστος.

Το τέλος της μελαγχολικής μετα-δημοκρατίας

Μετά από οκτώ χρόνια, είμαστε πραγματικά κοντά στην έξοδο από τα μνημόνια;

Είμαστε σ’ ένα πλατύσκαλο, δεν είμαστε κοντά σε μία έξοδο όπου θα ανοίξουμε την πόρτα και ξαφνικά θα βρεθούμε σε άλλη εποχή. Θα πάρουμε δυνάμεις, μια ανάσα να ανασυγκροτηθούμε πνευματικά και να ανεβούμε έναν άλλο ανήφορο, λίγο πιο ομαλό. Θέλω να είμαι πολύ συγκρατημένος γιατί από τα πρώτα χρόνια της κρίσης ζώντας μέσα στη δημόσια σφαίρα, μέσα στις πληροφορίες, στη δημοσιογραφία, στην πολιτική ζωή, έβλεπα το πολιτικό και πνευματικό αδιέξοδο της ελληνικής δημοκρατίας. Αυτής, που τόσο πολύ πονάμε και λαχταράμε, αυτή με την οποία μεγαλώσαμε. Φαινόταν από την εποχή της επίπλαστης ευφορίας, του χρηματιστηρίου και της πιστωτικής υπερ-επέκτασης. Ζήσαμε με μεγάλη συγκίνηση τη γιορτή των Ολυμπιακών Αγώνων και του Euro. Ήταν ένα πανηγύρι εκείνο το καλοκαίρι. Τα αμέσως επόμενα χρόνια ωστόσο, τα ερωτήματα που είχα για την ταυτότητά μας, την αυτοπεποίθηση μας, την οργάνωση μας, «έβγαιναν». Το καλοκαίρι του 2007 είχα γράψει για πρώτη φορά ότι ζούμε στο τέλος μιας μελαγχολικής μετα-δημοκρατίας. Είχα πριν το 2010 αφουγκραστεί τους ανθρώπους, τους φίλους, τον κόσμο. Νομίζω αυτό είναι το καθήκον κάθε σκεπτόμενου ανθρώπου που έχει δημόσιο λόγο. Ο δημόσιος λόγος έχει ευθύνη, έχει κόστος και έχει τίμημα.

Τον Αύγουστο του 2018 τι τίτλο θα βάλετε;

Ένα απαιτητικό πλατύσκαλο.

Γιατί είστε τόσο διστακτικός; Η κυβέρνηση έχει φτιάξει ένα αφήγημα και δημιουργεί σ’ ένα βαθμό προσδοκίες. Όχι ότι θα γυρίσουμε στα παλιά, ούτε ότι ως δια μαγείας θα αλλάξουν τα πάντα, αλλά πάντως δημιουργεί ένα αφήγημα.

Δεν είμαι διστακτικός στη μικροπολιτική διαχείριση, γι’ αυτό πηγαίνω πίσω στο ’96-’98, στο 2000 για να καταλάβουμε τι έγινε το 2010. Αν το καλοκαίρι του 2018 δεν έχουμε πλέον ενσωματώσει αυτή την εμπειρία της οκτάχρονης κρίσης δεν θα κατορθώσουμε την έξοδο. Η έξοδος δεν θα γίνει τον Σεπτέμβριο του ’18. Κάναμε χρόνια για να μπούμε και να βουλιάξουμε και χρειάζονται χρόνια για να βγούμε οριστικά. Είναι καθήκον κάθε ανθρώπου που μιλάει στο δημόσιο χώρο να το υπενθυμίζει αυτό στους συμπολίτες του. Έχω κουραστεί από τα μεγάλα και παχιά λόγια και προσωπικά δεν τα είπα και ποτέ. Ήμουν πάντα μετρημένος και επιφυλακτικός. Ο δημόσιος λόγος απαιτεί διορατικότητα για να είναι χρήσιμος. Να διαισθάνεσαι την κοινωνία και να κοιτάς μπροστά. Γι’ αυτό λέω ότι τα επόμενα χρόνια -αυτό αισθάνομαι τώρα και δεν είναι μικροπολιτική διαχείριση- πρέπει να αναδυθούν νέες πολιτικές ελίτ από τις γενιές της κρίσης των σημερινών 20άρηδων, 30άρηδων που είναι ψαλιδισμένοι από μας τους μεγαλύτερους. Θα πρέπει να τους δώσουμε έδαφος, να τους δώσουμε χώρο, να βγούνε μπροστά.

Αυτό δεν θα γίνει από τη μια μέρα στην άλλη. Έχουμε ένα εκατομμύριο ανέργους. Σε πόσο διάστημα το ένα εκατομμύριο θα γίνει εννιακόσιες χιλιάδες, οκτακόσιες χιλιάδες;  Τα παιδιά, οι 25άρηδες, οι 30άρηδες θα μπαίνουν με αξιοπρεπείς όρους στην εργασία; Θα μπορούν να κάνουν οικογένεια, να δημιουργήσουν, να πετύχουν κάτι, να πιάσουν ένα σπίτι να μείνουν; Αυτά συγκροτούν τους όρους μιας κοινωνίας. Έχουμε πιεσθεί ότι η προσπάθεια όλων πρέπει να στραφεί εκεί.

Κατ’ αρχάς της πολιτικής τάξης, η οποία κρίνεται και ελέγχεται και λογοδοτεί και πρέπει να λογοδοτεί διαρκώς αλλά και των πνευματικών, των ακαδημαϊκών, των δημοσιογραφικών ελίτ, όλων αυτών που διαδραματίζουν στα πεδία τους κεντρικό, ηγετικό ρόλο. Και πρέπει να καταλάβουμε τι γίνεται με μια συλλογικότητα. Όπως στα ζητήματα ασφάλειας απαιτείται ιστορικά μια συναίνεση, μια σύγκλιση έτσι και στα ζητήματα ανασυγκρότησης της κοινωνίας και υπέρβασης της κρίσης και των πληγών που άφησε χρειάζονται κάποιες μίνιμουμ δεσμεύσεις από όλες τις κοινωνικές δυνάμεις.

Από τον ανορθολογισμό στον υπερ-δανεισμό

Ποιες θα είναι οι συνθήκες με τις οποίες η χώρα θα βγει στην καινούργια εποχή; 

Ο αντιπρόεδρος της κυβέρνησης, ο Γιάννης Δραγασάκης έχει μιλήσει για ορισμένα πρώτα βήματα ανακούφισης της παραγωγικής οικονομίας και της αγοράς. Και βέβαια ανακούφισης του νοικοκυριού, της οικογένειας, του πολίτη. Μίλησε για τα μέτρα που θα φέρουν ένα πρώτο άνοιγμα του κολάρου, αυτού του τρομακτικού κορσέ της δημοσιονομικής πειθαρχίας.

Αλλά δεν είναι μόνο αυτό. Το σημαντικότερο είναι να ανακτηθεί μια αισιοδοξία, μια πίστη στη Δημοκρατία, μια πίστη στη χώρα, μια πίστη στις δυνάμεις μας, η οποία υπάρχει αλλά έχει τρωθεί. Πρέπει να τα επανακτήσουμε όλα αυτά. Και μαζί μ’ αυτά και μια άλλη αίσθηση κοινωνικής συνοχής και κοινωνίας. Οι όροι με τους οποίους αναπαραχθήκαμε και φτιάξαμε πολιτικό σύστημα και παραγωγικό μοντέλο μέχρι το 2010 ήταν λανθασμένοι. Πρέπει το κράτος να γίνει λειτουργικό και φιλικό στον πολίτη, να είναι φίλος και συμπαραστάτης. Σε πολλές περιπτώσεις είναι εχθρικό και αδιάφορο. Γιατί και η αδιαφορία είναι εχθρότητα.

Προχθές σε μια εκδήλωση για το Γεράσιμο Αρσένη, είδαμε μια συνέντευξη που είχε δώσει, λίγες μέρες προτού πεθάνει το 2016, σ’ ένα ντοκιμαντέρ για τον Ανδρέα Παπανδρέου. Περιέγραφε πως το 1981 υπήρχαν 250 επιτόκια στις τράπεζες, τα οποία τα όριζε μια νομισματική επιτροπή με επικεφαλής τον Υπουργό Συντονισμού. Τα επιτόκια εδίδοντο με πολιτικές αποφάσεις. Υπήρχε πλήρης ανορθολογισμός. Μετά φτάσαμε, το 2000, στο σημείο οι τράπεζες να κυνηγάνε τον καθένα να του φορτώσουν ένα δάνειο. Γιατί δεν είχαμε λέει αρκετό ιδιωτικό δανεισμό. Και το 2012 και το 2018 κανένας μικρός και μεσαίος επιχειρηματίας να μη μπορεί να πάρει το παραμικρό δάνειο. Να είναι εκτός ρευστότητας. Αυτοί είναι ιστορικοί κύκλοι. Και πρέπει να βγάλουμε συμπεράσματα, να δούμε τις ευθύνες μας.

Η Δημοκρατία συζητά, δεν δαιμονοποιεί

Κάποτε είχατε προκαλέσει πολύ μεγάλη συζήτηση, όταν είχατε αφήσει να εννοηθεί ότι μπορούμε να σκεφτούμε ακόμα και την επιστροφή μας στη δραχμή. Σήμερα, εν έτει 2018 και πριν τον Αύγουστο του 2018 με όσα σηματοδοτεί και όσα προοιωνίζεται, θα επιμένατε σ’ αυτή σας την εκτίμηση;  Ή αφορούσε μόνο εκείνη τη συγκυρία;

Κατ΄ αρχάς, μίλησα δύο φορές. Την πρώτη είχα πει ότι είναι ανόητο να δαιμονολογούμε μεγάλες ιστορικές περιόδους. Είπα ότι η Ελλάδα δεν εφευρέθηκε το 2002 όταν μπήκε στην ευρωζώνη, ότι υπήρχε άλλα 180 χρόνια, πιο πριν. Με διάφορες ταλαιπωρίες, με νίκες, με ήττες, με κέρδη, με ζημίες, έγινε αυτό που έγινε. Μια χώρα σεβαστή, με σχολεία, με πανεπιστήμια, με νοσοκομεία, με έναν κόσμο που προκόβει, μ’ έναν κόσμο που ταλαιπωρείται καμιά φορά και μεταναστεύει. Η ιστορία του σύγχρονου κράτους είναι 200 ετών από το 1821, μεθαύριο θα έχουμε την επέτειο.

Τη δεύτερη φορά είπα ότι υπάρχει μια δαιμονολογική προσέγγιση σε μερικά ζητήματα. Η κουβέντα για ζητήματα που απαιτούν βάθος τεκμηρίωσης, πληροφόρησης και διαλόγου, γίνεται με όρους μπούλινγκ και πινγκ-πονγκ. Ανάφερα τι πιστεύω μεθοδολογικά, όχι ότι η δραχμή είναι η λύση. Είπα ότι δεν πρέπει να βλέπουμε με θρησκευτικούς όρους τις οικονομικές πραγματικότητες, τα οικονομικά στοιχεία. Ουδέποτε υποστήριξα κάτι το διαφορετικό και την ίδια μέρα δημοσίευσα λέξη προς λέξη την τηλεοπτική συζήτηση στην ιστοσελίδα μου. Εκεί είναι ακόμα.

Αλλά προς επίρρωσιν των λεγομένων μου δημοσίευσα επίσης ένα άρθρο όπου έδειχνα ότι την ίδια εποχή και στην Ιταλία γινόταν σοβαρή συζήτηση για τη νομισματική πολιτική και στην Ολλανδία είχε προκλήθηκε από βουλευτές του κυβερνώντος κόμματος σύσταση κοινοβουλευτικής επιτροπής, για να συζητηθούν οι όροι συμμετοχής της χώρας τους στην ευρωζώνη. Όλα αυτά συζητιόνται σε δημοκρατίες, σοβαρές, δυνατές, με αυτοπεποίθηση, δεν πρόκειται ούτε για ψεκασμένους ούτε για τριτοκοσμικούς ανθρώπους και κόμματα.

Στην Ελλάδα, δυστυχώς, η συζήτηση έγινε με αρνητικούς όρους. Αναφέρομαι σε όλη την οικονομική και νομισματική συζήτηση, στο πώς θα ανατάξουμε και αναδιατάξουμε την οικονομία μας, πώς θα επιβιώσουμε στη νομισματική ζώνη. Πράγματα τα οποία έπρεπε να έχουν γίνει από τη δεκαετία του ’90. Υπήρχαν και τότε συζητήσεις, είχαν δεχθεί τη νομισματική ένωση ελπίζοντας ότι θα επιφέρει και οικονομική ένωση, ότι θα επιφέρει εξισορρόπηση, ότι θα υπάρχουν μηχανισμοί μεταβιβάσεων.

Εν πάση περιπτώσει αυτή είναι η φιλοσοφία κάθε συζήτησης. Δεν είναι μαύρο άσπρο, σωτηρία και κόλαση. Τίποτα δεν είναι σωτηρία και τίποτα δεν είναι κόλαση αφ’ εαυτού.

Leave a Reply

Your email address will not be published.

Στοιχεία επικοινωνίας
Twitter