Για όλα φταίνε τα golden boys… Ψηλαφώντας την άτακτη σκέψη

Ο εχθρός μέσα μας

Εβλεπα ένα ντοκιμαντέρ μες στη νύχτα, για τους αντιρρησίες συνείδησης στο Ισραήλ. Την εικοσάχρονη κόρη του υπαρχηγού της Μοσάντ, έναν πρώην βατραχάνθρωπο και νυν σκηνοθέτη, έναν βετεράνο πιλότο επιθετικών ελικοπτέρων, κάμποσα παιδιά στα δεκαεννιά και τα είκοσι. Τα παιδιά αρνούνται να καταταγούν και καταδικάζονται σε φυλάκιση μερικών εβδομάδων· οι έφεδροι αρνούνται να επιστρέψουν. Ολοι αντιμετωπίζουν τον θυμό ή και τη χλεύη των συμπατριωτών τους, την απόρριψη των φίλων τους και της οικογένειάς τους. Ομως η άρνησή τους παραμένει σταθερή, και οι αρνησίες πληθαίνουν. Τα σκεπτικά τους είναι διαφορετικά, όλοι όμως απορρίπτουν τον πόλεμο στα κατεχόμενα και τον πόλεμο εναντίον αμάχων.

Ολοι απορρίπτουν τον ανήθικο, άδικο πόλεμο· αρνούνται να συμμετάσχουν σε μια τυφλή βιομηχανία βίας και πόνου. Η μηχανή πολέμου συνεχίζει το έργο της, αλλά κάποιοι άνθρωποι βγαίνουν έξω, διαχωρίζουν τη θέση τους, υποστηρίζοντας ότι έτσι υπηρετούν καλύτερα την πατρίδα τους. Δεν θέλουν άλλο φόβο, δεν θέλουν ο φόβος να κυριαρχεί τη ζωή τους.

Γυρνάω το βλέμμα μου εδώ, όπου δεν έχουμε πόλεμο, δεν έχουμε κατεχόμενα, δεν βασανίζουμε άμαχους, δεν βομβαρδίζουμε σχολεία. Εχουμε όμως οργή σωρευμένη, μας πλακώνει η δυσθυμία, δεν μας χωράει ο τόπος, βουλιάζουμε στην αυτολοιδωρία. Και μάς τρώει ο φόβος.

Χωρίς πόλεμο, χωρίς εχθρό. Ετσι φαίνεται. Κι όμως απο κάτω σιγοβράζει ένας διαρκής ακήρυκτος πόλεμος, διάχυτος, χωρίς σαφείς στόχους, χωρίς ξεκάθαρο εχθρό. Ή μάλλον, με πολλούς εχθρούς, διάχυτους κι αυτούς, μικροεχθρούς φαντασιωμένους και ορισμένους αυθαίρετα μες στο σώμα της κοινωνίας· κάθε ομάδα, κάθε μικροσύνολο ορίζει τους δικούς τους εχθρούς και κραδαίνει εναντίον τους απειλές, αναθέματα και βία.

Σύμφωνα με μια ορισμένη πολιτική αντίληψη, για να υπάρχει συνεκτική και αποτελεσματική μια ομάδα, χρειάζεται να ορίσει έναν εχθρό· το εμείς ορίζεται βάσει του εχθρού. Στην παρούσα φάση, σε μια ελληνική κοινωνία κερματισμένη, οργισμένη, συγχισμένη, φοβισμένη και επιθετική, διάφορες ετερόκλητες ή τεμνόμενες ομάδες εντοπίζουν, φαντασιώνουν και ορίζουν ετερόκλητους ή τεμνόμενους εχθρούς. Κάθε ομάδα εναντίον της άλλης, και όλες μαζί εναντίον όλων. Κάποιες ομάδες μπορεί και να μένουν στο απυρόβλητο, από τυφλότητα· κάποιες άλλες ομάδες μπορεί να χειραγωγούν άλλες τυφλωμένες ομάδες και να τις στρέφουν εναντίον των όμορων, των γειτόνων και των συγγενών, ώστε οι χειραγωγοί να μένουν πάντα εκτός κάδρου, εκτός εχθρότητας, εκτός του θεάτρου επιθετικότητας και βίας.

Ο εχθρός είναι μέσα μας. Οταν δεν έχουμε τη δύναμη να πλησιάσουμε, να κατανοήσουμε, να συμπονέσουμε, να συνυπάρξουμε· όταν η δύσκολη ανθρωπινότητα απομακρύνεται, όταν η πολιτική κοινωνία κείτεται εξαρθρωμένη και ξέπνοη, όταν φατρίες, λόμπι, συμμορίες, φυλές και σέχτες αλληλομαχαιρώνονται, τότε όλοι αναζητούν εχθρό, τότε η τυφλότητα γίνεται καθολική συνθήκη. Τότε όλοι στρέφονται εναντίον όλων, με σκοπό την εκμηδένισή τους· με κατάληξη την αλληλοεκμηδένιση.

Ο νομικός και πολιτικός φιλόσοφος Καρλ Σμιτ, θεωρητικός του ολοκληρωτικού κράτους, περιγράφει την απόλυτη εχθρότητα· κανείς δεν την περιέγραψε πιο εφιαλτική, πιο ακριβή: «Σε έναν κόσμο όπου οι αντίπαλοι, πριν αλληλοεξοντωθούν φυσικά, αλληλοωθούνται με τέτοιο τρόπο στην άβυσσο της ολοκληρωτικής υποτίμησης, χρειάζεται να δημιουργηθούν νέα είδη απόλυτης εχθρότητας. Η εχθρότητα θα αναπτυχθεί σε τέτοιο βαθμό, που ίσως δεν θα μπορεί πια καν να γίνεται λόγος για εχθρό ή εχθρότητα και μάλιστα χωρίς και οι δύο να έχουν προηγουμένως εξοστρακιστεί και καταδικαστεί, πριν αρχίσει το έργο της καταστροφής. Η καταστροφή τότε θα γίνει εντελώς αφηρημένη και απόλυτη. Δεν στρέφεται πια ενάντια σε κάποιον εχθρό, αλλά υπηρετεί μόνο μια δήθεν αντικειμενική επιβολή ύψιστων αξιών, για τις οποίες είναι γνωστό ότι κανένα τίμημα δεν είναι αρκετό…»

Ο φόβος ενώπιον της φτώχειας, η αβεβαιότητα ενώπιον της ρευστής ανθρωπογεωγραφίας, η ματαίωση του επίχρυσου ονείρου των ‘90s, η αποθηρίωση των ελίτ εξουσίας, οι γκρεμισμένες φενάκες και οι σωρευμένες διαψεύσεις, η πνευματική τρυφηλότητα και ο συναισθηματικό ευνουχισμός, όλα, σημάδια, συγκυρίες και υποκειμενικές αδυναμίες, όλα εκτινάσσονται τώρα και αναζητούν εχθρό, εχθρούς.

Είπαμε, ο εχθρός είναι μέσα μας, μέσα στην κοινωνία, μέσα στους εαυτούς. Προτού επιδοθούμε στην καταστροφή, ας δούμε μέσα και γύρω μας. Ας βγούμε από τη βιομηχανία του φόβου και του μίσους, όπως οι αρνησίες του Ισραήλ· να αρνηθούμε πρώτα αυτόν κυρίως τον εχθρό.

no comments
  • Ιπτάμενος Ολλανδός
    REPLY

    Φίλε μου, εξαιρετική ανάρτηση!

    Κινδυνεύουμε να αφανιστούμε από το μίσος μας το οποίο τροφοδοτείται από την άγνοια.
    Ξανά συγχαρητήρια!

  • ilias
    REPLY

    Αναρωτιέμαι, οι φατρίες, λόμπι, συμμορίες, φυλές και σέχτες από που προήλθαν; Από μια προγενέστερη επίθεση στον εαυτό ίσως;
    Η άρνηση, η επίθεση στον εαυτό ΄΄γενικά΄΄, ενάντια στο εσωτερικό μίσος όπως λες, μπορεί να φέρει πιο πολλές φυλές και σέχτες στο προσκήνιο…
    Και οι θρησκείες άλλωστε, τις κολάσεις τους από την διάσπαση του εαυτού των πιστών τις παράγουν….

  • skoug
    REPLY

    Αξίες που πηγάζουν από τη Χριστιανική παράδοση «διώξε τον εχθρό από μέσα σου και -συνεχίζω- θεοποίησε την τιμωρία και την βάσανο» συγκρουσιακά εμπλέκονται με την μάνα Ιουδαία που απαξιώνει και στέκει τιμωρός σε όποια απόπειρα παράβασης νόμων και αξιών. Εκρηκτικό σύμπλεγμα που δημιουργώντας θύτες και θύματα, και μάρτυρες-αγίους οδηγεί σ’ εσωστρέφεια και φοβική συντήρηση κοινωνικών θεσμών.

    Καλημέρα:.

  • suspect
    REPLY

    κραταω την πρωτη φραση του αρθρου σας.
    αν καποιος δηλωνει αντιρρησιας συνειδησης, δικαιωμα του.
    για να ειναι συνεπης ομως ως προς την πεποιηθηση αυτη, ας αλλαξει χωρα.
    Ας σκεφτει καποιος που θα ειμασταν και τι θα γινοταν αν οι αντιρρησιες συνειδησης ηταν οι περισσοτεροι τα τελευταια 150 χρονια στη χωρα μας…..

  • ardizoglou
    REPLY

    Aν καταφερναμε να εξαφανισουμε τον εχθρο απο μεσα μας , δεν θα υπηρχε καμια αναγκη για να εμφανιστουν αντιρρησιες συνειδησης. Η συνειδηση του υποκειμενου ειναι αρκετη για να ξεσκεπασει την φενακη της εντοπιοτητας και του γεωγραφικου και πολιτισμικου αυτοπροσδιορισμου. Μονο μια επανασταση της συνειδησης μπορει ισως να καταφερει να ελευθερωσει τον συγχρονο ανθρωπο απο τα δεσμα των ιδεολογιων και να τον εξυψωσει στη σφαιρα της απολυτης συνειδητοτητας. μεχρι να γινει αυτο θα ασχολουμαστε ακομα με το μελλον καθε πατριδας που τυχαινει καθε φορα να ειναι ο τοπος που ζησαμε την ενηλικιωση μας…

  • Δύστροπη Πραγματικότητα
    REPLY

    «Μονο μια επανασταση της συνειδησης μπορει ισως να καταφερει να ελευθερωσει τον συγχρονο ανθρωπο απο τα δεσμα των ιδεολογιων και να τον εξυψωσει στη σφαιρα της απολυτης συνειδητοτητας.»

    Κοίτα να δεις σύμπτωση, τα ίδια λένε και στην Ινδία. Όλα όσα βλέπουμε και σκεφτόμαστε, ο κόσμος των αισθήσεων είναι μια ψευδαίσθηση, η maya, και ο άνθρωπος μπορεί να υψωθεί στην απόλυτη συνειδητότητα μόνο αν ξεπεράσει τον δυϊσμό της ύπαρξης κλπ.

    Το ερώτημα είναι, αν λάβουμε υπόψη ότι αυτές οι απόψεις κυριαρχούν στην Ινδία για χιλιάδες χρόνια, μας αρέσει η ινδική κοινωνία με την ασύλληπτη φτώχεια της και τις κάστες της, που είναι ένα από τα πιο ιεραρχικά συστήματα που έχουν ποτέ υπάρξει?

    Και ένα δεύτερο ερώτημα ειναι, μήπως έχει φτάσει η ώρα να αρχίσεις να κάνεις λιγότερο γιόγκα? ;-)

    Γιάννης

  • ardizoglou
    REPLY

    Αγαπητε Γιαννη,

    Ευχαριστω για την προσοχη που εδωσες στο σχολιο μου. Η κριτικη σε προσωπικες πρακτικες ειναι δεκτη μονο αν διαθετεις πληρη εικονα για τον κρινομενο, κατι που δεν ισχυει γαι τον κρινομενο.
    Σιγουρα η Ινδια δεν αποτελει το προτυπο, αλλα δυστηχως για ολους μας οι ινδοι ζουν περισσοτερο ευτυχισμενοι , αφου η ευτυχια ειναι υποκειμενικη υποθεση.
    Το ζητουμενο για αλληλεγγυη , ανθρωπια και αξιοπρεπεια παραμενει υπο κατασκευη σε ολο τον πλανητη, ο τροπος ομως μοιαζει να ειναι λανθασμενος και αυτο γιατι ισως δεν μπορουμε να αντιληφθουμε με τις αισθησεις μας ολες τις αποχρωσεις της πραγματικοτητας

  • gg
    REPLY

    …………………kkkkkkkkkkkkkkklllllllllllllllllllllllllllllllllllllllllllllllllllllllllllmmmmmmmmmmmmmmmmmmmmmmmmmmmmmmmmm

Leave a Reply

Your email address will not be published.