Ο εχθρός μέσα μας Μια δυστοπία σαν μιούζικαλ

Ψηλαφώντας την άτακτη σκέψη

zoi-magiki

Ανήσυχο σαλεύει το πλήθος τη Σαρακοστή. Θυμάται την τρομερή γιορτή του Δεκεμβρίου ― και τρομακτική και γιορτή, και καρναβάλι και σύγκρουση. Και ζει την τρομερή παλίρροια της κρίσης, τον πνιγμό που αναγγέλλεται, τη ζωή σε κατάσταση μόνιμου πνιγμού.

Ο καθείς θυμάται αλλιώς τον Δεκέμβρη. Πολλοί δεν θέλουν να θυμούνται· ήταν μια παρεκτροπή, μια ανωμαλία της κοινωνικής ροής, πάει, τέλειωσε, ποτέ να μην ξαναγυρίσει. Οι πιο νέοι, οι πιο ριψοκίνδυνοι και παιγνιώδεις, οι τελούντες υπό ματαίωση, θυμούνται. Μάλλον, δεν θυμούνται καν: νιώθουν ακόμη την αψάδα των ημερών, νιώθουν τον χρόνο να κυλά ακόμη περίπου τέτοιος, τρομερός και ανεπανάληπτος. Ομως ο χρόνος έχει αλλάξει τροπή.

Αλλοι, πολλοί, προσπαθούν να ανακαλέσουν στη μνήμη τις τρομερές στιγμές, μήπως και καταλάβουν τι συνέβη. Αυτή η λειτουργία, της δημιουργικής ανάκλησης, του αναστοχασμού του συμβάντος, του μετασχηματισμού του βιώματος, είναι ό,τι απασχολεί ήδη τα πιο ανήσυχα μυαλά. Ευτυχώς.

Γερμανοί, Ιταλοί, Αμερικανοί, Ισπανοί δημοσιογράφοι, καλλιτέχνες, κοινωνικοί επιστήμονες, με τους οποίους ήλθα σε επαφή τους τελευταίους δυο-τρεις μήνες, ρωτούν, ζητούν να μάθουν, όχι περιστατικά, αυτά τα έδειξαν όλα τα ειδησεογραφικά πρακτορεία με τον α ή β τρόπο, αλλά ζητούν να μάθουν κοινωνικό υπόστρωμα, ιδέες, αισθήματα, συλλογικό φαντασιακό, ιστορικό φόντο, αιτιώδεις σχέσεις. Τι πυροδότησε την έκρηξη; Ποιο ήταν το εύφλεκτο υλικό; Ποιοι βρέθηκαν στους δρόμους; Τι είχε προηγηθεί; Ποια η σχέση με διεθνή ρεύματα; 

Ο έγκυρος Observer έστειλε πρόσφατα τον καλύτερο πολιτικό γραφιά του, τον Εd Vuillamy, για να ερευνήσει και να συγκροτήσει ένα χρονικό. Βρήκε ανθρώπους κάθε ηλικίας, κάθε πολιτικής απόχρωσης, μίλησε μαζί τους, και έγραψε μια ιστορία, σαν αρχαίος χρονικογράφος, σαν τον Ηρόδοτο ή σαν τους χρονικογράφους του Μεσαίωνα. Δεν κρίνει, δεν συμπεραίνει βιαστικά, δεν αποφαίνεται· περιγράφει, καταγράφει, εξιστορεί. Με όλες τις γνωστές αδυναμίες, αυτό το χρονικό είναι εντούτοις πολύτιμο. Σαν να διαβάζεις το χρονικό της πρώτης σταυροφορίας και να συνάγεις γνώση όχι για τα κατορθώματα του τάδε πολέμαρχου, αλλά για τις δοξασίες και τις πεποιθήσεις των σταυροφόρων, για την σαγήνη των οσμών και των γεύσεων, για την ακαταμάχητη αίγλη των ιερών λειψάνων. Το υποκειμενικό, ατελές, ιδεολογικά διάτρητο χρονικό είναι παρ’ όλ’ αυτά η αφήγηση του κόσμου, ο κόσμος. Διαβάζοντας τον Vuillamy, διάβασα όψεις του κόσμου μας, τόσο προφανείς, που συχνά διέφευγαν από τις χιλιάδες σελίδες του εγχώριου τύπου, των εγχώριων χρονικογράφων.

Προσπαθώντας να απαντήσουμε, ανασυγκροτούμε τη σκέψη μας. Απαντούμε στους εαυτούς μας. Παρά τις αποσιωπήσεις και τις αποκρύψεις, παρά τα φοβικά σύνδρομα και τον στρουθοκαμηλισμό, ευτυχώς τώρα αντιδρούμε με σκέψη. Επιχειρούμε χρονικά. Από την πρώτη εβδομάδα της ταραχής, από τις πρώτες ώρες του χάους, του βιβλικού tohu bohu, έως τώρα, εφημερίδες, περιοδικά, παμφλέτες, προκηρύξεις, γκράφιτι, μπλογκ, φόρουμ, τσατ, ιστορούσαν το συμβαίνον. Συμβατικά μέσα, νέα μέσα, εντός και εκτός επίσημου πεδίου, οργανωμένα ή ασύντακτα, με greeklish, με πυρετικό ρομαντισμό, με άγριο σαρκασμό, με πόνο και με χιούμορ, με σκοτεινές αμφισημίες, με εκτροπές του κοινότοπου, πολλοί, πολλαπλά, έγραψαν το χρονικό, τα χρονικά.

Τα πιο πυκνά σπαράγματα αυτοαφήγησης γράφτηκαν στους τοίχους, σε γκράφιτι, στένσιλ και αφίσες, και στο οδόστρωμα, τα ‘βλεπες στα πατημένα τρυκ, στα σπασμένα μάρμαρα και στα αποκαΐδια· τα πιο ακριβή, τα σπάνια, τα πιο εφήμερα: κρατούσαν μια-δυο μέρες. Ηταν το είδος λόγου που βρέθηκε πλησιέστερα στην πράξη· ήταν λόγος-πράξη.

Τώρα ακολουθεί ο καθαρός λόγος. Τα εγκυρότερα λόγια περιοδικά, όπως η ιστορική «Νέα Εστία» των γραμμάτων, και τα «Σύγχρονα Θέματα» των επιστημών, κυκλοφορούν με πλούσια και τολμηρά αφιερώματα, με λαμπρά κείμενα αναστοχασμού και ερμηνειών. Η ετικέτα #griots μετακενώνεται από το Twitter και τα μπλογκ στο σώμα του επίσημου λόγου, από το πεδίο της εξέγερσης και της εντροπίας, στο πεδίο του λόγου που εξηγεί και, κυρίως, αναρωτιέται. Αναρωτιέται, αυτό κυρίως: ποια είναι η διαταραχή, η αταξία, ποια είναι η άτακτη σκέψη που τροφοδοτεί χειρονομίες, που τροφοδοτεί τη μαζική ανυπακοή. Ψηλαφώντας την αταξία, τη διάσπαση, το παλιροϊκό κύμα, ίσως καταλάβουμε την παθογένεια της προτέρας ψευδοκανονικότητας, ίσως δούμε τα κουφάρια που κατεβάζει το ποτάμι.

Ένα βλέμμα, Καθημερινή 08.03.2009

buzz it!

07032009058

Ζ. Πηγής & Ναυαρίνου, 07.03.2009


19 Σχόλια
  • μεγαλοπαράγοντας
    REPLY

    ο χατζησωκράτης εμφανίστηκε στη guardian ως ηγέτης του ΣΥΡΙΖΑ!


    ‘One leading member of the polytechnic occupation was Dimitris Hadzisokratis, who now leads a left-wing parliamentary group wary of the current insurgency. as are the powerful Communist Party, whose views his alliance shares. He meets us in his office in parliament, to contrast then with now.

    http://www.guardian.co.uk/world/2009/feb/22/civil-unrest-athens

  • stinathina
    REPLY

    Χαίρετε! Έχετε δίκιο σ’όσα λέτε εν γένει κι αν κατάλαβα καλά το κείμενο εορτάζει την ύπαρξη και υπογραμμίζει την ανάγκη για ανάλυση και κατανόηση των γεγονότων του Δεκέμβρη του 2008. Είναι απαραίτητο και ζωτικό, είναι «ωραίο». Ο κίνδυνος της μη κατανόησης είναι πραγματικός και συνάμα τρομακτικός..
    Εντούτοις για κάποιους, καλώς ή κακώς, αυτά δεν αποτελούν παρελθόν κι όχι μόνον σαν γεύσεις κι αρώματα ή δε ξέρω τι άλλο αλλά σαν μια καθημερινή σύγκρουση με το διεφθαρμένο ελλαδικό σύμπλεγμα πολίτης-κράτος. Το κείμενο δίνει μια εικόνα καθαρή. Κάτι έγινε τότε και τώρα θα μιλήσουμε γι’ αυτό. Στις γειτονιές μας, όμως, που βασιλεύει πλέον η βρώμα και η δυσκολία τίποτα δε σταματά, δεν υπάρχει η λόγια απόσταση, ούτε ο ακαδημαϊκός αυτοαναφορισμός. Ο κόσμος καίγεται! Καμία από τις αιτίες των ταραχών δεν έπαψε. Ζούμε σε τεντωμένο σκοινί.
    Οπότε το να παρουσιάζει τα γεγονότα ως «γεγονότα» και συντελεσμένα είναι σχεδόν επικίνδυνο, θέλει προσοχή.

  • skoug
    REPLY

    Αντ’ αυτού η ενασχόληση με την νεολαία εξαντλείται στον απερίγραπτο διάλογο περί παιδείας (;) «μηδενικής βάσεως» με mission statement το πιο κάτω: «Διάλογος για την Παιδεία
    Σχετικά με τη δευτεροβάθμια εκπαίδευση, ο κ. Μπαμπινιώτης πρότεινε την «απελευθέρωση» του Λυκείου από τις εξετάσεις, τουλάχιστον σε κάποιες τάξεις, ώστε να είναι αυτόνομο και όχι προπαρασκευαστικό, την «αναβάθμισή» του και την «αναμόρφωσή» του, με αλλαγή του ρόλου του διδάσκοντος.» (Καθημερινή)
    *Απελευθέρωση κάποιων τάξεων όπως και σήμερα
    *Όχι προπαρασκευαστικό γιατί αυτό αναλαμβάνουν τα φροντιστήρια
    *Αλλαγή ρόλου διδάσκοντος και όχι προγραμμάτων που απαιτούν διαφορετική διδακτική προσέγγιση
    …πράγματι μηδενική βάση…

  • Ζήσης
    REPLY

    Οι ψυχολόγοι λένε , πως απωθούμε να δούμε ότι φοβόμαστε.
    Δεν ξέρω αν οι αναλυτές που αναφέρεις εχουν τη δύναμη
    να ξεπεράσουν το φόβο, να «τραβήξουν την κουρτίνα» για να δούν
    τί κρίβεται από πίσω.

  • Γαριβάλδι
    REPLY

    Προς σχολιαστές: καλό θα ήταν να διαβάσουμε προσεκτικά το χρονικό του Observer για να δούμε αν είναι πράγματι «σαν να διαβάζεις το χρονικό της πρώτης σταυροφορίας και να συνάγεις γνώση όχι για τα κατορθώματα του τάδε πολέμαρχου, αλλά για τις δοξασίες και τις πεποιθήσεις των σταυροφόρων, για την σαγήνη των οσμών και των γεύσεων, για την ακαταμάχητη αίγλη των ιερών λειψάνων», λοιπόν
    Το περιγραφικό ταλέντο και οι είκοσι-τριάντα συζητήσεις δεν προσδίδουν θουκυδίδεια αντικειμενικότητα, πολλώ μάλλον όταν το «υλικό» του χρονικού είναι «υποκειμενικά» δεδομένο: ο Άγγλος όσο και να θέλει να δείξει κάτι άλλο, παραμένει υποκειμενικός και «υπέρ» της «εξέγερσης».

    Συγκεκριμένα, το εδάφιο «Time after time, students and activists pleaded with us not to make cliched references to Ancient Greece, but then a girl named Yianna said: «Don’t forget that in Greek myth, chaos was not disorder, it was a vacant space awaiting occupation. Chaos was the space into which the silver egg was laid which hatched Eros.» δείχνει την εφηβική αφέλεια του «σοβαρού» χρονογράφου (προσοχή! όχι γιατί είναι ψέμμα ή γιατί δεν υπάρχουν στη φάση τέτοια «κοριτσάκια», αλλά γιατί επιλέγει ο «σοβαρός» μία τέτοια, σοβαρή κατά τα άλλα(;), μαρτυρία- ανάλυση.

    Εδάφιο δεύτερο: «Buy until you die» – it is accompanied by the circled A of the anarchists. Niko has no problem discussing his reasons for smashing shop windows: «It was almost funny to see the faces of the people whose ‘right to shop’ we had deprived them of, like we had insulted their religion – which we had, I suppose.» Ρώτησε ο «σοβαρός» για τούς βανδαλισμούς στα νεοκλασσικά κτίρια και τούς μικρο-μαγαζάτορες των εμπορικών, να τού πουν και αυτοί την άποψή τους; (όταν έχουμε στο μυαλό μας ιδέες και τσιτάτα, είναι λίγο πειρασμός να βρούμε στη ζωή υλικό για να τα φορέσουμε ή όχι;)

    Eδάφιο τρίτο: Not only that, but the school children, of whom Alexis Grigoropoulos was one, tend to be those most eager to give the insurgency political shape, although they had no previous political experience. Καλά είμαστε σοβαροί; Τα παιδιά του ελληνικού σχολείου της σήμερον, άκρως καταναλωτικά και αμόρφωτα (λόγω γονέων βέβαια και εκπαίδευσης), υποκείμενα επαναστατικής δράσης; Στο μυαλό του ‘σοβαρού’ Άγγλου, μπορεί.

    Εδάφιο τέταρτο: The junta’s victory was brief, however, and the polytechnic occupation – which was itself the culmination of six years’ democratic opposition to the regime – was seen as the catalyst of its eventual downfall. Εδώ έχουμε και ιστορικό lapsus. Υπήρχε εξάχρονη δημοκρατική αντίσταση στη χούντα (εννοείται, μαζικού τύπου για να επιφέρει την κατάρρευση των συνταγματαρχών) και δεν το’ ξερα;

    Συμπέρασμα: Καλή η καταγραφή κάποιων στοιχείων και η περιοδολόγηση, όχι όμως να προσάγεται και σαν κορυφαία χρονογραφική αλήθεια, επειδή μας συμφέρει. Τόσο απλά.

    Προς stinathina: με πολλή συμπάθεια, «κοιμάμαι και ονειρεύομαι πως την αυγή παντρεύομαι».

  • Δύστροπη Πραγματικότητα
    REPLY

    Νίκο θα συμφωνήσω με τον Γαριβάλδι, διάβασα το άρθρο και πολύ απέχει από το να μπορεί θεωρηθεί μια αντικειμενική καταγραφή των γεγονότων του Δεκεμβρίου, πόσο μάλλον ένα χρονικό. Εαν θέλεις να γράψεις ένα χρονικό ακούς την μία πλευρά ακους και την άλλη και κατόπιν επιχειρείς να καταλήξεις σε ένα συμπερασμά. Είναι εξίσου μονόπλευρο με αυτά τα άρθρα που δεν βλέπανε τίποτα αλλό τον Δεκέμβριο παρα μόνο καταστροφές και βανδαλισμούς.

    Γιάννης

  • stinathina
    REPLY

    @Γαριβάλδι
    Δε θα το κάνουμε προσωπικό βεβαίως αλλά..
    ευχαριστώ για την «συμπάθεια». Πρόσεξε λίγο το ύφος σου. Δεν έχεις το μονοπώλιο στην αγανάκτηση. Αν έχεις κάτι να πεις πες το, αλλιώς άστο, διότι έτσι ούτε συζήτηση γίνεται και είναι πολύ πιθανόν (επειδή γνωριζόμαστε εκτός δικτύου, στην «άλλη ζωή» το λέω) να νομίζεις άλλα και να καταλαβαίνεις ότι έχεις ήδη φτιάξει στο μυαλό σου. Σε πολλά συμφωνούμε αλλά το ύφος σου δε βοηθά.

    Θα ήθελα, δε, να προσθέσω πως το περί παίδων αμόρφωτων άκρως καταναλωτικών τα οποία δεν μπορούν να είναι υποκείμενα επαναστατικής δράσης το θεωρώ τυχαίο κι επιπόλαιο. Η ασφυξία του σύγχρονου ανθρώπου είναι απολύτως πραγματική, το κενό επίσης είναι πιο εκβιαστικό από τις παρηγοριές που ψευτοχαίρεται ο σύγχρονος άνθρωπος. Η ανάγκη για αξίες είναι απολύτως πραγματική όπως και η δυσκολία να δεις κάτι φωτεινό σε πόλεις γεμάτες βρώμα και σε τηλεοράσεις που εμπορεύονται βλακεία και πλήξη και εγκληματικά ιδιοτελή συμφέροντα. Το ότι φερ’ ειπείν ο λόγος που παράγει όλη αυτή η ιστορία είναι ανεπαρκής είναι γεγονός αλλά αυτό δεν είναι τόσο απόλυτο και δε διαπιστώνεται στην πραγματική του έκταση από καναπέδες. Πρέπει να πάει στα μέτωπα που ανοίγουν παντού, στις επιτροπές κατοίκων και όπου αλλού υπάρχει μια λιγότερο διαμεσολαβημένη πραγματικότητα. Η διάχυτη εύκολη αναρχοσύνη και οι βολεμένες αριστερίλες δίνουν και παίρνουν. Οι αναλύσεις που πατάν σε εργαλεία και προσεγγίσεις άλλων εποχών επίσης. Η μαγκιά, η υστερία και η βλακεία επίσης. Εντούτοις υπάρχουν κι άλλα σημεία απολύτως συγκεκριμένα, υπάρχουν πειράματα που γίνονται αυτή την στιγμή τα οποία (παρόλα τα αδιέξοδα τους) τα θεωρώ σημαντικά. Αυτό έχει σημασία να το πω μόνον διότι γνωρίζω την ανεπάρκεια τους εξ επαφής.
    Τώρα επειδή η Ελληνική πραγματικότητα συνεχίζει ατάραχη, είναι πολύ πιθανό όσα συμβαίνουν τώρα να είναι απλώς ενδείξεις για άλλα που θα γίνουν μετά… Και δε το λέω με χαρά ή ανυπομονησία, το αντίθετο μάλιστα.

  • Robicheaux
    REPLY

    Έστω οτι υπάρχει προκατάληψη στο βλέμμα του δημοσιογράφου, έστω οτι εν μέρει μεταφράζει τουσ δικούσ του πόθους για το νόημα των γεγονότων, έστω οτι δεν είναι καθόλου αντικειμενικός (ποιός άραγε θα μπορούσε να διεκδικήσει κάτι τέτοιο σήμερα? ούτε ο θεός), so what?
    Νομίζω οτι πρώτον έχει σημασία το γεγονός και μόνο της ανάγκης στοχασμού,της παρουσίας εδώ πολύ σημαντικών δημοσιογάφων, σημαντικών προσώπων ενός ευρύτερου δημόσιου χώρου, τουλάχιστον ευρωπαϊκού, (θα έλεγα δυτικού αναλογιζόμενος οτι είναι αρκετά γνωστός και στην Αμερική). Ο Vulliamy δεν είναι κανένας τυχαίος.
    Δέυτερον έχει σημασία τα συμπεράσματα που βγάζει και του που πήγε το βλεμμα του. ΜΑς λέει πολλά. Για εμάς. Γιατί υποθέτω δεν ήρθε έτσι, ρώτησε, μαθήτευσε, καθοδηγήθηκε εν μέρει. Πολλοί, λεέι ο συγγραφέας, μίλησαν για το ρόλο των νέων. Που είναι όμως αλήθεια οι νέοι στο άρθρο του? Και αν πάντα μας διαφέυγουν γιατί τέλοσ πάντων δεν τους βλέπουμε (όπως επίσης σημείωσε ο Κ. Δουζίνας στο Γκάρντιαν, αυτοί που ίσως να ζήτησαν φωνή το Δεκέμβρη να είναι οι αόρατοι του πολιτικού συστήματος – και αναρωτιέμαι εδώ γιατί καμία αναφορά-μετάφραση για το άρθρο εκείνο του έλληνα εν τέλει καθηγητή και γνωστό στοχαστή στο Λονδίνο? γνωστό και πέραν του Φίλιον??).

    Ειναι όντως αόρατοι οι νέοι? Φράσεις τύπου ‘αγράμματοι, αμόρφωτοι’ κάτι μας λένε για το ποιός είναι ορατός και με ποιούς όρους σκεφτόμαστε. Και όχι μόνο είναι άφαντοι από το άρθρο αλλά τελικά καταλήγει να κανέι οτι μεγάλο μέροσ των Μεγάλων. Να αναμασά τα περί παρελθόντος, περί των αντανακλαστικών, περιοχών, κουλτούρας ίσως, περί πολυτεχνείου κλπ..

    Και να δείχνει ένα κομμάτι εξεγερμένων νέων που απλώς δεν έμαθαν ποτέ την έννοια του απογαλακτισμού. Θέλω να πιστέυω, και το πιστεύω γιατί το είδα, οτι δεν συνέβη και δεν συμβάινει αυτό σε πολλούς από τους εμπλεκόμενους. Γιατί εν μέρει αυτή η έλλειψη σεβασμού που φάνηκε είναι και ενα βγάλσιμο της γλώσσας στον κόσμο αυτό των μεγάλων. Λιτός και χαρακτηρηστικός είναι πάντα ο τοίχος: ‘Βάρκιζα τέλος’. ‘Μαης 68, τέλος, fight now’. θα ήθελα και ένα σύνθημα για πολλούς μεσήλικες της νέας γενιάς (περασμενα φοιτητικα συνήθως τα χρόνια τους): ‘Απογαλακτισμός τώρα’..

    δεν υποστηρίζω οτι γνωρίζω τους νέους, γιατί απλά δεν τους ξέρω, αλλά η αμόρφωτη, απαίδευτη γλώσσα που έβγαλαν είναι τουλαχιστον ενθαρρυντική γιατί είναι απλή, ριζική, και τελικά ουσιαστική (Εκαναν κάτι)..κυριώς εβαλαν ένα καθρέφτη μπροστά μας και μάλλον όλοι στρέψαμε το βλέμμα. και αυτό είναι καλό..λέει μέσα μου ο αισιόδοξος..

    αυτά..και κάτι επίσης για εκέινη την κοπέλα που λέει στο άρθρο για την αθήνα σε σχέση με την αγγλία, (στάρμπακς κλπ), καλό είναι ο κόσμος μας να μην είναι τα τρία τετράγωνα την γειτονιάς μας, που μάλλον είναι το σπίτι των γονιών μας στα εξάρχεια..υπάρχει και παρακάτω, και πιο έξω…
    ευχαριστώ για τη φιλοξεχνία..

  • Γαριβάλδι
    REPLY

    Αγαπητέ stinathina. Σ’ ευχαριστώ για την επαναφορά στην τάξη (χωρίς δόση ειρωνείας, αυτή τη φορά). Μόνο που η περιρρέουσα ατμόσφαιρα της δήθεν ‘ψαγμένης’ συζήτησης-ανάλυσης για ‘δίκαια των νέων’, ‘κοινωνίες των πολιτών’, ‘τρίτους χώρους’, θα προσέθετα δε και ‘κρίση της ορθολογικότητας’, μετά δυσκολίας αποκρύβει τις βαθιά εξουσιαστικές και φασιστικές (με τη χυδαία έννοια) δομές των υποκειμένων που φέρουν (αυτές τις απόψεις).
    Σαν παράδειγμα- έστω λαϊκιστικό (sic)- όταν φιλίες διακόπτονται και σχέσεις χαλάνε, επειδή κάποιοι μονόπαντα είδαν ‘επαναστατικές διαδικασίες’, τότε κάτι δεν πάει καλά. Οπότε ξαφνικά αισθάνεσαι αποκλεισμένος κοινωνικά όταν δεν τρως εύκολα το παραμύθι περί ‘γενιάς των 700’, ‘νέου Μάη’, ‘κρίσης του παγκοσμιοποιημένου καπιταλισμού’, και μάλιστα από ανθρώπους ταξικά (γιατί ξεχνάτε αυτή την λέξη, άραγε;) καναπεδάτους και ασφαλισμένους στον μικρόκοσμο της προσωπικής τους, βαθύτατα μικροαστικής, ψευδο-ασφάλειας.
    Τώρα, επί του συγκεκριμένου. Το πρόβλημα μου δεν είναι οι νέοι, οι χουλιγκάνοι, τα πρεζόνια, οι τρομοκράτες του δρόμου και ό,τι όλοι αυτοί θέλουν ή δεν θέλουν. Καλά κάνουν και ‘μαγκιά’ τους. Το πρόβλημα είναι ότι δεν υπάρχει πραγματική «σύγκρουση», όπως και δεν υπάρχουν ανάγκες των εξεγερμένων υποκειμένων. Τώρα αν μερικοί βλέπουν τη δράση της Αστυνομίας στα γεγονότα σαν «σύγκρουση» με το Κράτος, καληνύχτά τους. Οι δε ανάγκες των ‘εξεγερμένων’ είναι οι γνωστές ανάγκες- συνονθύλευμα του μεταμοντέρνου ατόμου, που βαφτίζεις ‘πειράματα’.
    Όσον αφορά για τη δική μου πρόταση. Συγγνώμη φίλε μου δεν υπάρχει. Και να υπήρχε δε θα στην πρότεινα. Το μόνο που πιστεύω όσο μεγαλώνω είναι ότι ζητήματα όπως η οικογένεια, η έμπρακτη ζωή της Εκκλησίας, οι κλασσικές σπουδές, η αριστοκρατία σε ψυχή και σώμα, ο γνήσιος και με τίμημα αθεϊσμός, η καλλιτεχνική πρωτοπορία που διώκεται και εξορίζεται, ο φτωχός μεροκαματιάρης του καφενείου, η γυναίκα που τρέχει να μεγαλώσει τα παιδιά της και να δουλέψει ταυτόχρονα για να τα βγάλουν πέρα (και όχι η Yanna του Observer), η μοναξιά που θέλει μαγκιά για να την αντιμετωπίσεις, και άλλα πολλά, όλα αυτά είναι περισσότερο «προτάσεις» από τις επαναστατικές ευκολίες που εύστοχα και εσύ διακρίνεις.

  • no frost
    REPLY

    @ stin athina
    Η ευλυγισία της σκέψης σου, η εντρύφηση στην σημαντική λεπτομέρεια και η περίοπτη θέαση αποτελούν σαφώς μια διαφορετική περίπτωση. Κι ακόμη το συναίσθημα σου που ρέει ανεμπόδιστα στον λόγο. Μακάρι να αποδειχτούν όλα αλήθεια.

    Κάποτε, σε πιο «πολυτελείς» εποχές σκέψης κι όχι τόσο επείγουσες, κυνικές και φτωχές, προσπαθούσαμε να δούμε όχι μόνον τι λέει ο άλλος και πως «τοποθετείται» αλλά την πνευματική του εκκίνηση, απο που ξεπηδάει μια σκέψη και μια αντίληψη. Μας ενδιέφερε, τότε, περισσότερο η εκπόρευση, η πηγή, το είναι που αναβλύζει ιδέες, μας ενδιέφερε η πορεία της σκέψης. Και παρακολουθούσαμε μια μεγάλη διαδρομή σκέψεων ενός ανθρώπου, υπήρχε η ενδελέχεια αλλά η γοητεία ακόμη και της χειρονομίας. Τότε, ακόμη, θυμάμαι, κρατούσαμε και συζητούσαμε και την επίγευση μιας κουβέντας.΄Υπήρχε η αίγλη της προσωπικότητας. Μιλούσε κανείς με κάποιον κι έλεγες πως επρόκειτο για μια συνάντηση πνεύματος όχι για επίλυση ή μή ενός διανοητικού προβλήματος (ως να επρόκειτο για ιατρική πράξη).
    Η σκέψη τότε δεν ήταν χρηματιστηριακή αξία ακόμη. Ήταν απολαυστική εμπειρία ζωής, ήταν νόμιμη περιπέτεια..Ετσι δεν είναι Νίκο; Έχουμε κάνει τέτοιες κουβέντες.. Δυστυχώς όχι σήμερα.Σήμερα κάτι τέτοιο είναι εξαίρεση. Τότε τους ανθρώπους τους συνέδεε μια κουβέντα. Υπήρχε απόσταγμα. Λέγαμε επίσης: Αυτός είπε αυτό και θαυμάζαμε καμμιά φορά. Τώρα;
    Δεν ξέρω αν σας δίνω να καταλάβετε αλλά κάτι μου λέει πως καταλαβαίνετε γιατί τα λέω αυτά:
    Θέλω να πω πως οι όροι, ο τρόπος συζήτησης για κάτι είναι πολύ σημαντικά για το πόσο εύφορο θα είναι το αποτέλεσμα.,Η ευγένεια επίσης..κι η καταλληλότητα της στιγμής.
    Όλα αυτά βρίσκονται δυστυχώς, μακριά απο ένα είδος συζήτησης που δείχνει να διαμορφώνει ένα συγκεκριμένο «μοντέλο» συζήτησης που τείνει να κυριαρχήσει στο διαδίκτυο και αλλού.
    Είναι η αποσπασματική κουβέντα-σλόγκαν, τα σύντομα σχόλια τύπου γκάτζετ ή κατούρα να φύγουμε, λαμβάνω όβερ, η σαχλή κουβερτούρα ιδεών, η σνόμπ αντιμετώπιση, το σχεδόν υβριστικό ξεπέταγμα, ο απελπισμένος μονόλογος, η κατακεραύνωση αφ΄υφηλού, η «εργαλειακή» στεγνή σκέψη, η κομματική παρλαπίπα, το άσκοπο τένις ιδεών όπου το μπαλάκι πάεί απο τον ένα στον άλλο, ο εξαχρειωμένος «καρατζαφερικός» λόγος του ταξιτζή, ο τεχνοφρίκ λόγος κ.λ.π
    Αν παρατηρήσεις όλους αυτούς τους τρόπους, και το κάθε ύφος θα διαπιστώσεις ενδεχομένως κάποια κοινά χαρακτηριστικά. Εγώ πρόχειρα σου λέω πως διακρίνω πίσω απο αυτά:
    1) Βία και βιασύνη (ούτως ή άλλως η λέξη βιασύνη προέρχεται απο την λέξη βία)
    2)Δογματισμό και ανάγκη για ισχυρή ταύτιση
    3)Βαθύ ανταγωνισμό, μεριστικότητα και μοναξιά.
    4) ίσως και σημαντικότερο:παραίτηση και πλήρη έλλειψη καλλιέργειας.

    Αυτή είναι η πραγματικότητα των σχολίων πλήν εξαιρέσεων και μάλλον για να απομυθοποιήσουμε και το νέο μας χαζοκούτι-ιντερνετ αυτό δεν είναι ουσιαστικός διάλογος. Είναι κωδική επικοινωνία περισσότερο. Το θέτω αυτό στο χαλί μας.. νομίζω πως πρέπει να το θέσω..γιατί είναι πολύ σημαντικό να γνωρίζουμε τα όρια ενός μέσου και τα δικά μας και γιατί η έννοια του μέτρου είναι η πεμπτουσία του δημιουργικού λόγου.
    Ωραίο δηλαδή το καφενείο μας και καλύτερο απο πολλά άλλα ελληνικά κολάδικα του ιντερνετ όπου πετάνε παντόφλες ο είς στον έτερο αλλά μην νομίσουμε ότι είμαστε και η Σχολή της Φραγκφούρτης! Ούτε φυσικά η Αρχαία Αγορά με το άρωμα των φιλοσοφικών συζητήσεων για την αρμονία της αρετής και τον καλύτερο Αθηναίο πολίτη..
    Άλλωστε μια ωραία συζήτηση ζητάει πάντα μια μικρή έστω φυσική παρεμβολή: Μιά ανοιξιάτικη αμυγδαλιά, ένα ξαφνικό κελάιδισμα, μια αιφνίδια βροχή να την διακόψει ξαφνικά..

  • Γαριβάλδι
    REPLY

    Προς stinathina (δια μέσου no frost):

    «Η ευλυγισία της σκέψης σου, η εντρύφηση στην σημαντική λεπτομέρεια και η περίοπτη θέαση αποτελούν σαφώς μια διαφορετική περίπτωση. Κι ακόμη το συναίσθημα σου που ρέει ανεμπόδιστα στον λόγο. Μακάρι να αποδειχτούν όλα αλήθεια»

    Συμφωνώ και επαυξάνω. Τώρα βελτίωσα το «ύφος» μου…..;

  • no frost
    REPLY

    @Γαριβάλδι,
    διακρίνω ένα παράπονο; Ο καθένας έχει τις χάρες και τα ελαττώματά του. Εσύ π.χ έχεις την χάρη ενός ανθρώπου που είναι ευθύς και άμεσος στα επιχειρήματά σου. Έχεις την τόλμη της γνώμης σου αλλά είσαι και λίγο αψύς. Αυτό σου ..επισυνάπτει αν κατάλαβα ο τεως φίλος σου εγκαλώντας σε για το ύφος σου.
    Εγώ αυτό που είπα είναι πως όλα είναι ζήτημα μέτρου κι αρμονίας.
    Δηλαδή η ευλιγισία σκέψης είναι μια αρετή αλλά μπορεί να καταντήσει και λαμογιά αν παρεκτραπεί σε..δόση. Ο τολμηρός πάλι είναι παραγωγικός καθως σπρώχνει τα πράγματα και μπορεί και να πρωτοπορήσει αλλά αν το παρακάνει μπορεί στην φόρα του να φερθεί με βία ή να εκτοπίσει άλλους ή να παραπλανηθεί οτι κατέχει την απόλυτη αλήθεια…
    Για αυτό λέω…»Μακάρι να αποδειχθούν αλήθεια ολα αυτά..»
    Και δεν υπάρχει Θουκυδίδεια αντικειμενικότητα!!!!!

  • ilias
    REPLY

    Και πως θα καταλάβουμε πως τρακάραμε με την αλήθεια, ρε μόρτες, αφού εδώ και καιρό έχει διαχωριστεί από το νόημα;

  • Robicheaux
    REPLY

    @ no frost,
    σορρυ γιατί εδώ που τα λέμε δεν ήθελα να παρέμβω, έχετε ωραία συζήτηση αλλά ρε συ νο φρόστ μπάστα..κ το λέω έτσι λαϊκά ως ρητορικό σχήμα – απάντηση -αντίδραση στον πραγματικά πολύ ωραίο και καλλιεργημενο λόγο και ύφος λόγου που παραθέτετε.. Και έτσι εν μέρει δίνω και ένα στίγμα μιας αντίδρασης απέναντι σε μια καλλιεργημένη, αστικού τύπου πάντα σκεψη και έκφραση..
    Γιατί όλα αυτά τα περί πως γινόντουσαν οι συζητήσεις και τα συμπόσια σας, σε αντίθεση με τώρα, σαν πολύ νοσταλγία να έχουν..πάνε οι παλιές οι καλές οι εποχέσ τότε που υπήρχε ελπίδα, ο κόσμος αγαπούσε, ναρκωτικά δεν υπήρχαν, αιντς δεν υπήρχε, ο έρωτας κελαηδούσε μαζί με τα σπουργίτια, χορεύαμε μέσα στην ανεμελιά, οι παραλίες ήταν καθαρές, υπήρχαν δουλειές για όλους κλπκλπ..προφανώς βέβαια είσασταν μάλλον με την μεριά αυτών που κέρδισαν, γιατί και κάποιοι απέτυχαν, εξαφανίστηκαν και από την ιστορία φαίνεται και από την μνήμη..ασ είναι..
    Και αναρωτιέμαι ποια η διαφορά με μια γενιά πάνω από εσάς που έφυγε από τα χωριά,ηρθε στην αθήνα και έχει αναγάγαγει το βίλατζ λάιφ στο καλύτερο λαιφσταιλ..(η χρήση των όρων είναι εσκεμμένη)..Και με όλα αυτά πραγματικά αναρωτιέμαι κατά πόσο είστε αρκετά διαυγής, και εσείς και η γενιά σας τελικά, για αυτό το πράγμα ότι και να είναι..Και δεν εννοώ τα ξεσπάσματα αλλά γενικά για το σύχγρονο κόσμο..
    ιδίως εκείνο το σχολή της Φρανκφούρτης με σκότωσε, με έκανε να ψαξω για το ρεβόλβερ μου….
    και για εσάς προτείνω έναν εν μέρει απογαλακτισμό, ειρωνεία ναι αλλά νομίζω οτι αυτό τουλάχιστον στην αστική σας καλλιέργεια είναι αποδεκτό..Εκτόσ αν είστε πολλύ γάλλοτραφής οπότε δύσκολο..
    Dave

Leave a Reply

Your email address will not be published.