image Η κρίση δεν είναι μόνο οικονομική αλλά επίσης κοινωνική και πολιτική, έχει φέρει τη δημοκρατία στα όριά της -Alpha TV image Τα Βαλκάνια είναι καλύτερα και σταθερότερα με Βουλγαρία – Ρουμανία εντός των δυτικών θεσμών -στο Kontra Channel

Η κυβέρνηση προσεγγίζει δύο επιτυχίες με ιστορικό βάρος -στην Εποχή

Συνέντευξη στην «Εποχή» και τον Παύλο Κλαυδιανό για τις εξελίξεις στο Μακεδονικό έδωσε ο κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος του ΣΥΡΙΖΑ Νίκος Ξυδάκης.

  • Τι καινούργιο άραγε προέκυψε στη διαπραγμάτευση μέχρι το βράδυ της Παρασκευή και προκάλεσε την εμπλοκή;

Από την αρχή γνωρίζαμε ότι θα υπάρχουν δυσκολίες στο εσωτερικό και των δύο χωρών. Στην ελληνική πλευρά εκφράστηκαν με τα συλλαλητήρια και με τις υπαναχωρήσεις της αντιπολίτευσης. Ξέραμε όμως ότι στην άλλη πλευρά θα είναι περισσότερο δύσκολο να περάσει μια συμφωνία. Πολλοί εκεί θέλουν λύση αλλά υπάρχει ένα εθνικιστικό κόμμα που είχε το πάνω χέρι σχεδόν επί μια δεκαετία. Η παρούσα κυβέρνηση έχει πλειοψηφία οριακή και εύθραυστη.

  • Που σημαίνει ότι τα βήματα που έγιναν τα δοκιμάζει τώρα ο Ζάεφ, στην πράξη, και διαπιστώνει ότι είναι δύσκολα;

Τώρα βλέπουμε τις δυσκολίες που γνωρίζαμε ότι θα έχει ο Ζάεφ. Ξέραμε από την αρχή την αρνητική στάση του Προέδρου Ιβανόφ. Σε αρκετές φάσεις της διαπραγμάτευσης βλέπαμε υπαναχωρήσεις και αντιδράσεις, γενικώς όμως προχωρούσε. Τώρα ξαναβλέπουμε δυσκολίες.

  • Κατά τη γνώμη σου είναι δυσκολίες που δεν θα διακόψουν τις συζητήσεις;

Δεν το γνωρίζουμε αυτό.  Γνωρίζουμε ότι έχουν γίνει προσεγγίσεις στο ανώτατο επίπεδο, δηλαδή σε επίπεδο πρωθυπουργών. Είχαμε μια διολίσθηση στην περίπτωση της διαρροής του ονόματος «Δημοκρατία της Μακεδονίας του Ίλιντεν», η διαπραγμάτευση πέρασε ξανά στον Νίμιτς, έγιναν συναντήσεις των υπουργών Εξωτερικών και την περασμένη εβδομάδα και οι δύο είπαν ότι έχουν φτάσει σε ένα σημείο…

  • Μάλλον είπανε ότι έχουνε συμφωνήσει…

Έκαναν ό,τι μπορούσαν να κάνουν, σειρά έχουν οι πρωθυπουργοί -αυτή ήταν η αμφίσημη διατύπωση του Κοτζιά. Δεν ξέρουμε κάτι ουσιαστικό, δεν είδαμε ποτέ κανένα κείμενο, μόνο αντιφατικές φήμες και ελεγχόμενες διαρροές.

Κάτι θα μείνει
  • Ωστόσο έχει γίνει αρκετή δουλειά για να πάει χαμένη.

Νομίζω ότι ακόμη και να μην κλείσει οριστικά, έχουν γίνει βήματα προσέγγισης τα οποία δεν θα πάνε χαμένα. Αυτό θα είναι το κέρδος αν δεν κλείσει τώρα· δεν θα είναι ναυάγιο. Κάτι θα μείνει.

  • Και η ελληνική πλευρά, πάντως, διαμηνύει σε όλους τους τόνους ότι τίποτε δεν έχει τελειώσει.

Είχε δημιουργηθεί ένα θερμότερο κλίμα αρχικά. Οι δυσκολίες που γνωρίζουμε ότι αντιμετωπίζουν τα Σκόπια, οι υπαναχωρήσεις τους, μα και οι αντιδράσεις στο εσωτερικό, ανάγκασαν εν συνεχεία την Αθήνα να είναι πιο επιφυλακτική στις διατυπώσεις. Παραμένει ακόμη η εκφρασμένη βούληση της ελληνικής πλευράς να προχωρήσει σε λύση, όχι όμως με κάθε κόστος.

  • Αυτό ισχύει όμως και για την άλλη πλευρά. Και οι δυο πλευρές έχουν εκδηλώσει ειλικρινή διάθεση να λύσουν το ζήτημα του ονόματος. Είναι το πιο σταθερό σημείο του εδάφους.

Ναι, αυτό ισχύει. Το ολισθηρό σημείο του εδάφους είναι –το έχουμε πει εδώ στην «Εποχή»–, ότι η δυσκολία βρίσκεται περισσότερο στην άλλη πλευρά. Τους αποσταθεροποιεί πολιτικά, τα πάθη είναι πιο οξυμένα, είναι ένα μικρό κράτος που λαχταράει τη σταθερή και ειλικρινή συμβίωση με τον μεγάλο γείτονα –το μεγαλύτερο και ισχυρότερο κράτος στη Βαλκανική. Συγχρόνως, είχαμε πει, ότι έχουν τους δικούς τους δαίμονες να υπερνικήσουν μέχρι να φτάσουν στο επιθυμητό ξέφωτο.

  • Θα μπορούσε πέρα από τις δυσκολίες να πρόκειται και για κίνηση τακτικής;

Υπάρχει, πράγματι, το ενδεχόμενο να πρόκειται για τακτικό ελιγμό, για άσκηση πίεσης, ώστε να παραμείνουμε σε κάποιο πλαίσιο, να μην έχουμε υπαναχωρήσεις από μια συμφωνηθείσα πλατφόρμα. Ποια είναι όμως αυτή η πλατφόρμα; Ίσως το συμφωνηθέν πλαίσιο να μην ήταν στέρεο και δεμένο. Ενδέχεται πάλι να πρόκειται για αναδίπλωση, προκειμένου να διασωθεί η κάθε πλευρά. Ο καθένας θα μεριμνήσει για τη διάσωση ορισμένων από τα δικά του επιχειρήματα.

Ο αντίχτυπος στην Ελλάδα
  • Πάμε να δούμε και την εσωτερική πολιτική κατάσταση.  Η ελληνική κυβέρνηση είχε επενδύσει και πολιτικά στην επίλυση του Μακεδονικού. Θα έλυνε ένα χρόνιο, σοβαρό πρόβλημα εξωτερικής πολιτικής και θα φαινόταν  φερέγγυα δύναμη απέναντι σε μια αντιπολίτευση που είναι ανεύθυνη. Αυτό θα χαθεί αν δεν λυθεί το ζήτημα;

Εν μέρει, θα χαθεί, εν μέρει μόνον. Διότι, από την άλλη, καμία κυβέρνηση στα 25 χρόνια του προβλήματος δεν προσπάθησε για επίλυση και καμία φυσικά δεν προχώρησε. Νομίζω ότι  αυτή η κυβέρνηση προσεγγίζει δύο μεγάλες επιτυχίες, με ιστορικό βάρος: πρώτον, βγάζει τη χώρα από τον ιστορικό κύκλο των μνημονίων, έστω με όρους, προϋποθέσεις και ουρές, πάντως εγκαινιάζεται ένας νέος ιστορικός κύκλος.

Το δεύτερο: επιχειρεί να τερματίσει ένα ιστορικό αδιέξοδο, που κρατά 25 χρόνια. Αυτό βέβαια δεν έχει άμεσο αντίκτυπο στην καθημερινότητα των νοικοκυριών. Δεν αποτελεί, δηλαδή, μια επιτυχία που θα μεταφραστεί σε εύκολο εκλογικό κέρδος. Ωστόσο, εφόσον συμβεί, είναι μια μακροπολιτική επιτυχία, που πιστώνεται ιστορικά στον ηγετικό δυναμισμό και στη βούληση της κυβερνώσας αριστεράς.

Και τα δύο μαζί προσφέρουν μια ιστορική παρακαταθήκη: ότι μπορείς να επιλύεις μεγάλα προβλήματα που παρέλαβες. Το ένα είναι η τεράστια οικονομική κρίση, με την οποία αναμετρήθηκε η κυβέρνηση, και είχε απώλειες και πληγώθηκε και αυτή ως αριστερά. Το άλλο που παρέλαβε είναι ένα άλυτο πρόβλημα, που κανείς δεν θέλει να το αγγίξει, εφόσον μάλιστα η κυριαρχούσα τάση στην ελληνική διπλωματία τα αρκετά περασμένα χρόνια ήταν η λογική «μην πειράζεις τα μεγάλα, άφησέ τα ακίνητα».

  • Αυτή ακριβώς είναι και η στάση της Νέας Δημοκρατίας.

Ακριβώς. Η Νέα Δημοκρατία τη μόνη φορά που επέδειξε κινητικότητα, αφότου είχε παγιωθεί το αδιέξοδο του 1992, ήταν η Σύνοδος του ΝΑΤΟ στο Βουκουρέστι το 2008, στην οποία το μόνο θετικό που συνέβη ήταν να αποκρυσταλλωθεί αμυντικά μια εθνική θέση με σαφή χαρακτηριστικά. Δεν πήγε όμως προς λύση, αλλά προς παγίωση μιας κατάστασης.

  • Η υπαναχώρηση της ΝΔ τώρα, κατά τη γνώμη σου, πού οφείλεται;

Καθαρά σε μικροπολιτικούς λόγους. Η ΝΔ ψυχολογικά και πολιτικά έχουν κουρδιστεί για το ρεσάλτο στην εξουσία, άρα θα χρησιμοποιήσουν οτιδήποτε. Άρα θέλουν να τσιμπολογήσουν από τη δυσαρέσκεια των συλλαλητηρίων. Δεν μπορούν να σταθμίσουν μεσοπρόθεσμα την κατάσταση, και αυτό θα είναι μεγάλο βάρος στον Κυριάκο Μητσοτάκη, και στις δύο περιπτώσεις. Αν επιλυθεί, θα έχει υποστεί ήττα σε ένα μεγάλο ιστορικό θέμα, γιατί έχει φανεί, μέχρι στιγμής, εντελώς στείρος και αρνητικός. Αν δεν επιλυθεί, θα έχει μέρος της ευθύνης και σε ενδεχόμενη πρωθυπουργία του θα υποστεί μεγάλες πιέσεις να προχωρήσει από εκεί που σταμάτησε ο Τσίπρας, δηλαδή από πολύ προωθημένο στάδιο, δεν θα μπορεί να «μηδενίσει το κοντέρ». Αρα, καιροσκοπισμός και ασυνέπεια. Εν πάση περιπτώσει, αυτή είναι η ψυχολογία της Δεξιάς, την έχουμε ζήσει όλο τον 20ο αιώνα, στα μεγάλα ζητήματα. Στα εξωτερικά είναι άτολμη, και συχνά ηττοπαθής και εσωστρεφής, περιχαρακωμένη στο αντιβενιζελικό «Ελλάς μικρά αλλ’ έντιμος» του Γ. Α. Βλάχου.

Το «Κέντρο» θυμίζει ’50
  • Έχουμε όμως και την τακτική των κομμάτων του κέντρου, που και εκεί θα περίμενε κανείς να είναι λιγότερο αρνητικά.

Το κέντρο έχει περιέλθει σε κατάσταση ιδεολογικής ρευστοποίησης και κατακερματισμού, που αντίστοιχή της μπορεί να αναζητήσουμε τα χρόνια μετά το Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, κυρίως τη δεκαετία του ’50 που είχαμε μικρούς σχηματισμούς, προσωποκεντρικούς, μικρά καπετανάτα, που ξεκινούσαν από μία προοδευτική στάση π.χ. τον Καρτάλη, και έφθαναν μέχρι σκληρούς δεξιούς καιροσκόπους, που το μόνο που τους ενδιέφερε ήταν η νομή της εξουσίας.

  • Τώρα όμως επιχείρησαν και συγκρότησαν ένα ενιαίο σχήμα.

Δεν το βλέπω να έχει αποκρυσταλλωθεί. Έχουμε φυγόκεντρες τάσεις και από τον πυρήνα του Ποταμιού και από τη συνιστώσα της ΔΗΜΑΡ, που διαφοροποιούνται σε θέματα ατομικών δικαιωμάτων και εξωτερικής πολιτικής, όπως π.χ. στο Μακεδονικό. Βλέπουμε, δηλαδή δύο από τις τρεις-τέσσερις συνιστώσες του ΚΙΝΑΛ να διαφοροποιούνται σε θέματα, που έχουν σημασία για το φαντασιακό της ελληνικής κοινωνίας. Δεν κατορθώνει, όμως, το κέντρο να κάνει μία παρέμβαση με επιχειρήματα και συνέπεια.

Leave a Reply

Your email address will not be published.

Στοιχεία επικοινωνίας
Twitter