image Μια erga omnes λύση σε ένα συνολικό πακέτο διευθέτησης θα διορθώσει το de facto όνομα «Μακεδονία» -στην KontraNews image Επαναφορά ενιαίας τιμής βιβλίου και παροχή κινήτρων για ξένες παραγωγές στα θετικά του πολυνομοσχεδίου

Απαραίτητη μια ευρύτατη εκσυγχρονιστική αναμόρφωση του συστήματος απονομής δικαιοσύνης -στην Ολομέλεια

Στη συνεδρίαση της Ολομέλειας για το σχέδιο νόμου του υπουργείου Οικονομίας και Ανάπτυξης με θέμα την αναμόρφωση του δικαίου των ανωνύμων εταιρειών μίλησε ο κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος του ΣΥΡΙΖΑ Νίκος Ξυδάκης.

Χαίρομαι για το παραγωγικό κλίμα το οποίο επικράτησε τόσο στην Επιτροπή όσο και στην Ολομέλεια κατά την εισαγωγή και τη συζήτηση του νομοσχεδίου για τις Ανώνυμες Εταιρείες, ξεκίνησε την ομιλία του ο Ν. Ξυδάκης.  Αποτελεί συνέχεια του προηγούμενου νόμου για τις Εταιρείες Περιορισμένης Ευθύνης. Εξελίσσουμε και εκσυγχρονίζουμε το εμπορικό δίκαιο του 21ου αιώνα, που είχε μείνει στις αρχές του 20ου. Χρειαζόμαστε και χτίζουμε ένα δίκαιο που ακούει τις ανάγκες της αγοράς και της σύγχρονης οικονομίας, τις ανάγκες των επαγγελματιών και επιχειρηματιών, με στόχο ένα λειτουργικό πλαίσιο για την επιχειρηματικότητα.

Βεβαίως ακούσαμε από τον κ. Δένδια μία ιστορία αυτού του νόμου: ότι ξεκινάει το 2014 με την Επιτροπή Περάκη και χρειάστηκαν τρία με τέσσερα χρόνια για να ολοκληρωθεί. Νομίζω επίσης ότι αυτή η αναμόρφωση του εμπορικού δικαίου μπήκε στο τραπέζι και από τους δανειστές ως ένας βίαιος εκσυγχρονισμός. Η δική μου πολιτική ερώτηση είναι πώς βάδιζε αυτή η οικονομία χωρίς να έχει εκσυγχρονίσει το νομοθετικό και λειτουργικό πλαίσιο για τις εταιρείες. Στο βαθμό που και ο μεγάλος αυτός νόμος με τα 190 άρθρα συνιστά ουσιαστικά κωδικοποίηση και εκσυγχρονισμό, δεν πρόκειται για ριζικά νέο εμπορικό δίκαιο.

Έχουμε λοιπόν έναν εκσυγχρονισμό του 1920 από την κυβέρνηση Ελευθερίου Βενιζέλου – και πάλι δηλαδή η προοδευτική φιλελεύθερη παράταξη αναλαμβάνει να εκσυγχρονίσει την οικονομία στη χώρα. Και έχουμε μία συντηρητική παράταξη η οποία λίγο πολύ βαδίζει σε έναν κοτζαμπάσικο, κατσαπλιάδικο ή παρασιτικό καπιταλισμό. Ήταν διδακτικά τα απομνημονεύματα του αείμνηστου Κωνσταντίνου Μητσοτάκη πάνω σε αυτό. Θυμότανε ότι στη δεκαετία του ‘50 ένα από τα βασικά εργαλεία άσκησης πολιτικής για την θεραπεία των ανισοτήτων ήταν ο μηχανισμός του ρουσφετιού. Και καταλόγισε μάλιστα και σοσιαλιστικές μανίες στον Κωνσταντίνο Καραμανλή -εγώ θα θα έλεγα και στον Παναγή Παπαληγούρα, τον οποίο μάλλον θεωρούσε ακραιφνή σοσιαλιστή.

Και έτσι όπως ξεδιπλώνεται ο εικοστός αιώνας, με πολέμους, με καταστροφές, με εκδιπλώσεις διαφόρων πολιτικών σχεδίων βλέπουμε μία μεγάλη ιστορική παράδοση τον 20ο αιώνα να προσπαθεί να εκσυγχρονίσει την οικονομία και την κοινωνία. Και ταυτόχρονα βλέπουμε μία άλλη μεγάλη πολιτική παράδοση, τη συντηρητική παράδοση, να είναι κλεισμένη στην εσωστρέφεια και την στενή νομή της εξουσίας μέσα στην πτωχή πλην μικρή Ελλάδα. Μέσα στη λογική να μην ανοίξουμε κανέναν ορίζοντα και καμία δυνατότητα.

Με αυτούς τους όρους, τις παραδόσεις και τα πισωγυρίσματα φτάσαμε στο ιστορικό σημείο του 2010 όταν η χώρα βούλιαξε μέσα στον εαυτό της και βρέθηκε να έχει ένα καθεστώς χρεοκρατίας, απώλειας εθνικής κυριαρχίας και όλος ο ελληνικός πληθυσμός να είναι βουτηγμένος στην αγωνία για το πού θα πάει. Εύχομαι λοιπόν αυτή την αναμόρφωση -την έστω υπό αναγκασμό, που θα έπρεπε να την είχαμε κάνει μόνοι μας εδώ και δεκαετίες– να την ακολουθήσουν και άλλες μεγάλες αναμορφώσεις.

Αναγκαίος ο εκσυγχρονισμός της δικαιοσύνης

Να την ακολουθήσει μία ευρύτατη εκσυγχρονιστική αναμόρφωση του συστήματος απονομής δικαιοσύνης το οποίο ταλαιπωρεί πολίτες, επιχειρήσεις, οικονομία, νοικοκυριά, κάθε πτυχή του κοινωνικού βίου. Όταν η περίφημη καθαρογραφή από τα δικαστήρια κάνει έως και ενάμισι και δύο χρόνια να ολοκληρωθεί, τι μπορεί να σημαίνει αυτό για την κοινωνία; Τι μπορεί να σημαίνει αυτό για την οικονομία που χρεοκόπησε και περιμένει να πάρει μπροστά με άλλον ορίζοντα και άλλους κανόνες; Όταν για να τελεσιδικήσει μία υπόθεση στα αστικά και διοικητικά δικαστήρια χρειάζεται κατά μέσο όρο περίπου 5 χρόνια με ποιους όρους θα γίνει οικονομική ανασυγκρότηση; Νομίζω ότι είναι χρέος όλων των δυνάμεων της Ελληνικής Δημοκρατίας, αυτών των δυνάμεων που πιστεύουν στη δημοκρατία, που θεωρούν τον εαυτό τους υπόλογο στον πονεμένο ελληνικό λαό της κρίσης, να δώσουμε μία λύση είτε μέσω της συνταγματικής αναθεώρησης είτε μέσω άλλων εργαλείων.

Ο συνάδελφος κ. Θεοχάρης μίλησε για τον τρόπο που λειτουργούν οι ελεγκτές, για το πώς οι ελεγκτές αυτοδιορίζονται μέσω εικονικών εταιρειών και ελέγχουν τα βιβλία της ίδιας εταιρίας, παρέχοντάς της τα γνωστά πιστοποιητικά ορθής λειτουργίας και ελέγχου των προϋπολογισμών τους. Έτσι φτάνουμε στις φούσκες που καταρρέουν και προκαλούν τεράστιες ζημιές συνολικά στην οικονομία. Ας δούμε το καθεστώς των εκκαθαριστών οι οποίοι κατ’ επάγγελμα δεν εκκαθαρίζουν τις εταιρείες τις οποίες αναλαμβάνουν. Ας δούμε το καθεστώς των συνδίκων πτώχευσης οι οποίοι έναντι παχυλών αμοιβών εκποιούν και διαλύουν τεράστιες περιουσίες χωρίς ουσιαστικά να ελέγχονται από πουθενά. Ας δούμε τον τρόπο με τον οποίο έγινε η ραγδαία αποβιομηχάνιση.

Μία εθνική στρατηγική για την οικονομική ανασυγκρότηση της χώρας πρέπει να λάβει υπόψη της ότι όλη η οικονομία σήμερα είναι ένα ανοιχτό σύστημα, το οποίο υπόκειται σε μεγάλες εξωτερικές δυνάμεις, σε μεγάλες εξωτερικές πιέσεις. Οι συσχετισμοί είναι διεθνείς δεν μπορείς να χαράξεις μία αμιγώς αυτοτελή οικονομική πολιτική.

Επίσης πρέπει να δούμε και τη σχέση του πολιτικού με το οικονομικό, των πολιτικών με το οικονομικό. Δεν μπορείς να υποταχθείς στις υπέρτερες οικονομικές δυνάμεις. Πρέπει να εκφράσεις ανάγκες της κοινωνίας και των δημοκρατικών θεσμών, οι οποίοι μάλιστα βάλλονται. Δέχονται τη δυσπιστία των πολιτών, οι οποίοι δυσκολεύονται να πιστέψουν ότι η δημοκρατία δεν μπορεί να προστατεύσει τα κοινωνικά και φυσικά τους δικαιώματα.

Αυτά είναι ουσιαστικά τα μεγάλα καθήκοντα και οι μεγάλες ευθύνες για το πολιτικό σύστημα στα χρόνια της κρίσης και στα χρόνια μετά την κρίση τα οποία θα είναι εξίσου δύσκολα από την άποψη της φαντασίας, της γόνιμης πολιτικής των νέων συνθέσεων και των νέων ιδεών που θα πρέπει να εκφραστούν.

Η ιστορική στιγμή είναι κρίσιμη. Μετά από 8 χρόνια τον Αύγουστο σημαίνει τυπικά ένα πρώτο βήμα.

Κατ’ εμέ αυτό δεν είναι παρά ένα πρώτο βήμα για μία μακρά επώδυνη και εξαιρετικά απαιτητική πορεία και για τον ελληνικό λαό, τους θεσμούς και τις πολιτικές δυνάμεις που νομιμοποιούνται από το λαό και λογοδοτούν σε αυτόν.

Leave a Reply

Your email address will not be published.

Στοιχεία επικοινωνίας
Twitter