image Πολλά περισσότερα τα κέρδη από τη συμφωνία με τη ΠΓΔΜ -στην ΕΡΑ image Η απόφαση του Eurogroup να μεταφραστεί σε μήνυμα ελπίδας για τον ελληνικό λαό -στο Κόκκινο

Ο πόνος και η ταλαιπωρία να μετασχηματιστούν σε μια νέα σοφία, η εμπειρία σε ευφυΐα @ Kontra News

Στο Kontra News με το δημοσιογράφο Γιώργο Μελιγγώνη μίλησε ο κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος του ΣΥΡΙΖΑ Νίκος Ξυδάκης.

Οι πληροφορίες για το Eurogroup που βρίσκεται σε εξέλιξη μιλούν για μεγάλη επιμήκυνση του χρέους την ώρα που το Βερολίνο επέμενε για μηδαμινή ή και μηδενική επιμήκυνση. Είναι αυτό ένδειξη ότι «βγαίνει» το αφήγημα της κυβέρνησης από τον Αύγουστο του ‘15 ως τώρα ;

Οτιδήποτε συμφωνηθεί στη βάση των προηγούμενων αποφάσεων σε αυτό το Eurogroup είναι αναγκαίο για να συνεχίσει η χώρα τον δρόμο της ανόρθωσης. Από κει και πέρα χρειάζονται κι άλλα πράγματα. Άκουσα με προσοχή την κα Γιαννάκου πριν και συμφωνώ, ότι οι Έλληνες πολίτες πρέπει να συνειδητοποιήσουμε ότι περάσαμε μία δεκαετία ύφεσης με τεράστιες απώλειες στο ΑΕΠ αλλά κυρίως στις θέσεις εργασίας, μία δεκαετία η οποία μας άλλαξε σαν κοινωνία. Τα επόμενα αρκετά χρόνια είναι επιβεβλημένη μία προσπάθεια με εθνικά αλλά και νέα πολιτικά χαρακτηριστικά για να ανορθωθεί αυτή η κοινωνία και να ξαναδώσει ένα διάδρομο ελπίδας στους νέους. Τα πράγματα δεν αλλάζουν με μαγικά. Έχουν συμβεί πάρα πολλά από το Καστελόριζο μέχρι το καλοκαίρι του ‘18. Πρέπει ο πόνος και η ταλαιπωρία να μετασχηματιστούν σε μία νέα σοφία. Η εμπειρία πρέπει να γίνει ευφυΐα και γνώση μέσα στην κοινωνία. Το χρέος των πολιτικών δυνάμεων του δημοκρατικού τόξου είναι ακριβώς αυτό. Επείγει να βγάλουμε κάποια συμπεράσματα από αυτά τα 8 μνημονιακά χρόνια.

Η ΝΔ λέει αφενός ότι θα επιμείνει στην αφήγηση περί εκλογών αφετέρου οτι ο τρόπος διαπραγμάτευσης του κ. Τσακαλώτου έχει κοστίσει στη χώρα 20 δις.

Είναι δικαίωμά της ΝΔ να ζητάει εκλογές. Υπό μία έννοια είναι και η δουλειά της αντιπολίτευσης να υπενθυμίζει την ύπαρξη της. Βέβαια έχει κουράσει τον κόσμο διότι ο κ. Μητσοτάκης ζητάει εκλογές από την στιγμή που ανέλαβε την αρχηγία, λες και δεν υπήρχε πριν κόμμα, δεν υπήρχαν αρχηγοί και δεν υπήρχε πολιτικό σχέδιο.

Να σχολιάσω όμως ότι είναι λάθος να συγκρίνει την Ελλάδα με τις άλλες χώρες. Ήταν άλλοι οι λόγοι για τους οποίους μπήκαν σε εποπτεία και σε μνημόνιο και άλλες οι οικονομικές δομές και οι υποχρεώσεις και οι ανάγκες των άλλων χωρών. Στην Κύπρο λ.χ. έγινε bail in και καταστράφηκαν άνθρωποι. Στην Ελλάδα καλώς ή κακώς δεν έγινε. Δεν ξέρω τι θα γινόταν αν το σκεφτόμαστε αλλιώς το 2010. Εδώ είχαμε διπλά ελλείμματα, είχαμε ένα τεράστιο εξωτερικό χρέος το οποίο εξερράγη και πάνω στο οποίο φορτώθηκε ένας μεγάλος δανεισμός Αυτό το οποίο μπορούμε να δούμε μετά από τα δέκα χρόνια ύφεση και οκτώ χρόνια μνημονιακής υπαγωγής είναι τις βασικές αιτίες. Αν αρχίζουμε και λέμε ότι όλη η ζημιά στην Ελλάδα έγινε το 2015 που ήρθε ο ΣΥΡΙΖΑ στα πράγματα είναι αφελές, ρηχό και δεν το πιστεύει κανένας.

Αντίθετα πρέπει να σκεφτούμε τι έγινε τη δεκαετία του ‘90, τι έγινε τη δεκαετία του 2000 όταν ο κόσμος ευημερούσε με δανεικά, όταν υπερδανειζόταν, φενακιζόταν και ήταν σε μία παραίσθηση λογικής. Τι έκαναν οι κυβερνώντες; Να δούμε ποια είναι η πορεία του χρέους από την δεκαετία του ‘90 μέχρι το 2008 και πώς εξελίχθηκαν τα ελλείμματα. Πώς ήταν το ισοζύγιο πληρωμών, πώς έγινε η κατάρρευση του παραγωγικού ιστού και ότι όλα ήταν δανεικό χρήμα που κυκλοφορούσε. Και να απαντήσουμε στο ποιοι έχουν την πολιτική ευθύνη για αυτή την καταστροφική πορεία προς τον γκρεμό.

Να δούμε όμως και το μέλλον. Πώς θα είναι το 2020; Γιατί πολλοί λένε ότι με 3,5% πλεόνασμα όσο και να αναπτύσσεται η οικονομία τα πράγματα θα είναι δύσκολα.

Στα μέτρια περιθώρια χάραξης πολιτικής που έχουμε λόγω χρέους και δημοσιονομικών περιορισμών, θα πρέπει να είμαστε με τα μάτια μας ανοιχτά στις ευρωπαϊκές εξελίξεις, να επηρεάζουμε όσο μπορούμε, να ακούγεται η φωνή μας δυνατά και θαρρετά ακόμη και απέναντι στην νυν πανίσχυρη Γερμανία.
Μας έχει επιβληθεί γενικά μία σκληρή ευρωπαϊκή πολιτική ή για να το πούμε ορθότερα μία σκληρή γερμανική ορθοδοξία για την οποία διαμαρτύρονται σχεδόν όλες οι ευρωπαϊκές χώρες. Η στάση της Γερμανίας -αν το πάρουμε λίγο ψυχρά και αντικειμενικά- τα τελευταία 8 χρόνια είναι άδικη προς την Ελλάδα. Δεν έχει αποκομίσει κανένα ιστορικό δίδαγμα για τη δική της πορεία, για την μεγαθυμία και τον χώρο που της εδόθη άπλετος μετά το 1953 με την διαγραφή των χρεών της, για το πώς έγινε μεγάλη οικονομική υπερδύναμη, για το ότι συμφώνησε όλη η υπόλοιπη Ευρώπη να κάνει πράξη το μεγάλο πρότζεκτ της επανένωσης και να γίνει η μεγάλη χώρα που είναι τώρα.

Και βλέπουμε ότι στην Ιταλία, στην Ισπανία, στη Γαλλία και αλλού υπάρχει πολύς, πάρα πολύς θυμός και πικρία εναντίον της Γερμανίας. Και αυτό μας ξαναβάζει στα πικρά συναισθήματα του μεσοπολέμου και της δυσπιστίας η οποία κυριάρχησε για κάμποσες δεκαετίες από το 1910 έως και το 1960. Η Γερμανία δεν πρέπει να ξεχνάει τον 20ο της αιώνα, δεν πρέπει να ξεχνάει τον κόπο, το αίμα και τον ιδρώτα με τα οποία έχουν ποτίσει οι Ευρωπαίοι τις χώρες τους μετά τον πόλεμο και τώρα που είναι δυνατή οικονομικά θα πρέπει να σκεφτεί με ωριμότητα και ως πολιτικά δυνατή. Ο πολιτικά δυνατός σκέφτεται με μεγαθυμία και το βλέμμα στο μέλλον, όχι με πολιτική φιλαργυρία. Όχι με τον τρόπο που αντέδρασε -μαζί με άλλες βέβαια δυνάμεις- στην Γιουγκοσλαβία, όχι με τον τρόπο που αντέδρασε στην κρίση χρέους μέσα στην ευρωζώνη.

Τα πράγματα αλλάζουν, οι προκλήσεις είναι πάρα πολλές και η σκοτεινή Ευρώπη του φυλετισμού, των καθαρών κρατών, της χριστιανικής λευκής Ουγγαρίας με τα ξανθά μαλλιά και τα γαλάζια μάτια και αυτά που λένε στην ανατολική Ευρώπη ξυπνούν εφιάλτες. Αυτά θα πρέπει να τα σκεφτούμε. Μαζί με την οικονομική δυσχέρεια υπάρχει και η πολιτική. Και αυτά πρέπει να τα βλέπουμε μαζί.

Leave a Reply

Your email address will not be published.