image Θα αμφισβητήσουμε τη δυνατότητα του βουλευτή να ψηφίσει σε ένα μείζον θέμα κατά συνείδηση; -στο Πρακτορείο 104,9 image Οι Πρέσπες διαλύουν το Κέντρο – στα Νέα

Περπατάμε σε ένα κόσμο που αλλάζει -στην Ολομέλεια

Στην Ολομέλεια της Βουλής, κατά τη συζήτηση για ψήφο εμπιστοσύνης στην κυβέρνηση, μίλησε ο κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος του ΣΥΡΙΖΑ Νίκος Ξυδάκης.

Πριν από ένα χρόνο περίπου, όταν ξεκίνησε η ιστορία της συμφωνίας των Πρεσπών, είχαμε πει κάποιοι βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ -μεταξύ αυτών και ο πρόεδρος της Βουλής, ο έμπειρος Νίκος Βούτσης– ότι η συμφωνία των Πρεσπών θα προκαλέσει τεκτονικές μετακινήσεις στην πολιτική γεωγραφία και την διάταξη των πολιτικών δυνάμεων και ότι θα επηρεάσει συνειδήσεις.

Και εν τέλει η συμφωνία αυτή μαζί με την ιστορική περιπέτεια των μνημονίων είναι πράγματι ένας από τους παράγοντες που οδήγησαν στην αλλαγή των πολιτικών υποκειμένων.

Μόνο όποιος δεν βλέπει ή υποκρίνεται δεν διαπιστώνει ότι η κοινωνία αλλάζει. Η κρίση ξεκίνησε πολύ πριν την οικονομική χρεοκοπία, πολιτικά και πνευματικά.

Η μεγάλη χρεοκοπία ήταν η αφορμή που οδήγησε με πόνο και βιαιότητα στις μεγάλες κοινωνικές ανακατατάξεις και στην ανάδυση πολύ σκληρών νέων ταξικοτήτων. Δυστυχώς όμως το μεγαλύτερο μέρος του πολιτικού συστήματος που κυβέρνησε στη Μεταπολίτευση δεν έχει βγάλει κανένα δίδαγμα.  

Ένα συμπέρασμα εξάγω εγώ από τις λυσσώδεις, ανιστόρητες και υστερικές επιθέσεις της συντηρητικής παράταξης -που πλέον έχει μεταλλαχθεί- αλλά και από εκείνες του ακραίου κέντρου. Θα παραλλάξω μία λατινική φράση: «Fiat imperium et pereat mundus», με άλλα λόγια «Να γίνω γκουβέρνο και ας πέσει ο κόσμος». Πόσες φορές τα τέσσερα χρόνια της διακυβέρνησης δεν ακούσαμε μεγαλοφώνως και με ένταση στελέχη της αντιπολίτευσης να παρακαλούν, να εύχονται ένα εθνικό ατύχημα; Να λένε «Γερούν γερά» ή «Βάστα Σόιμπλε», ή να παρακαλούν να μην υπάρχει ηρεμία στη Βαλκανική ή στις ελληνοτουρκικές σχέσεις;

Θα θυμίσω, για να δούμε την υποκρισία και το μείγμα αδράνειας και τοξικού διχασμού, ένα συμβάν από το καλοκαίρι του 2015: Ένα επιφανές στέλεχος της συντηρητικής παρατάξεως, ο Παναγιώτης Μπαλτάκος, αρθρογραφεί στην «Καθημερινή» με το επιχείρημα της αρθρογραφίας του Γεωργίου Βλάχου του 1922: Το «Οίκαδε» και τους «Πομερανούς». Υποστήριξε αυτό το δόγμα της παλιάς Δεξιάς, της σκληρής λαϊκής Δεξιάς του κωνσταντινισμού και του Λαϊκού Κόμματος. Ούτε ένας Έλληνας ποτέ κατά το «ούτε ένας Πομερανός» δεν θα θυσιαστεί στα χώματα της Ανατολής. Αυτό είναι ένα δόγμα. Σεβαστό. Ο ίδιος ο Γεώργιος Βλάχος επί 25 και 30 χρόνια μέχρι τη δεκαετία του 40 μετάνιωνε οικτρά γι’ αυτή του την αρθρογραφία. Στον κ. Μπαλτάκο απάντησαν την επόμενη Κυριακή στην ίδια εφημερίδα και του είπαν ότι είναι ένα τυπικό παράδειγμα άθλιου παλαιοκομματισμού και παλαιοελλαδισμού. Ξέρετε ποιος του απάντησε; Ένας βουλευτής της ΝΔ, ο Θανάσης Δαβάκης από τη Λακωνία. Δείτε λοιπόν με ποιο τρόπο ένας τυπικός συντηρητικός απαντάει στο δόγμα της εσωστρέφειας, της αδράνειας του ανάδελφου έθνους, της κακομοιριάς και του διχασμού.

Αυτή είναι η πολιτική της ΝΔ σήμερα. Αυτή είναι η πολιτική των φιλελευθέρων της ΝΔ. Αυτή είναι η βαθύτατη υποκρισία και η τεράστια ιστορική αμηχανία. Έχουμε μία Ελλάδα της κόπωσης και της απαισιοδοξίας μετά από 10 χρόνια μακράς ύφεσης. Έχουμε μία Ελλάδα της αυτό-υποτίμησης, της λοιδορίας από τα λαϊκά ταμπλόιντ της Ευρώπης, μια Ελλάδα στην οποία τάζουν υπεραναπλήρωση, μεμψιμοιρία και αναδελφοσύνη.

Είμαστε αντίθετα υποχρεωμένοι να συνομιλήσουμε με τους συμπολίτες μας, με τις νεότερες γενιές που λαχταράνε να ακούσουν κάτι για την Ελλάδα της αυτοπεποίθησης, της αυτογνωσίας, της χαράς, της χαρούμενης γνώσης.

Το 2007 με κυβέρνηση Κώστα Καραμανλή μιλούσαμε σοβαρά για τη γενιά των 700 ευρώ, τους G700. Το καλοκαίρι με τις πυρκαγιές είχαν κατέβει στην πλατεία Συντάγματος με μαύρα t-shirt. Από τότε είχε αρχίσει η βαθιά κοινωνική και πνευματική κρίση. Το 2019, η κυβέρνηση της αριστερής παρένθεσης θα δώσει τις επόμενες μέρες μία χαραμάδα ελπίδας στη γενιά του υποκατώτατου μισθού, με την καταργησή του. Αυτά έχουν ψυχική αξία, έχουν αξία πάνω στους ανθρωπότυπους που φτιάχνονται στην ελληνική κοινωνία.

Τον ορίζοντα χαμηλών προσδοκιών στα παιδιά του υποκατώτατου και στα παιδιά που ξενιτεύονται δεν τον έδωσε η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ. Η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ οραματίζεται, υπόσχεται και υλοποιεί ένα πρόγραμμα ισότητας και κοινωνικής δικαιοσύνης. Δεν υπόσχεται νεοφιλελεύθερη βαρβαρότητα, deal με την ολιγαρχία και καλά ιδιωτικά σχολεία για τα παιδιά των πλουσίων οικογενειών.

Ένα πράγμα έχουμε να πούμε στους νέους πολίτες οι οποίοι μας ακούνε: Έναν στίχο από ένα τραγούδι του Σωκράτη Μάλαμα που το τραγουδούν από το 1996. Αυτό μας λένε τα παιδιά σήμερα:

Περπατώ σε έναν κόσμο π’ αλλάζει

όπως τα ρούχα μας τα χθεσινά

βάζει κορδέλες και με ταράζει

βάφεται άλλος και προσπερνά.

Δεν θα αφήσουμε αυτό τον κόσμο να μας προσπεράσει.

Leave a Reply

Your email address will not be published.