image Η Ελλάδα έχει ηγέτη που προτείνει τολμηρές λύσεις image Συνάντηση με θετικό απολογισμό -συνέντευξη στην Εποχή

Ευρωεκλογές: Η στιγμή που η Ευρώπη θα στοχαστεί ξανά τον εαυτό της -στο Attica tv

Στον τηλεοπτικό σταθμό Attica και τους δημοσιογράφους Γιάννη Αντύπα και Μάνο Οικονομίδη («Στείλε μήνυμα») μίλησε ο βουλευτής Β’ Αθηνών του ΣΥΡΙΖΑ Νίκος Ξυδάκης.

Ορισμένα από τα θέματα που συζητήθηκαν:

«Σύγκριση» Ανδρέα Παπανδρέου με Αλέξη Τσίπρα

Ο Ανδρέας Παπανδρέου κατανοεί άριστα τον ψυχρό πόλεμο και την Ελλάδα της δεκαετίας του ‘60 και έτσι φτιάχνει την καινούργια του αφήγηση στη δεκαετία του ‘80. Το 2019 δεν έχουμε ψυχρό πόλεμο. Ζούμε την εποχή της «ρευστής πολυπολικότητας» και των υβριδικών συγκρούσεων.

Ο Αλέξης Τσίπρας είναι ο πιο λαμπερός ηγέτης αυτή τη στιγμή στην ελληνική πολιτική σκηνή -και το λέω με κάθε ψυχραιμία. Όπως και να φτιάξεις το προφίλ του, δεν έχει καμία σχέση με τον Κυριάκο Μητσοτάκη ή την Φώφη Γεννηματά. Ωρίμασε, έχει γίνει ένας διεθνής παίκτης, συσσωρεύει θεσμικό και διπλωματικό κεφάλαιο και η εικόνα που βγάζει είναι εκείνη του ηγέτη της μεγάλης δημοκρατικής παράταξης και του εγγυητή της σταθερότητας και προκοπής για τη μεγάλη πλειοψηφία.

Για το αν ο Πάνος Καμμένος μπορεί να «θολώσει» την εικόνα του πρωθυπουργού

Όχι. Και στο παρελθόν είχαν γίνει προσπάθειες να πληγούν ηγέτες που εκπροσωπούσαν κάποιες πολιτικές κληρονομιές. Ο κόσμος όμως το αποστρέφεται αυτό. Το πιο τυπικό παράδειγμα είναι ο Ανδρέας Παπανδρέου. Παρά τον τεράστιο – και επί της ουσίας άδικο- πόλεμο που εδέχθη, βγήκε παντοδύναμος και το δικό του ΠΑΣΟΚ κυβερνούσε επί 15 χρόνια ουσιαστικά αδιαλείπτως.

Ο Τσίπρας έχει επιβιώσει από σκληρές συγκρούσεις, κρατώντας μια πολύ θερμή σχέση με τον ελληνικό λαό διότι συνενώνει την ευρύτερη Αριστερά. Κάτι τέτοιο είχε συμβεί μόνο με την ΕΔΑ του ‘58 και με τα μεγάλα ποτάμια του ΠΑΣΟΚ στη δεκαετία του ‘80. Καλύπτει ως ηγέτης την ανάγκη να εκφραστεί η μεγάλη αριστερή πλειοψηφία.

Ο ΣΥΡΙΖΑ θα πρέπει να ακολουθήσει εκφράζοντας μια νέα, μοντέρνα Αριστερά, με κοινωνικό και λαϊκό λόγο και ταυτόχρονα επαρκέστατα τεχνοκρατικό και επιστημονικό, όπως επιχειρείται αυτή τη στιγμή στην Ισπανία και στην Πορτογαλία. Μπορεί να ενσωματώσει τη μεγάλη προίκα του ΠΑΣΟΚ, που είναι οι άνθρωποι. Τη μεγάλη δηλαδή προοδευτική πλειοψηφία που έφτανε στη Μεταπολίτευση 50 και 55%.

Παράλληλα μπορεί να επιλέξει τι θα κρατήσει από τη μεγάλη διαχειριστική ικανότητα του ΠΑΣΟΚ. Δεν θα κρατήσει τις σκοτεινές πλευρές ούτε το σύστημα πελατειασμού. Δεν μπορείς να ασπαστείς νοοτροπίες οι οποίες βλάστησαν σε ένα έδαφος που υπήρχε δημοσιονομική αυτοτέλεια και πιστωτικό περιβάλλον. Το ‘80 ήμασταν μία άλλη χώρα, το ‘90 υπήρξε η πιστωτική υπερεπέκταση που οδήγησε εν πολλοίς στη χρεοκοπία της χώρας. Άλλο παραγωγικό υπόδειγμα πρέπει να ακολουθήσεις. Η εργασία έχει μετασχηματιστεί. Ο Bill Gates μιλάει για φορολόγηση των ρομπότ και η Philip Morris έκανε μία επένδυση στον Ασπρόπυργο και οι περισσότεροι εργαζόμενοι είναι ρομπότ.

Για το αν είναι οι συνεργασίες το «νέο μοντέλο» στην Ελλάδα και το αν θα μπορούσε να λειτουργήσει μια συνεργασία μεταξύ Νέας Δημοκρατίας και ΣΥΡΙΖΑ

Ήδη από το 2012 δόθηκε το μήνυμα ότι μπαίνουμε σε μία εποχή συνεργασιών και νομίζω ότι το μοντέλο λειτουργεί.

Το δεύτερο σκέλος όμως φαντάζει αυτή τη στιγμή αυτό αδύνατο, τόσο από θεσμική σκοπιά όσο και με βάση την υφιστάμενη πολιτική κουλτούρα. Θυμίζω ότι τέτοια μεγάλη συνεργασία έχουμε μόνο στη Γερμανία η οποία ωστόσο έφθειρε με ραγδαίους ρυθμούς το μεγαλύτερο κόμμα της Σοσιαλδημοκρατίας στη Δύση, το SPD και τώρα φθείρει και τους χριστιανοδημοκράτες.  Θυμίζω δε ότι η χριστιανοδημοκρατία, ο γκολισμός και η σοσιαλδημοκρατία όπως εκφράστηκε από τους Ιταλούς και τους Γερμανούς, είναι οι ιδρυτικές δυνάμεις της μεταπολεμικής Ευρώπης. Ο Ζακ Ντελόρ, ο Χέλμουτ Σμιτ καθόντουσαν στο τραπέζι και έφταναν σε μια σύνθεση. Ήταν διαφορετικά διατεταγμένος ο κόσμος.

Οι αυτάρεσκες πλειοψηφίες του 44% και του 45% τελείωσαν. Πλέον θα δοκιμαστούν πλατφόρμες και προγράμματα που θα αφουγκραστούν την κοινωνία της κρίσης και την κοινωνία μετά την κρίση. Και ο ΣΥΡΙΖΑ που έδειξε ότι είχε καλές κεραίες τα προηγούμενα χρόνια, πρέπει τώρα να πάει πολύ πιο βαθιά. Πώς θα αναταχθούν αυτές οι πληγές, το πληγωμένο φαντασιακό; Ο κόσμος έχει μια επισφάλεια για την εργασία του, για το παιδί του. Αυτά πρέπει να τα κάνουμε πολιτική που να είναι ρεαλιστική, να είναι πραγματοποιήσιμη για να γλυκαίνει τις ψυχές των ανθρώπων.

Για το αν έχει έρθει η ώρα η Αριστερά να αλλάξει στάση απέναντι στα ιδιωτικά πανεπιστήμια, ακολουθώντας το παράδειγμα της Κύπρου

Η Κύπρος έχει δύο κρατικά πανεπιστήμια τα οποία συγκροτήθηκαν με πολύ μεγάλη προσοχή και με μεγάλους πόρους, έχουν αυστηρά προγράμματα σπουδών και εξίσου αυστηρά κριτήρια για τα εκλεκτορικά σώματα. Η ποιότητα των πανεπιστημίων αυτών δεν προέκυψε από συναγωνισμό με κάποια σοβαρά ιδιωτικά.

Τα περισσότερα ιδιωτικά της Κύπρου παράγουν μεταπτυχιακά μονοετούς φοίτησης δια αλληλογραφίας και το κόστος της  μεταπτυχιακής εργασίας είναι 500 ευρώ. Οι απόφοιτοί τους και έρχονται εδώ μετά και διεκδικούν μόρια στο ΑΣΕΠ ως εάν το μεταπτυχιακό ελληνικών πανεπιστημίων να έχει αντικειμενικά την ίδια αξία με ένα τέτοιου είδους μεταπτυχιακό από την Κύπρο.

Χρειάζεται κάποια σοβαρότητα. Δεν μπορεί το κάθε ΙΕΚ της πλατείας Κάνιγγος να διεκδικεί ισοτιμία του πτυχίου του με εκείνο του ΕΜΠ , της Νομικής Θεσσαλονίκης ή του Πανεπιστημίου Κρήτης  που ανήκουν στα 100 ή 200 καλύτερα πανεπιστήμια του κόσμου.

Παρόλα αυτά πιστεύω ότι σύντομα θα έχουμε τη δυνατότητα να βρούμε ένα πλαίσιο στο οποίο μεγάλοι μη κερδοσκοπικοί οργανισμοί θα μπορούν, αν θέλουν, να επενδύσουν στη μόρφωση και την παιδεία των Ελλήνων. Θα μπορούν να ιδρύσουν κάποια ιδρύματα. Ουσιαστικά υπάρχει ήδη ως δυνατότητα στο ισχύον συνταγματικό πλαίσιο. Αυτή τη δυνατότητα την έχει η Εκκλησία. Έτσι είχε ιδρύσει εκκλησιαστικές σχολές, όπως η Ριζάρειος, τις οποίες ωστόσο δεν μπόρεσε να υποστηρίξει όσο καλά έπρεπε και τις μετέφερε στο Δημόσιο.

Επομένως το θέμα δεν είναι να ανοίξει ένα «κολεγιάκι» που να μοιράζει πτυχιάκια με δέκα και δεκαπέντε χιλιάδες ευρώ. Κατά τη γνώμη μου το μεγάλο πρόβλημα της Ελλάδας δεν είναι να παράγουμε και άλλους «πτυχιούχους». Ήδη το ελληνικό δημόσιο πανεπιστήμιο παράγει περισσότερους πτυχιούχους από αυτούς που μπορεί να απορροφήσει η ελληνική οικονομία.

Το σημαντικό είναι πώς θα επαναθεμελιώσουμε τη στοιχειώδη και τη μέση εκπαίδευση. Αυτό είναι πολύ μεγάλο project που δεν μπορεί να ολοκληρωθεί στη διάρκεια της ζωής μιας κυβέρνησης. Απαιτείται μια λευκή Βίβλος, μια εθνική συνομολογία, κάτι που θα πάρει 5, 8 ή 10 χρόνια και θα βοηθήσει επιπλέον στο να αλλάξει η νοοτροπία: ότι παίρνεις ένα πτυχίο και μετά το πτυχίο αυτό είναι η είσοδος για μία δημόσια θέση.

Μετά μπορούμε και να πάμε σε μία εκπαίδευση που θα ταιριάζει σε αυτό που μπορεί να κάνουμε ως λαός. Να είμαστε μια οικονομία της ευφυΐας, της ευελιξίας , αυτό που καθορίζει και η ίδια η γεωγραφία μας. Οι Έλληνες είναι λ.χ. πρώτοι στη ναυτιλία. Ας καλέσουμε διεθνείς επιχειρηματίες που κατάγονται από την Ελλάδα να επενδύσουν στην Παιδεία, να ιδρύσουν το καλύτερο πανεπιστήμιο του κόσμου στο ναυτικό δίκαιο και στις ναυτιλιακές σπουδές. Υπάρχουν τρόποι νομοθέτησης.

Για το διακύβευμα των ευρωεκλογών

Η ανανέωση της υπόσχεσης ειρήνης και σταθερότητας σε όλη την Ευρώπη. Για τους γεννημένους μετά τη δεκαετία του ‘50 και του ‘60 η ειρήνη είναι εντελώς αυτονόητη και δεδομένη -την τάραξε μεν ο πόλεμος στη Γιουγκοσλαβία και οι βομβαρδισμοί της Δύσης, αλλά πέραν αυτού υπάρχει η εικόνα ότι ο πόλεμος είναι κάτι που γίνεται πολύ μακριά. Ένας proxy war.

Υπάρχει όμως κίνδυνος να ραγίσει αυτό το φαντασιακό. Έχουμε πολλαπλές μοχλεύσεις και επικρατεί ένα υβριδικό ψυχροπολεμικό κλίμα. Ρώσοι ολιγάρχες και Ρώσοι θεωρητικοί κάνουν μάθημα στους ακροδεξιούς Ευρωπαίους. Ακροδεξιοί σχηματισμοί, μέχρι και στην Αυστρία, πήραν χαμηλότοκα δάνεια από τράπεζες Ρώσων ολιγαρχών. Ο Στιβ Μπάνον ο οποίος είναι ένας ακραίος μεταφασίστας έρχεται και κάνει road show στην Ευρώπη με συνθήματα που λάνσαραν στο μεσοπόλεμο ο Μουσολίνι και ο Χίτλερ. Ο Όρμπαν «συνταγματοποιεί» εφιαλτικά πράγματα. Τα έχει συμπεριλάβει στο Σύνταγμα του, διώχνει πανεπιστήμια. Λέει για τον Σόρος ότι κατευθύνει τον κόσμο κάνει χιτλερική προπαγάνδα.

Οι μεγάλοι φιλελεύθεροι διανοούμενοι αυτή τη στιγμή στην Αμερική είναι σε συναγερμό. Τα σενάρια που συζητώνται σε όλα τα πανεπιστήμια π.χ. στο Harvard είναι εφιαλτικά.

Τίθεται λοιπόν το ερώτημα αν έχουμε ανάδυση ενός νέου μεσοπολέμου. Δύο από τους πιο μορφωμένους λαούς της Ευρώπης, οι Γερμανοί και οι Ιταλοί σήκωσαν το χέρι και ορκίστηκαν στο ρατσισμό και στη λατρεία του θανάτου, στο viva la muerte που έλεγαν οι φασίστες. Ο ρατσισμός πήρε διαστάσεις διαφορετικές ακόμα και από εκείνες της αποικιοκρατίας. Πήρε τα χαρακτηριστικά μιας ψυχρής υπολογισμένης συστηματικής εξόντωσης κάποιου που είπαμε ότι «δεν χρειάζεται στην ανθρωπότητα». Αυτή η σκοτεινή Ευρώπη που είναι η μεγάλη κληρονομιά του 20ου αιώνα δεν πρέπει καν να μπαίνει στο τραπέζι.

Ειρήνη είναι αυτό που θεωρούμε αυτονόητο αλλά θέλει κόπο για να επιτευχθεί. Δικαιοσύνη, δημοκρατία και ευημερία. Η ευημερία όμως με άλλους τρόπους και όχι με αυτούς της αποικιοκρατίας. Δεν μπορείς να αφαιμάσεις τις περιφερειακές οικονομίες και την Αφρική και τις χώρες όπως γινόταν το 18ο και 19ο αιώνα. Οι δύο παγκόσμιοι πόλεμοι κατέστρεψαν τις αυτοκρατορίες αναδεικνύουν νέους κολοσσούς, νέους παίκτες.

Για την Ευρώπη οι ευρωεκλογές είναι μια στιγμή αναστοχασμού. Μια στιγμή που θα σκεφτεί ξανά τον εαυτό της, θα βάλει μία άνω τελεία. Επιτέλους οι μεγάλες δημοκρατικές δυνάμεις, η Χριστιανοδημοκρατία,η Σοσιαλδημοκρατία, η Αριστερά και ό,τι έχει απομείνει ζωντανό και εναργές να ξαναμιλήσουν ειλικρινά στους πολίτες.

Leave a Reply

Your email address will not be published.

Στοιχεία επικοινωνίας
Twitter