image Χρειάζεται ένα νέο είδος εθνικής αυτοπεποίθησης -στην ΕΡΤ image Υπαρκτή Αριστερά -«Ένα Βλέμμα» στο Έθνος της Κυριακής

Μετριοπαθής έως διστακτική η πρόταση ΣΥΡΙΖΑ για τις σχέσεις Πολιτείας & Εκκλησίας -στο news 247

Στο ραδιόφωνο News 247 ο Νίκος Ξυδάκης μίλησε με την Ελλη Τριανταφύλλου, τον Γιώργο Καρελιά και τον Μάνο Χωριανόπουλο («Κέντρο ελέγχου»).

Η Συνταγματική Αναθεώρηση ήταν τελικά χαμηλών προσδοκιών;

Η αναγκαία συναίνεση επετεύχθη μόνο σε πολύ λίγα σημεία. Αλλά τελικά δεν είναι λίγο και αυτό, αν αναλογιστούμε ότι βγαίνουμε από μια πολύ ταραγμένη περίοδο, μια δεκαετή πολιτική κρίση που συνοδεύτηκε από μεγάλη κοινωνική αναστάτωση.

Ο διχασμός εξαιτίας της κρίσης φαίνεται να κοπάζει. Γεννιούνται άλλα διχαστικά δίπολα κυρίως γύρω από ταυτοτικά ζητήματα. Το «μακεδονικό» πυροδότησε μία τέτοια διχαστική τάση. Ωστόσο αυτό που προείχε στη συγκεκριμένη συνταγματική αναθεώρηση και στην πρωτοβουλία της κυβέρνησης ήταν να ανακτηθεί τουλάχιστον ένα μέρος της πίστης των πολιτών προς τη δημοκρατία και τους θεσμούς.

Φαίνεται ότι η δημοκρατία άντεξε μεν στη διάρκεια της πολύχρονης κρίσης αλλά χρειάζεται οπωσδήποτε ενίσχυση και να αντιμετωπιστούν με έργα και πράξεις οι ανησυχητικές κραυγές ότι η δημοκρατία προδίδει. Αυτά είναι σκοτεινά σύννεφα που απλώνονται στην Ευρώπη και πρέπει να τα προλάβουμε και να απαντήσουμε έμπρακτα.

Το θέμα το οποίο στρέφεται προς την προοδευτική κατεύθυνση είναι οι σχέσεις Εκκλησίας Κράτους και αυτό κόντεψε να μην περάσει -εξαιτίας και της ψήφου βουλευτών του ΣΥΡΙΖΑ. Και μάλλον στην επόμενη Βουλή δεν θα περάσει.

Το να υπάρχουν μία ή δύο αποσκιρτήσεις είναι μέσα στα όρια του στατιστικού λάθους. Το σημαντικό είναι ότι μία ώριμη εκκοσμικευμένη κοινωνία όπως θέλουμε να -υποθέτουμε ότι- είμαστε και όπως αυτοπεριγραφόμαστε, είναι διστακτική και φοβική μπροστά σε μία τόσο μετριοπαθή, προσεκτική έως και διστακτική θα έλεγα, πρόταση του ΣΥΡΙΖΑ για το διαχωρισμό Κράτους – Πολιτείας.

Αλλά εδώ βλέπουμε πάλι ότι και η Δεξιά βρίσκει τρόπο ύπαρξης στα πιο αντιδραστικά και σκοτεινά κηρύγματα. Δυστυχώς και ένα μέρος του Κέντρου παραμένει απαθές. Ο,τι μετριοπαθές και λογικό ακούγεται από τη μεριά του ΣΥΡΙΖΑ δαιμονοποιείται και πίπτει ο λίθος του αναθέματος. Αυτό είναι ανησυχητικό για την ίδια την δημοκρατική Πολιτεία και την κοινωνία των πολιτών.

Τελικά ότι και να είναι η κυβέρνηση, είτε κεντροδεξιά είτε κεντροαριστερή είτε αριστερή, στη μάχη με την Εκκλησία το αποτέλεσμα είναι πάντα 0-1…

Δεν το ασπάζομαι ακριβώς αυτό. Το Σύμφωνο Τσίπρα – Ιερώνυμου είναι μία μετριοπαθής πρόταση πολύ συγκροτημένη, χωρίς ιδεολογικά χαρακτηριστικά. Στην ουσία είναι μία πρακτική επίλυση ενός χρόνιου ζητήματος. Αν η απάντηση όμως δίνεται από τον ιερό σύνδεσμο κληρικών που ούτε ξέρουμε ποιους εκπροσωπεί, τότε δεν γίνεται σοβαρή συζήτηση.

Οι άνθρωποι που δημοσιολογούν, που  ακούγεται η γνώμη τους, όλες οι πολιτικές δυνάμεις θα πρέπει να μιλήσουν σοβαρά. Δεν μίλησαν όλοι στο Μακεδονικό με την ίδια σοβαρότητα και δεν μιλούν ούτε τώρα με σοβαρότητα για να γίνει μία πρακτική διευθέτηση μεταξύ Πολιτείας και Εκκλησίας που έχει και πολιτική σημασία

Μήπως ήταν άτολμη η δική σας η πρόταση;

Μα τέθηκε έτσι για να συγκεντρώσει μεγαλύτερη συναίνεση, να βοηθηθεί και ο διστακτικός. Αν ήταν πολύ τολμηρή τι θα γινόταν; Θα ψήφιζε η άκρα Δεξιά την πρόταση της Αριστεράς για την πλήρη εκκοσμίκευση του Κράτους; Κάνεις ένα συμβιβασμό.

Ο συμβιβασμός έχει και αυτός μία τέχνη, έχει μία γενναιότητα. Το να υπερασπιστείς μια ιδέα σαν φονταμενταλιστής είναι σχετικά εύκολο. Είσαι απ’ έξω και παραμένεις με την καθαρότητα των ιδεών σου. Όταν κάνεις πολιτική για έναν ολόκληρο λαό προσπαθείς να είσαι και ενωτικός, να μην πληγώσεις τα αισθήματα όλων, να εξηγήσεις, να δώσεις επιχειρήματα, να πείσεις.

Μιλήσατε για μετριοπάθεια. Αυτό σημαίνει ότι ο ΣΥΡΙΖΑ αφήνει σταδιακά πίσω του ριζοσπαστικά στοιχεία;

Υπό όρους μία κατακτημένη μετριοπάθεια είναι ένα ριζοσπαστικό στοιχείο. Το υπαινίχτηκα και πριν. Το να είσαι κάπου ανεβασμένος σε έναν μικρό πύργο και να  πετροβολάς τον κόσμο με τις ορθότατες ιδέες σου δικαιώνει εσένα ενώπιον μιας μακράς ιστορίας που δεν θα ζήσει ποτέ κανείς να τη δει. Το να προσπαθείς πολύ ρεαλιστικά να κάνεις συνθέσεις και να προχωρήσεις έστω ένα μικρό βήμα, να μην κάνεις το μεγάλο άλμα στην ουτοπία, νομίζω ότι είναι πολύ πιο σημαντικό.

Οι άνθρωποι ζουν πεπερασμένους βίους, έχουν ανάγκες, έχουν αδυναμίες και πρέπει σε αυτό τον ορατό ορίζοντα βίου να δούνε κάποιες αλλαγές στη ζωή τους. Αν λοιπόν η ριζοσπαστική Αριστερά κατακτά έναν ρεαλισμό είναι ένα στοιχείο εμπλουτισμού ένα στοιχείο εμπειρίας, αρκεί να μη χάσει τους στρατηγικούς της στόχους και το γενικό σχέδιο που είναι το μεγάλο σχέδιο του δημοκρατικού σοσιαλισμού της ελευθερίας, της ισότητας και της δικαιοσύνης.

~~

Το ηχητικό απόσπασμα και το ρεπορτάζ του σταθμού, εδώ.

Leave a Reply

Your email address will not be published.