image Μετριοπαθής έως διστακτική η πρόταση ΣΥΡΙΖΑ για τις σχέσεις Πολιτείας & Εκκλησίας -στο news 247 image Οποιαδήποτε παράταξη θέλει να έχει εθνική εμβέλεια και διάρκεια, πρέπει να είναι ανοικτή -στο Κόντρα channel

Υπαρκτή Αριστερά -«Ένα Βλέμμα» στο Έθνος της Κυριακής

Μετά τέσσερα χρόνια αριστερής διακυβέρνησης, σε συνθήκες μνημονίων, επιβάλλεται μια πρώτη αποτίμηση.

Καταρχάς, όπως ήδη το υπονοήσαμε, η διακυβέρνηση, τυπικά έως τον περασμένο Αύγουστο, τελείται υπό καθεστώς μνημονιακής υπαγωγής, με περιορισμένη κυριαρχία. Δηλαδή, μιλάμε για υπαρκτή Αριστερά, μάλιστα υπό καθεστώς επιτήρησης, και σε ένα ευρωπαϊκό υπερπλαίσιο όπου η Αριστερά, και στη σοσιαλδημοκρατική της εκδοχή, βρίσκεται σε υποχώρηση ή και μαρασμό.

Ότι ο λαός αποφάσισε το 2012 και κατόπιν δύο φορές το 2015 να στραφεί εκλογικά προς την Αριστερά μπορεί καταρχάς να εξηγηθεί από την κατάρρευση των παραδοσιακών κομμάτων εξουσίας, ένεκα της κρίσης την οποία δεν μπόρεσαν να αντιμετωπίσουν, αλλά και ως εντολή προς έναν πολιτικό χώρο που πρότασσε την τόλμη του να αναλάβει την ευθύνη της χώρας, την παράδοση αγώνων και την ελεύθερη κυβερνητικών αμαρτημάτων κληρονομιά του.

Απλοποιώντας, μπορούμε να ισχυρισθούμε ότι μέγα μέρος της κεντροαριστερής πλειοψηφίας της Μεταπολίτευσης στην κορύφωση της κρίσης αισθάνθηκε ορφανό και άστεγο. Η μετακίνησή του προς τα αριστερά σήμαινε διττά ότι αναζητούσε μια ηγεσία αλλά και ότι υιοθετούσε τον μικρό ΣΥΡΙΖΑ. Σε αυτό το σχήμα, ο πατέρας ηγέτης είναι ο Αλέξης Τσίπρας, ο οποίος δεν αμφισβητείται από τους φίλους και εκλογείς, και υιοθετούμενο το κόμμα, το οποίο δέχεται αυστηρή, συχνά σκληρή κριτική.

Η κριτική των εκλογέων αφορά κυρίως υψηλές προδοκίες, εν μέρει καλλιεργημένες από το ίδιο το κόμμα προ του 2015, εν μέρει απαιτητές από μια ιδανική Αριστερά και όχι από την υπαρκτή, με τις αρετές και τις αδυναμίες της. Είναι αξιοσημείωτο ότι οι σκληρότεροι επικριτές της υπαρκτής Αριστεράς είναι οι φανατικοί αντι-Σύριζα, που απαιτούν από τον αριστερό το ήθος του μάρτυρα και του αγίου, μαζί με τις ικανότητες του πρωταθλητή μάνατζερ και γεωπολιτικού, τίποτε λιγότερο από αυτά… Βεβαίως οι εκλογείς είναι πολύ πιο συγκαταβατικοί και ρεαλιστές, παραμένει πάντως διάχυτα και επίμονα μια απαίτηση ήθους και ικανότητας εκ μέρους της Αριστεράς, που δεν απαιτούνται από τους παραδοσιακούς πολιτικούς.

Δεν είναι του παρόντος να ερμηνευθεί επαρκώς αυτή η απαίτηση, αλλά δεν είναι και παράλογη: με την κατάρρευση του παλαιού συστήματος, η Αριστερά έθεσε εαυτόν ανάχωμα προς διάσωση της φιλελεύθερης δημοκρατίας και κινητοποίησε τα λαϊκά δυναμικά προς προοδευτικές κατευθύνσεις. Ακόμη και κατά την εφαρμογή του νεοφιλελεύθερου μνημονίου παρέμεινε λειτουργική, εν ισχύι, η υπόσχεση της Αριστεράς για «ταξική μεροληψία», η διαρκής μέριμνα για ισότητα και κοινωνική δικαιοσύνη.

Οι λίγες αντιδράσεις κατά τη διάρκεια της διακυβέρνησης, όσες υπήρξαν, ήσαν κυρίως συνδικαλιστικές διεκδικήσεις, δεν ήσαν δομικές αντιπολιτευτικές, εξ ου και δεν μπόρεσαν να αξιοποιηθούν από τη δεξιά αντιπολίτευση, πλην της αντίδρασης για το Μακεδονικό, για άλλους λόγους.

Μετά τα μνημόνια. Η μεγάλη πρόκληση για την υπαρκτή Αριστερά, μετά και την κυβερνητική εμπειρία, είναι ακριβώς η πολιτική της ανασυγκρότηση με βάση τις ανάγκες και τις προσδοκίες των κοινωνικών ομάδων που εκφράζει και οι οποίες την υιοθέτησαν. Πρόκειται για μια σύνθετη διαδικασία, μια αμοιβαία ακρόαση μακρά και επίπονη, στην οποία η Αριστερά πρέπει να προσέλθει με ανοιχτά μάτια και αυτιά. Κυρίως επειδή η μακρά κρίση, αθροιζόμενη επώδυνα στους ήδη λειτουργούντες βαθείς μετασχηματισμούς της εργασίας και της μαζικής κουλτούρας, διαμορφώνει νέες κοινωνικές διαστρωματώσεις και ταξικότητες, νέους ανταγωνισμούς και επισφάλειες, νέες συλλογικές αναπαραστάσεις.

Προέχει να σχηματισθεί μια ανανεωμένη αυτοπεποίθηση στον κόσμο της εργασίας, της παραγωγής, της επισφάλειας. Και ένα συνέχον όραμα για το ορατό μέλλον, να μην αισθάνεται ο λαός ορφανός από ηγεσίες ή προδομένος από τη δημοκρατία. Η νέα εθνική αυτοπεποίθηση δεν στηρίζεται στη μικρομεγαλομανία του περιούσιου και ανάδελφου λαού, αλλά σε μια αυτογνωσία ουσιώδη και εξωστρεφή, ισόρροπη και κριτική.

Για την τέτοια πρόοδο απαιτούνται τόλμη και βούληση, αλλά και στοχαστικές προσαρμογές με αυτοκριτική, και στρατηγική συμμαχιών. Ο ανταγωνισμός και οι συγκρούσεις θα υπάρχουν διαρκώς, στόχος δε της Άκρας Δεξιάς είναι η παρόξυνσή τους, για να δικαιώνεται η υπόστασή της μέσα από εχθροπαθή δίπολα φίλου-εχθρού, προδότη-πατριώτη. Η Αριστερά καλείται να υπερβεί αυτά τα διχαστικά ταυτοτικά δίπολα και να ξαναβάλει τη δημοκρατική πολιτική στις υλικές και ηθικές της βάσεις: ελευθερία, δικαιώματα, ισότητα, κοινωνική δικαιοσύνη, συνοχή, αλληλεγγύη. Είναι μακρύς και ανηφορικός δρόμος, με σκοτεινές στροφές, αλλά είναι ο μόνος.

Leave a Reply

Your email address will not be published.

Στοιχεία επικοινωνίας
Twitter