image Που οδήγησαν τη χώρα οι «σοφοί» της διακυβέρνησης- στον Real image Στόχος του ΣΥΡΙΖΑ να κερδίσει τις ευρωεκλογές -στο ραδ. News 247

Ο δακρύων δρομεύς – «Ένα βλέμμα» στο Έθνος της Κυριακής


Μια ομάδα συνδικαλιστών διαφωνεί με την κυβερνητική πολιτική, και εις ένδειξιν διαμαρτυρίας κάνει πορεία προς ένα άγαλμα και καταθέτει στη βάση του λουλούδια. Άνθη ευλαβείας στη βάση του γυάλινου σκονισμένου Δρομέα, έναντι του σφύζοντος Χίλτον, απέναντι από το γιαπί της Εθνικής Πινακοθήκης. Εις ένδειξιν διαμαρτυρίας για το ξεπούλημα του αθηναϊκού συμβόλου στους Ξένους, τους Άλλους, τους Εχθρούς.

Ένας φίλος πρόσθεσε στο Φέισμπουκ: «Να στηθεί και πρόχειρο παγκάρι. Μπορεί να δακρύσει ο δρομέας».

Είχε προηγηθεί μια τριήμερη μικροτρικυμία εξ αφορμής της φερόμενης ανταλλαγής του αθηναϊκού Δρομέα με τον σκοπιανό Μεγαλέξανδρο. Μια τρικυμία παρεξηγήσεων, μια φαρσοκωμωδία, ντιμπέιτ και κατινάζ, ας πούμε, κατά το οποίο αναχωνέψαμε πομπωδώς τι συμβολίζουν τα μνημεία στον δημόσιο χώρο, τι επενδύουμε σ’ αυτά, αν και πώς συνομιλούμε, τι είναι τέχνη, τι δεν είναι, θυμάσαι το 1988, είχε στατικά θέματα, εμένα δεν μ’ αρέσει, εμένα μ΄αρέσει κ.ο.κ., έως ότου ξεθυμάνει ο αφρός και η άπληστη δημόσια σφαίρα συνεχίσει να παφλάζει σε άλλα ρηχά.

Τι απομένει; Το προφανές: ιλαρότης, αυτοτρολάρισμα, υπερβολή έως γελοιοποίησης. Αν σκάψεις λίγο όμως, βρίσκεις κι άλλα. Βρίσκεις ότι η κατάθεση ανθέων στα πόδια του δακρύοντος Δρομέως εντάσσεται σε ένα διάχυτο έθος υπερβολής, μια έξη υπερεκδραμάτισης, ένα habitus διαρκούς καρναβαλισμού…

Προσθέτω αδιαχώρητα σε αυτή την έξη τις εικόνες και τους λόγους των πρόσφατων μακεδονομαχικών συλλαλητηρίων, τον άνθρωπο με τους γλουτούς γεγυμνωμένους και τις σαγιονάρες, τους σαρισσοφόρους, τις αρές και τις κατάρες, τις ποικίλες συμβολικές πρακτικές, ένα απέραντο θέατρο χειρονομιών και θυμών, ιδεότυπων και εμμονών.

Πόσα και πόσα τέτοια ταχυδράματα κάθε μέρα; Αλλόκοτα συμβάντα, καβγάδες και κοκκορομαχίες, μασκαρέματα, κραξίματα, μαγκιές, πληθωρικά και παντού, διαρκώς, κάποτε με μια δόση αυτοειρωνίας και υποσκαφής, μα συνήθως δοσμένα βαριά, πηχτά, όλα τοις μετρητοίς, με τον ναρκισσισμό στα κόκκινα, και την ειρωνική ανατροπή να έρχεται εκ των υστέρων, μα όχι πάντα, σαν αναγκαία συλλογική  ανακούφιση, για να μη σκάσει η χύτρα.

Ετσι είμαστε. Τέτοιοι είμαστε. Διάβολος και άγγελος, Καραϊσκάκης και Καραγκιόζης. Δακρύων Δρομεύς, Μεγαλέξανδρος και Κατηραμένος Όφις.

Ξέρω, αναμιγνύω βίαια έννοιες λεπτές και δύσκολες, αντλημένες βιαστικά από τον Μπουρντιέ, τον Βέμπερ και τον Μπαχτίν, για να εξηγήσω, να κατανοήσω καταρχάς, τι διάβολο τρέχει με μας τους Ελληνες της κρίσης. Πόσο η κρίση, η διαρκής και δομική, μας υπέσκαψε τα θεμέλια της αυτοεικόνισης και της συλλογικής μας αναπαράστασης, με πόση λίγη αυτοπεποίθηση μας άφησε, με πόσο χαμηλή αυτοεκτίμηση, και ταυτοχρόνως πόση υπεραναπλήρωση τρομπάρισε στις κρύες αρτηρίες, πόση αναδελφοσύνη και εσωστρέφεια, πόση προγονολατρία, πόσο επαρχιώτικο φυλετισμό, και πόση μα πόση μοναξιά, πόση μα πόση ανασφάλεια, πόσο πόνο και απόγνωση. Σκυλί σχοινιασμένο και άθυμο, όπως το λέει ο Παπαδιαμάντης:

«Καθώς ο σκύλος, ο δεμένος με πολύ κοντόν σχοινίον εις την αυλήν του αυθέντου του, δεν ημπορεί να γαυγίζη ούτε να δαγκάση έξω από την ακτίνα και το τόξον τα οποία διαγράφει το κοντόν σχοινίον, παρομοίως κ’ εγώ δεν δύναμαι ούτε να είπω, ούτε να πράξω τίποτε περισσότερον παρ’ όσον μου επιτρέπει η στενή δικαιοδοσία, την οποίαν έχω εις το γραφείον του προϊσταμένου μου.»

Δεν έχω εύκολες συμβουλές ― πώς θα μπορούσα άλλωστε; Απεχθάνομαι τη σοβαρόφανεια ― μια εκδοχή υποκρισίας. Αλλά συμπονώ αυτό που είμαστε, το λαβωμένο αλλά ζωντανό, ειρωνικό και θεατράλε, καραγκιοζίστικο και αυτοτρόλ. Και σκέφτομαι ότι μπορούμε και λίγο καλύτερα: Ν’ αφήσουμε πίσω την εξωπραγματικότητα, την κατασκευή απειλών, συνωμοσιών και έξω εχθρών, τον κουραστικό ετεροκαθορισμό, προπάντων την αμάχη με τον διπλανό, την αμάχη με τα ίδια μας τα σπλάχνα. Αυτοπεποίθηση, αυτογνωσία και μέτρο: μας χρειάζονται επειγόντως, για να μην πνιγούμε απ’ τα χάχανα.

Leave a Reply

Your email address will not be published.