image Στο twitter εναντίον facebook αδικούνται όλοι -Βουλή TV image Αλλήλων τα βάρη βαστάζετε -«Ένα βλέμμα» στο Έθνος της Κ.

Η ζωή δεν είναι ταϊμλάιν -στα Νέα

Σε ένα τουίτ δεν χωράει άποψη για το κράτος πρόνοιας. Καμία σοβαρή άποψη δεν χωράει στα όρια ενός τουίτ ή ενός ποστ, με την προσδοκία των λάικ και των αναπαραγωγών, μες στη θυμωμένη τρικυμία του ταϊμλάιν, στο έλεος των τρολ. Το πολύ-πολύ να χωρέσει ένα σύνθημα, μια ατάκα, μια τρολιά.

Όμως έτσι διεξάγεται ο δημόσιος διάλογος σήμερα: με ατάκες, καυστικές ή απλώς χυδαίες, με κραυγές εναντίον αντιπάλων, με κατασκευή και τελετουργική εξόντωση εχθρών, και όλο συχνότερα με διαστρεβλώσεις, fake news.

Παρ’ όλ’ αυτά, ακόμη και σε αυτό το υπονομευμένο δημόσιο πεδίο, όπου κυριαρχούν η κακοπιστία και η εχθροπάθεια, όσοι φέρουμε την ευθύνη μιας λαϊκής εντολής και της δημόσιας ομιλίας, έχουμε καθήκον να είμαστε ευκρινείς, νηφάλιοι και επιχειρηματολογούντες, όχι εριστικοί και κραυγάζοντες.

Με αφορμή λοιπόν τα δημόσια πάθη τούτης της Μεγάλης Εβδομάδος.

Πρώτον. Τα πτυόμενα «μόρια» και «επιδόματα» είναι κατακτημένα δικαιώματα, είναι προσαρμογή της αφετηρίας που οδηγεί σε «ίσες ευκαιρίες». Η δωρεάν πρόσβαση σε ειδικά φάρμακα, τα επιδόματα αναπηρίας, όπως και η μοριοδότηση, είναι πρόνοια και αναδιανομή, είναι έμπρακτη αλληλεγγύη και ισοπολιτεία, είναι Η Ευκαιρία· δεν είναι εξισωτισμός, και δεν είναι χατίρι. Όλη η ιστορία της φιλελεύθερης δημοκρατίας, του εργατικού κινήματος και της κοινωνίας της συμπερίληψης, σφραγίζεται από τέτοιες διεκδικήσεις, αγώνες, θυσίες, δύσκολες κατακτήσεις, μετατοπίσεις της συλλογικής μας αυτοσυνείδησης.

Δεύτερον. Η τρέχουσα Δεξιά δεν δεσμεύεται για καμία κατάκτηση του κοινωνικού κράτους· υπόσχεται οριζόντιες μειώσεις φόρων που ευνοούν τα ανώτερα εισοδηματικά στρώματα, εγκαταλείπει την εργασία στην αόρατο χείρα της αγοράς, τάζει πακτωλό μαγικών ξένων επενδύσεων, ισχυρίζεται ότι οι νέοι δεν θέλουν κοινωνική ασφάλιση. Το πρόγραμμά της, εφόσον εφαρμοστεί, οδηγεί τα μικρομεσαία στρώματα σε δυστοπία και την οικονομία σε νέα ύφεση, κατά το παράδειγμα του Μάκρι στην Αργεντινή.

Ποτέ στη Μεταπολίτευση η Δεξιά δεν ήταν τόσο ταξική, τόσο αντικοινωνική και τόσο αναποτελεσματική ― η κρίση φανέρωσε τις κυβερνώσες ελίτ παρασιτικές και ληστρικές: παράγκες, υπεξαιρέσεις, ξέπλυμα, φυγή κεφαλαίων, συμβόλαια θανάτου, εμβάσματα του «κ. Πουτσίδη», συλλογική ενοχοποίηση.

Τρίτον. Η απάντηση στους κακόβουλους μάγους, τους νομείς και ιδιοκτήτες της χώρας, πρέπει να είναι πολιτική, ένα σχέδιο διάσωσης και αναθεμελίωσης του κοινωνικού κράτους της μεταπολίτευσης, σε υγιέστερες βάσεις.

Σε έναν λαό λυγισμένο από την πολυετή ύφεση, με λαβωμένη αυτοπεποίθηση και σε αναγκαστική επισφάλεια, ενοχοποιημένο για την παρελθούσα ευημερία του, είναι κοροϊδία να μιλάς για ίσες ευκαιρίες πονηρά και αορίστως, για την ευκαιρία να σπουδάσεις στο Χάρβαρντ ή στο μασκαρεμένο κολέγιο-ΙΕΚ, την ελευθερία επιλογής να κοιμηθείς στο Ritz ή στη σχάρα του μετρό. Το μέλλον δεν μπορεί να είναι πίστα κοινωνικού αυτοματισμού.

Ύστατο. Οι πολιτικές απαντήσεις εκφέρονται δυναμικά και πειστικά. Και νηφάλια. Με έργα πρωτίστως, σαν αυτά που ήδη φέρει εις πέρας η κυβέρνηση, στην υγεία, στην πρόνοια, στην προστασία της εργασίας, στον εκσυγχρονσμό του παραγωγικού περιβάλλοντος. Με επιχειρήματα και τεκμήρια. Πάντως όχι με τουίτ και ποστάκια, με φωνασκίες στο YouTube. Η ζωή δεν είναι ταϊμλάιν.

Leave a Reply

Your email address will not be published.

Στοιχεία επικοινωνίας
Twitter