image Η ζωή δεν είναι ταϊμλάιν -στα Νέα image Ο κ. Μητσοτάκης στο αφορολόγητο κάνει «follow», το καλάθι έχει ήδη μπει- στον ΑΝΤ1

Αλλήλων τα βάρη βαστάζετε -«Ένα βλέμμα» στο Έθνος της Κ.

Ακόμη και στις πιο σκοτεινές ώρες της Μεγάλης Ύφεσης ή της πρόδρομης αθυμίας ερχόταν ένα Πάσχα κι έβαφε κόκκινη λαμπερή τη ζωή, μάς έβαζε να κοιτάμε ψηλά κι εμπρός, να λιώνουμε μες στον κόσμο και το φως, να συμφιλιωνόμαστε με το ανέκκλητο και το θαύμα. Αλλά πώς αλλάζει και μετατοπίζεται η υποδοχή, καθώς από τη Λαμπρή της βαθιάς ηθογραφίας περνάμε στη Λαμπρή του πόνου και της κατάπληξης…

• Πριν απ΄ την κρίση, μες στην άθυμη μεταδημοκρατία, ανασυστήναμε τη δεκαετία ‘60:

[…] Δεκαετία ’60. Ελλάδα κι Απρίλης μαζί. Οικογενειακώς στον Μαραθώνα, στην παραλία. H επικράτεια της φελινικής κυρα-Ντίνας, του Τζιμάκου κλητήρα στο υπουργείο, του ατσίδα εραστή Νικολόπουλου που χαΐρισε στον Καναδά, του κουτού Χρηστάκη που άνοιξε βουλκανιζατέρ στη Λιοσίων, της Μαιρούλας που δερνότανε με τον χασάπη ― τα παιδιά δεν παίρνανε τα γράμματα.

Ήταν νωρίς τότε το Πάσχα; Στα περιβόλια βασίλευαν οι αγκινάρες που έχουν μαβί λουλούδι. Στο δικό μας λιγοστές, δεν φτάναν για όλους; τη νύχτα επιδρομές σε μακρινούς μπαξέδες, περνούσαν τους ευέλικτους πιτσιρικάδες από τρύπες στο σύρμα, τα χοντρά κοτσάνια αντιστέκονταν στο μαχαίρι. Λατρεύω τις αγκινάρες.

Οι άντρες ανήμερα φοράνε γραβάτα, κι από πάνω πυτζάμα, ψήνουν. Πίνουν κρασί από νωρίς, λένε σόκιν, οι γυναίκες γελάνε αναμμένες και καπνίζουν εκτάκτως. Οι πιτσιρικάδες μυούνται στα αεροβόλα τουφέκια, ακούνε όλα τα 45άρια λαϊκά, αποστηθίζουν ετικέτες Odeon, Parlophon, His Master’s Voice, Columbia, Capitol, Music Box.[…] – 2007.

• Λίγο πριν από την κρίση:

[…] Συνωστιζόμαστε σε διόδια και λιμάνια, σε αεροδρόμια, σταθμούς. Πλέουμε, πετάμε, οδεύουμε προς μια φυσαλίδα χαρμόσυνου μέλλοντος, ανερχόμαστε από τον Άδη της πραγματικότητας προς το φως της γιορτής, προς το διαρκές τάμα να γιορτάζουμε το Πάσχα ρωμέικο, σε ραχούλες και βραχονησίδες, σε ρεματιές και πλατείες, σε Βρυξέλες, Σίδνεϊ, Σκιάθο, Νέα Υόρκη. Πάσχα ρωμέικο, βακχείας και χαρμολύπης, γιορτή ανθρώπων αντινομικών, αρχαίων, παράφορων, αλλοπρόσαλλων, που ζουν τη ζωή σαν ηθογραφία διάστικτη από ποταπότητα και μεγαλείο. Σαν να μας ιστορεί ακόμη ο Παπαδιαμάντης, όπως ιστορεί τον Κερκυραίο μπαρμπα-Πύπη, βαφτισμένο καθολικό μα πολέμιο του Πάπα, γαλουχημένο Δυτικό μα πολέμιο των Αγγλων, όστις τα «πατερμά του ήξευρε ρωμέικα» και τάμα είχε να πηγαίνει πεζός ως τον Πειραιά να αναστήσει.

Ετσι ακόμη. Μες στην ηθογραφία μας ζούμε, κάθε πόδι σ’ άλλη βάρκα. Κι έτσι εισβάλλουμε στο Πάσχα, λουζόμαστε το Φως.[…] -2009

• Μεσούσης της κρίσης, η πασχαλινή σκέψη ανήκει σε όσους βούλιαξαν:

[…] Σκεπτομένοι τον άλλο, τον άτυχο, τον βασανισμένο, σκεφτόμαστε αλλιώς τον εαυτό μας, τον σκεφτόμαστε αναγεννητικά, του ανοίγουμε δρόμους. Οχι μόνο διότι αξιολογούμε καλύτερα τι έχουμε και τι πράγματι χρειαζόμαστε, αλλά και διότι αντιλαμβανόμαστε εν τω βάθει, το ισοκράτειο απόφθεγμα, ως θεμέλιο συλλογικού και έλλογου βίου: «Μηδενί συμφοράν ονειδίσης, κοινή γάρ ή τύχη καί τό μέλλον αόρατον». Η συμπόνια, η ενσυναίσθηση, η συμπάθεια, συνέχουν τους ανθρώπους ως έλλογα και ως ιστορικά όντα.

Τώρα το μέλλον είναι αόρατο όσο ποτέ, όπως πάντα· τώρα ακόμη και το αύριο είναι αόρατο και εκφοβιστικό. Συνειδητοποιώντας ότι η τύχη είναι κοινή, συνειδητοποιούμε ταυτοχρόνως ότι και η συμφορά είναι κοινή, με τυχαίο τρόπο διασπείρεται και πλήττει. Κατά τον ίδιο τρόπο, κοινά είναι η διάνοια και η ψυχική ενέργεια, ο λογισμός και η δράση, τα απολύτως αναγκαία για να αναστείλουμε την κάθοδο και να διαμορφώσουμε τους όρους της ανόδου. Οταν όλοι βουλιάζουν γύρω σου, πώς να σωθείς μόνος; Μόνον από κοινού και μόνο για όλους, επιπλέοντες και βουλιαγμένους, θα έρθει Ανάσταση. […] -2013

• Τι είναι η  πατρίδα του Πάσχα; Ο συμμερισμός.

[…] Το Πάσχα μάς σπρώχνει τον ένα προς τον άλλο. Ανταλλάσσοντας πατρίδες και πασχαλινούς προορισμούς, μοιραζόμαστε την εμπειρία κοινού ή παρόμοιου βίου, κοινού ή παρόμοιου βιωματικού υποστρώματος, κληρονομιάς, πολιτισμού, και όλα μαζί συμμεριζόμενα βοηθούν να βαστάξουμε τα βάρη, δικά μας και άλλων. Ωστε το βάρος ν’ αλαφρώσει, και η ζωή να μην είναι βράχος. Ο Σέργιος μου θύμισε την παύλεια ρήση: «Αλλήλων τα βάρη βαστάζετε» (Προς Γαλάτες 6). Ταίριαζε. […] -2013

Ανάσταση!

Leave a Reply

Your email address will not be published.

Στοιχεία επικοινωνίας
Twitter