image Επίκαιρη ερώτηση για το Μουσείο Ακρόπολης image Η ΝΔ δεν αντιπαραθέτει κάποιο πρόγραμμα- στο Κόκκινο

Και ισότητα και ελευθερία- στην εφημερίδα «ΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΟΣ»

Οι μετακινήσεις και οι προσωρινές συμμαχίες ασφαλώς θαμπώνουν το πολιτικό τοπίο, αλλά εκτιμώ ότι πρόκειται περισσότερο για τακτικές κινήσεις και προσπάθειες πολυσυλλεκτικότητας. Παρά την κρίση των ιδεολογιών και τους ταχείς μετασχηματισμούς των τάξεων και της εργασίας, εκτιμώ ότι η διάκριση Αριστερά-Δεξιά παραμένει ουσιώδης, και μάλιστα ανανοηματοδείται λόγω της έκρηξης των ανισοτήτων στην εποχή του νεοφιλελευθερισμού. Ακριβώς διότι το σημαντικότερο κριτήριο διάκρισης της Αριστεράς από τη Δεξιά είναι το δίπολο ισότητα-ανισότητα.

Οπως έχουν δείξει πρόσφατα στις εκτενείς μελέτες τους οι διάσημοι οικονομολόγοι Τομά Πικετί («Κεφάλαιο», εκδ. Πόλις) και Μπράνκο Μιλάνοβιτς («Παγκόσμια ανισότητα: μια νέα προσέγγιση για την εποχή της παγκοσμιοποίησης», εκδ. ΠΕΚ), αλλά και όπως δείχνουν τα στοιχεία της Κομισιόν, του ΟΟΣΑ και έγκυρων ινστιτούτων, η ανισότητα αυξάνεται μετά το 2000 και, ιδίως στη Νότια Ευρώπη, παίρνει εκρηκτικές διαστάσεις. Το 1% ή το 10% του πληθυσμού σωρεύει διαρκώς δυσανάλογα μεγαλύτερο πλούτο από το υπόλοιπο 99% ή 90%, ιδίως στις δυτικές χώρες.

Η ανισοκατανομή του πλούτου και η υποχώρηση των αναδιανεμητικών μηχανισμών προκαλεί προφανώς ελλείμματα εις βάρος της κοινωνικής συνοχής, εις βάρος των κοινωνικών δικαιωμάτων, ακόμη και των πολιτικών δικαιωμάτων: η ιδιωτική ελευθερία του πλούσιου είναι προφανώς πολύ μεγαλύτερη από του φτωχού.

Η Δεξιά εν γένει πιστεύει ότι οι ανισότητες είναι φυσικές, άρα μη εξαλείψιμες με πολιτικά μέσα. [Αυτό εκφωνείται από τον Κυρ. Μητσοτάκη, ακόμη και ως επαναλαμβανόμενο γλωσσικό ολίσθημα.]  Η Αριστερά, αντιθέτως, πιστεύει ότι οι περισσότερες ανισότητες έχουν κοινωνικά αίτια, άρα είναι θεραπεύσιμες με πολιτικά μέσα. Τα κοινωνικά δικαιώματα, όπως το δικαίωμα στην εργασία, την παιδεία, την περίθαλψη, κατακτήθηκαν με τους αγώνες του εργατικού και σοσιαλιστικού κινήματος, ήδη από τον 19ο αιώνα, και έγιναν δεκτά και από μετριοπαθείς συντηρητικούς στη μεταπολεμική Ευρώπη: αυτά ακριβώς είναι τα πολιτικά μέσα για τη μείωση των ανισοτήτων. Αυτά αμφισβητεί σήμερα η νεοφιλελεύθερη Δεξιά.

Η νεοφιλελεύθερη Δεξιά ισχυρίζεται ότι δίνει προβάδισμα στην ελευθερία έναντι της ισότητας· γι’ αυτήν ισότητα είναι οι ίσες ευκαιρίες. Κατηγορεί την Αριστερά για εξισωτισμό και ανελευθερία. Δεν είναι έτσι..

Η Αριστερά αγωνίζεται για να διευρύνει ταυτοχρόνως τα πολιτικά δικαιώματα, δηλαδή τη μείωση των ανισοτήτων μεταξύ κυβερνώντων και κυβερνωμένων, τα κοινωνικά δικαιώματα, μέσω ενός κράτους πρόνοιας που καταπολεμά τη φτώχεια και τον αποκλεισμό, και τα ατομικά και πολιτισμικά δικαιώματα, δηλαδή την εξάλειψη των ανισοτήτων λόγω φύλου, σεξουαλικής ταυτότητας, εθνοτικών χαρακτηριστικών κ.λπ. Όλα αυτά συγκροτούν το sine qua non υλικό και θεσμικό υπόβαθρο για τις ίσες ευκαιρίες.

Αποφασιστικής σημασίας είναι και το δίπολο ελευθερία-εξουσία. Η σύγχρονη  Αριστερά, με την πείρα ιδίως του 20ού αιώνα, δεν μπορεί παρά να είναι αταλάντευτα δημοκρατική και αντιαυταρχική, στηριζόμενη εις και στηρίζοντας τον αυτοκαθορισμό και την έλλογη δράση των πολιτών.


Leave a Reply

Your email address will not be published.

Στοιχεία επικοινωνίας
Twitter