image Όποτε μιλάει ο κ. Μητσοτάκης, η συσπείρωση του προοδευτικού κόσμου εκτοξεύεται -στην Ολομέλεια image Οι συμφωνίες με Βόρεια Μακεδονία για σημεία διέλευσης είναι προς συμφέρον όλων -στην Ολομέλεια

Μέριμνα για τη μεγάλη κοινωνική πληγή: τους μακροχρόνια άνεργους- στην Ολομέλεια

Ομιλία του Νίκου Ξυδάκη στην Ολομέλεια κατά τη συζήτηση του Σ/Ν Υπ. Εργασίας, Εσωτερικών και Οικονομικών: Ρύθμιση οφειλών προς τους Φορείς Κοινωνικής Ασφάλισης, τη Φορολογική Διοίκηση και τους ΟΤΑ α’ βαθμού, Συνταξιοδοτικές ρυθμίσεις Δημοσίου και λοιπές ασφαλιστικές και συνταξιοδοτικές διατάξεις, Ενίσχυση της προστασίας των εργαζομένων και άλλες διατάξεις.

Σε αυτή εδώ τη συνεδρίαση αναμετριούνται δύο πολιτικές αντιλήψεις, δύο πολιτικοί κόσμοι για το πώς αντιλαμβανόμαστε την οργάνωση της κοινωνίας και την ανάταξη των υλικών, σωματικών και ψυχικών πληγών από την πολυετή κρίση και το πώς αντιλαμβανόμαστε τον κόσμο που θα αφήσουμε στα παιδιά μας.

Η αντιπαράθεση των κόσμων και των αντιλήψεων για την οργάνωση της κοινωνίας μπορούμε να πούμε ότι εκτυλίσσεται σε όλο το μεταπόλεμο, σε όλη τη διάρκεια του μετεμφυλίου και του κράτους της ανοικοδόμησης και κυρίως στα χρόνια της μεταπολίτευσης. Η πολιτική την οποία μπορεί να ασκήσει αυτή τη στιγμή η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ, η κυβέρνηση της Αριστεράς, είναι ακριβώς μία πολιτική που προσπαθεί να θεραπεύσει τα μεγάλα ρήγματα που υπέστη η ελληνική κοινωνία όταν ανυπεράσπιστη βρέθηκε στις θύελλες της Διεθνούς Κρίσης του 2008, με έναν κοινωνικό σχηματισμό αντιστοιχισμένο σε έναν εύθραυστο και αλυσιτελή παραγωγικό ιστό και σε μία δημόσια διοίκηση και μία πολιτική τάξη που δεν μπορούσε να αντιληφθεί, να αναγνώσει το περιβάλλον και να αντιδράσει εγκαίρως σε αυτό.

Αυτός ακριβώς ο μεγάλος κοινωνικός σχηματισμός, περιεγράφη στη δεκαετία του ‘80 ως το μικρομεσαίο Αρχιπέλαγος, ως το αχανές πλήθος των μη προνομιούχων, όπου καθρεφτίστηκαν οι δικαιούχοι της αναδιανομής αλλά και πολλοί προνομιούχοι εγκυστωμένοι στην νομενκλατούρα που είχε φτιαχτεί ήδη από το κράτος της Δεξιάς, αλλά που σ’ αυτή υπέκυψε και το κράτος του ΠΑΣΟΚ. Οι αξιωματούχοι των ΔΕΚΟ, των υπερτροφικών οργανισμών, της διείσδυσης σε κάθε πτυχή του δημοσίου και οικονομικού βίου.

Και ακριβώς πάνω σε αυτούς τους σχηματισμούς που εν πολλοίς έγιναν αναπαραγωγείς εξουσίας βρέθηκε η Ελλάδα μετά το 2000, αυτάρεσκη και αμέριμνη να ακούει τους παιάνες της κυβέρνησης Σημίτη περί ισχυρής Ελλάδος στο κλαμπ του G20, να διασκεδάζει και να επαίρεται για το ευρωκύπελλο και το θαύμα των Ολυμπιακών του 2004, και για το θαύμα του κόμματός του χρηματιστηρίου και της πιστωτικής επέκτασης. Αυτός ο κόσμος συνέχισε να ζει αμέριμνος, με τις ίδιες πεποιθήσεις και κατά τις κυβερνήσεις της Νέας Δημοκρατίας:  Είμαστε ισχυροί, δεν έχουμε ανάγκη κανέναν, αλλά θα δανειζόμαστε στον αιώνα τον άπαντα. Και πάνω σ’ αυτό τον τεράστιο φενακισμό διαρκείας, στο ποιοι είμαστε και πώς μπορούμε να βαδίσουμε. ταλαιπωρούμαστε ακόμα. Κουτσοί, ανάπηροι, πληγωμένοι.

Αλλά τώρα πια έχουμε καταλάβει αρκετά πράγματα, τα έχουμε νιώσει στο πετσί μας. Το θέμα είναι τώρα, τι κάνουμε.

Θυμάμαι πάντα την ταινία «Βροχή από πέτρες» του Κεν Λόουτς που περιέγραφε την κατάσταση της βρετανικής κοινωνίας, της βρετανικής εργατικής τάξης μετά το μεγάλο κύμα του θατσερισμού. Έθιγε ένα ζήτημα το οποίο τώρα το ζούμε στην Ελλάδα. Τη μεγάλη κοινωνική πληγή των μακροχρονίως ανέργων, των ανθρώπων που μένουν εκτός δουλειάς στα 45-50 και στα 55. Είναι άνθρωποι που μετατρέπονται σε κοινωνικά νεκρούς. Αυτά είναι τα μεγάλα προβλήματα που απασχολούν την Ελλάδα αυτή τη στιγμή. Η νεανική ανεργία είναι πάρα πολύ σημαντική ποσοστιαία αλλά δεν είναι βαριά σε απόλυτους αριθμούς. Εν πάσει περιπτώσει μαζί με αυτή την ιδιαίτερη μέριμνα που πρέπει να έχουμε για τους νέους, πρέπει να δούμε και τους μακροχρόνια άνεργους, τους μεγάλους ανθρώπους, τους ανθρώπους που μένουν έτσι κι αλλιώς έξω από τους ταχύτατους μετασχηματισμούς εργασίας, τους ανθρώπους που δεν τολμούν να ονειρευτούν παρά μόνο πώς να συμπληρώσουν μερικά χρόνια ένσημα για να βγουν από τη σύνταξη.

Ένα μικρό μέρος από αυτή τη μέριμνα της κοινωνικής δικαιοσύνης, της προβαλλόμενης αναδιανομής που οφείλουμε σαν κοινωνία για να διατηρήσουμε την κοινωνική συνοχή, για να έχουμε ανοιχτές τις πόρτες της ευκαιρίας και της διαρκούς κοινωνικής σύγκλισης -γιατί αυτή είναι η ουσία της δημοκρατίας-  εκφράζεται με αυτά τα μέτρα. Μέτρα επισκευής και ανάταξης από τα βαρύτατα τραύματά της κρίσης και μαζί ένας πυρήνας ενός ευρύτερου κοινωνικού σχεδίου για ανασυγκρότηση, με πίστη στη δημοκρατία, με ανανέωση των πολιτικών δικαιωμάτων, με διεύρυνση και στερέωση των κοινωνικών δικαιωμάτων, με πίστη στα ατομικά δικαιώματα. Η ατζέντα της Αριστεράς είναι βαθιά αγκυρωμένη σε όλη την παράδοση της νεωτερικής αριστεράς από τον καιρό της Γαλλικής Επανάστασης τουλάχιστον και έπειτα και ενσωματώνει όλες τις απελευθερωτικές και χειραφετητικές παραδόσεις του 20ου αιώνα: από τον φιλελευθερισμό και από τον νεομαρξισμό και από τις μεγάλες ανάγκες που προκύπτουν στις δυτικές κοινωνίες από τους βαθείς μετασχηματισμούς εργασίας.

Μέριμνά μας είναι ο κόσμος της εργασίας, των ελεύθερων επαγγελμάτων, ο κόσμος της οικονομίας της ευφυίας, ο κόσμος της αξίας, της επιστήμης και της έρευνας, ο κόσμος της νέας επιχειρηματικότητας. Και όλα αυτά συνοψίζονται τώρα που αρχίζει να ξεδιπλώνεται ένα πρόγραμμα κοινωνικής ανασυγκρότησης και δημοκρατικής αναγέννησης. Βλέπω εδώ τον Ανδρέα Ξανθό, τον υπουργό Υγείας, έναν σιωπηλό εργάτη, έναν σιωπηλό πολιτικό ήρωα που οικοδομεί το δημοκρατικό κράτος της νέας εποχής. Συγχαίρω τους υπουργούς, τους ανθρώπους όλους της Κυβέρνησης  που χωρίς να φωνάζουν, αποδίδουν έργο, τιμούν την κοινωνία και σέβονται τον κόπο και τον πόνο του ελληνικού λαού.

Leave a Reply

Your email address will not be published.

Στοιχεία επικοινωνίας
Twitter