image Επισφάλεια, η κληρονομιά της κρίσης image Το στερεότυπο της κανονικότητας

Η συζήτηση για τις Πρέσπες έγινε με όρους πεζοδρομίου -στην ΕΡΤ

Στην ΕΡΤ με τους δημοσιογράφους Μαριλένα Κατσίμη και Θάνο Σιαφάκα.

Η ΝΔ θα έπρεπε να ζητήσει συγγνώμη από τους Έλληνες τους οποίους ξεγέλασε όταν κατέβαινε στα συλλαλητήρια μαζί με τους μακεδονομάχους με τις περικεφαλαίες.Ή ας κάνει μία συζήτηση με τους εκατοντάδες χιλιάδες συμπολίτες μας οι οποίοι κατέβηκαν με φουστανέλες και περικεφαλαίες και κυνηγούσαν αυτό που τους έταζαν κάποιοι με ντουντούκες: Ότι εκεί είναι η ψυχή μας.

Αυτό είναι όλο. Δεν υπάρχει στρατηγική, δεν υπάρχει γεωπολιτική, δεν υπάρχουν εθνικά συμφέροντα, δεν υπάρχει εξωτερική πολιτική. Υπάρχει ένα γήπεδο στο οποίο κάνουμε πολιτική με συνθήματα. Επί ένα χρόνο που γινόταν η συζήτηση για την επικείμενη συμφωνία των Πρεσπών είχα πει -και το είπαν και άνθρωποι από άλλες παρατάξεις που ψήφισαν τελικά τη συμφωνία- ότι η ΝΔ παρακαλούσε να ψηφιστεί η συμφωνία για να μην έρθει στα χέρια της η καυτή πατάτα. Αυτός είναι ο πολιτικός ρεαλισμός.

Είναι μία συμφωνία την οποία πολλοί πρωθυπουργοί θα ήθελαν να έχουν κάνει. Όμως δεν ήταν οι συνθήκες ώριμες, δεν είχαμε συνομιλητή στη γειτονική πρωτεύουσα. Το 2005 ο Κώστας Καραμανλής συμφωνούσε για διπλή ονομασία άλλη εντός της χώρας και άλλη εκτός, χωρίς καμία συνταγματική αναθεώρηση. Ο κ. Σαμαράς έλεγε ότι δεν θα δεχθούν πότε αλλαγή του Συντάγματος. Έγινε όμως αλλαγή του Συντάγματος και επιτεύχθηκε μια καλή διευθέτηση. Δεν υπάρχει άριστη συμφωνία. Στη μεγάλη εκδήλωση που έκανε το Ποτάμι το οποίο υπέγραψε τελικά -και διαλύθηκε εξ αυτού- ο καθηγητής Αλιβιζάτος είπε ότι αν ο κ. Μητσοτάκης δεν τη θέλει από τη στιγμή που είναι διμερής συνθήκη μπορεί να τη ρίξει.

Εφόσον κάνεις το παλικάρι και το λιοντάρι όπως έκαναν όλα τα στελέχη της ΝΔ επί ένα χρόνο και με βαριές εκφράσεις εντός και εκτός Κοινοβουλίου μιλούσαν για εθνοπροδότες και εθνομηδενιστές να πάνε να τη ρίξουν. Αυτή η βαθύτατη υποκρισία χαρακτηρίζει την ΝΔ στις πρώτες μέρες αυτής της διακυβέρνησης και σε άλλα θέματα αλλά στις Πρέσπες είναι το ρεκόρ.

Αυτό το οποίο έχει ουσία είναι ότι στη διάρκεια της συζήτησης για την επίλυση του Μακεδονικού προς όφελος των ελληνικών συμφερόντων, η συζήτηση δεν διεξήχθη με ουσιαστικούς πολιτικούς όρους. Έγινε με όρους πεζοδρομίου, με κραυγές, με ψέματα, με υποκρισία και με αποτέλεσμα να διαλυθούν μικρά κόμματα, να προκληθεί μία πολιτική κρίση να προκληθεί μία ψυχική κρίση πάνω στο θυμικό του ελληνικού λαού. Θα πρέπει να το καταλάβουμε. Ποιος ξεγέλασε ποιον; Ποιος επί σειρά ετών -σε όλη τη δεκαετία του 2000- συμφωνούσε άλλα πράγματα με μυστική διπλωματία και ποιος με φανερή διπλωματία έδωσε μία λύση σταθερή και επωφελή.

Τα καραγκιοζιλίκια με τις περικεφαλαίες να πάνε να τα συζητήσουν αυτοί που χάιδευαν αυτιά.

Leave a Reply

Your email address will not be published.