Στο σταυροδρόμι της κρίσης Μετά είκοσι έτη…

Για έναν μοντέρνο πατριωτισμό

noah

Στο μάθημα της πατριδογνωσίας, παλιότερα, μαθαίναμε: Τι εξάγει η Ελλάς: σταφίδα, ελαιόλαδο, σύκα, πορτοκάλια, μεταλλεύματα… Αγροτικά προϊόντα και πρώτες ύλες. Την ίδια εποχή, μια άλλη μικρή μεσογειακή χώρα, το Ισραήλ, εξήγαγε κι αυτή τα ίδια περίπου ― θυμόμαστε τα πορτοκάλια Γιάφας και τις μπανάνες Ισραήλ.

Σήμερα, η Ελλάδα εξάγει ελάχιστη σταφίδα, διότι η καλλιέργειά της εγκαταλείφθηκε, το ελαιόλαδο αντιμετωπίζει τον σαρωτικό ανταγωνισμό του ισπανικού και του ιταλικού, τα σύκα έχουν εγκαταλειφθεί κι αυτά εν πολλοίς, τα πορτοκάλια μάς τα επιστρέφουν ως μειονεκτικά ακόμη κι οι Ρώσοι, ενώ και αρκετά ορυχεία έχουν εγκαταλειφθεί.
Το Ισραήλ εξακολουθεί να εξάγει πορτοκάλια και μανταρίνια (και να τα εισάγουμε εμείς…), αλλά η εξαγωγική του δύναμη βρίσκεται προ πολλού σε άλλα είδη: εξάγει υψηλή τεχνολογία… Από μικροεπεξεργαστές, νανοτεχνολογία και λογισμικό, έως τεχνολογία ηλιακής ενέργειας και ανανεώσιμων πηγών ενέγειας (ΑΠΕ).

Την κατάσταση της έρευνας και της ανάπτυξης τεχνολογικών καινοτομιών στηο μεσογειακό και παρόμοιο ιστορικά Ισραήλ, αλλά και τη δυσάρεστη σημερινή διαφορα προσανατολισμού Ελλάδος -Ισραήλ, μας τη θύμισε σε φωτισμένο άρθρο του προ ημερών ένας νέος Ελληνας επιστήμονας και τεχνοκράτης, ο δρ Τάσος Γκόλνας, που δουλεύει στις ΗΠΑ ως αναλυτής στην SunEdison, την κορυφαία αμερικανική εταιρεία παραγωγής ηλιακής ενέργειας και τεχνολογίας. Με σπουδές Φυσικής και Μηχανικής (διδάκτωρ του Στάνφορντ) και καριέρα σε εταιρείες υψηλής τεχνολογίας της Σίλικον Βάλεϊ, με ολοκληρωμένη, εν τω βάθει εποπτεία του διεθνούς τοπίου στην ηλιακή ενέργεια και τις ΑΠΕ, αλλά και με επιτόπια γνώση του ισραηλινού «οικοσυστήματος» παραγωγής καινοτομιών, ο δρ Γκόλνας είναι σε θέση να μας πει τι κάνει σήμερα το Ισραήλ. Αυτό κάνει στο άρθρο του, στο μπλογκ reality-tape.com, υπό τον προκλητικό τίτλο «Καινοτομία και σιωνισμός».

Εν συνόψει, ο δρ Γκόλνας περιγράφει πώς το Ισραήλ αντλεί ανθρώπινο δυναμικό και τεχνογνωσία από τον πανίσχυρο στρατό του, τη γνωστή ΙDF, αλλά και από το think tank της εβραϊκής διασποράς των ΗΠΑ, για να αναπτύξει τεχνολογίες αιχμής για ειρηνικούς εμπορικούς σκοπούς, και πώς τις τελευταίες δεκαετίες σημειώνει μια σειρά από επιτυχίες και αριστείες σε διάφορα πεδία: από την ανάπτυξη των γνωστών επεξεργαστών Centrino, για λογαριασμό της Intel, έως τις αλλεπάλληλες καινοτομίες στη τεχνολογία ημιαγωγών και ηλιακής ενέργειας.

Δεν περιγράφει μόνο. Ο Ελληνας επιστήμονας βλέπει αναλογίες: Αφού και η Ελλάδα είναι αναγκασμένη να συντηρεί δυσανάλογα μεγάλο στρατό και να προβαίνει σε δυσανάλογα μεγάλες αμυντικές δαπάνες (ως προς τους άλλους Ευρωπαίους), δεν θα μπορούσε άραγε να σχηματίσει ένα οικοσύστημα εταιρειών έρευνας, σχεδιασμού και ανάπτυξης υψηλής τεχνολογίας, παρόμοιο υπό κλίμακα με το ισραηλινό;

Ο δρ Γκόλνας μας βάζει ενώπιον διπλής πρόκλησης. Θυμίζει, καταρχάς, τα περίφημα «αντισταθμιστικά οφέλη», για τα οποία γίνεται λόγος έπειτα από κάθε πανάκριβη «αγορά του αιώνα»: αγοράζουμε αεροπλάνα ή άρματα, αλλά εισάγουμε τεχνογνωσία, κατασκευάζουμε μέρης τους εν Ελλάδι, ανοίγουν θέσεις εργασίας κ.λπ. Αυτό συμβαίνει, αλλά μόνο εν μέρει, και εντέλει μόνο για προϊόντα αμυντικής τεχνολογίας. Για πολλούς λόγους, δεν υπάρχει μακρόπνοη εθνική στρατηγική για το πώς θα εξασφαλιστούν συνέργειες μεταξύ στρατιωτικών και εμπορικών έργων, με μεγάλη διάρκεια και αποδοτικότητα για την κοινωνία. Ενας λόγος είναι ότι η Ελλάδα «ψωνίζει» οπλικά συστήματα με βάση τις μεταβαλλόμενες γεωπολιτικές συνθήκες, δηλαδή ψωνίζει ΚΑΙ εύνοια: άλλοτε από τους συμμάχους Γάλλους, άλλοτε από τους φίλους Αμερικανούς, άλλοτε από τους Ρώσους κι άλλοτε από ευρωπαϊκά κονσόρτιουμ. Αυτή η αναγκαστική τακτική δεν αλλάζει εύκολα.

Αλλά ο σοβαρότερο ίσως λόγος είναι ότι δεν υπάρχει στην Ελλάδα μια κουλτούρα βιομηχανίας και παραγωγής, ανάπτυξης· δεν επικρατεί η δημιουργικότητα, η παραγωγικότητα και η καινοτομία, αυτά ηττώνται από τη διάχυτη και κυρίαρχη κουλτούρα του εισαγωγικού εμπορίου, των μεσαζόντων, των πλασιέ, των αντιπροσώπων ξένων οίκων, των μιζαδόρων. Αυτή η κυρίαρχη κουλτούρα του «imports και μίζα» διαβρώνει τη διοίκηση και την οικονομία. Υπηρετείται από μια πολιτική ελίτ οκνηρή πνευματικά και υποτελή πολιτικά, και διαμορφώνει μια κοινωνία αναλόγως ράθυμη, κλειστή, εχθρική προς τους νεωτερισμούς, εντέλει μια κοινωνία που δεν σέβεται τον εαυτό της και το μέλλον των παιδιών της. Μια κοινωνία αντιπατριωτική.

Εδώ συναντάμε την δεύτερη πρόκληση που εμπεριέχεται στον συλλογισμό του δρος Γκόλνα: Αφού μπορούν αυτοί, στο Ισραήλ, γιατί να μην μπορούμε κι εμείς, στην Ελλάδα, έστω υπό κλίμακα; Αφού μπορεί η Κορέα, αφού μπορεί η Ιρλανδία, γιατί να μην μπορεί και η Ελλάδα; Και επιστήμονες διαθέτει, και νέα μυαλά, και αριστούχους φοιτητές σε κάθε γωνιά εκτός συνόρων, και ισχυρή Διασπορά στις ΗΠΑ και παντού, όπως έδειξε και το μανιφέστο αγωνίας για την έρευνα που συνυπέγραψαν πέρυσι 22 κορυφαίοι επιστήμονες.

Γιατί λοιπόν εδώ, παρά τα αλλεπάλληλα κοινοτικά πακέτα στήριξης, παρά τα έργα υποδομής με ευρωπαϊκά χρήματα, γιατί λαχανιάζουμε διαρκώς πίσω από τις ντιρεκτίβες της ΕΕ προσπαθώντας για τα αυτονόητα, πώς δηλ. θα καταργήσουμε τις τοξικές χωματερές και πώς θα διευθετήσουμε τα λύματα; Γιατί το μεγαλύτερο έργο της Γ’ Ελληνικής Δημπκρατίας ήταν η φιέστα των Ολυμπιακών; Γιατί το κύριο μέλημα των κυβερνήσεων είναι η νομιμοποίηση των αυθαίρετων οικοδομών και η πριμοδότηση των ΙΧ αυτοκινήτων;

Διότι έτσι εννοεί η πολιτική ελίτ την ανάπτυξη: Μπάζωμα, τσιμέντωμα, real estate, παζάρεμα για φόρους, διόγκωση του εισαγωγικού εμπορίου, κατανάλωση. Διότι ακόμη και στο λογισμικό, την πιο άϋλη τεχνολογία, η πολιτική ελίτ, δια χειρός Αλογοσκούφη, έδρασε σαν υποτελής νεόπλουτος: έκανε πανάκριβο shopping και έδεσε τη χώρα στο άρμα της Microsoft, αντί να την ανοίξει στο μέλλον του Open Source και να χρηματοδοτήσει τα πανεπιστήμια και τα ερευνητικά spin-offs για μια ανεξάρτητη εθνική στρατηγική πληροφορικής.

Ο συλλογισμός του δρος Γκόλνα απηχεί τη σκέψη και την επιθυμία πολλών Ελλήνων, απανταχού Γης. Πρόκειται για ανθρώπους μορφωμένους, δραστήριους, κοσμοπολίτες, εφευρετικούς, αριστείς στα πεδία τους· πρόκειται πάνω απ’ όλα για ανθρώπους που αγαπούν την πατρίδα τους,  που νιώθουν ότι χρωστούν κάτι στο δημόσιο σχολείο τους, που θέλουν να είναι περήφανοι για τον τόπο τους. Ο συλλογισμός «αφού μπορούν οι άλλοι, γιατί όχι κι εμείς;» θεμελιώνει έναν μοντέρνο πατριωτισμό, απολύτως ρεαλιστικό και τρομακτικά αναγκαίο.

[Σαν συνέχεια αυτού: Στο σταυροδρόμι της κρίσης]

no comments
  • msaz
    REPLY

    Αν το πρόβλημα δεν λύνεται τόσα χρόνια είτε η λύση δεν ταιριάζει είτε δεν είναι αυτό το πρόβλημα. Μπορεί και το παράδειγμα να μην είναι «πλήρες».

  • gritz
    REPLY

    Την μία ή την άλλη κατεύθυνση τη δίνει όντως η πολιτική ελίτ, αλλά θα πρόσθετα, παλιομοδίτικα αμετανόητος, και τους «εργοδότες της», την οικονομική ελίτ. Δυστυχώς έχουμε αυτούς που έχουμε.
    Το πρόβλημα είναι όμως, ότι σ’ αυτό το «έργο» χάνουμε μονίμως επεισόδια. Και εδώ η ευθύνη είναι και άλλων, εκτός ελίτ, κυρίως όσων διαμορφώνουν αυτό που αποκαλείται δημοσιότητα. Υπάρχει ανεπάρκεια κριτικής και αντιπροτάσεων, οι αντιδράσεις είναι απολύτως αργόστροφες.
    Εξηγούμαι για τα «χαμένα επεισόδια» :
    Με τί ασχολείται τώρα κατά πρώτο λόγο ο Ομπάμα και η παρέα του, συναντώντας φυσικά μεγάλες αντιστάσεις, διχάζοντας, έχοντας όμως προφανώς και «πλάτες’ κάποιων εξωπολιτικών ελίτ;
    Πρώτον με τον κατά το δυνατόν έλεγχο της πελώριας αναρχίας και ανορθολογισμού που λέγεται χρηματοπιστωτικό σύστημα, casino capitalism ή «αόρατο χέρι», που είδαμε πώς ισορροπεί την αγορά (και θα έλεγα γενικώς έλεγχο του corporate world).
    Δεύτερον με μια γιγαντιαία μεταφορά πόρων από το ιδιωτικό ασφαλιστικό σύστημα στο δημόσιο (επισύροντας τη μομφή του «σοσιαλιστή» ή «κομμουνιστή», όπως άλλωστε ο Φραγκλίνος Ρούσβελτ).
    Last but not least, με το ριζικό αναπροσανατολισμό στους ενεργειακούς προσανατολισμούς της οικονομίας και κοινωνίας των ΗΠΑ (βλέπε αντιστροφή προσανατολισμού για τις εκπομπές CO2, τα αυτοκίνητα κτλ).
    Η Γερμανία, η Μ. Βρετανία κτλ κάνουν περίπου τα ίδια. Πήγα στη Σλοβενία, μεταiχμιo Βαλκανίων και Μιττελοïρόπα, τα ίδια. Οι Σκανδιναβοί, τα άρχισαν εδώ και πάρα πολλά χρόνια.
    Εμείς; Με τί ασχολούμαστε;
    Με τους ημιυπαίθριους και τα ταμειακής χρήσης συγχωροχάρτια τους. Με φορολογικά κίνητρα για αγορά αυτοκινήτων μεγάλου κυβισμού.
    Με φορολόγηση, όχι των εκπομπών CO2 (που είναι ανάλογες με την ποσότητα καυσίμου που καταναλώνει το αυτοκίνητο) αλλά της …παλαιότητας του οχήματος (που δεν έχει καμμία σχέση με την ποσότητα CO2 που εκπέμπει).
    Ακόμα και στη σημερινή συγκυρία, άκουσον, άκουσον, σκεφτόμαστε …ιδιωτικοποιήσεις (εδώ χάσαμε πάρα πολλά επεισόδια).
    Για τους ασφαλιστικούς οργανισμούς τί να πεί κανείς; Ακόμη και η πιό παλιά, απλή και φθηνή μέθοδος χρηματοδότησης, η ένταξη στο σύστημα των ανασφάλιστων «gastarbeiters» (οι Γερμανοί την εφάρμοσαν από τη δεκαετία του 1950), εδώ δεν επισκέπτεται άραγε κανέναν οικονομικό εγκέφαλο;
    Και προπάντων ασχολούμαστε με τη SIEMENS, ένα σκάνδαλο που υπάρχει ως «Μαρκεζίμενς» από την μακρινή εποχή των αειμνήστων Παπάγου και Βουλπιώτη το 1955.
    Είμαστε γενικώς 20 χρόνια πίσω. Όπως τα ξέραμε. Ακόμη είμαστε στην εποχή των Chicago boys, του «μικρότερου κράτους» που είναι παχύσαρκο και πανηλιθίως αργό, της οικοδομής + τουρισμού + ναυτιλίας ως «ατμομηχανής», του πετρελαίου,
    Ακόμη (αλλά για πόσο ακόμη) είμαστε μια χλιδάτη τζίπ-μπάμπουε. Κυττάξτε γύρω, και θα την δείτε την «ελίτ» σ’ όλη της η μεγαλοπρέπεια. Και φοβάμαι ότι αυτή η «ελίτ» παραείναι μεγάλη σε μέγεθος και έκταση, για να περιορίζεται μόνον στην «πολιτική ελίτ».
    Τουλάχιστον, με το ρεύμα Ομπάμα, στις ΗΠΑ έχουμε πιά σύγκρουση. Κοινωνική, πάλη των τάξεων. Εδώ, αλήθεια πότε;

  • tassos
    REPLY

    @msaz ποια είναι ακριβώς η λύση που πιστευεις ότι δοκιμάστηκε επί σειρά ετών επί του προβλήματος;

    Το πρόβλημα της χαμηλής στάθμης καινοτόμου δραστηριότητας στην Ελλάδα στον τομέα της τεχνολογίας είναι ένα από τα προβλήματα που υπόσχονται να λύσουν οι εκάστοτε κυβερνήσεις. Προφανώς δεν είναι το κυριότερο πρόβλημα, αλλά αυτό δε σημαίνει πως δε χρήζει λύσης. Φυσικά αν το θεωρείς ως φτιαχτό «πρόβλημα», ένα red herring δηλαδή, πάω πάσο.

    Το παράδειγμα (Ισραήλ, αμυντικές δαπάνες, κλπ.) σίγουρα δεν είναι πλήρες, ούτε στοχεύει να είναι. Πρόκειται για έναν φαινομενολογικό καταρχάς προβληματισμό όπως είπα και στο αρχικό άρθρο. Ο nikoxy τον ενέταξε σε ένα ευρύτερο πλαίσιο, το οποίο το βρίσκω μάλλον αναγκαίο παρά τον κίνδυνο παρεξήγησης που ενέχει η αναφορά στον πατριωτισμό.

  • Γαριβάλδι
    REPLY

    «Δεν περιγράφει μόνο. Ο Ελληνας επιστήμονας βλέπει αναλογίες: Αφού και η Ελλάδα είναι αναγκασμένη να συντηρεί δυσανάλογα μεγάλο στρατό και να προβαίνει σε δυσανάλογα μεγάλες αμυντικές δαπάνες (ως προς τους άλλους Ευρωπαίους), δεν θα μπορούσε άραγε να σχηματίσει ένα οικοσύστημα εταιρειών έρευνας, σχεδιασμού και ανάπτυξης υψηλής τεχνολογίας, παρόμοιο υπό κλίμακα με το ισραηλινό;»

    Mε αφορμή το συγκεκριμένο απόσπασμα, αλλά και γενικότερα. Η Ελλάδα δεν είναι Ισραήλ, όπως κάθε κράτος δεν είναι όμοιο με το άλλο (πολύ περισσότερο αυτό το δίδυμο).
    Το Ισραήλ δεν έχει μία απλή ομογένεια στην Αμερική, το Ισραήλ ήταν ως ένα βαθμό «τεχνητό» κράτος, το Ισραήλ είχε παράδοση σε πειραματισμούς κοινωνικής δυναμικής, είναι περισσότερο ετερογενές απ’ ό,τι φαίνεται και, το σπουδαιότερο, αισθάνεται απομονωμένο και περικυκλωμένο.
    Οπότε το παράδειγμα μάλλον είναι υπερβολικό.
    Επί της ουσίας. Σαφώς υπάρχει υστέρηση στην Ελλάδα. Όμως, να θυμήσω ότι όσο υπεύθυνη είναι η κακοδιοίκηση, η γραφειοκρατία και ο πελατειακός χαρακτήρας της διοίκησης άλλο τόσο υπεύθυνοι είμαστε εμείς όταν «απο- συνδέουμε» εύκολα την έρευνα και τη τεχνολογία από τις γεωπολιτικές συνθήκες.

  • GB
    REPLY

    «Κακές οι κυβερνήσεις και η πολιτική ελίτ», πριν απ’ οτιδήποτε άλλο ας βρεί ο Γκόλνας κ. Ξυδάκη ποιούς να εμπιστευτεί.

  • skoug
    REPLY

    “Σε αναζήτηση ενός νέου πατριωτισμού” το άρθρο- απάντηση του Αν. Καρκαγιάννη που, αν κατάλαβα καλά, προβάλλει ένα “νεοφιλελεύθερο διεθνισμό”. Η πρόσκληση “για ένα μοντέρνο πατριωτισμό”, έτσι όπως εισέπραξα το επίκαιρο κάλεσμα του Ν.Ξ., είναι το αίτημα για οργανωμένη παρέμβαση του Ελληνικού Κράτους στη διεθνή οικονομία σ’ αντιστάθμισμα προς την άνευ όρων παράδοση του δυναμικού της σ’ αυτό· το αίτημα για σχεδιασμό, ώστε να μην εγκαταλειφθεί ο πλούτος που αφορά τόσο τα γεωργικά όσο και τα πολιτιστικά αγαθά.
    Από την εποχή που οι τότε νεοϊδρυθέντες αγροτικοί συνεταιρισμοί, το μέγα αμάρτημα του ΠΑΣΟΚ περασμένων δεκαετιών, μετατράπηκαν σε πυραμίδα βολέματος των ημετέρων, η προώθηση των αγροτικών προϊόντων στη διεθνή αγορά όλο και φθίνει. Και όπως σημειώνει ο Ν.Ξ., προϊόντα που κυριαρχούσαν στις διεθνείς αγορές, όπως η σταφίδα, τα σύκα, εξαφανίστηκαν ενώ το λάδι βυθίζεται με τα βαρίδια των κοινοτικών νόμων. Και ποια η παρέμβαση της Πολιτείας; τι ακούσαμε από τα δύο «μεγάλα κόμματα» για την παρέμβασή τους στο Ευρωκοινοβούλιο με την ευκαιρία των ευρωεκλογών; τι θα ακούσουμε στην επικείμενη ΔΕΘ; Κι από την άλλη ποια η αξιοποίηση των πολιτιστικών αγαθών ετούτου του τόπου, πέρα από τη φιέστα του Νέου Μουσείου Ακροπόλεως (διάβαζε Νέου Μαυσωλείου Αρχαιοτήτων);
    Οι φάροι υπάρχουν· όπως παραγωγοί που αγωνίζονται και πείθουν για την ξεχωριστή ποιότητα των προϊόντων αυτού του τόπου, όπως η εκπληκτική ανάδειξη του αρχαιολογικού χώρου της Μεσσήνης… Η Πολιτεία όμως το ισοζύγιο το συναρτά με την αναθέρμανση της αγοράς του αυτοκινήτου, της οικοδομικής δραστηριότητας, της υπαλληλοποίησης των νέων ανθρώπων, διαγράφοντας πορεία που με μαθηματική ακρίβεια οδηγεί στο μαρασμό και στερώντας τόσο την ελληνική όσο και την παγκόσμια κοινωνία από τη δυνατότητα να “γευτούν” αυτά τα αγαθά με τη δική τους μοναδικότητα. (Άλλωστε για τέτοιες μοναδικότητες δεν επισκέπτονται την Ελλάδα τόσοι και τόσοι πολίτες από όλα τα μέρη του πλανήτη μας;)
    Και η οργάνωση και ο σχεδιασμός δεν μπορεί παρά να περάσει από την παιδεία με την ευρύτερη έννοια: καταξιώνοντας την αγροτική και κτηνοτροφική ζωή, ενισχύοντας τις ανθρωπιστικές σπουδές και την έρευνα(!!!), συγκρατώντας τον πληθυσμό στον τόπο του…
    Ο “μοντέρνος πατριωτισμός” αφορά εντέλει την δημιουργική αξιοποίηση του κοινωνικού και φυσικού πλούτου, ο μόνος δρόμος που θα μας βγάλει από τη μιζέρια και την εσωστρέφεια.
    Σταματώ εδώ γιατί ήδη καταχράστηκα της φιλοξενίας.

  • gritz
    REPLY

    Αυτό που υπαινίχθηκα στο (υπερβολικά μακροσκελές) σχόλιό μου, είναι ότι άν δούμε τι προτείνεται έξω αυτή την στιγμή (και όχι μόνον), θα βρούμε προτάσεις και κατευθύνσεις που και στην κόψη της επικαιρότητας είναι, και απολύτως αναγκαίες (πλανητικά αλλά και τοπικά, για τη χώρα μας), και συμβατές με τα συγκριτικά πλεονεκτήματά μας.
    Δυστυχώς το «δυναμικό» τμήμα της Ελληνικής κοινωνίας, και όχι μόνον η πολιτική ελίτ, άλλα προσέχει. Τα αντίθετα: Ιδέες πεπαλαιωμένες, αχρείαστες έως βλαβερές, εκτός τόπου και χρόνου.
    Αυτοί δεν ενδιαφέρονται για παραγωγή με νόημα και καινοτομία. Εμποροκρατία έχουμε, παλαιόθεν αλλά προπάντων με τη σημερινή διακυβέρνηση.
    Μ’ αυτούς, μόνον σκληρή μάχη αξιών και νοοτροπιών έχει νόημα (όπως μάχεται ο Ομπάμα το Ancient regime). Αλλά γιατί δυστυχώς, ακόμη και από το επιστημονικό ή διανοούμενο δυναμικό της χώρας, η φωνή για διατηρήσιμη (ή άν θέλετε πράσινη) οικονομία, ακούγεται τόσο αδύναμη; Δεν μας λείπει η εφευρετικότητα, πολυμήχανοι είμαστε («ο πολυμήχανος αστός όλο φιγούρα…»). Η αίσθηση της ζωής και η αγάπη προς τη φύση και τους ανθρώπους λείπει κυρίως.
    Πατριωτισμός είναι ν’ αγαπάς τον πραγματικό, υλικό τόπο σου, προπάντων τη φύση και τους ανθρώπους. Ο «υπερβατικός» πατριωτισμός είναι συνήθως συγκάλυψη της πατριδεμπορίας.
    There is not wealth, but life, που έλεγε και ο John Ruskin.

  • Liakada
    REPLY

    Λες γι αυτο εκαψαν τα δαση της αττικης? Ξερεις στα καμμενα φυτρωνουν μανιταρια μορχελας! καποια σπανια ηδη! Στον Ταυγετο εχουν ηδη αρχίσει μετα τις φωτιες του 2007!

  • gritz
    REPLY

    Διακινδυνεύοντας κατάχρηση του χώρου, θα γίνω πιο συγκεκριμένος:
    Για το Ευρωπαικό ενεργειακό εγχείρημα DESERTEC, ποιά γνώμη έχουν οι σοφοί προφεσόροι μας (του εγχώριου μανδαρινάτου και της διασποράς), οι «δαιμόνιοι» επιχειρηματίες μας, οι διορατικοί στα γεωπολιτικά, ενεργειακά και εθνικά πολιτικοί και οι σύμβουλοί τους;
    Δεν έπρεπε να είμαστε «μέσα» σ’ αυτή τη μείζονα πρόταση αναπροσανατολισμού της παραγωγής ενέργειας προς τον ανανεώσιμο τομέα; Στο κάτω κάτω, είμαστε ακριβώς πάνω στο δρόμο των μελλοντικών γραμμών μεταφοράς της «ηλιακής» ενέργειας από τη Σαχάρα προς την Ευρώπη. Αντ’ αυτού, ακόμη σκεφτόμαστε ΑΠΟΚΛΕΙΣΤΙΚΑ και μόνον τους αγωγούς πετρελαίου και φυσικού αερίου, ενεργειακές τεχνολογίες του 20ού αιώνα, που βρίσκονται πιά στη φάση της οπισθοχώρησης.
    Πειράζει μήπως που στην DESERTEC συμμετέχει η SIEMENS (πάντα χάνουμε το μείζον για χάρη του ελάσσονος);
    Τι λέω όμως; Αλήθεια, εδώ στη χώρα του ανέμου και του ήλιου, πόσο αξιοποιούμε (σε σύγκριση με τις χώρες του ομιχλώδους ευρωπαικού Βορρά), το ενεργειακό δυναμικό του ανέμου και του ήλιου;

Leave a Reply

Your email address will not be published.