Θυσίες και εγγυήσεις Πολιτική λύση, με προοπτική

Δεν φταίει το spread, εμείς φταίμε

Βαρύς ο Δεκέμβρης φέτος. Παρά την εκλογική μεταστροφή, παρά τη νέα κυβέρνηση και τις, συγκρατημένες έστω, ελπίδες που τη συνόδεψαν, η βαρυθυμία αυξάνει καθώς πλησιάζουμε στις γιορτές. Τα μηνύματα από την υπερπρωτεύουσα των Βρυξελών και από τον ευρωπαϊκό Τύπο είναι αποκαρδιωτικά, έως εκφοβιστικά. Λίγο-πολύ, λοιδωρούν την Ελλάδα, περιγράφοντάς την ως χώρα υπό χρεωκοπία, σαν Ντουμπάι της Μεσογείου, σαν τον μεγάλο ασθενή της ζώνης του ευρώ.

Προσηλωμένη στον θεσμισμένο νεοφιλελευθερισμό της, η Ε.Ε. δυσανασχετεί με την απείθαρχη και αναξιόπιστη Ελλάδα. Δικαίως, ως ένα βαθμό. Το 2004, με την απογραφή η Ελλάδα κατήγγειλε τον εαυτό της για δημιουργική λογιστική· το 2009 πάλι καταγγέλλει εαυτόν για ψευδή στοιχεία και δημιουργική στατιστική. Οι θεαματικές ασυνέχειες του ελληνικού κράτους έχουν βαριές συνέπειες για την κοινωνία: βγάζουμε τα μάτια μας. Οδηγημένες μόνο από το πάθος τους για την εξουσία, τυφλές και ράθυμες, οι εγχώριες ελίτ έχουν εξορίσει κάθε πολιτική επεξεργασία των πολλών και ακανθωδών προβλημάτων, κάθε σκέψη με ιστορικές απαιτήσεις, κάθε πολιτική δράση που απαιτεί ειλικρίνεια και ανάληψη ρίσκου. Η κοινωνία και τα σύνθετα προβλήματά της αντιμετωπίζονται με τεχνικές επικοινωνίας, με εργαλειακή σκέψη, με τεχνοκρατική νοοτροπία ― εντελώς απολιτικά όλα αυτά.

Η συρροή σκανδάλων, η δομική διαφθορά που κατατρώει τη διοίκηση και το κοινωνικό σώμα, η ανικανότητα και το ψεύδος, έχουν απογυμνώσει τις ηγεσίες από την πολιτική νομιμοποίηση, την απολύτως αναγκαία για να ζητήσουν συναίνεση και θυσίες, σε μια ιστορική καμπή. Ο πρωθυπουργός σε κάθε υπουργικό συμβούλιο καλεί την τηλεόραση και εμμέσως απευθύνει διάγγελμα στον λαό. Εχει όμως το σθένος και το απαιτούμενο πολιτικό κεφάλαιο, ώστε να συνεγείρει τον δύσθυμο λαό, να τον καλέσει σε συστράτευση για εθνική και κοινωνική ανασυγκρότηση, να ζητήσει θυσίες, να ξεβαλτώσει η χώρα και να επιχειρηθεί η φυγή προς τα εμπρός; Αυτό τον σκοτεινό Δεκέμβρη του ’09, δεν φαίνεται πιθανό τέτοιο ενδεχόμενο.

Η οικονομική κρίση επιστέφει την πολυδιαπιστωμένη πολιτική κρίση, οξύνει την ήδη σοβούσα κοινωνική κρίση, δείχνει ακόμη πιο δραματική την κρίση θεσμών και αξιών. Κάποια από τα βαθύτερα αίτια της εξέγερσης του περσινού Δεκέμβρη παραμένουν ίδια, σκοτεινά και απαράλλαχτα ― παρότι διάφοροι φαιδροθλιβεροί καθηγητίσκοι επιμένουν ότι αυτό το συμβάν δεν συνέβη ποτέ. Η δύσθυμη μεταδημοκρατία, με τις αρχαϊκές αδυναμίες και τον υπερμοντέρνο ζόφο, δεν άλλαξε επειδή άλλαξε κυβέρνηση. Τα μεσαία στρώματα πλήττονται από την κρίση και φοβούνται τα χειρότερα· τα κατώτερα στρώματα τρέμουν τη διολίσθησή τους προς τον αποκλεισμό. Και στα μάτια μεγάλου μέρους της νεολαίας το κράτος και η ηγεσία του έχουν πλήρως απονομιμοποιηθεί· αυτό, μεταξύ άλλων, φέρνει και άγνοια κινδύνου, έλλειψη φόβου, αποκοτιά, αφέλεια, διογκωμένο ναρκισισμό, αυτοκαταστροφικές τάσεις, μηδενισμό.

Το ερεθισμένο νευρικό σύστημα της νεολαίας, παραπαίον ανάμεσα σε ναρκισσιστικούς συναγερμούς και μελαγχολικές βυθίσεις, επηρεάζει αντινομικά την υπόλοιπη κοινωνία των ενηλίκων, ήδη αποσταθεροποιημένη και έμφοβη. Δικαίως. Οχι μόνο επειδή πολλές πηγές δυσθυμίας είναι κοινές, αλλά και γιατί αυτοί οι νέοι αλληλεπιδρούν άμεσα με τις καταγωγικές τους οικογένειες. Εξ ου και οι νενανικές υπερβάσεις, οι ακρότητες και οι αστοχίες, δεν καταδικάζονται αναλόγως αυστηρά από όλους. Οσοι είναι γονείς, κατά τεκμήριο, δείχνουν άλλη κατανόηση, άλλη ανοχή.

Κατανόηση, ανοχή: ιδού τα καταχωμένα, φθαρμένα θεμέλια της δυσθυμούσας κοινωνίας μας. (Θα πρόσθετα: και αυτοπειθαρχία και αυτοσεβασμός, αλλά ας μείνουμε στα πρώτα.) Την κατανόηση ας την εννοήσουμε και ως συμπάθεια, ως ενσυναίσθηση: να μπορούμε και να θέλουμε όχι μόνο να καταλάβουμε αλλά και να συναισθανθούμε, να συμπονέσουμε και να μοιραστούμε. Με διατρέχει μια εμμονή με αυτή την έννοια, αυτή τη στάση, εκ του ρομαντισμού αντλούμενη· θεωρώ ότι είναι πυλώνας του συλλογικού βίου ελεύθερων ανθρώπων. Μαζί, η ανοχή, κληρονομιά ελευθεριακή και φιλελεύθερη, διαφωτιστική.

Αυτή η κληρονομιά, αυτή η ηθική και ιστορική στάση λείπει σήμερα. Ποτισμένοι από κανιβαλικό ατομικισμό, νάρκισσοι και μόνοι, υποταγμένοι και ετερόνομοι, ανήμποροι να αφουγκραστούμε τους γόνους μας, απρόθυμοι να αναλάβουμε ευθύνες και ρίσκα, βλέπουμε τη συλλογική ζωή να βουλιάζει στη διαφθορά και την απάθεια, και αντιδρούμε με εργαλειακούς σπασμούς, λέμε ότι για το χάλι μας φταίει το spread ομολόγων και η διεθνής κερδοσκοπία. Δεν φταίνε αυτά. Εμείς φταίμε.

φωτ.: Ελισάβετ Μωράκη

19 Σχόλια
  • Trion
    REPLY

    «Προσηλωμένη στον θεσμισμένο νεοφιλελευθερισμό της…»
    μεχρί εκεί μπόρεσα να διαβάσω. Αν ούτε εσείς κύριε Ξυδάκη δεν είστε σε θέση να καταλάβετε, ότι η έννοια «νεοφιλελευθερισμός» είναι καταχρηστική, δημιούργημα μιας φοβικής αριστεράς, τότε πραγματικά δεν υπάρχει ελπίδα.

    • gritz
      REPLY

      @ Trion:
      Φοβάμαι ότι η έννοια, δεν έχει πιά να κάνει με το ζεύγος αριστερά και δεξιά, αλλά με το ζεύγος (κριτικός) ορθολογισμός – (άκριτος) ανορθολογισμός.
      Θα πρότεινα, για τους δύσπιστους, τα πρόσφατα οικονομικά (με τη στενή ή της ευρεία έννοια) γραπτά, ειδικών της οικονομικής επιστήμης όχι ακριβώς αριστερών, όπως οι Paul Krugman, Joseph Stiglitz, Nouriel Roubini, αλλά ακόμη και του ίδιου του μεγα-κερδοσκόπου George Soros.
      Μιλώντας απλοικά, Νεοφιλελευθερισμός είναι ο ευκολότερος τρόπος να παραγεμίσεις μια φούσκα με αέρα, προκειμένου να σκάσει το γρηγορότερο, με το ισχυρότερο δυνατό καταστροφικό ωστικό κύμα.

    • gritz
      REPLY

      Έχω και την έμμονη υποψία ότι το Σύμφωνο Σταθερότητας της ΕΕ είναι ήδη κλινικά νεκρό. Μπορούσε να λειτουργήσει μόνον σε περιόδους μεγέθυνσης, σε φάσεις κρίσης, συρρίκνωσης ή και στασιμότητας, είναι εντελώς ανεφάρμοστο. Όμως η ίδια η ιδέα ότι η (κεφαλαιοκρατική) οικονομία θα βρίσκεται σε διαρκή μεγέθυνση (με μικρά διαλλείματα κρίσεων), είναι εξόχως ανορθολογική, είναι ο πυρήνας του οικονομικού ανορθολογισμού, που δημιούργησε το νεοφιλελευθερισμό και τον καπιταλισμό – καζίνο, με τους managers – λειτουργούς του κεφαλαίου σε ρόλο ακρίδων: Έφαγαν ακόμη και το χέρι που τους τάιζε, τώρα θα πεθάνουν από ασιτία.
      Το Σύμφωνο Σταθερότητας το κρατάνε στητό σαν τον Έλ Σίντ, μέχρι να βρούν με τί θα αντικατασταθεί.

  • alberich
    REPLY

    «Προσηλωμένη στον θεσμισμένο νεοφιλελευθερισμό της»
    Βεβαίως ισχύει και μάλιστα με ολιγαρχικούς όρους θεσμισμένο βάσει μιας βουβής συναίνεσης που εξασφάλιζε ένα απλό εμπειρικό δεδομένο ,η προσωρινή όπως αποδείχθηκε ,καταναλωτική ευημερία.
    Εμμενει λοιπόν δογματικά -αγνοώντας και την κρίση, και τις συνέπειές της στις ζωές των πολιτών- στις αποτυχημένες μονεταριστικές πολιτικές, στην προστασία της αγοράς από ρυθμιστικές παρεμβάσεις, στον περιορισμό (μέσω του δόγματος για χαμηλά ελλείματα, αδιακρίτως συνθηκών) των δυνατοτήτων των κρατών να στρέψουν την οικονομία μαζικά σε νέους παραγωγικούς τομείς επενδύοντας δανειζόμενα.Όλο το πακέτο που οδήγησε στην κρίση.
    Φυσικά διάβασα και τα παρακάτω και συμφωνώ.Το ελληνικό κράτος , πέρα από τις γενικότερες ευρωπαϊκές συνέπειες της κατάρρευσης του νεοφιλελεύθερου φαντασιακού, έχει ακόμα περισσότερες δυσκολίες αφού είναι ένας ξεκάθαρος ,νεόκοπος & εργαλειακός θα έλεγα,μηχανισμός κατοχής επί της κοινωνίας (για λογαριασμό μιας σε μεγάλο βαθμό παρασιτικής οικονομικής ελίτ, που το έχει αλώσει μέσω της κυριαρχίας της στο οικονομικό πεδίο και το χρησιμοποιεί σαν μέσο αναπαραγωγής αυτής της κυριαρχίας).Ως εκ τούτου, σε περίοδο απτής διάψευσης όσων επαγγέλονταν οι ιδεολογικοί μηχανισμοί , ένα κράτος που δεν καταφέρνει να είναι καν το ελάχιστο που θα ώφειλε να είναι (κράτος δικαίου και ισότιμης προστασίας ατομικών κοινωνικών & πολιτικών δικαιωμάτων) πιθανόν να παράγει περισσότερους «αντιεξουσιαστές» απ’ όσους μπορεί να καταστείλει.

  • Αντώνης
    REPLY

    Καταχρώμαι τον χώρο των σχολίων για να σας ρωτήσω αν μπορείτε να με παραπέμψετε ηλεκτρονικά στα κείμενα Badiou και Ranciere στην Καθημερινή στα οποία αναφέρεστε αλλού. Απολογούμαι για την κατάχρηση του σχολίου και σας ευαριστώ εκ των προτέρων.

  • Miranda P.
    REPLY

    …περί πολιτικής στάσης στην καθημερινότητα, περί προσωπικής ευθύνης, περί αγάπης και δημιουργικού διαλόγου (σε ένα φροντιστήριο αγγλικών -με αμοιβή για τους καθηγητές 10 ευρώ την ώρα). Περσινό κείμενο ανάμεσα στα πολλά που δημοσίευσα (δικά μου και άλλων, μερικά με αγγλική μετάφραση), όπου προσπάθησα να αναδείξω διαφορετικές απόψεις, με έμφαση στην σημασία της προσωπικής ευθύνης πέρα από κραυγές, αγοραίες κατηγοριοποιήσεις και σλόγκαν. Φυσικά, εγκατέλειψα ως ώφειλα αυτή την εργασία πριν οι συνθήκες με στεγνώσουν. Δεν έχω επομένως απωθημένα, δεν συμβιβάστηκα, δεν ενέδωσα στις επιταγές του κονφορμισμού. Επέλεξα τρόπον τινά τον οικονομικό καταποντισμό απέναντι στην ηθική μιζέρια. Καλώ όσους αντιλαμβάνονται τι σημαίνει προσωπική ευθύνη, να πολεμήσουμε το τέρας της αναξιοκρατίας και τον πανταχού κονφορμισμό των υστερόβουλων μετριοτήτων στις οποίες αναφέρομαι επίσης στο παρακάτω:

    http://miranda-p.blogspot.com/2008/12/blog-post_11.html

  • astarti
    REPLY

    http://www.transparency.org/policy_research/surveys_indices/cpi/2009/cpi_2009_table

    diavasa kapoiu oti katevike treis theseis (diladi xeiroterepse!), ta teleutaia tria xronia.

    to thema ine istorikokoinwniko, ti na perimenoume apo ena kratos pou apo tin mera ydrisis tou itan ekei ya na to armegoun (xrima) diaforoi epithdeioi »astoi» tis athinas kai tis perifereis? Oi idioi malista, mesw oikogeneiokratias, kivernoun mexri simera eite topika eite stin athina. H hora auti (h ellada) ine mia hora me problima eleipsis aksiokratias se kairia simeia ya tin koinwnia kai tin oikonomia. Kai kaneis krataios tis politikis den thelei na kanei tin ‘tomh’ kai na analavei to opoio politiko kostos. Nomizw omws oti me tin nea kivernisi isws pane kalitera orismena themata, ime pio aisiodoksh ap’oti me tin nea dimokratia, horis na tassomai yper tou pasok kommatika.

  • dianathenes
    REPLY

    «λοιδωρούν την Ελλάδα, περιγράφοντάς την ως χώρα υπό χρεωκοπία, σαν Ντουμπάι της Μεσογείου, σαν τον μεγάλο ασθενή της ζώνης του ευρώ».

    Δεν καταλαβαίνω! Τώρα μας «περιγράφουν»; Πριν από τις 4 Οκτώβρη πώς μας περιέγραφαν; Γιατί κάθε φορά που έχουμε νέα κυβέρνηση γίνεται εκτεταμένη αναφορά στα ελληνικά πράγματα; Γιατί κάθε φορά μας βρίσκουν και πιο απελπιστικά αναξιόπιστους; Πώς το 2004 με τους Ολυμπιακούς ήμαστε θαυμαστοί και τώρα είμαστε Ντουμπάι; Μέσα σε 6 χρόνια καταστραφήκαμε; Και τέλος πάντων η Ελλάδα τι παράγει σε τεχνολογία ή άλλα προιόντα εκτός από υπηρεσίες ( τουριστικές) και επιθυμούν οι εταίροι μας να παράγουμε εξ άλλου κάτι άλλο- ώστε να μην γίνουμε Ντουμπάι; Αυτό το «απείθαρχη» ‘ισως είναι το βαθύτερο πρόβλημά τους αλλά για να πειθαρχήσει κανείς πρέπει να του αρέσει τλχ το πρότυπο. Είναι η ΕΕ ένα πρότυπο πολιτικό και κοινωνικό που να μας αρέσει; Εαν το πρότυπο είναι να είμαστε ο τελευταίος τροχός σε ένα καπιταλιστικό σύστημα
    νοσηρό κατά την γνώμη μου, ίσως να μην μας αρέσει. Δεν λέω ότι επικροτώ την διαφθορά και τα σκάνδαλα αλλά σιγά μην στάξει η ουρά του γαίδάρου. Επομένως θεωρώ την έκφρασή σας «εκφοβιστική» ακριβή. Εκφοβίζουν για να τιθασεύσουν.

    Οσο για τα παιδιά και τους γονείς καθόλου «εμφοβοι» δεν είναι οι γονείς. Ισως φοβούνται για τα παιδιά τους όταν κατεβαίνουν στα εξάρχεια ή στις διαδηλώσεις. Οσοι έχουν εφήβους. Οι υπόλοιποι – ενήλικοι- ανήκουν στην γενιά του Πολυτεχνείου που έζησε πολύ φρικαλεότερες ιστορικές στιγμές. Πώς μπορεί να είναι τώρα έμφοβοι;Υπάρχουν εξ άλλου και οι διηγήσεις των παλαιοτέρων με τους εμφυλίους τα άλλα «δεκεμβριανά», την κατοχή και την πείνα. Μήπως γίναμε πολύ μεταξοκωλοι ξαφνικά ή χάσαμε την μνήμη μας;

    Εχει γίνει πολύς θόρυβος για τον πρόσφατο Δεκέμβρη του 08 και το παρόν και καλλιεργείται ενας φόβος για το μέλλον χωρίς καμιά αναφορά στο παρελθόν. Μια καταστροφολογία. Λες και ολόκληρος ο λαός πάσχει από κατάθλιψη. Ο Δεκέμβρης του 8 έγινε και έπαυσε ως συμβάν. Ζει μέσα μας καθημερινά όπως έγραψα και σε προηγούμενο σχόλιο αλλά δεν ανασταίνεται με επετείους. Κανείς δεν το θέλει να συμβεί ξανά. Κανείς πατριώτης. Παρά την λάγνα διάθεση ορισμένων έχουμε μια καινούργια κυβέρνηση. Μπορεί «η συρροή σκανδάλων, η δομική διαφθορά που κατατρώει τη διοίκηση και το κοινωνικό σώμα, η ανικανότητα και το ψεύδος (να) έχουν απογυμνώσει τις ηγεσίες από την πολιτική νομιμοποίηση, την απολύτως αναγκαία για να ( ζητηθεί) συναίνεση και θυσίες, σε μια ιστορική καμπή» αλλά επιτέλους ψήφισαν έστω κάποιοι έναν πρωθυπουργό που υποσχέθηκε νοικοκύρεμα. Η, κάνω λάθος; Πώς τώρα γίνεται να φαίνεται δύσκολη η συστράτευση και τι ενοχλεί η τηλεόραση στο κάθε υπουργικό συμβούλιο και το εμμέσως διάγγελμα;

    Εμένα με προβληματίζει περισσότερο το σε τι συνίσταται αυτή «η φυγή προς τα εμπρός» Αυτό πρέπει μάλλον να προσδιοριστεί. Τι ακριβώς περιέχει το «ξεβάλτωμα» γιατί την Ευρώπη βαλτωμένη την βλέπω. Και προς τα πίσω, καθόλου εμπρός.

  • Dark Angel
    REPLY

    «Ποτισμένοι από κανιβαλικό ατομικισμό, νάρκισσοι και μόνοι, υποταγμένοι και ετερόνομοι, ανήμποροι να αφουγκραστούμε τους γόνους μας, απρόθυμοι να αναλάβουμε ευθύνες και ρίσκα, βλέπουμε τη συλλογική ζωή να βουλιάζει στη διαφθορά και την απάθεια, και αντιδρούμε με εργαλειακούς σπασμούς»

    Μαέστρο
    Σε αυτή την πρόταση περιγράφεις με λεκτική χειρουργική ακρίβεια όλη την παθογένεια που οδήγησε και οδηγεί σε αδιέξοδα. Και το πιο τραγικό είναι ότι πια το γνωρίζουμε όλοι. Άλλοι το εκφράζουν με περίτεχνα και εξαιρετικά κείμενα και άλλοι με τη γλώσσα του δρόμου.

    Αν θυμάμαι καλά ο Νάρκισσος πέθανε στη λίμνη θαυμάζοντας τον εαυτό του…

  • S G
    REPLY

    «Αυτό το “απείθαρχη” ‘ισως είναι το βαθύτερο πρόβλημά τους»

    διαβαζω κατι τετοια και τρελαινομαι. Ποιος ενδιαφερεται να τιθασσευσει την Ελλαδα? Αν οι Γερμανογαλλοι ενδιαφεροντουσαν για το οικονομικο τους συμφερον πχ θα προτιμουσαν η Ελλαδα να μην ειναι καν στην ΕΕ. ΔΕν προσπαθουν να τιθασσευσουν τιποτα, να τους αφησουμε ησυχους θελουν, αντι να ζητιανευουμε λεφτα καθε τρεις και λιγο.

    Και ζητουλες και με συνδρομο καταδιωξης, παραπαει νομιζω.

    αλλα νικοξυ διαφωνω και με την φραση περι ευρωπαικου νεοφιλελευθερισμου. Δηλαδη εκτος του οτι οπως λεει ο τριον ο ορος ειναι κατασκευασμενος, δεν εχει και καμμια σχεση με το ζητημα.
    Το Συμφωνο Σταθεροτητας (το οποιο υπογραψαμε!) βαζει ανωτατο οριο στα ελλειμματα για τον απλο λογο οτι σε μια νομισματικη ενωση, τα μεγαλα ελλειμματα σε μια χωρα *βλαπτουν ευθεως τις αλλες* (ανεβαζοντας τα επιτοκια κτλ). Δεν ειναι πατερναλιστικος λοιπον ο ορος του 3%, ειναι ορος καλης γειτονίας και συνυπαρξης σε μια νομισματικη ενωση.

    Το οτι οι Ελληνες δεν ειναι καλοι για γειτονες και εταιροι το αποδεικνυουμε καθημερινα, οχι μονο σπαζοντας τους κανονες της ΕΕ αλλα και προσπαθωντας να το κρυψουμε με φτηνα και κουτοπονηρα ψευδη.

    Δεν καταλαβαινω ποιον μπορει να κανει υπερηφανο αυτη η συμπεριφορα.

  • contralegem
    REPLY

    Αν όντως φταίμε εμείς, βρίσκω το συμπέρασμα πολύ αισιόδοξο. Γιατι αυτός που φταίει, φέρει ευθύνη και εκείνος που φέρει ευθύνη μπορεί να διορθώσει. Κατά τα άλλα βρίσκω το κείμενο κάπως γενικόλογο…

    «Η οικονομική κρίση επιστέφει την πολυδιαπιστωμένη πολιτική κρίση, οξύνει την ήδη σοβούσα κοινωνική κρίση, δείχνει ακόμη πιο δραματική την κρίση θεσμών και αξιών»: κάτι σάπιο υπάρχει στη Δανιμαρκία – αλλά αυτό είναι προφανές… Αν κάτι πρέπει να αλλάξει στο βασίλειο, πρέπει να ορίσουμε ακριβώς τι και να προτείνουμε κατευθύνσεις…

    Το Σύμφωνο Σταθερότητας δεν είναι στο χέρι μας (εδώ όντως δεν «φταίμε» εμείς», αλλά αυτή η κουβέντα είναι τεράστια…). Άλλα πράγματα όμως είναι. Και αν μου επιτρέπεται η υπεραπλούστευση της απαρίθμισης, η ελληνική κοινωνία βρίσκεται μπροστά σε τρία, τέσσερα δομικά ερωτήματα στα οποία η απάντηση δεν χωράει καμμία αναβολή:

    1. Ο ρόλος της κρατικής βίας (=εξουσια), όπως αναδείχθηκε κυρίως πέρυσι το Σεπτέμβρη. Είναι ανυπόφορη επανάληψη αφέλειας η δήλωση υπουργών και πρωθυπουργού οτι «είμαστε εναντια σε κάθε μορφή βίας».

    2. Η ανώτατη εκπαίδευση

    3. Το αστικό τοπίο

    4. Η μετανάστευση (με πολύ κρισιμο ερώτημα την απονομή ιθαγένειας στη βάση του εδάφους – ius soli).

    Με εξαίρεση το πρώτο, τα υπόλοιπα θέματα φαίνεται να μην απασχολούν καθόλου τον ελληνικό δημόσιο χώρο. Και αυτά είναι που προσωπικά θα ήθελα να δώ να συζητούνται (και μέσα από αυτή τη στήλη ίσως) έναν Δεκέμβρη τόσο κρίσιμο (και όντως «βαρύ») όσο τον φετινό…

  • GB
    REPLY

    @nikoxy «λέμε ότι για το χάλι μας φταίει το spread ομολόγων και η διεθνής κερδοσκοπία. Δεν φταίνε αυτά. Εμείς φταίμε.
    Νέο «Oίκαδε» δηλαδή;
    «Εμείς φταίμε» μήπως επειδή νομίζουμε ότι είμαστε οι μόνοι στον κόσμο ή φταίει ότι δεν είμαστε και oι μόνοι στον κόσμο, οπότε «Εξοδος ή Πίσω» όπως στο Μεσολόγγι;

  • PR
    REPLY

    Εξοχο.

    Επιτρέψτε μου, όμως, να παρατηρήσω ότι η συμπάθεια/ενσυναίσθηση δεν είναι έννοια ρομαντική, που να έχει καταβολές άλλες από τη «διαφωτιστική ανοχή»· είναι καντιανοί φιλελεύθεροι που την θεωρούν υλικό στο οποίο ερείδεται η θεωρία τους.

Leave a Reply

Your email address will not be published.