Μια σιγαλή Ελλάδα μάς κουβαλάει Νέα γενική διάνοια ― στο καφενείο

Γιάννης Μόραλης 1916-2009

no comments
  • Leonidas Diamantopoulos
    REPLY

    ΕΙΝΑΙ ΩΡΑΙΟ ΝΑ ΓΡΑΦΕΙΣ ΚΑΙ ΝΑ Σ’ ΑΚΟΥΝ
    ΕΠΙΣΗΣ – ΜΕΡΙΚΕΣ ΦΟΡΕΣ – ΝΑ Σ’ ΑΚΟΥΝ ΧΩΡΙΣ ΝΑ ΣΕ ΒΛΕΠΟΥΝ
    ΝΑ ΣΕ ΒΛΕΠΟΥΝ ΧΩΡΙΣ ΝΑ Σ’ ΑΚΟΥΝ
    ΕΠΙΣΗΣ ΝΑ ΓΡΑΦΕΙΣ ΔΙΧΩΣ ΝΑ Σ’ ΑΚΟΥΝ & ΝΑ ΣΕ ΒΛΕΠΟΥΝ…
    ΤΟ ΒΛΕΜΜΑ ΣΤΡΑΜΜΕΝΟ ΕΚΕΙ ΠΟΥ ΦΑΝΤΑΖΟΜΑΣΤΕ ΟΤΙ ΥΠΑΡΧΕΙ ΚΑΤΙ…

    ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ

  • Βασιλίκα
    REPLY

    Αγαπημένε μας δάσκαλε,
    ας αναπαυθεί η ψυχή σου στην άδολη, αρχαία χλόη και το φώς των μορφών που μας χάρισες γενναιόδωρα.
    Είσαι απο τους λίγους λόγους που αντέχω ακόμα να αγαπώ την διεφθαρμένη πλέον Ελλάδα.
    Στην κρεββατοκάμαρά μου, στην σκάλα, αφήνω τα έργα σου να σταλάζουν μέσα μου.. Είχα σκεφτεί, είχα νοιώσει, είχα γράψει για σένα κι είχα πεί.. όμως η αλάνθαστη μοίρα τόχε τάξει να σε καταλάβω πραγματικά σε εκείνο το δωμάτιο του ξενοδοχείου στους Δελφούς, μεσα απο μια εικόνα σου. Δεν ήταν τυχαίο..Η εικόνα αυτή εγκλώβιζε το βλέμμα μου συνεχώς. Για να δώσω κάποιο διέξοδο, σχεδόν για να απαλλαγώ αποφάσισα να της παραδοθώ χωρίς αντιστάσεις.
    Τότε κατάλαβα οτι το λευκό σου, είναι το όραμα απο τα μάρμαρα του Παρθενώνα. Ότι η μουσική αντίστιξη των μορφών σου, είναι η φυσική και ιερή ισορροπία του Φειδία, δοσμένη με μια φιλικά γεωμετρία, η μυστική σεμνότητα των χρωμάτων γης κι ουρανού. Ότι το χρώμα, οι μορφές, τα σχήματα ήταν μόνο η αναγκαία δομή για να υποστηρίξει κατάλληλα το Πνεύμα. Ότι οι εικόνες σου , χωρίς να το δηλώνουν, έκρυβαν ένα όραμα κάθε φορά. Μια παραλλαγή στο ίδιο ψυχικό κομμάτι..
    Κι όλα αυτά έγιναν κι εκφράστηκαν μέσα στην ειδυλλιακή γονιμότητα των σίξτυς..Τι κρίμα που δεν τα έζησα τότε..

    Ποιός άλλος ικανός, απέμεινε σήμερα να μας διδάξει το μέτρο και την σημασία του, όπως εκείνος; Κανείς.
    Ποιός να μας μεταλαμπαδεύσει τα αρχαία μυστικά μιας τέχνης που τόσοι ανόητοι όχι μόνον αγνοούν αλλά και περιφρονούν;
    Ο Μόραλης δεν ήταν λιτός. Ασκούσε το μέτρο.Το μέτρο δεν έχει να κάνει μόνο με το “ότι χρειάζεται” αλλά με το πώς, και το γιατί, δηλαδή την ποιότητα και την ουσία.
    Έκανε “αντικειμενική” τέχνη με ένα ιδίωμα προσωπικό αλλά τόσο αρχετυπικό ταυτοχρόνως ώστε να μπεί στην μεγάλη χορεία των καθαρά Ελλήνων μεγάλων ζωγράφων.
    Ο Μόραλης θα συνεχίζει να μαθαίνει όσους είναι ανοιχτοί να ακούσουν, είναι σίγουρο.Κι αυτήν την στιγμή που γράφω μόλις συνειδητοποίησα και κάτι ακόμα. Πώς δεν είναι τυχαίο που μούρχονται στον νού συνέχεια οι ήρεμες καθισμένες γυναίκες του απο τα αρχαία επιτύμβια.
    Αυτές οι απέριττες, γήινες γυναίκες του είναι που ακυρώνουν στα έργα του την αντίθεση ζωής και θανάτου. Η γυναίκα γι’ αυτόν, η γήινη γυναίκα, ο έρωτας, είναι που ως ψυχοπομπός μας συμφιλιώνει με τον θάνατο. Αυτή συνοψίζει τον συγκερασμό ζωής και θανάτου..
    Και αναρωτιέμαι: Μήπως ο λυρισμός του χορού των αντιθέτων να είναι πέρα απο την ζωγραφική του Μόραλη και το αδιαπραγμάτευτο πεπρωμένο της ζωής;
    Αντίο και πάλι δάσκαλε.. θα κρατήσουμε κι εμείς το Χρέος.

Leave a Reply

Your email address will not be published.