Ανόητοι και καλοβαλμένοι, αργόσχολοι, αυθεντικοί Τα καφενεία όλα λαμπρά κι οι φίλοι μου ξεκαρδισμένοι

Ιθαγένεια: οφέλη και φόβοι

Η νομοθετική πρωτοβουλία της κυβέρνησης για χορήγηση ελληνικής ιθαγένειας σε αλλοδαπούς, νομίμως κατοικούντες ή και παρανόμως εισελθόντες, πυροδοτεί θερμές συζητήσεις, και όχι μόνο στο opengov.gr. Προφανώς: με άγνωστο αριθμό νομίμων, ημινομίμων και παρανόμων μεταναστών, με καθημερινές αφίξεις βασανισμένων ανθρώπων χωρίς διαβατήρια από χώρες σε ανθρωπιστική κρίση ή απλώς σε πολιτική-οικονομική κρίση, με πτώματα μεταναστών στις ακτές, με την Ελλάδα να έχει μετατραπεί για τους απεγνωσμένους του Τρίτου Κόσμου σε δραματικό τράνζιτ και καθαρτήριο, με τη χώρα πιασμένη στη μέγγενη της οικονομικής δυσπραγίας και με τον πληθυσμό ανήσυχο ή και έμφοβο, η συζήτηση για έναν μείζονα ιστορικό μετασχηματισμό, τέτοιο που η Ελλάδα έχει να ζήσει από την εποχή του 1912-22, ασφαλώς θα είναι θερμή.

Η συζήτηση ας είναι θερμή. Οι νομοθετικές πράξεις όμως πρέπει να εξελιχθούν με όσο το δυνατόν μεγαλύτερη ψυχραιμία και αίσθηση των ιστορικών μεγεθών· όχι με βολονταρισμό, ιδεολογήματα και ανθρωπιστικές κορώνες άνευ περιεχομένου. Μια κοινωνία στριμωγμένη οικονομικά, απειλούμενη στην αγορά εργασίας, εύκολα μπορεί να στραφεί εναντίον κάθε μεταρρύθμισης, ακόμη και της πιο ορθολογιστικής και ωφέλιμης, εφόσον η ανασφάλειά και η οργή παροχετευτούν εκεί, στον Ξένο.

Μετά την αφαίμαξη των αλλοδαπών εργατών για την ένταξη στην ΟΝΕ και τις ολυμπιακές υποδομές, το λιμνάζον δυναμικό ανταγωνίζεται τις εγχώριες κατώτερες τάξεις στην αγορά εργασία και συμπιέζει τους μισθούς. Οι μικρομεσαίοι επιχειρηματίες αντιμετωπίζουν σκοτεινό μέλλον, το ασφαλιστικό σύστημα τελεί υπό κατάρρευση, τα δημόσια σχολεία και νοσοκομεία είναι εξουθενωμένα εξαιτίας και της πίεσης που ασκούν (ένα, ενάμισι εκατομμύριο;) οι μετανάστες, η νεολαία πορεύεται ήδη με χαμηλωμένες προσδοκίες και υψηλή οργή.

Αυτή η πολύμορφα πιεζόμενη κοινωνία πρέπει να πεισθεί ότι η “ελληνοποίηση” θα διεξαχθεί με μακροχρόνιες προβλέψεις και αυστηρούς κανόνες. Και ότι θα ωφεληθεί ουσιαστικά: ηθικά, ψυχολογικά, δημογραφικά, οικονομικά. Η διαδικασία ενσωμάτωσης μεγάλου πλήθους ετερόδοξων, από πολύ διαφορετικά πολιτισμικά συγκείμενα, σε μια χώρα έως πρόσφατα ομοιογενή πολιτισμικά, είναι λεπτή, μακρά και επίπονη. Η μαζική απόδοση ιθαγένειας είναι δημογραφικός και ιστορικός μετασχηματισμός, δεν είναι δράση για ερασιτέχνες μη κυβερνητικών οργανώσεων.

4 Σχόλια
  • skoug
    REPLY

    Όταν ο Υβ Τριαντάφυλλος και ο Ρωμαίν Αργυρούδης ελληνοποιήθηκαν δεν κραύγασε κανείς. Γιατί τότε η ελληνοποίηση υπηρετούσε ιερό σκοπό! Όταν οι Ρωσσοπόντιοι μετανάστευσαν στα όρια του Ελληνικού Κράτους, η ελληνοποίησή τους θεωρήθηκε αυτονόητη. Όταν το διάτρητο κράτος δέχτηκε τους Ινδούς και τους Πακιστανούς, λαθραίο εμπόρευμα για να δουλεύουν στις φυτείες των Μεσόγειων και της Αιτωλίας, κάναμε πως δεν καταλαβαίναμε. Τώρα που ούτε αυτόν τον πλούτο της εργατικής –διάβαζε παραγωγικής- δύναμης είμαστε ίκανοι να τον αξιοποιήσουμε, θέλουμε να τον πετάξουμε στη θάλασσα, σαν τα κακά απόβλητα. Το πρόβλημα δεν είναι οι μετανάστες· το πρόβλημα είναι η παντελής αδυναμία διαχείρισης του πλούτου -έμψυχου και άψυχου- που λιμνάζει στη χώρα μας. Αντί λοιπόν να αναλωνόμαστε στο πώς θα απαλλαγούμε από αυτόν, είτε πρόκειται για ΔΕΚΟ, είτε για φυτείες οπωροφόρων, είτε για εργατικό δυναμικό μεταναστών, είναι προτιμότερο να στραφούμε σε στοιχειώδη σχεδιασμό ανάπτυξης της παραγωγικής διαδικασίας, ώστε να πάψουμε να είμαστε κοινωνία γραφειοκρατών και ντελιβεράδων.

  • jjc
    REPLY

    Ti άλλο θα ακούσουμε !!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

    «.παντελής αδυναμία διαχείρισης του ΠΛΟΥΤΟΥ -έμψυχου και άψυχου- που λιμνάζει στη χώρα μας …..»

    Ο ΠΛΟΥΤΟΣ μας είναι οι …. μετανάστες!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

    ΕΛΕΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΣ!

  • ΒΑΣΩ
    REPLY

    Nαι ειναι και οι μετανάστες.Αυτοί πού έκαναν όλα τα ρημαγμένα και παρατημένα χωριά μας κούκλες και πάμε τωρα εμείς οι έξυπνοι και κάνουμε χειμερινές διακοπές.Οπως λένε στο χωριό μου ,καλά που ηρθαν οι Αλβανοί και μας συμόρφωσαν.

  • contralegem
    REPLY

    Νομίζω οτι ο κ. Ξυδάκης έθεσε σήμερα μια από τις πιο σημαντικές (την σπουδαιότερη ίσως) απόψεις ενός από τα κρισιμότερα προβλήματα της χώρας.

    Και ένα που ίσως θα κλείσει με απολύτως δυσανάλογη αυτού συζήτηση.

    Η απονομή ιθαγένειας όμως δεν είναι ζήτημα διοικητικής διευκόλυνσης ή επικοινωνιακής αναφοράς. Η ιθαγένεια είναι μια εξαιρετική κοινωνική ιδιότητα: αφορά την ιδιότητα του ανήκειν σε μια κοινότητα και τον τρόπο της σύνταξής της. Αφορά τη δυνατότητά μιας συλλογικότητας να λαμβάνει κοινές αποφάσεις και την νομιμοποίηση συμμετοχής σε αυτές.
    Η ριζική αυτή σημασία φαίνεται έως τώρα να έχει διαφύγει εντελώς της ελληνικής συζήτησης.

    Ενώ το κρίσιμο είναι να δούμε ποιά είναι τα διακριτικά στοιχεία του ανήκειν στην κοινότητα που χαρακτηρίζεται ως ελλαδική, το ζήτημα εκφυλίζεται σε μια σταυροφορία αυτοδίκαιης προοδευτικότητας όποιου τάσσεται υπέρ της (οποιασδήποτε;) διευρυνσης της δυνατότητας κτήσης ιθαγένειας.

    Το θέμα είναι όμως να αντιληφθούμε οτι εδώ μιλάμε για τίποτε λιγότερο από τη σύσταση του Δήμου, του σώματος επι του οποίου θα υπολογίζεται η απόφαση στη βάση της πλειοψηφίας. Και ο κίνδυνος δεν είναι τίποτα λγότερο από το να καταλήξουμε σε ένα τεχνήτο σώμα «ιθαγενών» που δεν θα μοιράζονται τίποτα από αυτά που συνδέουν μια συλλογικότητα. Που δεν θα αποτελούν κοινότητα, αλλά μια συλλογή μειονοτήτων, περιχαρακωμένων, ριζικά απομονωμένων, ετεροδιοικούμενων από μόνιμες πλειοψηφίες και προστατευόμενων μόνο από ατομικά, αμυντικά δικαιώματα.

    Σώματα μη-κοινοτικά, ασύνδετα με δεσμούς αλληλεγγύης ή της κλασικής «φιλότητας», βυθισμένα στον ατομικισμό ή τον σεχταρισμό.

    Εν πολλοίς η ιστορία έχει προηγούμενο σε αρκετά σημεία της Ευρώπης. Και οι ιστορίες αποτυχίας είναι αρκετές.

    Αυτο δεν σημαίνει οτι η έννοια μιας κοινότητας είναι κλείστη, ανεξέλικτη ή οτι δεν υπάρχουν κριτήρια που είναι απαράδεκτα για τον αποκλεισμό από μια κοινότητα (λ.χ. το χρώμα του σώματος). Αυτό όμως δεν αρκεί. Πρέπει να αποφασίσουμε θετικά τι πρέπει να διαθέτει το μέλος μιας κοινότητας, της δικής μας κοινότητας. Μπορεί να είναι ελάχιστες ικανοτητες γλωσσικής επικοινωνίας, διαμονής, απόρριψης συγκεκριμένων θεολογικών πεποιθήσεων.
    Μπορεί να αρκεστούμε και στη γεωγραφική ύπαρξη εντός της ελλαδικής επικράτειας – λχ. με την άφιξη του στον Έβρο κάποιος μετανάστης να θεωρείται πλήρες μέλος της ελλαδικής κοινότητας, όπως υποστηρίζεται από ορισμένους.

    Πρέπει όμως να θέσουμε το ερώτημα και να έχουμε συνείδηση της κρισιμότητας της απάντησης. Όχι για σήμερα ή την θητεία αυτής της κυβέρνησης, αλλά για το μέλλον της κοινότητας συνολικά.

Leave a Reply

Your email address will not be published.