Τα καφενεία όλα λαμπρά κι οι φίλοι μου ξεκαρδισμένοι Η προπαγάνδα των παραμυθιών

Πού είναι η ανάπτυξη;

Κατήφεια επικρατεί στην κοινωνία μετά την ανάπαυλα των εορτών, με την αγορά παγωμένη και συρρικνούμενη, με τα νοικοκυριά σφιγμένα και φοβισμένα. Αυτή η κατήφεια, η διάχυτη και βαθιά δυσθυμία, αποτελεί πια δομικό χαρακτηριστικό της ελληνικής κοινωνίας, εμφανές τουλάχιστον από το καλοκαίρι του 2007.

Η δημοσιονομική κρίση, η πίεση των αγορών και οι απειλές πτώχευσης, είναι πιθανόν να μετατρέψουν τη δυσθυμία σε ηττοπάθεια. Και η ηττοπάθεια οδηγεί σε παράλυση. Η κυβέρνηση, με τον βρόχο των αγορών στο λαιμό της και υπό την αφόρητη πίεση των Ευρωπαίων εταίρων, αδυνατεί να παράγει πολιτική άλλη από την πολιτική της συμμόρφωσης στα μέτρα δημοσιονομικής πειθαρχίας που της υπαγορεύουν. Ο περιορισμός του ελλείμματος και η διαχείριση του χρέους είναι ασφαλώς σοβαρά μελήματα. Αλλά δεν είναι τα μόνα, ούτε καν τα κυρίαρχα, στην παρούσα συγκυρία.

Η πολιτική ηγεσία οφείλει πρωτίστως να συλλαμβάνει το κοινό αίσθημα, να καταγράφει καταλεπτώς την πραγματικότητα, να υπερασπίζεται την κοινωνική συνοχή και να εξασφαλίζει ένα δίκαιο και βιώσιμο σχέδιο ανάπτυξης. Διαθέτει η παρούσα ηγεσία αυτά τα εκ των ουκ άνευ στοιχεία; Το τριετές Πρόγραμμα Σταθερότητας που παρουσίασε η κυβέρνηση προβλέπει περικοπές δαπανών και πρόσθετους φόρους, με κύριο σκοπό να εξευμενίσει τις Βρυξέλες, αφενός, και να μαλακώσει τις αγορές εν όψει δανεισμού, αφετέρου.

Πού είναι η ανάπτυξη σε αυτό τον σχεδιασμό; Πού είναι το φως; Η έξοδος του τούνελ; Σε τι έχει να ελπίζει η μικρομεσαία Ελλάδα μετά τις τριετείς θυσίες; Πώς θα ανακάμψει ο γονατισμένος μικροεπιχειρηματίας, ο απειλούμενος με ανεργία 50χρονος ιδιωτικός υπάλληλος, ο ακαθοδήγητος αγρότης; Σε ποιες παραγωγικές δομές θα ενταχθούν οι εκατοντάδες χιλιάδες φοιτητές, παρακαρισμένοι τώρα σε αμφιβόλου ποιότητος ΑΕΙ; Ποια στρατηγική υπάρχει για τον τουρισμό, τις καλλιέργειες, τις μικρομεσαίες επιχειρήσεις, τις καινοτομικές πρωτοβουλίες;

Τίποτε δεν ακούμε γι΄αυτά. Τίποτε συγκεκριμένο. Μόνο αερολογίες περί “πράσινης ανάπτυξης” από τη μια, και βάναυση επαναφορά στο ολέθριο “εθνικό έργο” της εκτροπής του Αχελώου, από την άλλη.

no comments
  • exiled
    REPLY

    Η πολιτική ηγεσία οφείλει πρωτίστως να συλλαμβάνει το κοινό αίσθημα

    Δεν συνιστά κανόνα αυτή η πρόταση, τουλάχιστον σ’ αυτό το σύστημα. Γιατί, όταν υπάρχει σχέδιο, το εφαρμόζει, ως εκτελεστική εξουσία.

    Να θυμίσω και το παράδειγμα του Ελ. Βενιζέλου (1909).

  • Νίκος Νομικός
    REPLY

    Και μόνη της η δεδομένη απόφαση του βαθέος Πασόκ να συνεχίσει και να ολοκληρώσει την «εκτροπή» του Αχελώου αρκεί για να πείσει και τον πλέον μετριοπαθή υπήκοο της χώρας ότι οι κορώνες περί πράσινης (καπιταλιστικής) ανάπτυξης και «πράσινης» οικονομίας είναι απλώς, απλούστατα, η άλλη όψη της διαχρονικής συνέργειας των κομματικών μορφωμάτων στη λεηλασία του τόπου. Παρεμπιπτόντως, 5 1/2 χρόνια μετά χρόνια τα κλέη των ολυμπιακών της αθήνας ουδείς λαλίστατος -κατά τα άλλα- εκ των απολογητών τους δεν βγάζει άχνα αυτοκριτικής για το φρικτό άγος (όχι μόνο οικονομικό) που επισώρευσε στη χώρα η διεξαγωγή τους. Άλλωστε, η κ. Αγγελοπούλου και οι «οργανικοί» της διανοούμενοι είναι υπεράνω κριτικής, πέραν του καλού και κακού της υλικής χθαμαλότητας όσων βιώνουμε και θα βιώνουμε στο διηνεκές τις παρενέργειες του εγκλήματος.

  • ΤΣΟΥΚΝΙΔΑ
    REPLY

    Πραγματικά μέσα σε ένα τέτοιο παραγωγικό και κοινωνικό περιβάλλον, όπως αυτό που ζούμε, αναρωτιέμαι αν θα μπορούσαν ποτέ να αντιμετωπιστούν ριζικά και με κοινωνική διακαιοσύνη τα διαρθρωτικά προβλήματα. Διότι ακόμα και να εξασφάλιζε κάποιος πρόσκαιρα και επιφανειακά την δυνατότητα να πετσοκόψει μισθούς, συντάξεις δικαιώματα, δίκαια και “άδικα” κεκτημένα, δεν θα αργούσαν “οι συντεχνίες” (όπως σκωπτικά και άδικα πολλές φορές λέγονται τα συνδικάτα) να βρουν τον τρόπο να αντιδράσουν, να απειλήσουν το δικομματικό σύστημα και να δώσει αυτό πάλι με ανερμάτιστο και αντιπαραγωγικό τρόπο “αντιπαροχές” που θα κατευθυνθούν στον καταναλωτισμό.
    Δεν ξέρω πως μπορεί να ξεκινήσει μια προσπάθεια σοβαρής ανάπτυξης με κοινωνική δικαιοσύνη σε αυτόν τον τόπο βασισμένα στα δικά μας μέτρα: Για παράδειγμα αύξηση των δημόσιων δαπανών σε τομείς αιχμής (Είμαστε μια χώρα που δεν παράγουμε τίποτα με ολοκληρωτική σχεδόν ενεργειακή εξάρτηση, κανένας ιδιώτης δεν θα ρισκάρει σε τόσο δύσκολα, επίδοτήσεις και να πάρει).
    Επίσης να μηδενίσουμε τις δαπάνες για αγορά όπλων από το εξωτερικό. Αν είναι αναγκαίο να αυξήσουμε τα όπλα μας, που για μένα είναι ένα φόβητρο που μας επιβάλεται για οικονομικούς λόγους των συμμάχων, να έχουμε μόνο όσα μπορούμε να κατασκευάσουμε εμείς εδώ. Τουλάχιστον να δημιουργηθούν θέσεις εργασίας. Ας αγοράζουμε μόνο τεχνογνωσία.

  • Greek Rider
    REPLY

    Μου κάνει εντύπωση – για παράδειγμα- ότι κανείς δεν λέει στους αγρότες ότι δεν έχουν κανένα μέλλον, ότι οι επιδοτήσεις σύντομα θα σταματήσουν και ότι οι τιμές των προϊόντων τους δεν θα επαρκούν για τα έξοδα. Ας τους το ανακοινώσει επίσημα κάποιος.

    Το ίδιο και στους μαθητές που σκέφτονται τι να σπουδάσουν. Ας τους πει κάποιος ότι άλλο οι σπουδές και η γνώση και άλλο η επαγγελματική τους «αποκατάσταση».

    Και παντού, σε όλους τους τομείς, λίγη αλήθεια μας λείπει για να μην παγιδεύονται οι άνθρωποι σε τραγικά αδιέξοδα. Πόσο μάλλον αν τους διαβεβαιώνουν για τα αντίθετα…

Leave a Reply to Greek Rider Cancel Reply

Your email address will not be published.