Ενώπιον της σκιάς και της κόνεως Από την Ευρώπη των λαών στην Ευρώπη του μίσους

Η Ευρώπη στο σταυροδρόμι της Σκουφά

O Φινλανδός δημοσιογράφος προσπαθούσε να καταλάβει την ελληνική περίπτωση. Η Αθήνα μου θυμίζει περισσότερο Ανατολή, παρά Δύση, είπε· δεν μοιάζει με τη Ρωσία, αλλά ούτε με την Ιταλία. Εχετε πάει στη Νότιο Ιταλία, στη Νάπολη, στο Σαλέρνο; τον ρώτησα. Οχι. Και τι εννοείτε λέγοντας Δύση; Εεε… Μήπως εννοείτε τη Φινλανδία; Οχι…Την Πολωνία; Οχι. Μήπως λέγοντας τώρα πια Δύση εννοούμε την Αμερική; Υπό αυτή την έννοια, όλη η Ευρώπη είναι Ανατολή, ως προς την Αμερικανική Δύση.

Η απορία του νεαρού δημοσιογράφου από την ανάδελφη Φινλανδία του Βορρά ήταν ειλικρινής. Τι είναι η Ελλάδα; Ανατολή ή Δύση; Και κατ’ επέκτασιν, είναι χώρα μοντέρνα ή χώρα “αναπτυσσόμενη”, είναι χώρα της ευρωζώνης όπως η Φινλανδία, ή ανήκει περισσότερο στο τόξο των Βαλκανίων και της Μέσης Ανατολής; Ο Φινλανδός συνομιλητής προέρχεται από μια χώρα με μοναδικά εθνοτικά χαρακτηριστικά και μοναχική γλώσσα, στριμωγμένη ανάμεσα στον Ρωσικό γίγαντα και τις τρεις αλλογενείς σκανδιναβές εξαδέλφες. Η απορία του αφορά ωστόσο την ταυτότητα της ίδιας της Ευρώπης: Τι είναι η Ευρώπη; Ανατολή ή Δύση; Η απάντηση είναι: και τα δύο και κάτι πέρα από το άθροισμα των δύο, μια συνάρτηση πολλών μεταβλητών ― εθνοτικών, γλωσσικών, γεωγραφικών, πολιτισμικών, οικονομικών.

Τέτοια πολυμεταβλητή συνάρτηση είναι και η Ελλάδα σήμερα. Μιλούσαμε στο κέντρο της Αθήνας, σε ένα πολυσύχναστο καφενείο, όπου οι θαμώνες αντήλασσαν ακούραστα χαιρετούρες και αστεϊσμούς. Για να καταλάβεις τη σημερινή Ελλάδα, κοίτα ολόγυρά σου, είπα στον συνομιλητή μου από τη Φινλαδία. Απέναντι βρίσκεται ένα ελληνορθόδοξος ναός· συνεχίζει τη βυζαντινή παράδοση, την ανατολικορωμαϊκή και ελληνοχριστιανική· χτίστηκε τον 20ό αιώνα, μετά τη Μικρασιατική Καταστροφή, συγκεράζοντας διαφορετικούς αρχιτεκτονικούς ρυθμούς, αγιογραφήθηκε από έναν κατ’ εξοχήν Αθηναίο ζωγράφο, τον Σπύρο Βασιλείου· είναι άρα παλαιός κατά την παράδοση που συνεχίζει, αλλά και μοντέρνος κατά την πραγμάτωσή του και τον εγκοινωνισμό του.

Απέναντι ακριβώς βρίσκεται το Πειραματικό Σχολείο του Πανεπιστημίου Αθηνών· πρωτοποριακό ίδρυμα και κομβικό για την κατανόηση της ανάπτυξης των γραμμάτων στο ελληνικό κράτος· δείχνει την έγνοια των Νεοελλήνων για τη μάθηση και την παιδεία, από εδώ βγήκαν ηγέτες, επιστήμονες, άλλοι επιφανείς πολίτες. Παραδίπλα, σε εκείνο το υπέρκομψο κτίριο Art Deco, στεγάζεται το Ιστορικό Αρχείο του Πανεπιστημίου Αθηνών· το Καποδιστριακό, ιδρυμένο το 1834, είναι το πρώτο πανεπιστήμιο που ιδρύεται στη ΝΑ Ευρώπη, ήταν τo πρώτη μέλημα των πολιτών του νεότευκτου κράτους, μαζί με την Εθνική Τράπεζα και την Αρχαιολογική Εταιρεία.

Κι από εδώ που καθόμαστε, έως ένα-δυο τετράγωνα κάτω, είναι τα καφενεία: η κεντρική σκηνή της νεότερης δημοκρατίας, η σκηνή επί της οποίας διαδρματίζεται η κοινωνική, πολιτική και πνευματική ζωή. Στα καφενεία συνελήφθησαν ριζοσπαστικά σχέδια, πατριωτικές αναγεννήσεις, καλλιτεχνικά κινήματα, μεγάλα έργα τέχνης και ιδέες ― στην Αθήνα, στη Ρώμη, στο Μιλάνο, την Πάντοβα, τη Μαδρίτη, τη Λισαβώνα, το Παρίσι, το Βερολίνο, την Πράγα, τη Βουδαπέστη, την Αλεξάνδρεια, τη Νάπολη και το Παλέρμο. Αυτή είναι η Ευρώπη, αγαπητέ μου συμπολίτη, πέρα από διακρίσεις Δύσης και Ανατολής.

Ο ναός, το σχολείο, το καφενείο. Ο συνομιλητής φάνηκε σαν να καταλαβαίνει. Συνέχισα απτόητος. Οι μητροπόλεις του μεσογειακού Νότου φέρουν πολλά σημάδια, πολλών πολιτισμών, πολλών τάξεων, όλοι συνυπάρχουν σε ολίγα τετράγωνα, σε πόλεις παμπάλαιες. Να, από εδώ που στεκόμαστε αρχινά η πλούσια συνοικία, της ανώτερης τάξης, κι απλώνεται προς τα πάνω, πέριξ του λόφου· προς τα κάτω εκτείνεται το καρτιέ των φοιτητών και των ρέμπελων, των καλλιτεχνών και των περιθωριακών.

Ιδού μια προσέγγιση των αστικών πληθυσμών της Ευρώπης: απέραντες μεσαίες τάξεις, με διαβαθμίσεις πλούτου και παιδείας, με εθνοτικά ντεγκραντέ, με γόνιμους συγκρητισμούς και προσμείξεις, με συγκρούσεις και αντινομίες ασφαλώς. Ποτέ δεν ήταν μία και ομοούσια η Ευρώπη, ποτέ δεν ήταν από δω η Δύση και από κει η Ανατολή, η γραμμή οριζόταν αυθαιρέτως από δεσποτείες και στρατούς, ποτέ από ανθρώπους. Η ουσία βρίσκεται μάλλον σε αυτή τη ρευστότητα, τη διαπίδυση, την αλληλοεισδοχή: η ούτως ειπείν Ανατολή, η Μεσόγειος, προσφέρει στην Ευρώπη τον μονοθεϊσμό, την αφηρημένη σκέψη, τη μεταφυσική, τη δημοκρατία. Η ούτως ειπείν Δύση παραλαμβάνει, αφομοιώνει, επεκτείνει, βελτιώνει, ανταποδίδει, γεννά.

Ο Φινλανδός δημοσιογράφος ήρθε από τη χώρα της Nokia και του πολυθαυμαζόμενου σχολικού της συστήματος για να δει την ελληνική περίπτωση. Στα καλοπροαίρετα αλλά άμαθα από Νότο μάτια του η υπερχερεωμένη Ελλάδα, μαύρο πρόβατο της Ε.Ε., πρόβαλε σαν δυσνόητη ιδιομορφία, σαν δυσμορφία. Ξαφνιάστηκε με όσα είδε στα έρημα ντόκα του λιμένος Πειραιώς, ξαφνιάστηκε με όσα άκουσε για τον νεποτισμό και την οικογενειοκρατία του εγχώριου πολιτικού βίου, για τη χαμηλή κυκλοφορία των εφημερίδων, για τους δυσπρόσιτους στα ξένα μήντια πολιτικούς άνδρες, ξαφνιάστηκε που η αρθρογραφία και οι έρευνες δεν κλονίζουν καμία κυβέρνηση, προσπάθησε να καταλάβει τι είναι διαπλεκόμενα συμφέροντα και ομερτά, τι είναι συνενοχή διαφθοράς στα χαμηλά της κοινωνίας, τι είναι αλληλοεξαχρείωση αρχόντων και λαού, και πώς αυτά τα φαινόμενα δεν συμβαίνουν μόνο εδώ, αλλά και σε άλλες χώρες του Νότου, ισχυρότερες από την Ελλάδα.

Καθώς μιλούσαμε, πάνω από το τραπέζι με τους εσπρέσο διασταυρώνονταν χαρωποί και είρωνες πάντα, διάφοροι Ελληνες, κοινωνιολόγοι, ιστορικοί, συγγραφείς, ηθοποιοί, παραδίπλα ένας αποπεμφθείς βουλευτής έπινε τον καφέ του βλοσυρός. Ξάφνου, τα πεζοδρόμια γέμισαν έφηβους με piercing, με μαλλί πανκ, με τζίβες, με ζωγραφισμένα σακίδια, με ακμή στις τρυφερές παρειές. Ενας ηλικιωμένος τζέντλεμαν, με κίτρινο γιλέκο και σπαθάτο μουστάκι λευκό, με χαρτοφύλακα υπό μάλης, διέσχισε την Σκουφά και εισήλθε στο καφενείο για το μεσημεριανό του απεριτίφ. Η ζωή τραβούσε απτόητη.

Ο Φινλανδός συμπολίτης μου έκλεισε το σημειωματάριό του.

no comments
  • Elva
    REPLY

    Tα ιδια ακριβως θα ισχυαν και για τους ..τωρινους »συμπατριωτες» μου, Σουηδους. Ο τι ξερουν για την Ελλαδα ειναι ο τι τους λενε οι ειδησεις και τα ταξιδιωτικα τους γραφεια σχετικα με τα ‘κακα παιδια της Ευρωπης’, τα μαυρα προβατα που αψηφουν τις υποδειξεις της Kομισιον και τολμουν να διαδηλωνουν…Δεν ξερουν και δεν τους ενδιαφερει να μαθουν τι παιζεται πισω απο το ολο σκηνικο…
    Aντιθετα ομως με τη γνωμη του μεσου Ελληνα, τα πραγματα απεχουν απο το να ειναι »τελεια» και στο Βορρα.
    Μετα απο χρονια παραμονης εδω μπορω να σε διαβεβαιωσω οτι η προπαγανδα, εδω, κρατει καλυτερα απ ο τι ισως φανταζεστε…

    Χαιρετισμους απο Σουηδια

  • S G
    REPLY

    «πώς αυτά τα φαινόμενα δεν συμβαίνουν μόνο εδώ, αλλά και σε άλλες χώρες του Νότου, ισχυρότερες από την Ελλάδα»

    ε οχι ακριβως, στην Ισπανια σε 2-3 χρονια ποτε δεν ειχα την αισθηση διαχυσης της διαφθορας στην καθημερινη ζωη που εχω στην Ελλαδα.

    Παρεπιμπτοντως βρισκω οτι η Ελλαδα εκτος απο τα λαθη ουσιας εχει κανει και διαφορα λαθη εικονας: κακα τα ψεματα στην εικονα πολεων δεν μοιαζουμε με καμμια αλλη χωρα της ΕΕ (βλ καροδρομους, σκουπιδαριο, σπασμενα πεζοδρομια κτλ)

    • S G
      REPLY

      παρεπιμπτοντως ακομα και η φωτο που συνοδευει το κειμενο δειχνει γιατι ενας δυτικοευρωπαιος δυσκολευεται να προσαρμοστει στην εικονα της χωρας. Κεντρο της πρωτευουσας, περιοχη με τιμη ακινητων πανω απο 5 χιλιαδες ευρω το μ2 και οι δρομοι μοιαζουν φτιαγμενοι απο γυαλι, οι διαγραμμισεις φτιαγμενες με κιμωλια…

      • nikoxy
        REPLY

        SG
        H φωτ δειχνει δρόμο περίπου ίδιο ή καλύτερο από αμερικανικής πόλης…
        Στον ευρωπαϊκό Βορρά είναι καλύτεροι.

        Και είσαι μετριοπαθής: το τ.μ. χτυπάει και 6 και 7 χιλιάδες…
        Ανιση ανάπτυξη.

      • gritz
        REPLY

        Σωστός nikoxy, και στα δύο.
        Μπροστά στο Ελσίνκι η Στοκχόλμη ή το Ταλίν, η Νέα Υόρκη φαίνεται «ελληνική» – άν έλειπαν οι ουρανοξύστες.

    • nikoxy
      REPLY

      SG
      παρόμοια πράγματα λέμε…

      Νότος:
      Στο Σαλέρνο ή στην Νάπολη έχεις πάει?

      Οίκαδε:
      Για το σκουπιδαριό και την απονιά προς τον δημόσιο χώρο, τα λέμε χρόνια τώρα.

      Ωστόσο το point είναι άλλο. Δεν είναι μια απολογητική υπέρ Ελλάδος, κάθε άλλο· αλλά μια πλαγιοκόπηση του δίπολου ραγιαδισμός-αναδελφισμός, και μια ατελής υποσκαφή των στερεοτύπων, ημών και αλλήλων, με φόντο την κρίση και την ύφεση.
      Ατελής βεβαίως.

      • S G
        REPLY

        δεν διαφωνω με τον στοχο, αλλα με τις λεπτομερεις. Και μεσα απο τις λεπτομερειες βγαινει και η σωστη ισορροπια που ειναι τα δικα μας λαθη, που αυτων που απλα δεν μας ξερουν καλα.

        «Για το σκουπιδαριό και την απονιά προς τον δημόσιο χώρο, τα λέμε χρόνια τώρα.»

        ε ακριβως, αφου τα λεμε, γιατι μας χαλαει οταν τα βλεπει και ενας Γερμανος? περιμενουμε να ειναι τυφλοι απο ευγενεια? (ειναι, κανεις Γερμανος δεν σου λεει τετοια πραγματα ευκολα τετ α τετ)

        «Στο Σαλέρνο ή στην Νάπολη έχεις πάει?»

        γενικα οχι νοτιοτερα της Ρωμης, αλλα:

        α) η Νοτια Ιταλια παραμενει, απο αστικης αποψεως, τακτικοτερη και αισθητικοτερη της Ελλαδας
        (και με βαρυτερη διαφθορα νομιζω)

        β) Νοτια Ευρωπη δεν ειναι μονο η Ελλαδα και η Ν. Ιταλια αλλα και η Ρωμη, η Νικαια, η Βαρκελωνη.
        η Λισσαβωνα (?). Καμμια σχεση ολες αυτες με την Αθηνα, δυστυχως.

        «H φωτ δειχνει δρόμο περίπου ίδιο ή καλύτερο από αμερικανικής πόλης…»

        ε οχι, μην το παρακανουμε. Οκ οι αμερικανικες πολεις δεν ειναι κλασης Ιαπωνιας (αυτο το Τοκυο ρε παιδι μου, 30 εκατομμυρια ανθρωποι και οι διαγραμμισεις στην τριχα) ή Γερμανιας, αλλα κλασης Αθηνας δεν ειναι.

      • S G
        REPLY

        ισως δεν εβαλα σωστα σημεια στιξης: η φραση ειναι «…, ποια ειναι τα δικα μας λαθη, ποια αυτων που απλα δεν μας ξερουν καλα.»

  • Κοραής
    REPLY

    Ωραίο το κείμενο, αλλά προσπαθεί να ρίξει θετικές πινελιές στο πολιτισμικό μας έλλειμμα. Την κλισέ άποψη ότι η Ελλάδα είναι και Δύση και Ανατολή την ακούμε από τον καιρό του Παπαρηγόπουλου. Δυστυχώς η χώρα είναι μόνο Ανατολή με πολλή δόση Βαλκανίων.

  • ilias
    REPLY

    Το θέμα δεν είναι αν η Ελλάδα είναι Δύση ή Ανατολή (μόνο όταν τη βλέπει κανείς σαν χωράφι ή σαν διαμέρισμα έχει ίσως κάποιο νόημα αυτό πια) το θέμα είναι πως έτσι ή αλλιώς η Ελλάδα είναι ένα κράτος που η Δύση (τουλάχιστον) αναφέρεται σ΄αυτό και σαν κάτι οικείο , κάτι δικό της, (έξω από την οικογένεια έλεγε το γερμανικό εξώφυλλο) αλλά και σαν κάτι ξένο, ένα alien. Το αποτέλεσμα είναι να λέγονται στο όνομα της Ελλάδας όλα αυτά που δεν μπορούν να ειπωθούν σε κανένα δυτικό κράτος χωρίς να υπάρξει την ίδια στιγμή κάποια εξαιρετικά επικίνδυνη ρωγμή στη συγκρότηση του μύθου του. Στην Ελλάδα δεν έχουμε τέτοια προβλήματα. Είμαστε ΄΄θεοί΄΄και ΄΄ρόμπες΄΄ταυτόχρονα. Η Ελλάδα είναι το ψυχαναλυτικό κρεββάτι της Δύσης, αλλά και ο ψυχαναλυτής που στέκεται από πίσω του. Το κακό στην ιστορία είναι πως αυτή η δόλια η ψυχανάλυση κρατά πολύ……

    • nikoxy
      REPLY

      Ετσι, Ηλία… Θεοί και ρόμπες εν ταυτώ.
      (Τι θεός ρε… Ανώτερος: Ημίθεος!)

      Τραβάει πολύ η «Ψυ»: από τον καιρό του νεοκλασισκιστή Βίνκελμαν και του ρομαντικού Μπάιρον, του εν Ακροπόλει Φρόιντ και του διονυσιακού Νίτσε και του εν Δήλω Χάιντεγκερ, έως τα rooms to let και πακέτα ΚΠΣ ― για να αρκεστούμε στη νεωτερικότητα και την αυγή της.

      Μας ξεψύχισε η πολλή Ψυ…

    • gritz
      REPLY

      Ο Χαίλντερλιν πάντως, από τους μεγίστους ψυχαναλυτές μας, ήδη από το 1800, μάλλον υπερφορτώθηκε και από τη μαγική εικόνα «κλασική Ελλάδα / νεότερη Ελλάδα» (και όχι μόνον από τον πρόωρο θάνατο της «Διοτίμας» του).

      • fuzzz
        REPLY

        …απ’ αυτην την υπερφόρτωση μπουκωθηκαμε κι εμεις, διχως το αναλογο εκτοπισμα να σηκωσουμε το δυσαναλογο βαρος της παναρχαιας πολυτιμης παρακαταθηκης, στην οποία -υποθετω- μονο ποσοστιαια εχουμε κληρονομικο δικαιωμα ως λαος! Το θεμα ειναι ΠΟΎ θελουμε να ανηκουμε για να αφησουμε επιτελους πισω τη Μεσογειο της ενοχης και να δημιουργησουμε την νεωτερικη κοινωνια της συνευθυνης! Προσωπικα, προτιμω να κοιταζω προς Δυση/Βορρα, δεν ειναι ντροπη, κοινωνιες με συνεχη εξελιξη ειναι μεσα στο χρονο, πολλά έχουμε να κερδισουμε ως ηθος και βιωμα! Προτιμω την ταπεινοτερη συνταγη copy/paste, απο τη μιζερη προοπτικη της ταχα μου πρωτοποριας που καταληγει ως συνηθως τροφη στη κοινη χλευη! Για την ωρα οι πρωτοποριες ανηκουν σε αλλους και εαν υπηρχε εστω και ελαχιστη δοση κοσμοπολιτισμου στην μιζερη φυτρα μας, θα προεκυπτε ισως ελπιδα για κατι γονιμο, μια ωθηση για πραξη και ουσια!

  • christos
    REPLY

    Tα σέβη μου Νίκο Ξυδάκη
    Καταφέρατε να βγάλετε ζουμί από μια εικόνα -του τέως Ντόλτσε- που είναι, καιρό τώρα, τόσο φθαρμένη στα μάτια μου. Παραλείψατε, βεβαίως, το γνωστό σκουπιδιάρικο που διασχίζει το τρίγωνο Θρησκεία-Γράμματα-Κοινωνία, κάθε μέρα στις 2 το μεσημέρι, δημιουργώντας ένα κομφούζιο από κορναρίσματα, βρισιές και μπόχα.
    Ιlias και Nikoxy
    Αφού τα σχόλιά σας καταλήγουν στην ψυχανάλυση, μια μεταφορά ιδιωτικής θεραπείας σε εθνικό επίπεδο, επιτρέψτε μου να συνδράμω με ένα πραγματικό ανέκδοτο:
    Κυρία, μετά από 15 χρόνια θεραπεία, ακούει εμβρόντητη τον καρκινοπαθή ψυχαναλυτή της να της ανακοινώνει πως θα διακόψουν οριστικά. Εκείνη εγείρει ισχυρές και αναμενόμενες αντιρρήσεις. Εκείνος σηκώνει τα μάτια και της λέει (ύφος ανήμπορο εδώ): Ξέρετε, πρέπει να πεθάνω.
    Μεταφέρετε το περιστατικό σε εθνικό επίπεδο. Ο νοών νοείτω…

    • nikoxy
      REPLY

      SG:
      OK, είμαστε οι χειρότεροι όλων, οι πάτοι… Ολοι οι άλλοι είναι καλύτεροι.
      Alors,
      (ύφoς ανήμπορο εδώ)
      Ας πεθάνουμε μες στην καταφρόνια, μισώντας τα σπλάχνα μας!

  • christos
    REPLY

    nikoxy έχετε δίκιο. Η παρένθεση πρέπει να λείψει.
    Όμως:
    δεν υπάρχουν «οι χειρότεροι», όπως δεν υπάρχουν και «οι καλύτεροι».
    Και φυσικά δεν υπάρχει πάτος.
    Αlors
    δε θα πεθανουμε στην καταφρόνια.
    Ένας λαός που θαυμάζει κάθε μέρα τα σκατά του
    αποκλείεται να μισήσει τα σπλάχνα του.

    • galones
      REPLY

      «Ένας λαός που θαυμάζει κάθε μέρα τα σκατά του
      αποκλείεται να μισήσει τα σπλάχνα του.»

      Σωστός..

  • gritz
    REPLY

    Με την ευκαιρία: Σε αντί­θε­ση με τα θρυ­λούμενα, η μεγάλη γείτων (και κάποτε κατακτήτρια) των Φινλανδών Ρωσία στηρίζει ό,τι αποκαλείται δυτικός πολιτισμός όσο περίπου και η Γαλλία, η Αγγλία και η Ιταλία: Όποιοι αμφιβάλλουν, αρκεί ν’ ανα­λογισθούν τη νεωτερική συμβολή των Ρώσων στη λογοτε­χνία, στο θέατρο, στα μαθηματικά, φυσική και χημεία, μουσική, ζωγραφική ή στον κινηματογράφο (με τους δύο μεγίστους ίσως Ευρωπαίους κινηματογραφιστές, Αντρέι Αρσένιεβιτς Ταρκόφσκι και Σεργκέi Μιχαήλoβιτς Αιζενστάιν).
    Τής απέμειναν ίσως κάποιες λίγες από τις «κληρονομιές του Τσεγκίς Χάν» (Ν. Σ. Τρουμπετσκόι), όσες δεν σαρώθηκαν στον συγκεντρωτικό, κρατικό δρόμο προς τη νεωτερικότητα, που χάραξε με σιδερένια πυγμή κατά πρώτο λόγο ο Μέγας Πέτρος και κατά δεύτερο οι Μπολσεβίκοι.

  • ilias
    REPLY

    Πριν μερικά χρόνια η Μαρία Τοντόροβα εξηγούσε την Βαλκανική περίπτωση (Ελλάδας συμπεριλαμβανομένης) με τον περίπου ψυ όρο: αυτοστιγματισμός.
    Η αναπαραγωγή του ΄΄θαυμασμού΄΄ των σκατών (και κατά συνέπεια και των σπλάχνων) σύμφωνα με τον όρο τίθεται σε κίνηση αφού πρώτα σε χέσει (σε στιγματίσει) κάτι από απέξω. Μετά αναλαμβάνεις εσύ την αναπαραγωγή.
    Πάντως κι αν δεν μπορείς να μισήσεις τα σπλάχνα σου επειδή θαυμάζεις τα σκατά σου , μπορείς πάντα να μισήσεις το βλέμμα σου….

  • contralegem
    REPLY

    Νομίζω οτι όπως μετά τον πόλεμο η Ελλάδα αυτοκατατάχθηκε χαρακτηριστικά στη Μέση Ανατολή – πολεοδομικά, κοινωνικά, θεσμικά μερικές φορές.

    Αλλά υπάρχει ακόμα μια εξαιρετική διαφορά: η Ελλάδα (δηλαδή η γλωσσική, τοπική κοινότητα μοίρας που λεμε σημερα ελληνισμό) γέννησε τη Δύση. Αυτό ειναι οριστικό, αναπόδραστο και τελεσίδικο.

    Το πιο σημαντικό δε στοιχείο αυτού του τελεσίδικου, ειναι οτι η κοινότητα αυτή συνεχίζει να χρησιμοποιεί τον ίδιο γλωσσικό φορέα που γεννησε τη Δύση και έπειτα τη νεωτερικότητα. Εξίσου σημαντικό οτι βρίσκεται στον αυτό περιπου τόπο.

    Το γεγονός οτι κατάφερε να αποκοπεί από αυτή τη παράδοση είναι τραγικό, αλλά επειδή ακριβώς η τελευταία υπάρχει (σε αντίθεση με τη Μέση Ανατολή λ.χ.) ίσως και αναστρέψιμο.
    Το οτι η κοινότητα αυτή ζει στο εκτρωματικό δημιούργημα που λεγεται ελληνικός αστικός ιστός (η Αθήνα είναι μόνο ένα παράδειγμα, οι περισσότερες ελληνικες πόλεις εμπίπτουν στην αυτή κατηγορία) είναι ενα εξαιρετικό παράδειγμα αυτής της αποκοπής. Ένα ανοιξιάτικο ταξίδι στη Σύμη, τη Δήλο, τον Αμβρακικό απόδειξη της δυνατότητας.

  • N.koukos
    REPLY

    Μήπως μοιάζει με το Ριο ντε Τζανέιρο η Αθήνα; Με φαβέλες, υπερπλούσιους, καλάσνικοφ, πολύνεκρες ληστείες, εστέτ, κτλ; Καλή η Ανατολή αλλά μάλλον στον άγριο Νότο ανήκουμε.

    • galones
      REPLY

      Μα γιατί νομίζεις είχε πεί κάποτε ο Καραμανλής «Ανήκομεν εις την Δύσιν»;Για να κολακέψει τα αυτιά των ψοφοδεών Ελλήνων που ξεβρακώνονται σε κάθε ευκαιρεία σε οποιονδήποτε..
      Τι θα πεί που ανήκουμε;Ανήκουμε εκεί που μας έχουν τοποθετήσει εδώ και χρόνια οι διεθνείς λίστες: Ανήκουμε στην Ελλάδα που είναι κάτω κι απο την Ταγκανίκα στην διαφθορά, πρώτοι πανευρωπαϊκά, πρωτοπόροι στις λίστες στην ανεργία, τον αναλφαβητισμό, την κατάχρηση δημοσίου χρήματος, στην μόλυνση, τα καμμένα δάση, την ξετσιπωσιά, το ρουσφέτι, το παραδικαστικό, τους εφοριακούς και τις πολεοδομίες που τα παίρνουν, τους εξαγορασμένους πολιτικούς και δημοσιογράφους, τα λαμόγια και τους ξεπουλημένους.. Τώρα μας ενοχλεί που μας έβαλαν την Αφροδίτη της Μήλου με το κωλοδάχτυλο;Όταν μας βάζουν κάθε μέρα κωλοδάχτυλο πιο ..άσχημες υπάρξεις γιατί δεν αντιδράτε;

  • elli
    REPLY

    Ο καθένας ανήκει στον εαυτό του και διαμορφώνεται μέσα σ ένα κοινωνικό πλαίσιο.

Leave a Reply

Your email address will not be published.

Στοιχεία επικοινωνίας
Twitter