Τελετές μνησικακίας με ηθικά ερείπια Ο διαμελισμός του κοινωνικού κράτους

Κερματισμένη και αμήχανη αριστερά

Η κρίση που διατρέχει τον Συνασπισμό της Αριστεράς συμπυκνώνει εν πολλοίς την κρίση που διατρέχει όλο το πολιτικό σύστημα σήμερα. Η διάσπαση που συνέβη στο πρόσφατο συνέδριο του Συνασπισμού δείχνει καταρχάς την κρίση ταυτότητας, την αδυναμία του να παραγάγει πρωτεγενώς πολιτική και να αφουγκραστεί την κοινωνία, ακόμη και τα μέλη του, αλλά και τις ισχυρές φυγόκεντρες δυνάμεις στο σώμα του, τον κερματισμό των δυνάμεών του.

Ο Συνασπισμός, στην αδυναμία του να έχει μια σαφή, διακριτή φυσιογνωμία και ένα συνεκτικό σχέδιο απαντήσεων στα ερωτήματα της ελληνικής κοινωνίας, έφτασε να θεσμοθετήσει τις τάσεις στο εσωτερικό του εν ονόματι του θεμιτού πλουραλισμού και να προβάλει την αδυναμία σύνθεσης ως δημοκρατική αρετή. Η αδυναμία αποσαφήνισης και συνοχής δεν έχει μόνο ιδεολογικές και γενεαλογικές αιτίες· σε μεγάλο βαθμό, ο κερματισμός του ΣΥΝ οφείλεται στη λυσσαλέα και ασίγαστη σύγκρουση των ομάδων για την επικράτησή τους, για την κυριαρχία· και στον διαρκή αγώνα των στελεχών του μηχανισμού για αυτοαναπαραγωγή τους.

Οι στιγμές κρίσης επέδρασαν καταλυτικά πάνω στον εύθραυστο Συνασπισμό, έδειξαν ακριβώς το έλλειμμα ιδεολογίας και πολιτικής μεθόδου, έδειξαν την παθολογική εσωστρέφειά του και την απώλεια αίσθησης του πραγματικού. Το πρώτο ρήγμα το προκάλεσε ο Δεκέμβρης ’08, αλλά τη θραύση την έφερε η μεγάλη οικονομική κρίση. Και στις δύο στιγμές ο πολυτασικός, εσωστρεφής, ενδοανταγωνιστικός ΣΥΝ δεν βρέθηκε σε θέση να απαντήσει στις προκλήσεις, να απευθυνθεί στην κοινωνία συνολικά και να προτείνει μια καθολική αφήγηση. Φυσικό: ο πολυκερματισμένος και απήρυνος αδυνατεί να αξιώσει τη σύνθεση και την καθολικότητα.

Είναι παράδοξο, αλλά έτσι συνέβη: όταν η πολυαναμενόμενη κρίση του καπιταλισμού έφτασε, και μάλιστα εξαιρετικά σφοδρή, η αριστερά βρέθηκε ανέτοιμη και ομφαλοσκοπούσα, χωρίς εργαλεία, χωρίς αντανακλαστικά. Δεν μπόρεσε καν να καρπωθεί τη διάχυτη αμυντική ριζοσπαστικοποίηση σημαντικών τμημάτων του πληθυσμού.

Μια ομάδα εντός του ΣΥΝ αντελήφθη τις κρίσεις σαν ευκαιρίες για επίδειξη τακτικής ετοιμότητας, σαν πεδίο άγρας οπαδών, ευκαιρία να εκφράσει ο ΣΥΝ προνομιακά την δυναμική των ταραγμένων υποκειμένων. Χωρίς όμως ανάλυση, χωρίς στρατηγική· χωρίς καν να αντιλαμβάνεται ότι τα νέα υποκείμενα του δύσθυμου 2007 και του φλεγόμενου 2008 θεωρούσαν εν πολλοίς και τον ίδιο τον ΣΥΝ μέρος της κρίσης, μέρος του παλιού κόσμου. Το καινοφανές, μηδενιστικό, υπαρξιακό “μη αίτημα” του Δεκέμβρη δεν μπορούσε να συναντηθεί με τον πατερναλισμό ή τον αμήχανο οπορτουνισμό αυτής της αριστεράς.

Μια άλλη ομάδα, αυτή που αποχώρησε τελικά, θεώρησε τον Δεκέμβρη καθαρό μπάχαλο χωρίς πολιτικό ή κοινωνικό περιεχόμενο· δεν είχε τη διάθεση, αλλά ούτε τα εργαλεία, να προσεγγίσει την έκρηξη οργής και βίας, ούτε καν για οπαδοθηρία.

Υπό την αφόρητη πίεση της δύσκολης πραγματικότητας, οι τάσεις εντός του ΣΥΝ συσπειρώθηκαν βάσει γενεαλογίας· θυμήθηκαν οι μεν την ευγενή καταγωγή εκ του ΚΚΕ-εσωτ. και της ΕΑΡ, οι δε την αριστερή καταγωγή εκ του ΚΚΕ, εκ του βολονταριστικά ενιαίου Συνασπισμού του ’89-90, και εκ των κινημάτων. Οι ανανεωτές θυμήθηκαν τον ευρωπαϊσμό τους, οι άλλοι θυμήθηκαν τον αντικαπιταλισμό τους. Και οι δύο όμως, όταν εξερράγη η μεγάλη κρίση, δεν είχαν να πουν τίποτε.

Ενώπιον της κρίσης, και οι δύο τάσεις βρέθηκαν ανέτοιμες· ο τρεϊντγιουνισμός, ο ευρωσκεπτικισμός, η πλειοδοσία σε αιτήματα, η διαρκής καταγγελία δεν συνιστούν πλατφόρμα, δεν φτιάχνουν ατζέντα. Πώς απαντάς στο μνημόνιο της τρόικας και τον επαχθή δανεισμό; Πώς αποφεύγεις την ύφεση; Πώς χειρίζεσαι το εκρηκτικό χρέος; Πώς αμφισβητείς τη Συνθήκη του Μάαστριχτ όταν την έχεις υπερψηφίσει; Παρότι ορισμένοι αριστεροί οικονομολόγοι έσπευσαν να αναλύσουν και να προτείνουν, με τόλμη αλλά και υπευθυνότητα, ο ΣΥΝ δεν μπόρεσε ούτε αυτούς να συναρθρώσει σε ολοκληρωμένο λόγο. Αφλογιστία.

Πολύ περισσότερο οι ανανεωτές: αυτοί ουσιαστικά σιώπησαν, δεν είπαν τίποτε ουσιώδες για την κρίση, εγκλωβισμένοι σε έναν απολιθωμένο ευρωπαϊσμό του ’70-’80, ο οποίος σήμερα βάλλεται πανταχόθεν. Αντιθέτως, η πολιτική τους ζωτικότητα εξαντλήθηκε σε έναν ιδιότυπο Ανένδοτο για επιβολή της μειοψηφούσας τους άποψης, που έφτασε στα όρια του εκβιασμού: ή διαλύετε τον ΣΥΡΙΖΑ ή αποχωρούμε. Αποχώρησαν. Ωστόσο, κανείς δεν έχει καταλάβει ποια είναι η ανάλυση της σημερινής πραγματικότητας και η σημερινή πλατφόρμα αυτής της ομάδας των media darlings, που αποσκιρτά κατηγορώντας τους άλλους για αριστερισμό και αντιευρωπαϊσμό. Η αποσκίρτηση των ανανεωτών τροφοδοτείται από πληγωμένο ναρκισσισμό, από ξεθυμασμένη αλαζονεία, από νοοτροπία νομενκλατούρας, χωρίς όμως καμία υλική προϋπόθεση: ηλικιακά και ποσοτικά οι ανανεωτές συνιστούν όμιλο στελεχών, όχι κόμμα. Η δε ατζέντα τους θα μπορούσε κάλλιστα να υλοποιηθεί από το ΠΑΣΟΚ του Γ. Παπανδρέου.

Στο εγγύς μέλλον, σε κλίμα πόλωσης και συγκρούσεων, οι ανανεωτές δεν θα βρουν χώρο στην πολιτική αρένα· θα εξατμιστούν ή θα απορροφηθούν από το ΠΑΣΟΚ. Οι Οικολόγοι με το ισχυρό brand name, αν διαθέτουν ένστικτο αυτοσυντήρησης, δεν θα δεχτούν εκλογική συνεργασία, διότι οι ανανεωτές με τη στελεχική και κομματική τους εμπειρία θα αλώσουν εν μια νυκτί τους ερασιτέχνες Πράσινους.

Ο Συνασπισμός έχει μόνο μια επιλογή επιβίωσης: να καταλάβει μια θέση στα αριστερά του φάσματος καρπωνόμενος τη ριζοσπαστικοποίηση και την απόγνωση των συνθλιβόμενων μεσοστρωμάτων. Αν δεν το καταφέρει, θα συρρικνωθεί στο όριο-θρίλερ του 3% ή και παρακάτω. Σε κάθε περίπτωση, οι περιφερειακές εκλογές του Νοεμβρίου (ή οι αιφνίδιες εθνικές) θα είναι κρίσιμη (ή και αποφασιστική) δοκιμασία για την εκτός ΚΚΕ αριστερά. Οπως άλλωστε και για το ΠΑΣΟΚ, τη ΝΔ και το ΚΚΕ. Για όλους.

φωτ.: Ελισάβετ Μωράκη
36 Σχόλια
  • ΑΡΙΣΤΕΡΟΣ ΠΑΤΡΙΩΤΗΣ
    REPLY

    H EΛΛΑΔΑ ΧΡΕΙΑΖΕΤΑΙ ΜΙΑ ΠΑΤΡΙΩΤΙΚΗ ΑΡΙΣΤΕΡΑ

    ΟΧΙ ΣΤΗΝ ΑΡΙΣΤΕΡΑ ΤΟΥ ΣΧΕΔΙΟΥ ΑΝΑΝ -ΤΗΣ ΣΥΝΘΕΤΗΣ ΟΝΟΜΑΣΙΑΣ ΤΩΝ ΣΚΟΠΙΩΝ ΚΑΙ ΤΗΣ ΠΑΡΑΝΟΜΗΣ ΛΑΘΡΟΜΕΤΑΝΑΣΤΕΥΣΗΣ.

    Ο ΚΡΑΤΙΣΜΟΣ ΤΥΠΟΥ ΕΣΣΔ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΛΥΣΗ

  • skoug
    REPLY

    Κάθε δικαίωμα έχουν οι C4I (όπου C=σ., 4=4, Ι=άι στο καλό) να αποχωρήσουν. Για προσέξτε: η διάσπαση δηλώνεται με την αποχώρηση μειοψηφίας που προπαγάνδιζε την άρση της ψήφου από το ΣΥΡΙΖΑ στις εκλογές, που είχε τη δυνατότητα σχεδόν κατ’ αποκλειστικότητα να προβάλει τις προσωπικές ή τασικές απόψεις της από τα ΜΜΕ, που ψήφιζε παρά τις συλλογικές αποφάσεις στο Κοινοβούλιο, που θεωρεί πως το εκλογικό σύστημα χρήζει τους βουλευτές με προσωπικούς ψήφους παραβλέποντας το “αναλογικό” ανά κόμμα στην κατανομή των εδρών, που επιρρίπτει ευθύνες στον Τσίπρα για τη διάσπαση καθώς προέκρινε την πλειοψηφούσα άποψη έναντι της μειοψηφούσας, που κατόρθωσε με προσωπική του δουλειά να κρατήσει το κόμμα ζωντανό στις τελευταίες εκλογικές αναμετρήσεις, διαψεύδοντας όσους το ήθελαν καταποντισμένο, ουραγό των Οικολόγων Πρασίνων. Υπάρχει σ’ όλα αυτά κάτι άνομο; Οπωσδήποτε όχι: κι αφού το νόμιμο είναι και ηθικό, πρόβλημα δεν υπάρχει.

  • λ.κ
    REPLY

    μα, συμφωνώ απολύτως,νικόξυ, μόνο που στην επιλογή επιβίωσης του Συν (και του Συριζα), στα μεσοστρώματα θα πρόσθετα και άλλα στρώματα προς τα κάτω που δεν έχουν την πολυτέλεια να περιμένουν τον κατά ΚΚΕ σοσιαλισμό για να δουν άσπρη μέρα.

  • Σπίθας
    REPLY

    “δεν είχαν να πουν τίποτε.”

    Αν δεν έχεις να πεις κάτι ( υπόθεση εργασίας)
    1)πρέπει , ντε και καλά, νάσαι με το ΠΑΣΟΚ;
    2) Πρέπει, ντε και καλά, να τα κάνεις λαμπόγιαλο;
    3) Πρέπει να μιλάς απλώς για να μιλάς και ταυτόχρονα να λες ανοησίες προς εκτόνωση;

    Ποιός έχει την μαγική λύση στο τσεπάκι;
    Δεν μας την λέει και μας να την ακούσουμε;

    Τουλάχιστον, λέμε :
    1)”δεν θέλουμε αδιέξοδες ιδεοληψίες και επαναστατικές γυμναστικές”,.
    Εκτονώνομαι κι αλλιώς, δεν είμαι νευρόσπαστο, να κινούμαι εξ ανακλάσεως σαν κουρδιστό στρατιωτάκι

    2)Επίσης δεεν παίρνουμε τα βουνά, και προτείνουμε διάλογο και όχι επικυριαρχικές απόψεις. Συνεργασίες με ουσιαστικό πολιτικό λόγο. Δεν υπάρχει;
    Αν δεν υπάρχει, μην διαμαρτύρεσαι
    Αν, όμως, προσπαθήσεις, μπορείς και να τον βρεις..

    Τι άποψη είναι αυτή που παρουσιάζεις;
    Κατηγορείς αυτούς που δεν έχουν άποψη, επειδή, εσύ ο ίδιος ταυτόχροανα ισχυρίζεσαι ότι δεν υπάρχει;

    άρα, επειδή δεν υπάρχει κάτι απόλυτο και καθολικό,
    -τότε φταίνε και όσοι “φωνάζουν” ( και λένε αρλούμπες)
    – και όσοι ισχυρίζονται “ότι δεν υπάρχουν μαγικές λύσεις” και δεν είμαστε το κέντρο του κόσμου.

    Εκεί καταλήγεις, δηλαδή;

  • Σπίθας
    REPLY

    1)Υπάρχουν κι’ ορισμένοι που δεν μιλούν,
    όταν δεν έχουν, κάτι να πουν.

    Υπάρχει κι’αυτό. Και ξέρεις κάτι; δεν είναι κακό..

    2) Υπάρχουν κι απόψεις, Δύσκολες και ζόρικες, αλλά επίπονες.
    Δεν αρέσουν, όμως σε πολλούς. Χρειάζεται παιδεία, μόχθος και συνεχή προσπάθεια.

    Απλά πράγματα…Τον ταχυδακτυλουργό, α μην το ψάχνουμε .
    Παπατζής ε’ίναι και για μια ώρα πλάκας…

  • Left G700
    REPLY

    Φίλε nikoxy,

    Η ανάλυσή σου περιέχει αρκετές αλήθειες, αν και ορισμένες από αυτές υπάρχουν ανάμεσα στις γραμμές. Πάντως υπάρχουν.

    Μια παρατήρηση (με την έννοια του ‘observe’). Στις αναλύσεις σου, η προβληματική έννοια των ‘μεσοστρωμάτων’ παραμένει μια αμετακίνητη σταθερά.

    Απο μια άλλη άποψη, πιο ορθή κατά τη δική μας άποψη,τα “μεσοστρώματα” δεν είναι τίποτε παραπάνω από το τίμημα που έπρεπε να καταβάλει η άρχουσα τάξη προκειμένου να αποσπάσει τη συναίνεση των υποκείμενών της.

    Και από μια άλλη άποψη, η επικέντρωση αριστερής στρατηγικής στην καταστροφή της “μεσαίας τάξης” δεν είναι τίποτε παραπάνω από πρόσκληση προς επαναφορά αυτής της παλιάς καλής συνταγής απόσπασης της συναίνεσης.

    Ακόμα κι αν παραβλέψουμε τις εξελίξεις στη λειτουργία του παγκόσμιου καπιταλισμού που καθιστούν “χλωμή” μια τέτοια επαναφορά, τι νόημα έχει να στηρίζει η Αριστερά τέτοιες πολιτικές;

    Ή, αλλιώς: Η Αριστερά πρέπει να είναι υπέρ της “μεσαίας τάξης” ή υπέρ της μιας και μοναδικής τάξης για την οποία υπάρχει;

    Τα λέμε

    • nikoxy
      REPLY

      @LeftG700:

      «Η Αριστερά πρέπει να είναι υπέρ της “μεσαίας τάξης” ή υπέρ της μιας και μοναδικής τάξης για την οποία υπάρχει;»

      Υπέρ του προλεταριάτου, εννοείτε.
      Μα ποιο είναι σήμερα το προλεταριάτο, αν όχι τα απέραντα μεσοστρώματα που βιοπορίζονται στηριζόμενα στην εργασία τους (ή ΤΙΣ εργασίες τους), στις υπηρεσίες, στο μικροεμπόριο, στη μεταποίηση;
      Χρησιμοποιώ τον όρο “μεσοστρώματα” περιληπτικά, και με αναγκαατικές αβαρίες.

      Θα μπορούσαμε να τα πούμε και “πολυσθενή υποκείμενα”, κατά Κων. Τσουκαλά, εννοώντας τις σύνθετες στρατηγικές επιβίωσης, ή “μικρομεσαίους” κατά Α. Παπανδρέου, εννοώντας την υπόσχεση αναδιανομής και κοινωνικής ανόδου (=”το τίμημα που έπρεπε να καταβάλει η άρχουσα τάξη προκειμένου να αποσπάσει τη συναίνεση των υποκείμενών της”).

      Εν πάση περιπτώσει, εννοώ ένα Πλήθος (Multitude) που αναγνωρίζει την ταξικότητά του και όχι την τάξη του, με βάση όχι μόνο τη θέση του στην παραγωγή, αλλά και με βάση το προσποριζόμενο συνολικο εισόδημα, την κοινωνική του θέση ή τη θέση που νομίζει ότι έχει, τη μορφωτική του κατάσταση, τις αναπαραστασεις του, τις προσδοκίες, ακόμη και τις ψευδιασθήσεις του.

      Ποια είναι η παραγωγή στην Ελλάδα σήμερα; Η βιομηχανία; Ή μήπως οι υπηρεσίες, η αυτοαπασχόληση, ο ευρύτερος ημι-δημόσιος τομέας, το εμπόριο;
      Tι είναι ο ντελιβεράς, ο σερβιτόρος, ο εποχικός τουριστικός, ο επισφαλής πωλητής, ο μπλοκάκιας; Είναι τυπικoί προλετάριοι;

      Δεν ισχυρίζομαι ότι λέγοντας μεσοστρώματα είμαι σαφής, αλλά δεν βλέπω σε ποιους άλλους μπορεί να απευθυνθεί η Αριστερά, παρεκτός στον κόσμο της εργασίας, αυτής της εκτενούς, πολυσχιδούς και πολύμορφης εργασίας, όπως διαμορφώνεται στην αποβιομηχανισμένη, ρευστή Ελλάδα σημερα.

      Τέλος, η παρούσα κρίση και η επελαύνουσα ύφεση, μεταβάλλουν πολλά από τα τυπικά χαρακτηριστικά που ξέραμε. Ισως είναι ορθότερο να μιλάμε για αποκλεισμένους, για απειλούμενους με αποκλεισμό, για επισφαλείς που βουλιάζουν, για ολόκληρη κοινωνική διάρθρωση που θα αδυνατεί να αυτοαναπαραχθεί ελλείψει υλικών πόρων.

  • skoug
    REPLY

    Διακρίνω τον κίνδυνο να ορίζουμε την Αριστερά αξιωματικά, και με βάση το αξίωμα να καθορίζουμε τα υποκείμενα που εκφράζει, τους συμμάχους της και τα μέσα πάλης της, ρέποντας σε δογματικές προσεγγίσεις. Τα «μεσοστρώματα» γίνεται σαφές, ιδιαίτερα μετά τις διευκρινίσεις του Nikoxy, ότι αποτελούν σήμερα στην ελληνική πραγματικότητα τα ασθενή εκείνα μη προνομιούχα «κοινωνικά στρώματα» των οποίων την κοινωνική συνείδηση οφείλει να διεγείρει η αριστερά. Και δίπλα σ΄όλους όσους αναφέρει ο Nikoxy θα ανέφερα και το επισφαλώς απασχολούμενο επιστημονικό δυναμικό, τους πλασιέ φαρμάκων-χημικούς, τους πανεπιστημιακούς με το νόμο 411 απασχολούμενους, τους εργαζόμενους στα φροντιστήρια… (Παρεμπιπτόντως η καμπάνια του ΣΥΡΙΖΑ για την επισφάλεια ήταν ιδιαίτερα καίρια και ίσως δεν αξιοποιήθηκε ικανοποιητικά).

    Όσο για τα «άλλα στρώματα» που αναφέρει η λ.κ. πιστεύω ότι άκον το σύστημα στην Ελλάδα έχει κατορθώσει την εξάρθρωσή τους: η επισφάλεια ξεκινά από τη στιγμή κατά την οποία για την αξιοποίηση του υποκειμένου δε λαμβάνονται υπόψιν οι επίκτητες δυνατότητες του (γνώση τέχνης, επιστημονική κατάρτιση κλπ), οπότε διαγράφεται οποιαδήποτε αξιολόγηση και ορθή αξιοποίηση του κοινωνικού δυναμικού. Αυτό συμβαίνει αδιαλείπτως μετά τον εμφύλιο, με την σταδιακή υπαλληλοποίηση στρωμάτων που αποσύρονται από την παραγωγική εργασία, είτε προσβλέποντας σε διαφορετικούς όρους διαβίωσης, με πρότυπο το αστικό μοντέλο, είτε στρεφόμενοι στην οικοδομή, είτε μετά το κραχ του χρηματιστηρίου, όταν μεσαίοι παραγωγοί μετατράπηκαν σε «επενδυτές-τζογαδόροι», χρεοκόπησαν και υποχρεώθηκαν στην «υπαλληλοποίηση». Το ίδιο συμβαίνει και με την μαζική παραγωγή «ανειδίκευτων» επιστημόνων, που το σύστημα αδυνατεί να τους αξιοποιήσει και τους απορροφά όπως-όπως (με κορυφαίο σοσιαλιστικό εύρημα τους stage) για να αποφύγει κοινωνικές αναταράξεις με αποτέλεσμα να οδηγούμαστε σε κοινωνικές και οικονομικές στρεβλώσεις.

    Καλή σας μέρα.

  • gritz
    REPLY

    Οι ενδοαριστερές διαζεύξεις “ευρωσκεπτικισμός εναντίον ευρωπαïσμού” ή “ριζοσπαστικοποιούμενα μεσοστρώματα εναντίον χαμηλών εισοδημάτων” δεν είναι Ελληνική ιδιομορφία: Κατά μήκος αυτών των διαχωριστικών γραμμών σπάει η ευρύτερη αριστερά σε όλη την Ευρώπη.
    Ιδιομορφία Ελληνική είναι ο ΚΚΕδισμός – σταλινισμός. Και μια κάποια ηγεμονία του ποπουλιστικού μηδενισμού, που εκφέρεται με αριστερίστικη διάλεκτο στο δημόσιο λόγο και διεισδύει σε τελείως ξένους με την αριστερά πολιτικούς χώρους (π.χ. εθνικολαική δεξιά και παλαιοΠΑΣΟΚ).
    Από πότε όμως είναι δουλειά της αριστεράς (και όχι των εγχώριων Torries…λόγω επιχωριασμού εις το City), να πολιτεύεται ευρωσκεπτικιστικά (ή αντιευρωπαικά); Και από πότε οφείλει η αριστερά να εκφράζει κατεξοχήν τα ριζοσπαστικοποιημένα μεσοστρώματα, δηλαδή να οργανώνει την άμυνά τους εναντίον των πραγματικών φτωχών; Και για να προλάβω την ερώτηση, μήπως το ΚΚΕ κάνει κάτι διαφορετικό;
    Αυτό το άλας έχει εδώ και καιρό μωρανθεί, δεν υπάρχει τίποτε σωστό μέσα στο λάθος. Το μόνο ζήτημα είναι όντως το τελευταίο, πως και από ποιούς θα καλυφθεί το όποιο κενό μένει.

    • gritz
      REPLY

      Ε τώρα, Left G700, έλεος με τους προλετάριους (άν και ξανάνοιξε ο Λαναράς, υπάρχουν λοιπόν ακόμη).
      Αλλά μη γίνουν και “μεσοστρώματα” ο ντελιβεράς, ο σερβιτόρος, ο εποχικός τουριστικός, ο επισφαλής πωλητής, ο μπλοκάκιας, για να ταιριάζει το σχήμα! Αυτούς όμως, ποιός τους υποστηρίζει; Όχι πάντως, αυτοί που αγωνίζονται σφόδρα για τα επιδόματα “ευθύνης” ή “εκτός έδρας” των “μεσοστρωμάτων”.

  • Left G700
    REPLY

    Φίλε nikoxy,

    Υπάρχει μια ανισοτιμία μεταξύ μας η οποία δημιουργεί κάποια προβλήματα όταν συζητιούνται δημόσια τέτοια «καυτά» (ταξικά) ζητήματα· άλλα από αυτά είναι υπέρ μας και άλλα εις βάρος μας. Εννοούμε βέβαια ότι εμείς γράφουμε απολύτως ελεύθερα, ως ψευδώνυμοι, ενώ εσύ, όπως και να το κάνουμε, υπόκεισαι σε κάποιους περιορισμούς. Από την άλλη (εδώ είναι που ενδεχομένως χάνουμε εμείς), επειδή ανήκουμε σε αυτούς που δεν αδιαφορούν για τις δεσμεύσεις του συνομιλητή τους, είμαστε υποχρεωμένοι να στρογγυλοποιήσουμε κάπως το λόγο μας. Σ’ αυτό το στρογγύλεμα όμως πάντα υπάρχει ο κίνδυνος να «αυτοακρωτηριαστεί» κανείς… Εν πάση περιπτώσει, θα προσπαθήσουμε.

    Περιέργως για κάποιους που θα διαβάσουν αυτό τον διάλογο, για μας όμως απολύτως φυσικά, το απαντητικό σχόλιό σου περιέχει το κομβικό αντεπιχείρημά μας. Τι εννοούμε:

    Γράφεις στην αρχή: «Μα ποιο είναι σήμερα το προλεταριάτο, αν όχι τα απέραντα μεσοστρώματα που βιοπορίζονται στηριζόμενα στην εργασία τους (ή ΤΙΣ εργασίες τους), στις υπηρεσίες, στο μικροεμπόριο, στη μεταποίηση;».

    That’s exactly the point! Τα λεγόμενα ‘μεσοστρώματα’ δεν είναι στην πλειοψηφία τους (στη συντριπτική πλειοψηφία τους, αν υπολογίσουμε τους μικροϊδιοκτήτες των οποίων η επιχείρηση δεν μπορεί να λειτουργήσει ούτε για μια εβδομάδα χωρίς την προσωπική τους παραγωγική εργασία —μαρξική διάκριση) παρά σύγχρονοι προλετάριοι[1].

    Γιατί τότε να αναφερόμαστε στους εξαρτημένους εργαζόμενους της σημερινής εποχής σε μια οικονομία εν πολλοίς υπηρεσιών με τον όρο ‘μεσοστρώματα’. Όπως καταλαβαίνεις δεν είναι ζήτημα γλωσσικού σχολαστικισμού· είναι ζήτημα ουσίας. Το οποίο αποκαλύπτεται σε όλη του την έκταση, αν εξετάσει κανείς ποιοι προτιμούν τον όρο που συζητάμε εδώ και ποιοι τον όρο ‘εργαζόμενοι’ ή ‘εργατική τάξη’. (Φυσικά, όπως το σχόλιο του φίλου skoug εύγλωττα δείχνει, όσοι προτιμούν να μιλούν για εργαζόμενους, εργασία, κ.λπ., κ.λπ. κινδυνεύουν πάντα να χαρακτηριστούν δογματικοί· κατά τον ίδιο τρόπο που τα ψάρια τα οποία αρνούνται να δελεαστούν από το δόλωμα[2] χαρακτηρίζονται ξεροκέφαλα από όσα σπεύδουν να το καταπιούν αμάσητο!).

    Μήπως άραγε οι λόγοι για τους οποίους πρέπει να προτιμάμε τη «μεσοστρωματοποίηση» του λόγου μας κρύβονται σ’ αυτό που γράφεις παρακάτω; Για να το εξετάσουμε λίγο. Γράφεις:

    «Εν πάση περιπτώσει, εννοώ ένα Πλήθος (Multitude) που αναγνωρίζει την ταξικότητά του και όχι την τάξη του, με βάση όχι μόνο τη θέση του στην παραγωγή, αλλά και με βάση το προσποριζόμενο συνολικο εισόδημα, την κοινωνική του θέση ή τη θέση που νομίζει ότι έχει, τη μορφωτική του κατάσταση, τις αναπαραστασεις του, τις προσδοκίες, ακόμη και τις ψευδιασθήσεις του».

    Κατ’ αρχήν, το ‘πλήθος’ είναι ένας άλλος, κατ’ ουσία συνωνυμικός, όρος της έννοιας των «μεσοστρωμάτων», δηλαδή των εργαζομένων. Το ξέρουμε ότι έχει υποστηριχθεί με σελίδες επί σελίδων από τον επιφανή Negri, αλλά δεν έχουμε τον παραμικρό δισταγμό να πούμε ότι μας αφήνει παγερά αδιάφορους (φυσικά, δεν αδιαφορούμε καθόλου για τη σύγχυση που καλλιεργεί· το αντίθετο). Ας έρθουμε όμως στην ουσία της παραγράφου.

    Η ουσία της φίλε nikoxy είναι ότι στην παράθεση αυτή αποσυνδέεται εμμέσως πλην σαφώς η θέση στην παραγωγή από όλα τα υπόλοιπα. Κι ακόμα ότι εμφανίζεις συντελεστές κοινωνικής (ταξικής) συνειδητοποίησης που πάντα έπαιζαν τον ρόλο τους, ως κάτι καινοφανές και συνδεδεμένο με τη σημερινή κοινωνικοοικονομική ζωή. Π.χ.: Το γεγονός ότι η κοινωνική κινητικότητα ήταν περιορισμένη στον 19ο αιώνα δεν σημαίνει ότι η επιθυμία για κίνηση δεν υπήρχε στον ανθρακωρύχο του Κάρντιφ εκείνης της εποχής, έτσι δεν είναι;

    Βεβαίως, η αυτοματοποίηση, η εξέλιξη της επιστημονικής γνώσης, η ενσωμάτωσή της στην παραγωγική διαδικασία, η αύξηση του τομέα των υπηρεσιών και όλα αυτά τα γνωστά (μαζί βέβαια και οι διεκδικήσεις του εργατικού κινήματος, το αντίπαλο δέος του Σοβιετικού στρατοπέδου και η κατεδάφιση της Ευρώπης στον Β´ Π.Π., για να μη ξεχνιόμαστε) οδήγησαν στην αύξηση του αριθμού των εργαζομένων με σχετικά καλύτερο εισόδημα και όλα όσα αυτό συνεπάγεται.

    Τώρα όμως, μετά από χρόνια και χρόνια συνεχούς «προσαρμογής» στις «νέες οικονομικές πραγματικότητες» οι οποίες δεν επιτρέπουν τις «πολυτέλειες» του «σπάταλου» κοινωνικού κράτους, αυτού δηλαδή που υπήρξε το καμάρι της Ευρώπης και το μεγάλο όπλο της στην απόσπαση της κοινωνικής συναίνεσης ώστε να ανακοπεί η επέκταση του «σιδηρού παραπετάσματος», τώρα όμως μας το λένε κατάμουτρα: The party is over!

    Κυρίως βέβαια το λένε στα «μεσοστρώματα». Γι αυτά χτυπάει η καμπάνα! Τα «μεσοστρώματα» που πίστεψαν ότι ανήκαν σε κάποια άλλη τάξη από αυτή των εργαζομένων, απλώς και μόνο επειδή σε κάποιο συγκεκριμένο κύκλο της καπιταλιστικής οικονομίας απέσπασαν ένα μεγαλύτερο μερίδιο από το συνολικό εισόδημα. Οι αφελείς! (Ναι, μπορεί να το πει κανείς αυτό χωρίς να προσβάλει. Δεν είναι και τόσο βαρύ για κάποιους που νόμιζαν ότι, επειδή είχαν καταλάβει τις θέσεις των καθημένων, ταξίδευαν με ιδιωτική λιμουζίνα κι όχι λεω-φορείο!).

    Ένα τελευταίο σημείο. Γράφεις: «Tι είναι ο ντελιβεράς, ο σερβιτόρος, ο εποχικός τουριστικός, ο επισφαλής πωλητής, ο μπλοκάκιας; Είναι τυπικoί προλετάριοι;». Δυο ενστάσεις:

    α) Πιστεύουμε ότι μάλλον οφείλεται σε κάποιο lapsus calami η συμπερίληψη του ντελιβερά, του σερβιτόρου ή του εποχικού τουριστικού στην κατηγορία των «μεσοστρωμάτων». Ως εκ τούτου το αφήνουμε.
    β) Όχι, δεν είναι τυπικοί προλετάριοι. Είναι ουσιαστικοί· εκτός κι αν θεωρήσουμε —δογματικά ασφαλώς— ότι ο προλετάριος είναι ο βιομηχανικός εργάτης. Δεν είμαστε δογματικοί, παρά την άποψη που διαμόρφωσε για μας (πότε πρόλαβε;) ο skoug. Και νομίζουμε ότι ούτε εσύ είσαι.

    Εν κατακλείδι: Οι λέξεις είναι τα σύμβολα που δείχνουν πώς σκέπτεται ο καθένας μας. Φυσικά, για να είμαστε συνεπείς και με τον πρόλογό μας, ενίοτε είναι τα σύμβολα που δείχνουν πώς μας επιτρέπεται να σκεπτόμαστε.

    Τα λέμε

  • Left G700
    REPLY

    Φίλε skoug,

    Το σχόλιό μας προς τον nikoxy είναι ταυτόχρονα απάντηση και σε όσα υποστηρίζεις εσύ. Δεν αντέχουμε όμως να μην κάνουμε μια προσθήκη. Γράφεις:

    «Τα ‘‘μεσοστρώματα’’ γίνεται σαφές, ιδιαίτερα μετά τις διευκρινίσεις του Nikoxy, ότι αποτελούν σήμερα στην ελληνική πραγματικότητα τα ασθενή εκείνα μη προνομιούχα ‘‘κοινωνικά στρώματα’’ των οποίων την κοινωνική συνείδηση οφείλει να διεγείρει η αριστερά».

    Τα εισαγωγικά που βάζεις στη λέξη ‘μεσοστρώματα’ είναι ακριβώς τα ίδια με αυτά που βάζουμε εμείς! Πώς διάολο γίνεται εμείς να είμαστε δογματικοί κι εσύ όχι;

    Τα εισαγωγικά που βάζεις στη διατύπωση ‘‘κοινωνικά στρώματα’’ δεν τα καταλάβαμε καθόλου. Εντάξει, ‘μεσοστρώματα’ δεν είναι· συμφωνούμε (αν και δογματικοί…). Αλλά ούτε και ‘κοινωνικά στρώματα’ είναι; Μας μπέρδεψες…

    Τα λέμε

  • Left G700
    REPLY

    Φίλε gritz,

    Δεν καταλαβαίνουμε γιατί απευθύνεσαι σ’ εμάς κι όχι στον nikoxy -εκείνος μίλησε για προλετάριους. Όμως, δεν είσαι σε όλα απρόσεκτος! Κατάφερες να “τσιμπήσεις” ότι η συμπερίληψη των ντελιβαράδων και των σερβιτόρων στα “μεοστρώματα” μπάζει!

    Γι’ αυτό και δεν σου κρατάμε κακία! :-)

    Τα λέμε

  • Left G700
    REPLY

    Φίλε nikoxy,

    Εκ παραδρομής δεν συμπεριλάβαμε στο προηγούμενομ σχόλιο τις παραπομπές. Το κάνουμε τώρα:

    [1] Δεν χρησιμοποιούμε και πολύ τη συγκεκριμένη ορολογία ως αναποτελεσματική στη σημερινή εποχή. Προτιμάμε τη λέξη ‘εργαζόμενοι’.

    [2] Εν προκειμένω το δόλωμα είναι αρκετά δελεαστικό. Πολύ συνοπτικά: κοινωνική «άνοδος» (σε σχέση με αυτόν που είναι στον πάτο) η οποία προβλέπει, εκτός των άλλων, και τη δυνατότητα να τρως ενίοτε στο ίδιο εστιατόριο που τρώει κι ο Βαρδινογιάννης!

    Τα λέμε

  • skoug
    REPLY

    @ Left 700
    Επανήλθα στο σχόλιό μου για να καταλάβω από πού προκύπτει ο χαρακτηρισμός σας ως «δογματικών»! Μην ανησυχείτε! Το σχόλιο αφορά στη σειρά μου που έμαθε να βάζει το πόδι στο νούμερο του παπουτσιού που του προσέφεραν. Το να σκέφτεται κανείς φωναχτά στα μπλόγκ το θεωρώ θεμιτό. Όσο για τα εισαγωγικά στα κοινωνικά στρώματα υποδηλώνουν την αμηχανία μου μπροστά στον όρο: συνιστούν τάχα αυτά κοινωνική τάξη ή όχι; (ερώτημα).
    Χαιρετώ

  • Left G700
    REPLY

    Φίλε skoug,

    Τις περισσότερες φορές οι παρανοήσεις στον ιντερνετικό διάλογο μοιάζουν με το ταγκό: χρειάζονται δυο!

    Παρ’ όλα αυτά δεν έχουμε το παραμικρό πρόβλημα να ακυρώσουμε τις σχετικές επισημάνσεις μας. Και μάλιστα με χαρά!

    Τα λέμε

  • nikoxy
    REPLY

    @Leftg700

    Εργαζόμενοι είναι τα μεσοστρώματα.
    Στο κόσμο της εργασίας αναφέρομαι.
    Κατά τούτο συμφωνούμε.

    Δεν είπα ότι οι ντελιβεράδες κ.λπ. είναι μεσοστρώματα, είπα ότι δεν είναι τυπικοί προλετάριοι, δλδ βιομηχανικοί εργάτες. Για να επανορίσουμε το “προλετάριος”.

    Το Πλήθος νομίζω δεν είναι όρος που εισήγαγε ο Νέγκρι, μάλλον ο Πάολο Βίρνο τον εισήγαγε, στη Γραμματική του πλήθους (εκδ Αλεξάνδρεια ελλην μεταφρ.).
    Προκύπτει σαν προέκταση του Βίρνο, από τις επεξεργασίες της ιταλικής Αυτονομίας σχετικά με την εργασία και την υπέρβασή της, και την υπε΄ρβαση του προλεταριάτου.
    Ο Βίρνο λέει ότι τις θέσεις της Αυτονομίας περί εργασίας αντελήφθη το κεφάλαιο και τις εφάρμοσε άριστα μεταφέροντας την εργασία εκτός Ιταλίας.
    (σχηματικά, περιγράφει έτσι τη ραγδαία παγκοσμιοποίιηση μετά το 89-90, ο,τι ζούμε τώρα)

    Συμφωνούμε απολύτως ότι το πάρτυ τέλειωσε για τα μεσοστρώματα, αυτό υπαγορεύει το Μνημόνιο της τρόικας. Το έχω γράψει πολλες φορές, με αυτό ακριβώς το νόημα, της μεταπολεμικής συνθήκης στην Ευρώπη.
    Θεωρώ εντούτοις ότι η Αριστερά σήμερα δεν μπορεί να μιλάει ΜΟΝΟ προς ό,τι θεωρεί δικό της προνομιακό ακροατήριο, με τριτοδιεθνιστικούς όρους· ας πούμε σε όποιους έχουν την “εργατική συνείδηση”. Αυτό το κάνει το ΚΚΕ.
    Μια αριστερά με αξιώσεις καθολικότητας και ηγεμονίας, ΣΗΜΕΡΑ, οφείλει να μιλήσει και σε όσους απειλούνται με πτώση και αποκλεισμό, σε όσους χάνουν το μεταπολεμικό μεσαίο στάτους, σε όλους όσοι δεν έχουν αυτή την ορισμένη εργατική συνείδηση. Διότι η αναδυόμενη στρωμάτωση είναι φεουδαλικού-αποικιοκρατικού χαρακτήρα πια: λίγοι πλούσιοι, καμπόσοι “μεσαίοι” προσαρτημένοι στους πλούσιους, και ένα πλήθος φτωχών.
    Το πλήθος φτωχών είναι το ακροατήριο της σύχρονης αριστεράς ― ρεφορμιστικης, ριζοσπαστικης, αντικαπιταλιστικής, αντιιεραρχικής, ή ό,τι άλλο.

    Περίπου τα ίδια λέμε. Εγώ πιο στρογγυλεμένα και υπαινικτικά (άρα και πιο ασαφή και πιο παρεξήγήσιμα…). Ωστόσο η δική μου αφήγηση είναι, εκ των πραγμάτων και εκ του context, αναγκαστικά σύντομη και ελλειπτική.

    Χαρηκα για τις αφορμές που μου δώσατε να διευκρινήσω.

    τα λέμε!

  • Left G700
    REPLY

    Φίλε nikoxy,

    Είναι αργά και οι μπαταρίες τα ‘φτυσαν! Θα γράψουμε κι εμείς δυο λόγια αύριο για να κλείσουμε από τη μεριά μας αυτόν τον κύκλο.

    Χαιρετίζουμε τις ακροτελεύτιες λέξεις του κλεισίματός σου! Ειδικά εκείνο το θαυμαστικό!…

    Καλό βράδυ (και φυσικά: Τα λέμε)

  • no frost
    REPLY

    Nίκο,
    καλά ξεμπερδέματα τώρα με τον leftG700!Υψηλό επίπεδο..

    Eπί της ουσίας, η όποια κριτική στην Ανανεωτική Πτέρυγα καλό θα ήταν να γίνεται βάσει των επίσημων κειμένων της όπως π.χ αυτό του πρόσφατου 6ου Συνεδρίου κι όχι εντυπώσεων.
    http://www.ananeotiki.gr/el/readRelated.asp?intThemeID=142&textID=4486
    Εκεί υπάρχει κριτική αντιμετώπιση των κατευθύνσεων της Ευρωπαίκής Ένωσης αλλά και προτάσεις θεσμικών αλλαγών.Αναφέρονται επίσης και τα σημεία αιχμής με τις κεντρικές επιλογές της ηγεσίας του Συν, όσον αφορά στον ΣΥΡΙΖΑ, τον Δεκέμβρη,την συνεργασία με τους Πράσσινους.

    Στο κύριο θέμα, αυτό της δια διολισθήσεως μετατροπής του ΣΥΡΙΖΑ σε κόμμα,(παρά τις αποφάσεις του 5ου Συνεδρίου που μιλούσε ξεκάθαρα για “πολιτική συμμαχία”, και παρά την αγνόηση της βάσης σε ένα τόσο καίριο ζήτημα) αναφέρεται:
    “..οι αποφάσεις της 3ης Πανελλαδικής Συνδιάσκεψης του ΣΥΡΙΖΑ αποτελούν αρνητική τομή στην πορεία του. Στις πολιτικές επιλογές και θέσεις του σχήματος ήλθε να προστεθεί και η απόφαση για ενιαίο μητρώο μελών, κάρτα μέλους, συγκρότηση κινήσεων ΣΥΡΙΖΑ παντού, ενδιάμεσων οργάνων, γραφείου τύπου ΣΥΡΙΖΑ, αποφάσεις επί παντός θέματος με πλειοψηφίες, που διαμορφώνει μια εντελώς καινούρια πραγματικότητα. Το συμμαχικό πολιτικό σχήμα μετατρέπεται σε κομματικό σχηματισμό εντός του 2010″
    Σημειώνεται ότι η ενώ η γραμματεία του Συνασπισμού είναι εκλεγμένη, η γραμματεία του ΣΥΡΙΖΑ είναι διορισμένη απο τις διάφορες, αριστερίστικές, τροτσκιστικές, αναρχικές,”αντισυστημικές” πλήν πολιτικά ανώδυνες για το σύστημα συνιστώσες που διασπώνται συνεχώς..Και που δημιούργησαν αυθαίρετα νομαρχιακές με ελάχιστα άτομα, θέτοντας θέμα πολιτικής επικυριαρχίας στον ΣΥΝ που αποτελεί το 95% του ΣΥΡΙΖΑ!
    Δεν φτάνει λοιπόν που ο ΣΥΝ κατέβηκε στις εκλογές με το γελοίο θέαμα των 11 “αρχηγίσκων” αλλά πολλοί απο αυτούς ρούφηξαν έγκαιρα και το χρήμα των επιδοτήσεων, αφήνοντας στεγνό τον ΣΥΝ,ενώ αντί στις ευρωεκλογές να τοποθετηθεί 2ος ο Παπαδημούλης (αφού έτσι ψηφίστηκε απο τον ΣΥΝ) “θυσιάστηκε” απο την ηγεσία για τον ΣΥΡΙΖΑ. Στον αμείλικτο αγώνα Αλέκου-Αλέξη πέσανε πολλά θύματα.
    Ο μικρός στην αγωνία του να ηγηθεί του ΣΥΡΙΖΑ, έναντι του Αλαβάνου δεν καταλάβαινε ότι έχανε και στα δύο ταμπλώ. Αυτό δείχνουν τα αποτελέσματα. Ποιά είναι αυτά;

    1.Ο Αλαβάνος κέρδισε κατα κράτος στον ΣΥΡΙΖΑ, αφου η 2η και 3η σε μέγεθος συνιστώσα (ΚΟΕ, ΑΚΟΑ) ανήκουν πλέον στο “Μέτωπο Αλληλεγγύης”. Το σχήμα φλερτάρει ήδη με την ΑΝΤΑΡΣΥΑ και τα υπόλοιπα είναι αριστερίστικα ρετάλια.Το νέο ΕΑΜ γεννιέται!!Λείπουν τα καλάσνικωφ και τα εκατομμύρια δημόσιοι υπάλληλοι να τα χειριστούν και νά η Επανάσταση!

    2. όπως ο ίδιος εξομολογήθηκε στο Συνέδριο σε στέλεχος του Αριστερού ρεύματος “δεν φαντάστηκε πως θα φύγουν οι ανανεωτικοί”.
    Και παρότι οι ανανεωτικοί έφυγαν απο τα όργανα, το Ρεύμα αύξησε στο 40% την εκπροσώπησή του στην ΚΠΕ.Πήγε να φτιάξει μια διορισμένη απο τον ίδιο ομάδα γύρω του εκτός της Πολιτικής Γραμματείας αλλά το Ρεύμα του έκοψε τα πόδια.

    3.Τα πλέον κορυφαία στελέχη του ΣΥΝ (Δραγασάκης, Λαφαζάνης, Παπαδημούλης) απέχουν απο τα κεντρικά όργανα.
    Ο Δραγασάκης μάλιστα πρότεινε στο Συνέδριο “την δημιουργία συλλογικού οργάνου που να ελέγχει τον Πρόεδρο, ωστε να μην λειτουργεί με συμβούλους, συνεργάτες κλπ” Τυχαίο; Δεν νομίζω. Η ηγεσία του ΣΥΝ είναι αναξιόπιστη ακόμη και σε αυτά τα πολυχρονα στελέχη.Άλλωστε την ομιλία του Δραγασάκη χειροκρότησε επι 5λεπτο το Συνέδριο όρθιο, ελπίζοντας μήπως κατέβη για αρχηγός αλλά αυτός δήλωσε πως δεν θα συμμετέχει πλέον στην ΚΠΕ.

    4.Κάνεις λάθος αν νομίζεις ότι η Ανανεωτική είναι “Κόμμα” στελεχών,δεν έχει βάση και είναι καταδικασμένο να αποτύχει γιατί έχει ατζέντα ΠΑΣΟΚ. Θα σου πω γιατί.
    Γιατί ακριβώς επειδή ΔΕΝ είναι ουρά του ΠΑΣΟΚ, θα προσελκύσει απογοητευμένους ψηφοφόρους του.
    Επίσης στο Συνέδριο το 1/3 των παρόντων αντιπροσώπων ήταν ανανεωτικοί και έφυγαν.Δεν είναι και λίγοι. Το νέο Δίκτυο που οργανώνεται δεν θα είναι ΕΑΡ και περιχαρακωμένο.Ούτως ή άλλως όλα θα φανούν απο την νέα πορεία του. Ας μην βιαστούμε να γίνουμε Κασσάνδρες.

    • nikoxy
      REPLY

      @no frost:

      “η 2η και 3η σε μέγεθος συνιστώσα (ΚΟΕ, ΑΚΟΑ) ανήκουν πλέον στο “Μέτωπο Αλληλεγγύης”

      H AKOA δεν ανήκει στο Μέτωπο. Τουναντίον, η εφημερίδα της “Εποχή” ασκεί κριτική στο Μέτωπο και κρατάει αποστάσεις από τον Αλαβανο..

      Μακάρι να εξελιχθουν τα πραγματα όπως λές.

      Εγώ βλέπω αυξανόμενη δυσπιστία και απομάκρυνση αριστερού ή φιλοαριστερού κόσμου από ΣΥΝ-Συριζα.
      Στα αριστερα υπάρχει κενό. Ο Συν δεν πείθει, δεν συνεγείρει, δεν εμπνέει, δεν… So far.

  • Left G700
    REPLY

    Φίλε no frost,

    Συζητούσαμε ωραία και καλά, τόσο με τον niKoxy, όσο και με τον skoug. Και παίρνεις τον λόγο, όχι για να διαφωνήσεις με κάτι που υποστηρίξαμε -ή και με όλα όσα υποστηρίξαμε- αλλά για να μας απαξιώσεις με φτηνά και κοινότοπα εκφραστικά μέσα.

    Είναι η πρώτη φορά και επιπλέον σεβόμαστε το βήμα από το οποίο μιλάμε. Μην το επαναλάβεις όμως. Αν θέλεις να διαφωνήσεις, ακόμα και με τον πιο έντονο τρόπο, κανένα πρόβλημα από μας.

    Μην επαναλάβεις όμως τις ίδιες πρακτικές. Μπορούμε να σε παγώσουμε με ένα φύσημα κι ας προβλέπεται να ανέβει ο υδράργυρος.

    Μιλημένα, ξηγημένα.

  • no frost
    REPLY

    @ leftg500
    μετά τον ..υπερφίαλο “σεβασμό”σου που εκφράστηκε με τρόλ, τώρα θα μας απειλήσεις κιόλας; Απ’ τα βουνά κατέβηκες;

    @skoug
    Ποιά ήταν η “προσωπική δουλειά του Τσίπρα;”Να πάρει ένα κόμμα που οι δημοσκοπήσεις τότε τό έφερναν στο 9% και τώρα στο 3,5 προτού μάλιστα φύγουν οι ανανεωτικοί κι ο Αλαβάνος με το Μέτωπό του;Πόσο θα είναι τώρα; Ενδεικτικά σου λέω. Απο τις 99.000 συνολικά ψήφους του ΣΥΝ, στην Α και Β΄ Αθηνών, Κουβέλης, Ψαριανός και Τσούκαλης πήραν 50.000.Πού ψηφίζει η βάση λοιπόν;Επίσης ποιά είναι η αντιπολίτευση Τσίπρα; Που είναι; Δεν νοιώθει κανείς πιό ηχηρό το ΚΚΕ κι ας κάνει και ατοπήματα τύπου μπλοκαρίσματα τουριστών;

    Επίσης, πραγματική πολιτική δεν είναι μια πολυσυλλεκτικότητα ανθρώπων και ιδεών, αταίριαστων μεταξύ τους (ΣΥΡΙΖΑ) γιατί τότε κάνεις μόνο τακτικισμούς και δίνεις διαχειριστικές λύσεις συνήθως καθεστωτικού χαρακτήρα (στύλ Καρίτζη) ενω οι ανταγωνισμοί διαλύουν την ενότητα.
    Με λίγα λόγια η γνήσια πολιτική που φέρνει αποτελέσματα δεν είναι ένα αδιάκοπο σλάλομ ανάμεσα σε εμπόδια, ούτε μικρόψυχες επινοήσεις επικοινωνιακού χαρακτήρα για το πόσο λάδι θα την βγάλει κανείς,(βλ. Τσίπρα) πως θα χρεώσει την διάσπαση στούς άλλους κλπ. Όλα αυτά τα φτηνά κόλπα, δεν είναι για πραγματικούς ηγέτες της αριστεράς αλλά για ομάδες μπάσκετ κολλεγιόπαιδων. Πολιτική χωρίς όραμα και πραγματικό συναίσθημα και ειλικρίνεια είναι απλό πολιτικό διαφημιστικό τρύκ που ξεφτάει γρήγορα.
    Ας έκανε κι ο Τσίπρας μια ειλικρινή,σοβαρή αυτοκριτική για το χαμηλό ποσοστό σε 2 εκλογικές μάχες, ας μάζευε την καβαλημένη του παρεούλα, ας ξεκαθάριζε σοβαρά με τον ΣΥΡΙΖΑ αντί να παραπέμπει στις καλένδες και τότε ίσως να μην γινόταν διάσπαση.Τέλος για ένα διαζύγιο-λέει ο λαός- ποτέ δεν φταίει μόνο ένας.

  • skoug
    REPLY

    @ no frost Ο Τσίπρας κατόρθωσε να συγκρατήσει ένα κόμμα που το εγκατέλειψε ο Αλαβάνος –προφανώς ελπίζοντας να συστήσει αυτόνομο σχήμα στο χώρο του ΣΥΡΙΖΑ- που πολεμήθηκε από την Α.Π. –που προπαγάνδιζε ψήφο σε οικολόγους και λευκό προφανώς ελπίζοντας να εξοντώσει τον μικρό και την παρέα του και να πάρει τη σφραγίδα. Και κατόρθωσε επίσης τη διατήρηση των δυνάμεων σε επίπεδο εκλογικών ποσοστών στο 4.6 και 4,7%. κι αν ο Κουβέλης, ο Τσούκαλης και η κόκκινη Ferrari σταυρώθηκαν από 50.000, δε σημαίνει ότι τις ψήφους αυτές τις έβαλαν σε βαλίτσα και τις πήραν πακέτο, καθώς η ψήφος δεν είναι ιδιοκτησία κανενός. Όμως αυτά έχουν αξία σε επίπεδο παρτίδας σκακιού. Σίγουρα η επιρροή της Α.Π. μικρή ή μεγάλη στο χώρο της Αριστεράς υφίσταται και το ζητούμενο είναι η σωστή διαχείρισή της σ΄αυτή τη δηλωμένη πλέον τάση διείσδυσης στο χώρο του ΠΑΣΟΚ τόσο στην εκλογική του βάση, όσο και στις δομές του κυβερνώντος κόμματος. Καλό τους ταξίδι και καλό λιμάνι!

  • λ.κ
    REPLY

    επίτρεψέ μου νικόξυ:
    @no frost: σας καίει ακόμα ο Καρίτζης και τα “καταστατικά που έχουν γίνει για να τηρούνται”…

  • Left G700
    REPLY

    Φίλε no frost,

    Προσπάθηε να καταλάβεις κάτι που για μας τουλάχιστον είναι απλό: Δεν έχει νόημα η πολιτική διαφωνία να εκφράζεται με μια γενική και ακαθόριστη απαξίωση του άλλου. Στη συγκεκριμένη περίπτωση αυτό ακριβώς έκανες. Και η πλάκα είναι ότι δεν μπορούμε να καταλάβουμε το γιατί. Φαίνεται ότι σε ενδιαφέρει ιδιαίτερα η ΑΠ. Εμείς όμως, όχι μόνο στην ΑΠ δεν αναφερθήκαμε, αλλά ούτε και στον ΣΥΝ, στον ΣΥΡΙΖΑ, στο ΚΚΕ ή σε οποιοδήποτε άλλο κόμμα! Μιλήσαμε γενικά για Αριστερά αναφερόμενοι σε ζητήματα που την αφορούν συνολικά ως παράταξη. Έχεις προηγούμενα μαζί μας; Δεν νομίζουμε να έχουμε συνομιλήσει ποτέ. Αλλά και προηγούμενα να έχεις για οποιοδήποτε λόγο, μπορείς κάλλιστα να μπεις στο μπλογκ μας και να μας σούρεις όσα λαχταράει η ψυχή σου. (Σε πληροφορούμε ότι στην έδρα μας είμαστε απόλύτως ανεκτικοί κι έτσι θα μπορέσεις να βγάλεις το άχτι σου). Να έρχεσαι όμως σε ένα άλλο μπλογκ και να μας προβοκάρεις έτσι στην ψύχρα;! Δεν νομίζεις ότι πάει πολύ;

    Δεν διατυπώσαμε καμία απειλή. Είπαμε το εξής απλό που βγαίνει εύκολα από τα συμφραζόμενα: Μίλα ελεύθερα και κάνε όσο σκληρή κριτική θέλεις για συγκεκριμένα πράγματα που τα βλέπεις διαφορετικά. Μην απαξιώνεις όμως γενικά τον άλλον χωρίς μάλιστα να καταθέτεις και τη σχετική θεμελίωση ως οφείλεις. Ιδίως όταν στους λεκτικούς διαξιφισμούς τέτοιου τύπου μπορεί να σε στείλει …αδιάβαστο!

    Όχι επειδή έχει κατέβει από το βουνό. Αλλά επειδή, αν χρειαστεί, μπορεί να βγει εκεί!

    Καμία όρεξη όμως δεν έχουμε να τρέχουμε στα βουνά. Αντίθετα, έχουμε πάρα πολύ όρεξη να συζητήσουμε. Ακόμα και με κάποιον που δεν μας αναγνωρίζει καμία αξία. (Πώς θα μπορέσουμε να δείξουμε ότι κάνει λάθος αν δεν συζητήσουμε μαζί του;).

    Τα λέμε (αν θέλεις)

  • gritz
    REPLY

    Για να απλοποιήσουμε (όσο γίνεται) και να είμαστε πρακτικοί, η ταπεινή μου γνώμη είναι ότι η δουλειά μιας επίκαιρης και πολιτικά επαρκούς αριστεράς, θα μπορούσε, πολύ σχηματικά, να συμπυκνωθεί σε 2 βασικά καθήκοντα.
    1. Να επιδιώκει να συμπορεύονται κοινωνικά και πολιτικά, και τα πραγματικά μεσοστρώματα (και αυτά είναι κυρίως, όπως ήδη είπα με “σημειολογικό” τρόπο, οι δικαιούχοι επιδομάτων του τύπου “ευθύνης” ή “εκτός έδρας”), με τα κατώτερα εισοδηματικά στρώματα. Τα στρώματα αυτά και οι ποικίλοι πολιτικοί τους εκπρόσωποι (η αριστερά θα πρέπει λοιπόν να θέτει θέμα συμμαχιών), θα τείνουν να σχηματίσουν έναν ηθικοπολιτικό συνασπισμό με αξιώσεις ηγεμονίας. Όχι όμως αφήνοντας στον Καιάδα τα κατώτερα στρώματα, προκειμένου να διατηρήσουν τη (σχετική) τους ευμάρεια τα προστατευόμενα και σχετικά συνδικαλισμένα μεσαία. Διότι αυτό (το μη αριστερό) πράττει η όλη αριστερά σήμερα.
    2. Να είναι φορέας, και μάλιστα θερμός πρωτοπόρος, ενός αριστερού ευρωπαισμού με κατεύθυνση τη (συν)ομοσπονδιακή ολοκλήρωση, στα πεδία της οικονομίας και της πολιτικής. Το πεδίο του πολιτισμού και της εκπαίδευσης θα μείνει προνόμιο του επιμέρους εθνικού κράτους.
    Τα σπέρματα αυτής της ριζικά μεταρρυθμιστικής ηθικοπολιτικής στάσης και κατανομής ρόλων στο διεθνές πεδίο, υπάρχουν ήδη από την εποχή του Otto Bauer και των λοιπών Αυστρομαρξιστών και του Antonio Gramsci, εγκαταλείφθηκαν όμως από την ιστορική αριστερά στα χρόνια μετά τον θάνατο του Enrico Berlinguer. Εν μέρει, κάποια από τα στοιχεία της Γκραμσιανής προσέγγισης, διασώθηκαν μερικώς στις πολιτικές αποσκευές των Βορειοευρωπαικών Πράσινων κομμάτων.
    Το αποτέλεσμα, και όχι μόνον στη χώρα μας, ήταν η κερματισμένη, αμήχανη και ηθικοπολιτικά αφοπλισμένη αριστερά.

  • Left G700
    REPLY

    Φίλε nikoxy,

    Τελικά, είναι πολλά αυτά στα οποία είμαστε σύμφωνοι. Άλλη μια απόδειξη ότι κανείς δεν έχασε συζητώντας!

    Όπως είμαστε σίγουροι ότι έχεις σκεφτεί, το σχόλιό μας σχετιζόταν κατά βάθος με τις γνωστές θεωρίες περί «θανάτου της εργατικής τάξης». Οι οποίες, εκτός των άλλων, στην προσπάθειά τους να θεμελιώσουν την εκ των πραγμάτων ακύρωση κάθε σκέψης για μια άλλη κοινωνία εκτός αυτής του «καπιταλιστικού παραδείσου» μετατρέπονται στους πιο δογματικούς ερμηνευτές της μαρξικής θεωρίας (προλετάριος = χειρώναξ εργάτης, χειρώναξ εργάτης = είδος προς εξαφάνιση, άρα όπερ έδει δείξαι!).

    Έχουμε την εντύπωση ότι η αναφορά σε ‘μεσοστρώματα’ αντί σε ‘εργαζόμενους’ ενισχύει υπόρρητα αυτές τις θεωρίες. (Εννοείται πως αυτή η επισήμανση δεν είχε καμία προσωπική αιχμή. Να το πούμε ρητά αυτό, γιατί έχει φοβηθεί το μάτι μας τις παρεξηγήσεις εδώ και κάνα χρόνο που κυκλοφορούμε στο νετ). Αυτός είναι και ο λόγος που δεν χρησιμοποιούμε τέτοιες αναφορές.

    Το πόσο συμφωνούμε με αυτό που λες σχετικά με το ακροατήριο στο οποίο πρέπει να απευθυνθεί η Αριστερά θα το εκφράσουμε με μια εκμυστήρευση: χαιρόμαστε πολύ περισσότερο όταν μας αφήνει κάποιο σχόλιο μη «συνειδητοποιημένος» αναγνώστης, παρά το αντίθετο! Όσο για το ΚΚΕ, φοβόμαστε ότι κάνει μεγαλύτερο λάθος από αυτό που επισημαίνεις: Ενώ κι εκείνο, νομίζουμε, καταλαβαίνει ότι δεν μπορεί να απευθύνεται μόνο στους έχοντες ταξική συνείδηση, όταν το κάνει, τους προσεγγίζει ως εάν έχουν ήδη μια τέτοια συνείδηση! (Για να μη μιλήσουμε για την ακατανόητη επιμονή του να δέχεται ως αληθώς αριστερό μόνο ό,τι εκπορεύεται από το ίδιο!).

    Αυτά προς το παρόν φίλε nikoxy. Κι εμείς χαρήκαμε για τη συζήτησή μας. Καλημερίζουμε και…

    Τα λέμε

  • no frost
    REPLY

    Έχεις δίκιο με την ΑΚΟΑ.Εννοούσα την ΚΕΔΑ και μπερδεύτηκα με τόσες συνιστώσες. Κοντολογίς έχει αρκετό κόσμο, ακόμα κι ο Γλέζος με τον Αλαβάνο είναι κατά βάθος.
    Η Γεωγραφία έχει ως εξής:
    Αβραάμ εγέννησε Ισαάκ….
    Η ΔΕΑ (Νταβανέλος) εγέννησε το Κόκκινο.Το Κόκκινο έτεκε ΑΠΟ (Σαπουνάς λολ)..ΑΠΟ ετοιμο για διάσπαση.
    ΚΚΕ έτεκεν ΚΕΔΑ. Κωστόπουλος εγκατέλειψε ΚΕΔΑ.
    ΕΑΡ εγέννησε ΚΚΕ εσ-αν.αρ. Κι αυτό γέννησε την ΑΚΟΑ.
    ΚΚΕ μ-λ έτεκεν Α-συνέχεια. Κι αυτή την ΚΟΕ (Τον Ρούντυ και τις φίλες του)
    Ενεργοί Πολίτες έχασαν Λυκούδη κι έμεινε Γλέζος.
    Τσοβόλας έτεκεν ΔΗΚΚΙ κι αυτό Σοσιαλιστική Αριστερά.
    ΔΙΚΤΥΟ εγέννησε ΡΟΖΑ (ναζιάρα)
    ΟΙΚΟΛΟΓΙΚΗ ΠΑΡΕΜΒΑΣΗ έτεκεν ΟΙΚΟΣΟΣΙΑΛΙΣΤΈΣ (ΈΝΑς ΚΑΙ ΝΑ ΚΑΊΕΙ)
    Η ΚΟΕ,ΚΕΔΑ,ΔΕΑ,ΑΠΟ (+Ενεργοι Πολίτες, ΔΗΚΚΙ) συγκροτούν το Μέτωπο Αλαβάνου.
    Οι ΣΥΝ Τσίπρα,ΑΚΟΑ και οι Κοκκινοπράσσινοι αποτελούν την ΑΝΑΣΑ.
    Τέλος ο ΣΥΝ Λαφαζάνης είναι το υπόλοιπο του αρχικού ΣΥΡΙΖΑ.
    Αυτό είναι το …ελπιδοφόρο ΣΥΡΙΖΑ για το οποίο ο Τσίπρας χαλάλισε την Ανανεωτική!!Μές την ενότητα….Πιάσ’ το αυγό και κούρεφτο.

    • nikoxy
      REPLY

      @nofrost:

      Πάλι λάθος:
      ΚΚΕεσ–> ΕΑΡ + ΚΚΕεσ-Αν.Αρ (μετέπειτα ΑΚΟΑ)
      1987: ειναι η περιφημη διάσπαση για το “Κ” του κομμουνισμού. Ο Κύρκος ήθελε να φύγει. Ο Δρακόπουλος και ο Μπανιάς (τότε γραμματέας) να μείνει.
      Η συνέχεια γνωστή: η ΕΑΡ δεν κατέβηκε καν στις εκλογές και συναντήθηκε με τους συντρόφους του μεγάλου “Κ” (του ΚΚΕ ντε…) το ’89 για τον ενιαίο Συνασπισμό.
      Το ΚΚΕεσ-Αν.Αρ. κατέβηκε αυτόνομα στις εκλογές του 1990 καταγγέλοντας τη συγκυβέρνηση ΝΔ- Συνασπισμού. (και την περιφημη συνάντηση Φλωράκη-Κύκρκου-Μητσοτάκη στη Γλυφάδα)

      Μέχρι και η Βικιπαιδεία τα γράφει.

      Διαφωτιστικό και το πρόσφατο άρθρο του παλαίμαχου κομμουνιστή Βασίλη Κωτούλα στην Εποχή, με αφορμή την προχθεσινή διάσπαση.

      Για να μαθαίνουν και οι νεότεροι…

  • ftanei_pia
    REPLY

    Καλοί μου άνθρωποι,
    Τυχαία βρέθηκα στο βλέμμα, και δεν σας κρύβω ότι μου άρεσε.

    Όμως το άρθρο αυτό δεν είναι του Γιάννη Ξυδακη; Στην Καθημερινή της 13 Ιούνη ή κάνω λάθος;

    Και αν όχι γιατί δεν το γράφετε πουθενά με το αντίστοιχο link;

  • Πόντος και Αριστερά
    REPLY

    ΚΑΙ ΚΑΤΙ ΑΠ’ ΤΗΝ ΑΛΛΗ ΕΛΛΑΔΑ, ΓΙΑ ΜΙΑ ΑΡΙΣΤΕΡΑ ΧΩΡΙΣ ΤΑΜΠΟΥ
    ————————————————————————————————-

    “Για τις σταλινικές διώξεις

    Εκδηλώσεις μνήμης για τις σταλινικές διώξεις, οι οποίες άρχισαν το 1987 από τα θύματα και τους απογόνους τους και συνεχίζονται έως σήμερα χωρίς διακοπή, πραγματοποιούνται τη Δευτέρα ώρα 8.00 μ.μ. από τον Σύνδεσμο Ποντιακών Σωματείων Νοτίου Ελλάδας και Νήσων της Παμποντιακής Ομοσπονδίας Ελλάδας, στον Καλλιτεχνικό-Μορφωτικό Σύλλογο Ποντίων Ανω Λιοσίων «Η Τραπεζούντα» (Πάρκο πόλης, Πλατεία Πόντου, Αγ. Γεώργιος, Ανω Λιόσια).

    Μιλούν οι:
    -Βασίλης Τσενκελίδης, ιστορικός,
    -Γιώργος Γρηγοριάδης, ερευνητής της ιστορίας του Σοχούμι,
    -Δικαίος Ψικάκος, ερευνητής – περιοδικό «Κόκκινο»,
    -Βλάσης Αγτζίδης, ιστορικός συγγραφέας «Κόκκινου καπνά»

    Θα ακολουθήσει μια μαρτυρία από τα γκουλάγκ, από τον Βασίλη Ελευθεριάδη.

    Την εκδήλωση θα συντονίσει ο Χρήστος Σαββουλίδης.”

    http://www.enet.gr/?i=arthra-sthles.el.home&id=174504

Leave a Reply

Your email address will not be published.