Η πραγματικότητα εξακολουθεί ζοφερή Αδύναμη δημοκρατία

Ζητιάνοι, πρεζάκια, πλανόδιοι πωλητές, φυλές των φαναριών. Ανάμεσά τους, με το φως της μέρας, κυκλοφορούν και μικρομεσαίοι Ελληνες, από ανάγκη, επειδή πρέπει να βρίσκονται εκεί, επειδή περνούν απ’ εκεί, επειδή ξέμειναν οι δουλειές τους εκεί. Οταν πέσει η νύχτα, οι μικρομεσαίοι εξαφανίζονται, εκτός από όσους έχουν τα σπίτια τους εκεί: είναι αυτοί που ζουν εκτός πολιτεύματος, όπως περιγράφει τον εαυτό του φίλος κάτοικος Πατησίων.

Κάθε περιγραφή της παρούσας κατάστασης στο ιστορικό κέντρο υπολείπεται της πραγματικότητας· κάθε περιγραφή είναι πιο ζοφερή από την προηγούμενη. Καθώς σωρεύονται οι περιγραφές, αποσπασματικές και περιπτωσιολογικές, μετατρέπονται ακαριαία σε κοινοτοπία, καταντάνε αναμενόμενη μικροφρίκη. Οι μικρομεσαίοι δεν θέλουν να μαθαίνουν, δεν θέλουν να βλέπουν λιώμα πλάσματα χυμένα στα ρείθρα, δεν θέλουν να μυρίζουν ούρα, δεν θέλουν να ακούνε για εγκληματικότητα, δεν θέλουν να δεχτούν ότι η πόλη τους, η πρωτεύουσα του κρατιδίου, καρδιά και πνεύμονας της Δημοκρατίας, κατελήφθη από αλλότριες δυνάμεις, από υπέρτερες δυνάμεις, από τις δυνάμεις της απόλυτης φτώχειας, της εξαθλίωσης, των ανθρώπινων ναυαγίων. Οι μικρομεσαίοι δεν θέλουν να ξέρουν ότι η Αθήνα μετασχηματίζεται σε χωματερή, ότι η εξαθλίωση απλώνεται σαν γιγάντιος μύκητας που όλα τα σκεπάζει και τα κατατρώει, από το κέντρο, εστία της λοίμωξης, προς την περιφέρεια, προς τις γειτονιές, τις συνοικίες, τα προάστια.

Οι μικρομεσαίοι Ελληνες δεν θέλουν να ξέρουν το προφανές: Στη χωματερή του ιστορικού κέντρου καθρεφτίζεται εν μέρει η παρούσα Ελλάδα, και εν όλω η επελαύνουσα Ελλάδα του σκληρού χειμώνα 2010-11. Καθρεφτίζεται ένα κράτος, μια διοίκηση, ένα πολιτικό σύστημα και ένας λαός, που περιφρόνησαν τον δημόσιο χώρο, τον συλλογικό βίο, το κοινό καλό, το σχέδιο, την ταυτότητα, που στρουθοκαμήλισαν ενώπιον της ζωής με κλισέ ορθοφροσύνης, που φάνηκαν οπισθόβουλοι, συμφεροντολόγοι, απαθείς, κυνικοί, κατά συρροήν και κατ΄εξακολούθησιν.

Η μεσαία τάξη, παγωμένη και έμφοβη, δεν θέλει να δει την προεικόνισή της: Εξω από κάθε μαγαζί στο κέντρο της Αθήνας, που κλείνει και μένει ξενοίκιαστο, πένθιμο, στήνεται σκουπιδαριό και δημόσιο ουρητήριο. Το άφησε ο μαγαζάτορας, ο ιδιώτης, έγινε οιονεί δημόσιο, το άφησαν όλοι: ακόμη και οι οδοκαθαριστές του δήμου. Αυτή η εικόνα, βγαλμένη από δυστοπικά μυθιστορήματα και ταινίες, βγαλμένη από βίαια ντοκιμαντέρ και βίντεο ειδήσεων, θα ‘πρεπε να στοιχειώνει τον ύπνο των Ελλήνων. Με υπερφορτωμένες και υποβαθμιζόμενες υποδομές, με σχολεία και νοσοκομεία σε φθίση, με τον κοινωνικό μισθό ισχνό ή ανύπαρκτο, με το νόμιμο εισόδημα συρρικνούμενο, με την παραοικονομία υπό πίεση, με το κράτος χρεοκοπημένο, με τους κυβερνήτες λίγους και άσχετους, ελπίζει άραγε ο Ελληνας ότι τα πράγματα θα φτιάξουν; Μαγικά;

Θα βουλιάζουμε. Κάθε μέρα, κάθε μήνα. Η ύφεση φέρνει φτώχεια στη μικρομεσαία Ελλάδα, φέρνει μνήμες υπανάπτυξης, φέρνει τον μικρομεσαίο, αυτόν που ξέχασε τη φτώχεια και την σπάνιδα, πιο κοντά, όλο και πιο κοντά στο επίπεδο του οικονομικού πρόσφυγα, του μετανάστη, του απεγνωσμένου. Ο βούρκος του περιθωριακού απειλεί να ρουφήξει και τον ενταγμένο μικρομεσαίο. Μοιράζονται τον ίδιο δημόσιο χώρο, την ίδια ζούγκλα, την ίδια χωματερή.

Στην κρίση καλύτερος δρομέας είναι ο πλούσιος, έγραψε ένας τραπεζίτης πρόσφατα. Ουδέν αληθέστερον. Οι έχοντες δεν ζουν καν στην Αθήνα, δεν τους νοιάζει· και ίσως βλέπουν την παρακμή της μεσαίας τάξης σαν αποκατάσταση της διασαλευθείσας τάξης, της απόλυτης κυριαρχίας τους, της φεουδαρχίας με νεωτερικά ψιμμύθια. Οι περισσότεροι πολιτικοί υπηρετούν αυτή τη λογική, ή ανήκουν σ’ αυτήν· έχουν εγκαταλείψει προ πολλού και τη δημοκρατία και την πατρίδα.

Το θέμα είναι τι κάνουν οι μικρομεσαίοι, οι πολλοί, όσοι δεν είναι πάνω από τη φτώχεια, αλλά μακριά από τον πλούτο· τι κάνουν για να σωθούν. Εκαναν το κουνέλι, λούφα και φυγή· μήπως και ωφεληθούν οι ίδιοι από την αδικία, την ανισότητα, την ανομία. Τώρα όμως απειλούνται με ισοπέδωση όλοι, κανείς δεν μπορεί να σωθεί μόνος του. Μόνο αν δράσουν συλλογικά, μόνο αν μεταβούν στο Εμείς, θα μπορέσουν να αποτρέψουν την εξολόθρευσή τους, υλική, ηθική, πνευματική. Μόνο αν αποφασίσουν να δράσουν για τον συλλογικό εαυτό, μόνο τότε υπάρχουν ελπίδες ανάσχεσης και αναστροφής τα χρόνια που έρχονται. Οποιος δεν καταλαβαίνει, όποιος δεν αντιλαμβάνεται την ιστορική θραύση, ας κάνει μια βόλτα on the wild side.

no comments
  • Νατασσα
    REPLY

    Συμφωνώ απολύτως για το «εμείς».
    Αλλά το «εγω» προϋγείται και είναι πανίσχυρο ανάμεσα στους Ελληνες.Και δυστυχώς οχι μόνο στούς έχοντες.
    Την καλημέρα μου.

  • ΜΗΝΑΣ ΓΡ.
    REPLY

    Μπράβο κ. Ξυδάκη. Αποτελεί ένα από τα καλύτερά σας. Ήρθε στην κατάλληλη χρονική συγκυρία.
    Σχόλιο: Για να δράσουν συλλογικά, για να μεταβούν στο Εμείς, τους λείπει το κεντρικό πολιτικό σύνθημα, η πολιτική στόχευση που θα τους διεγείρει ενάντια στο newspeak της ΓΑΠ ΑΕ.

  • no frost
    REPLY

    Μιλάμε για την επιστροφή των Αθλίων του Ουγκώ. Αυτοί είναι οι νέοι μουζίκοι που δεν πάσχουν απο εξαθλίωση της εργασίας αλλά εξαθλίωση της ανεργίας και της έλλειψης στέγης και νοήματος ζωής.
    Μόνο που αυτοί δεν βρίσκονται πλέον μόνο στο ιστορικό κέντρο αλλά και σε περιοχές ή δρόμους γκέτο και στα Βόρεια προάστεια.Εκατοντάδες λιμοκτονούντες μαυροι και Πακιστανοί μετανάστες, όρθιοι και παρατεταγμένοι για ατελείωτες ώρες, περιμένουν σαν «πόρνες» στο πεζοδρόμιο μήπως κάποιος τους λυπηθεί και τους πάρει για κάποια πρόχειρη δουλειά.

    Αυτός είναι ο hard core καπιταλισμός που ζούμε σήμερα. Και δεν εξαιρεί τους μικροαστούς. Γιατί οι 58 υπάλληλοι της France Telecom που αυτοκτόνησαν τα τελευταία 2 χρόνια δεν ήταν βιομηχανικοί εργάτες αλλά υπάλληλοι. Οι αυτοκτονίες αυτές κραυγάζουν για το ότι την κρίση δεν την πληρώνουν σκληρά μόνο οι εργάτες αλλά και οι δημόσιοι υπάλληλοι κι οι ελεύθεροι επαγγελματίες κλπ.
    Αν η αυτοκτονία άλλων 5 ατόμων το τελευταίο δίμηνο στην France Telecom δεν δίνει μήνυμα σε κανέναν κερατά εκειπέρα, (όπως και κάποιων Ελλήνων που φαλήρισαν με το φέσι του χρηματιστηρίου), εμένα πάντως μου διαμηνύει σαφώς το εξής. Πως η Αριστερά χάνει συνεχώς το παιχνίδι γιατί αδυνατεί να ερμηνεύσει ορθά την σημερινή εργασιακή πραγματικότητα και να θέσει σε σωστές βάσεις το σοβαρό διακύβευμα πολλών ομάδων που θεωρούνται μικρομεσαίες χωρίς να είναι στην πραγματικότητα.
    Επίσης αν δεν ξεκολλήσει η Αριστερά απο το δόγμα της Επανάστασης-φρουτοπία ( που θα γίνει ως γνωστόν με τα τιμημένα καλάσνικωφ των εργατών της βιομηχανικής Ελλάδας -sic- κατα των υπερηχητικών Στέλθ της εξουσίας..ω Ρούντυ ελέησόν με) δεν θα δούμε χαίρι ΠΟΤΕ.

    Δεν έχω δε, καμμιά αμφιβολία για διάφορα αριστερά ηγετάκια του κώλου ότι είναι αόμματα και δεν βλέπουν τάχα το 3-7% σταθερό επι δεκαετίες, πως δεν αλλάζουν ρότα γιατί έχουν θεσούλες και σίγουρα βουλευτικά λεφτά.
    Αλλά φυσικά, όσοι θέλουν να ξαπλώνουν αναπαυτικά στον σταύλο και να ονειρεύονται την «αλλαγή του επαναστατικού υποκειμένου» που θα φέρει την Επανάσταση, ροχαλίζοντας κάτω απο το σομπρέρος τους, δεν πρόκειται να μπουν στον κόπο να αλλάξουν θέση.Είναι κουραστικό.
    Στην αριστερή τους λιλιπούπολη, η Επανάσταση εμφιλοχωρεί με διάφορα παραμυθοχρώματα. Πρωτοστατούν είτε Μαίληδες είτε τηλε-εργατολόγοι, ΚΚΕδοτσακνηδες με κόκκινα βιβλιαράκια του ΜΑΟ, μπουρδολόγοι, ακοντίστριες, Ρούντηδες, ίσκρες, εξορκιστές του μνημονίου,μελλοντολόγοι και αριστεροί σκιντζήδες του παρασκηνίου.
    Αυτά για μένα είναι τα κόλυβα της Αριστεράς. Το νέο θάρθει απο αλλού.

  • ilias
    REPLY

    Νταξει έτσι είναι αλλά μη γενικεύουμε και τόσο. Προς το παρόν η κρίση στην Ελλάδα -για να αφήσω την Ευρώπη- φοράει Prada Νίκο…..

  • gritz
    REPLY

    nikoxy, no frost,
    Μαίληδες, τηλε-εργατολόγους, ΜΑΟïκούς (και Μαο-Μαοïκούς), ακοντίστριες, Ρούντηδες, ίσκρες, εξορκιστές του μνημονίου κτλ, βλέπω εν αφθονία.
    Αλλά δεν βλέπω σχεδόν καθόλου Τιτίκες, Μάριους και Αγιάννηδες.
    Τι σόï επάνοδος στην εποχή των Αθλίων είναι αυτή; Μήπως αυτό που τα χαλάει όλα είναι που λείπουν οι «Βίκτωρες Ουγκώ»:
    Λείπει η οπτική του ρεαλιστή-ρομαντικού, η σύζευξη καρδιάς και πνεύματος, λείπει η εφικτή, «συγκεκριμένη ουτοπία», πού ‘λεγε ο Αντόρνο.

  • Ανώνυμος
    REPLY

    Διαφέρει σε κάτι η ελευθερία από τη δικαιοσύνη;

    Μήπως όλα τα βιώνουμε δικαίως, όντας υπόδουλοι των δίκαιων μυθευμάτων μας;

    Γιατί το δημόσιο συμφέρον προηγείται του φυσικού και του ηθικού συμφέροντος; Μήπως επειδή ο δήμος, επιβάλλεται τόσο της φύσης όσο και του ελεύθερου ήθους;

  • Ευα
    REPLY

    Συγγνώμη αλλά έκκληση στο «εμείς» από την Καθημερινή δεν γίνεται.

    • Ανώνυμος
      REPLY

      …Γίνεται. Μόνο που από αυτό το «εμείς» αποκλείονται οι ζητιάνοι, τα πρεζάκια, οι πλανόδιοι πωλητές, οι φυλές των φαναριών και οι λοιπές «μικρομεσαίες δημοκρατικές δυνάμεις» μια και αυτό το «εμείς» δύνανται να το οραματίζονται μόνο οι διανοητικές ελίτ που είναι ηλίου φαεινότερο πως αποστρέφονται μιάσματα σαν τα παραπάνω…

  • Ανώνυμος
    REPLY

    Ενώ όλες οι γλώσσες (συμπεριλαμβανομένης και της λογικής/επιστημονικής) είναι ποιητικά μυθεύματα που αποδεικνύονται ως αληθή μόνο από κριτήρια που οι ίδιες θεσπίζουν και δεν υπάρχει κάποια υπέρ-αληθής υπέρ-γλώσσα (μεταφυσική λυδία λίθος) που να συμπεριλαμβάνει/αποκωδικοποιεί όλες τις άλλες, οι περισσότερες και επισημότερες από αυτές τις γλώσσες, ενδύονται τον ιδεαλιστικό μανδύα της «μοναδικής αλήθειας» και προσπαθούν εδώ και μερικές χιλιάδες χρόνια να επιβληθούν δια των πάσης φύσεως νόμων που νομοθετούν – αντί να εκφράζουν απλώς και ελεύθερα την όποια θεμιτή αλήθεια/μύθευμά τους.

    Παρά, ωστόσο, την αιματηρή και δαπανηρή υπερπροσπάθεια για απόλυτη κατίσχυση επί των πάντων, δεν έχουν καταφέρει ακόμα οι νόμοι, οι ιδεολογίες, οι θρησκείες και οι επιστήμες, να επιβάλλουν στην πολυδιάστατη ανθρώπινη βούληση μονοσήμαντες ερμηνείες των λόγων και των δράσεών μας και συγκεκριμένες εκτάσεις, αποχρώσεις και εκπορεύσεις των εννοιών/μυθευμάτων/οραμάτων μέσω των οποίων μπορούμε όλοι μας ε λ ε ύ θ ε ρ α να ενεργοποιούμε, να αναπτύσσουμε, να αναπαύουμε, και να αποσύρουμε τη σκέψη/ύπαρξή μας.

    Όσο διάγουμε το εξελικτικό εκείνο στάδιο που προσπαθεί να βασιλέψει το ιδεαλιστικό μόρφωμα της «δικαιοσύνης», του «δίκαιου και ηθικού πλούτου», της δίκαιης και ηθικής ισχύος», της «δίκαιης και ηθικής τιμωρίας», ελεύθερο και καθολικό «εμείς» δεν πρόκειται να συσταθεί ποτέ, διότι απλούστατα οι νόες που εμφορούνται από «δίκαια» μεταφυσικά/ιδεαλιστικά ιδεώδη, αναγκαστικά αποκλείουν ό,τι θεωρούν «άδικο» και μιλάνε μόνο για το «εμείς» έτσι όπως μπορεί η περιορισμένη, αδιέξοδη, ιδιοτελής και κυριαρχική διάνοιά τους να το εννοήσει.

    Λογικώς μιλώντας (αφού δυνάμεθα όλοι μας να ομιλούμε ελεύθερα την κάθε ποιητική/μυθική γλώσσα, όπως είναι και η λογική μεταξύ όλων των άλλων γλωσσών) μπορούμε να πούμε πως όλα τα υπαρκτά είναι αληθή ως υπαρκτά, είτε «επιτρέπονται» είτε όχι. Όλα τα υπαρκτά είναι αληθή ως υπαρκτά είτε συγκρούονται/επιβάλλονται/υποδουλώνονται είτε όχι. Επομένως όλα τα υπαρκτά ως αληθή, δύνανται να επιτρέπονται (να μην αποκλείονται), να μην συγκρούονται, να μην επιβάλλονται και να μην υποδουλώνονται. Αυτή την ποιητική διάσταση/όραμα της ελευθερίας (που μπορούμε να την εμπνευστούμε και από την άπειρη ακολουθία των άρρητων αριθμών ‘φ’ της χρυσής τομής και ‘π’ του κύκλου που δεν ακολουθούν κανένα κανόνα ακολουθίας) λογικώς, δεν μπορούμε να την αποκλείσουμε, εκτός αν αποκλείσουμε τη λογική ως γλώσσα καθώς και όλες τις άλλες γλώσσες/αλήθειες (όσο αρθρώνονται ελεύθερα δίχως να υποδουλώνουν) και επιβάλλουμε στη θέση τους τη γλώσσα/παράνοια του ιδεαλιστικού μορφώματος που ακούει στο όνομα του «φυσικού δικαστή» των πάντων. …Και φυσικά όλα τα υπαρκτά υπάρχουν ως αληθή, είτε μπορεί να τα χωρέσει η διάνοιά μας είτε όχι…

    Η εννοιολογική, συμπερασματική και λογική σκέψη δεν παράγει έγκυρες κρίσεις, εκτός της λογικής γλώσσας/επικράτειας.
    Η αλήθεια της όποιας γλώσσας θα μπορούσε να ισχύει καθολικώς και εκτός των πιστών της που την αρθρώνουν, μόνο στην περίπτωση που τα αντικείμενα, ήταν μιμήσεις των λογικών εννοιών/ιδεών του νοητού/ιερού και μόνου «αληθινού» κόσμου (έτσι όπως τον εννοεί η όποια ιδεαλιστική γλώσσα/αλήθεια), όπου παρίστανται σε μας (τα αντικείμενα) μόνο ως αισθητά αντίγραφα των νοητών ουσιών τους, μέσα στον υποδεέστερο βλάσφημο αισθητό κόσμο της φύσης (κάτι που προφανώς και δεν είμαστε αναγκασμένοι να αποδεχτούμε όλοι μας απριόρι, παρά μόνο να σεβόμαστε ως ιδιοπαθή θρησκευτική/ποιητική δοξασία των ιδεαλιστών, αν δεν προσπαθούν να μας την επιβάλλουν).

    …Μπορεί όμως να ζήσει κανείς στις μέρες μας, αν δεν αποδίδει τιμές στο θεό Πλούτο, ή στον Ερμή, θεό προστάτη των εμπόρων αλλά και των κλεφτών;

    Ποιητική και ελεύθερη επικοινωνία δεν σημαίνει τη μηχανική ταυτοποίηση των όρων μιας γλώσσας δια της κοινής υπακοής μας σε «νόμιμες», «δίκαιες» και «σωστές» σημάνσεις – που προσπαθούν να επιβάλλουν τα καθολικά/μοναδικά/εξουσιαστικά μυθεύματα αληθείας – αλλά (με δεδομένη την ελεύθερη συνύπαρξη) τη δυνατότητα αλληλοκατανόησης και συν-ψηλάφησης/συν-δημιουργίας ενδεχόμενων κοινών δομών ποικίλης και πολυδιάστατης επικοινωνίας μεταξύ διαφορετικών γλωσσών, δίχως την κατ’ ανάγκη ή κατ’ επιβολή αφομοίωση των όρων της μιας από τους όρους της άλλης.

  • ilias
    REPLY

    έδειξα σ ένα πρεζάκι -του γκέτο/ου εννοείται- το ποστ και τα σχόλια και είπε: »ψιλοκαλά τα λέτε εδω μέσα»… :)

Leave a Reply

Your email address will not be published.

Στοιχεία επικοινωνίας
Twitter