Ενας ωραίος Ελληνας της Μεταπολίτευσης Κανείς δεν μπορεί να γλιτώσει μόνος του

Ημέρα παθών, σε έτος παθών. Ημέρες οργής, που δεν ψάλλονται από χορωδίες ρομαντικές σε γοτθικούς ναούς, αλλά σιγοκαίνε βουβές στα λαρύγγια πλήθους νεόπτωχων, διαψευσμένων, χωρίς μάχη ηττημένων. Καθολικών του Βορρά, Ορθοδόξων και Καθολικών του Νότου. Στον κάθε τόπο άλλης τονικότητας δοξασία, αλλά το αποτέλεσμα ένα: ενοχοποίηση του πλήθους με κρίσιμους μετατονισμούς του ίδιου τροπαρίου: ”Μαζί τα φάγαμε”, ”εμείς φταίμε”, ”όλοι είμαστε ένοχοι”.

Μα είναι αληθές το τροπάριο; Κάθε τροπάριο περιέχει την αλήθεια του κυρίαρχου, του συνθέτη που το επιβάλλει ως κοινό άσμα και κοινή δόξα, ως μόνη αλήθεια. Μα ο κυρίαρχος είναι ο πρώτος που εγκαταλείπει το τροπάρι του, όταν δεν τον εξυπρετεί πια, και επιβάλλει νέο, νέα, πιο βολική αλήθεια.

Κατά ένα περίεργο τρόπο, όσοι ωρύονται σήμερα κατά των τεμπέληδων, μαλθακών, κρατικοδίαιτων, βαθιά ένοχων Ελλήνων, είναι οι ίδοι που προς τη δύση της δεκαετίας του ’80 ευαγγελίζονταν την επανάσταση του λαϊφστάιλ, εισήγαγαν στο ΠΑΣΟΚ τις κουστουμιές Hugo Boss αναμίξ με Ηλία Ανδριόπουλο και Μπρους Γουίλις, ξεκοκκάλιζαν επιδοτήσεις και μισθάρες από προβληματικές. Είναι οι ίδιοι που στα τέλη της δεκαετίας του ’90 όμνυαν υπέρ της δημοκρατίας του Χρηματιστηρίου, υπέρ της αναδιανομής του πλούτου μέσω σορταρίσματος, υπέρ της ισχυρής Ελλάδας που σάρωνε τους ψοφοδεείς νοικοκυραίους και τους μετριοπαθείς.

Ναι, έγινε αναδιανομή του πλούτου, μεταφορά του από τον λεηλατημένο δημόσιο χώρο στις τσέπες ολίγων και εκείθεν εξαγωγή του σε φορολογικούς παράδεισους. Ναι, έγινε αναδιανομή εξουσίας, εν ονόματι του χάχα λαού, προς όφελος μιας οικογενειακής ολιγαρχίας, στο πλαίσιο μιας ιδιωτικής δημοκρατίας. Ναι, το τροπάρι ήταν πειστικό: νανούρισε, αποκοίμισε, ξεμυάλισε. Και παραμένει ίδιο, με ανάποδα λόγια, με άλλο τόνο, με ίδια απεύθυνση: για όλο το χαλασμό φταίει ο ίδιος πάντα αδύναμος, ο ποδηγετούμενος, ο θύτης του εαυτού του. Το θύμα πιστεύει τον εαυτό του ως θύτη, και μένει λυσσασμένο, ανίσχυρο, πνιγμένο στον αδιέξοδο θυμό.

Στο δρόμο προς τη σταύρωση, ακούμε διαρκώς: Το τροπάριο του Χρηματιστηρίου: από το κάγκελο στον κουβά. Το τροπάριο των Ολυμπιακών: από τη φενάκη στη διάψευση. Το τροπάριο του Μνημονίου: από τη διάψευση στην άβυσσο. Και ψιθυρίζουμε την προσευχή μιας απλής καρδιάς, τα λόγια του ποιητή Δ. Ι. Αντωνίου:

Κύριε ― άνθρωποι απλοί,
πουλούσαμε υφάσματα
(κ’ η ψυχή μας
ήταν το ύφασμά που δεν τ’ αγόρασε κανείς).

Την τιμή δεν κανονίζαμε απ’ την ούγια
η πηγή και τα ρούπια είταν σωστά
τα ρετάλια δεν τα δώσαμε μισοτιμής ποτέ:
η αμαρτία μας.

Είχαμε μόνο ποιότητας πραμάτια.
Εφτανε στη ζωή μας μια στενή γωνιά
― πιάνουνε στη γη μας λίγο τόπο τα πολύτιμα ―.

Τώρα, με την ίδια πήχη που μετρήσαμε
μέτρησέ μας· δε μεγαλώσαμε το εμπορικό μας
Κύριε, σταθήκαμε έμποροι κακοί!

(Στη Μεσόγειο πάντα πιστεύαμε την Ανάσταση.)

ζωγραφική: Ξενοφών Μπήτσικας, 2011
2 Σχόλια
  • cornelsen
    REPLY

    Θα έχετε δει στις τηλεοράσεις διάφορους μάνους, πρετεντέρηδες, στουρνάρες (δεν είναι επώνυμα αλλά τύποι ανθρώπων) να προπαγανδίζουν τις απόψεις τους -τις απόψεις τής τάξης που εκπροσωπούν. Θα παρατηρήσετε ότι ποτέ δεν έχουν στατιστικά ή πίνακες για να υποστηρίξουν τις απόψεις τους. Λένε γενικά «οι ΔΥ είναι πολλοί», «τα φάγαμε μαζί», «τα έφαγε το Δημόσιο». Καθόλου τυχαίο. Διότι οι αριθμοί και οι στατιστικές δεν είναι με το μέρος τους. Διότι τα «έφαγαν» αυτοί μαζί με τα αφεντικά τους. Η ελληνική αστική τάξη είδε την χώρα της σαν μπανανία στην μεθόριο τής ΕΕ. Δουλειές συνήθως κρατικοδίαιτες (πολλές από αυτές με τα αποθεματικά των ασφαλιστικών Ταμείων) , δουλειές «άρπα-κόλλα» και μονίμως άρπαγες. Με την βοήθεια των κομμάτων (τους) καταχρέωσαν την ελληνική κοινωνία ενώ οι ίδιοι (οι Ελληνες καπιταλιστές) χαίρονται τα 280 δισ€ που έχουν ΜΟΝΟ στην Ελβετία (περίπου όσο το Δημόσιο χρέος).

    Τα στοιχεία που δεν θα σάς πουν τα επίσημα ΜΜΕ
    http://cornel.capitalblogs.gr/showArticle.asp?id=23294&blid=95
    http://cornel.capitalblogs.gr/showArticle.asp?id=27635&blid=95
    http://cornel.capitalblogs.gr/showArticle.asp?id=27986&blid=95
    http://cornel.capitalblogs.gr/listArticles.asp?blid=95

    Αξίζει να παρατηρήσει κανείς ότι το ελληνικό κεφάλαιο έχει την χαμηλότερη φορολογική επιβάρυνση στην ΕΕ (πλην των χωρών τής Βαλτικής) και ότι ο φόρος επί τού εισοδήματος είναι ο χαμηλότερος στον ΟΟΣΑ. Την δεκαπενταετία δε 1985 – 2000, κατά την οποία εκτινάχθηκε ανεπανόρθωτα το Δημόσιο χρέος, αντί ΠΑΣΟΚ και ΝΔ να φορολογήσει τούς «έχοντες» (όπως γινόταν στις υπόλοιπες χώρες τής ΕΕ και τις ΗΠΑ) δανειζόταν από αυτούς με επιτόκια τής τάξης 15-20%! Όχι μόνο δεν πλήρωναν αλλά και δάνειζαν με τοκογλυφικά επιτόκια.

  • Κωνσταντίνος Σισκάκης
    REPLY

    κ. Ξυδάκη
    σας ευχαριστώ που επουλώνετε τις πληγές μας, είστε μια παραφωνία από αυτές που χρειάζονται τα χρόνια της μεγάλης μας θλίψης -αυτά που ακολουθούν. Σας ευχαριστώ γιατί συνδέετε με ένα τρόπο μυστικό, κουκίδες -ανθρώπινες- πεταμένες εδώ κι εκεί, πόνους που δεν απογράφονται -τουλάχιστον πάνω στη γη. Συγκινημένος!

Leave a Reply

Your email address will not be published.