#κραυγή Το πλήθος είναι πολιτικό

Εντός ιστορίας, χωρίς θαύμα

Η προχθεσινή σύσκεψη των πολιτικών αρχηγών, υπό τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας, πυροδότησε δικαιολογημένα αγωνία σε μεγάλες ομάδες του πληθυσμού, αλλά εντέλει ήταν άλλη μία τελετουργία με επικοινωνιακή σκόπευση, χωρίς πολιτικό περιεχόμενο, τουλάχιστον περιεχομένο ικανό για διάσωση και αναπροσδιορισμό.

Ο πρωθυπουργός Γ. Παπανδρέου προσήλθε χωρίς φανερές προτάσεις, αντιπροτάσεις, γκάμα επιχειρημάτων, ώστε να πείσει, να προσελκύσει ή, έστω, να ρυμουλκήσει την αντιπολίτευση προς μια μίνιμουμ συναίνεση. Κανείς δεν πείστηκε, κανείς δεν πιέστηκε, πλην του φαιδρού οιωνοσκόπου Γ. Καρατζαφέρη, ο οποίος άλλωστε έχει προσφέρει πλειστάκις την υποστήριξη του ζητώντας μετ΄επιτάσεως συγκυβέρνηση. Ο Αντώνης Σαμαράς έμεινε αμετακίνητος στη θέση του για επαναδιαπραγμάτευση του Μνημονίου, και παρομοίως αντίθετα να συναινέσουν στη μνημονιακή πολιτική της κυβέρνησης ήταν τα κόμματα της Αριστεράς. Πώς φτάσαμε στο προαναγγελθέν ναυάγιο της τελετουργίας συναίνεσης;

Στις δύο προηγούμενες εβδομάδες η Ελλάδα έζησε, αφόρητα πυκνά, ένα κύμα βίας, φόβου, κοινωνικών ρηγματώσεων και πολιτικών απειλών. Οι βιαιοπραγίες που συντάραξαν το κοινωνικό σώμα επισκιάστηκαν μόνο από τις απειλές περί πτώχευσης και τις αλλεπάλληλες πιεστικές παρεμβάσεις των εταίρων-δανειστών για αναδιευθέτηση του εσωτερικού πολιτικού τοπίου. Ηταν τέτοια η πίεση πάνω στην υπερχρεωμένη χώρα, που έθεσε εν αμφιβόλω την ίδια την του πολιτεύματος, την λαϊκή κυριαρχία· πολύ περισσότερο που διατυπώθηκαν ταυτοχρόνως προτάσεις για δημοψήφισμα, μέσα και έξω από το ΠΑΣΟΚ, ασύμβατες προς τα ειωθότα της Γ’ Ελληνικής Δημοκρατίας.

Επιπλέον, προχθές, ο κ. Παπανδρέου, δια του υπουργού Οικονομικών και με δικά του λόγια, επέσεισε ως μόνο επιχείρημα για την εκμαίευση της συναίνεσης, τον υπαρκτό κίνδυνο της χρεοκοπίας και την έξοδο από την ευρωζώνη, όπως έπραξε πριν απ΄αυτόν η επίτροπος Μαρία Δαμανάκη. Η απειλή αυτή είναι υπαρκτή και απαιτεί εθνικό συναγερμό. Δυστυχώς, όμως, για τη χώρα, το ίδιο υπαρκτή είναι και η σαρωτική απονομιμοποίηση της πολιτικής Παπανδρέου, έτσι όπως καταγράφεται στις έρευνες, αλλά και όπως καταγράφεται τα τελευταία εικοσιτετράωρα στις πλατείες της χώρας: την ώρα που ο πρωθυπουργός, αμήχανος και κουρασμένος, εξήγγειλε στην τηλεόραση την αποτυχία της σύσκεψης των αρχηγών, το παρδαλό πλήθος των Αγανακτισμένων χτυπούσε κατσαρόλες στο Σύνταγμα, έξω από τη Βουλή. Αυτοί οι αδέσποτοι Αγανακτισμένοι, απροσδιόριστοι πολιτικά και απρόοπτης δυναμικής, δρουν πλέον ως απρόβλεπτος επιταχυντής επί μιας πραγματικότητας ήδη χαοτικής και ρευστής.

Το πολιτικό πρόβλημα τροφοδοτείται προφανώς από τα ένστικτα αυτοσυντήρησης των κομμάτων: κανείς δεν θέλει να μοιραστεί την ευθύνη με την κυβέρνηση για τις επιλογές της. Αλλωστε η κυβέρνηση υπερψήφισε το Μνημόνιο, τον περασμένο Μάιο, στηριγμένη στη δική της κοινοβουλευτική πλειοψηφία, και με την επικουρική ψήφο του ΛΑΟΣ και της Ντόρας Μπακογιάννη.

Αλλά το πολιτικό πρόβλημα δεν εξαρτάται πια μόνο από τη στάση των κομμάτων. Ενα χρόνο αργότερα, οι προβλέψεις του Μνημονίου δεν έχουν επιτευχθεί, είτε λόγω κακού υπολογισμού, όπως ομολογεί και η τρόικα, είτε επειδή η κυβέρνηση δεν κατόρθωσε να τηρήσει τους ταχύτατους ρυθμούς μεταρρυθμίσεων. Η οικονομία έχει βυθιστεί στην ύφεση, οι δαπάνες δεν έχουν περιοριστεί αρκετά, τα έσοδα υπολείπονται σημαντικά του στόχου, κι όλα αυτά παρά τις οδυνηρές περικοπές μισθών-συντάξεων, παρά τους βαρείς φόρους. Υφεση, ανεργία και ανασφάλεια παραλύουν τη χώρα, και πάνω σε αυτό το υλικό υπόστρωμα φουντώνουν η ξενοφοβία, η αυτοδικία, η βία: η κρίση είναι κοινωνική. Αυτή η κρίση εκφράζεται, και καταγράφεται πλέον πολλαπλώς, σαν ρήξη του κοινωνικού ιστού, απώλεια εμπιστοσύνης προς το πολιτικό σύστημα και τους θεσμούς, έλλειψη ανοχής.

Κι ακόμη παραπέρα: ζούμε μια ηθική και πνευματική κρίση, κρίση ανθρωπολογικής τάξεως. Τα ερειπιώδη κόμματα με την αμηχανία τους και τη στειρότητά τους εκφράζουν εν πολλοίς μια αναλόγως αμήχανη και στείρα κοινωνία πελατών, γαντζωμένων σε έναν καταρρέοντα κόσμο μικροπρονομίων, θαλασσοδανείων, διορισμών. Εναν κόσμο ετερονομίας και εξαχρείωσης. Το ιταμό ύφος των εταίρων-δανειστών, με το οποίο απευθύνονται στους Ελληνες, βρίσκει έδαφος πάνω στη δική μας ασημαντότητα, στους δικούς μας ασήμαντους ηγέτες, στην εθελόδουλη και οκνηρή μας σκέψη. Είκοσι χρόνια νωρίτερα, ο Παναγιώτης Κονδύλης προφήτευε πικρά την παρούσα κρίση, με οδύνη για την πατρίδα του, για τη γλώσσα και την ποίησή της: «Η νεοελληνική ιστορία, έτσι όπως τη γνωρίσαμε στα τελευταία διακόσια χρόνια, κλείνει τον κύκλο της. Ασφαλώς, τα τραγικά και κωμικά της επεισόδια δεν τέλειωσαν ακόμη, όμως χάνεται η ενότητα της προβληματικής της και ο ειδοποιός της χαρακτήρας.» (Οι αιτίες της παρακμής της σύγχρονης Ελλάδας)

Λαός εκτός ιστορίας; Ναι και όχι. Ναι, στην παρούσα φάση, βρεθήκαμε ουραγοί. Και όχι, όχι εις το διηνεκές, όχι ακόμη και τώρα: Ιn my end is my beginning. Μας το ψιθυρίζει ο Γιάννης Βαρβέρης, μειδιώντας από το επέκεινα καθώς τον αποχαιρετούμε:
«Είμαστε προ της κρίσεως υπερήφανοι
γιατί το θαύμα ήταν πως ζήσαμε
χωρίς το θαύμα.»

(O άνθρωπος μόνος, 2009)

φωτ.: Ελισάβετ Μωράκη
no comments
  • gritz
    REPLY

    Επέσεισε «ως ΜΟΝΟ επιχείρημα για την εκμαίευση της συναίνεσης, τον υπαρκτό κίνδυνο της χρεοκοπίας και την έξοδο από την ευρωζώνη» (τα κεφαλαία δικά μου).
    Ομολογουμένως «πολύ αδύνατο» επιχείρημα, ιδιαίτερα επειδή είναι το μόνο που επεσείσθη!
    Άν η αξιολόγηση των πολιτικών στάσεων εξακολουθεί να είναι μία πολιτική αξιολόγηση, θά ήταν ίσως πιό χρήσιμο, ο κάθε αξιολογών να αποκαλύπτει και τη δική του άποψη για μερικά επίκαιρα διακυβεύματα που αφορούν τη θέση της χώρας στο διεθνές περιβάλλον: Π.χ., προτιμά το ευρώ η την «νέα δραχμή»; Του λέει τίποτε η συμμετοχή ή όχι στην Ευρωζώνη;
    Αλλά και για μερικά θέματα που αφορούν τη σχέση ημών των πολιτών μεταξύ μας: Γιατί άραγε η βασική διαφωνία μεταξύ των 2 μεγάλων κομμάτων έχει επικεντρωθεί στους συντελεστές φορολογίες εισοδήματος; Δηλαδή για την ακρίβεια, στον υψηλό συντελεστή – με βάση τον οποίο φορολογούνται οι «έχοντες και κατέχοντες»;
    Τελικά, όλη αυτή η σκιαμαχία είναι για να μην χάσουν τίποτε από την λεία αυτοί που επί δεκαετίες, με μπλέ ή πράσινους κυβερνώντες (για λίγο και με εμπριμέ), απαλλοτρίωναν τα Δημόσια αγαθά και άφηναν στη θέση τους Δημόσιο χρέος;
    Πάντως, ο Σάμιουελ Τζόνσον το είχε προσέξει ήδη από το 1775:
    Ο «πατριωτισμός» (δηλαδή ο λαικίστικος εθνικισμός) είναι το τελευταίο καταφύγιο των απατεώνων.

  • gritz
    REPLY

    Σύμφωνα με τον νομπελίστα της οικονομικής επιστήμης Στίγκλιτς, το Ελληνικό Δημόσιο δηµιουργούσε πρωτογενή ελλείµµατα (δηλαδή «έμπαινε μέσα» ακόμη και χωρίς να υπολογίζεται η δαπάνη που πήγαινε σε αποπληρωμή προηγούμενων χρεών), ακόµη και στα χρόνια που είχε ρυθµούς ανάπτυξης πάνω από 4%.
    Που πήγαινε άραγε αυτός ο προστιθέμενος πλούτος των εποχών «παχειών αγελάδων»; Τι έγινε τελικά, και το Δημόσιο βγήκε ζημιωμένο από εκείνους τους ψηλούς ρυθμούς ανάπτυξης, που κράτησαν χρόνια και χρόνια;
    Όλοι το ξέρουμε, και δεν χρειάζεται περαιτέρω συζήτηση.
    Άς το δούμε όμως αντίστροφα: Μια επιστροφή από την «ύφεση» στους θετικούς ρυθμούς ανόδου του ΑΕΠ, από μόνη της δεν εγγυάται λύση στο πρόβλημά μας.
    Όσο δεν θέλουμε να παραδεχθούμε, ότι στη χώρα αυτή, ο ιδιωτικός πλούτος είναι τα ίδια τα Δημόσια χρέη, αυτή η πολιτική συζήτηση «της κατσαρόλας» (θυμηθήτε τη Χιλή) θα είναι ένα ευχάριστο χάδι στ’ αυτιά της μειοψηφίας «εκλεκτών» συμπολιτών: Εκείνων που κέρδισαν και κερδίζουν από τη χασούρα του Δημοσίου, δηλαδή, τελικά, από τη χασούρα των λοιπών κοινών θνητών.

  • Fr&Tz
    REPLY

    «Ύφεση, ανεργία και ανασφάλεια παραλύουν τη χώρα»

    Αν είναι έτσι γιατί δε φωνάζουμε στους εργοδότες:
    » ΠΡΟΣΛΑΜΒΑΝΩ ΕΛΛΗΝΕΣ »

    Και η ανάπτυξη θα έρθει, και η ανεργία θα μειωθεί, και αρκετά δις Ευρώ θα μείνουν ως ρευστό στη ΔΙΚΗ μας πονεμένη αγορά, και η ανασφάλεια θα χαθεί αφού αυτό είναι ένα έμμεσο μέτρο πάταξης της μετανάστευσης.
    Δοκίμασε κανείς να το φωνάξει; Όχι! Γιατί;

    » Προσλαμβάνω Έλληνες «,
    λοιπόν και ας ελπίσουμε πως θα φιλοτιμηθούν οι εργοδότες και θα πράξουν αναλόγως!
    Και μη φοβάστε δε θα μας κατηγορήσει κανείς για ξενοφοβία, ρατσισμό ή ό,τι άλλο. Εκτός από τους γνωστούς ευαίσθητους που κάνουν το παν για να έρθουν οι πάντες, από όλες τις άκρες της Γης, στην Αθήνα ..

  • Ανώνυμος
    REPLY

    Άλλη η ιστορία της κοινωνίας και άλλη η ιστορία της ανθρωπότητας. Οι καταγεγραμμένοι ως «ευγενείς», στην ιστορία της κοινωνίας, καταγράφονται (το επιεικέστερο) ως αγενείς χωριάτες στην ιστορία της ανθρωπότητας. Οι μεγάλοι και λαμπροί φιλόσοφοι, εκκλησιαστικοί πατέρες, πολιτικοί, στρατηλάτες και καλλιτέχνες της ιστορίας της κοινωνίας (που δεν έκαναν λόγο εναντίον της εκμετάλλευσης των γυναικών και των δούλων της κοινωνίας τους, αλλά θεωρούσαν μια τέτοια εκμετάλλευση ως κάτι το «φυσικό») καταγράφονται ως απάνθρωποι αγύρτες του ανθρώπινου πνεύματος, σφαγείς και εκμεταλλευτές ανθρώπων, στην ιστορία της ανθρωπότητας.
    Στην ιστορία της κοινωνίας εκτιμάται ως σημαντικός ο ομοφυλόφιλος και μισογύνης Σωκράτης επειδή ήπιε το κώνειο για να μην παρακούσει τους νόμους της κοινωνίας/πολιτείας των αντρών που λάτρευε. Αυτή η πτυχή φωτίζεται από την κοινωνία, γιατί αυτό την «συμφέρει»: να μην παρακούς τους νόμους της όποιοι κι αν είναι αυτοί. Για την ιστορία της ανθρωπότητας οι πολιτείες και οι νόμοι τους είναι καρποί κατάλληλοι για να τρέφονται τα γουρούνια που κυλιούνται ακόμα στη λάσπη, ενώ οι άνθρωποι ευωχούνται μόνο την ελευθερία ακόμα και όταν είναι κλεισμένοι ζωντανοί σε μνήμα, επειδή παράκουσαν τους νόμους της πολιτείας, όπως η Αντιγόνη.
    Όσο υπάρχουν άνθρωποι, υπάρχει και η ιστορία της ανθρωπότητας. Οι άλλοι, οι μη άνθρωποι, από τους οποίους γράφεται η ιστορία της κοινωνίας, είτε υπάρχουν είτε όχι, είναι ένα και το αυτό: αποτελούν μια κτηνωδία, ενώ το μέλλον τους, το περιμένει η λήθη των ανθρώπων.

    Η κοινωνία είναι μια κτηνωδία που καταδικάζει τα άτομά της εις βέβαιον και ασφαλή (στην καλύτερη περίπτωση) θάνατον. Η ανθρωπότητα και η ελευθερία είναι αυτό που «καταδικάζει» τους ανθρώπους της εις ζωήν.

    Ζούμε σε μια κοινωνία που απαγορεύει δια νόμου την ανθρωπιά και εξακολουθούμε να το συζητάμε πίνοντας λικέρ, και παίζοντάς την κρυφά, κάτω από το τραπέζι των «συνομιλιών», όσο οι άνθρωποι αιμορραγούν γύρω μας.

  • no frost
    REPLY

    Συμφωνώ με όλη την καταγραφή. Μόνο θα ήθελα να προσθέσω κάτι που αναλογίστηκα χθές.. Πως σε αυτήν την κρίση η αριστερά αποδείχθηκε κάτω των περιστάσεων..Χαζεύοντας την τυρολέζικη φουστίτσα της Παπαρήγα-ταλιμπάν, σκεφτόμουν πόσο δίκιο είχε ο πατέρας μου που είχε ένα -ανεξήγητο σε μένα ως πρόσφατα- μένος για το ΚΚΕ. Δεν ήταν βέβαια που δεινοπάθησε ο ίδιος μόνο,-ο πατέρας μου θα πέθαινε για την Ελλάδα- ήταν ο διασπαστικός ρόλος του ΚΚΕ, κι ο δογματισμός του κόμματος αυτού μέχρι θανάτου, τα στοιχεία που υπογράμμιζε. Αναλογίστηκα λοιπόν: Μα καλά το ΚΚΕ, αυτην την στιγμή αντιστοιχεί στι μισό ΠΑΣΟΚ, σύμφωνα με τις δημοσκοπήσεις. Τί προτάσεις κάνει εφικτές για την έξοδο απο την κρίση; Πόσο ταρακουνάει το σύστημα; Τί κατάφερε να κάνει τόσα χρόνια στο στοιχειώδες του κομμάτι που είναι ο συνδικαλισμός; Άν πίστευε στον υγιή συνδικαλισμό γιατί ποτέ δεν καταδίκασε τους εξαγορασμένους συνδικαλιστές και τα λαμόγια; Γιατί δεν παραδέχθηκε ποτέ πως υπάρχει ένα μεγάλο κομμάτι της αριστεράς με το οποίο σε περίοδο κρίσης θα έπρεπε να ενωθεί αντί να διασπά μονίμως το ανύπαρκτο σχεδόν «κίνημα»; Γιατί δεν επιτρέπει έλεγχο στα οικονομικά του;Γιατί μένει στο απυρόβλητο η Παπαρήγα που κυβερνά σαν τον Πάπα εφ’ όρου ζωής;

    • Ανώνυμος
      REPLY

      Το εθνικόν κομμουνιστικόν κόμμα και η εθνική πινακοθήκη/λειψανοθήκη της δημοκρατικής Ελλάδος διοικούνται από πάπισσες εφ όρου ζωής. Έτσι είναι γραφτό όπου υπάρχει πολύ δημοκρατία! Κι η Μοιραράκη, βασίλισσα στα χαλιά. Να μας ζήσουν!

Leave a Reply

Your email address will not be published.

Στοιχεία επικοινωνίας
Twitter