Το δαχτυλίδι της ήττας Μούτζες μέσα μούτζες έξω (+ O λιμπερτίνος κ. Πάγκαλος)

Πέραν της δεξιάς και αριστεράς

Το Μνημόνιο Ι, και πολύ περισσότερο το Μνημόνιο ΙΙ, έδειξαν την ελληνική κοινωνία να χωρίζεται αδιόρατα πλην σαφώς σε όσους τα υποστήριξαν και τα υποστηρίζουν και όσους αντιτάσσονται. Ο διαχωρισμός δεν έχει να κάνει μόνο με λογικά επιχειρήματα και τοποθετήσεις, αλλά και με παράδοξες ομαδώσεις του πολιτικού θυμικού, ατταβιστικές αντιδράσεις, ακόμη και με διαφορισμούς γούστου. Κατ΄αρχάς το δίλημμα “μνημόνιο ή θάνατος”, έτσι όπως δραματικά και εκβιαστικά ετέθη, φυσικό ήταν να τρομοκρατήσει το πλήθος των Νεοελλήνων: κανείς δεν ήθελε να πεθάνει. Αλλωστε κανείς δεν διέθετε τις αναγκαίες πληροφορίες και τα διανοητικά εργαλεία για να αναλύσει επαρκώς την κατάσταση. Οι ομιχλώδεις τεχνικοί όροι, οι δαιδαλώδεις απρόσωπες αγορές και η απειλή μη πληρωμής συντάξεων, διαμόρφωσαν την ικανή συνθήκη πρόκλησης πανικού. Εξ ου και πολύς κόσμος συμμορφώθηκε στα οδυνηρά μέτρα του Μνημονίου, αναμένοντας την επιστροφή στις μαγικές αγορές και την έξοδο από το τούνελ της κρίσης. Σε αυτό το σημείο καταλυτικό ρόλο για τη συμμόρφωση έπαιξε και η συλλογική ενοχοποίηση: το “μαζί τα φάγαμε” περιείχε μια μερική αλήθεια μέσα με μια τερατώδη προπαγάνδα. Ελάχιστοι γνώριζαν ότι το τούνελ της κρίσης οδηγεί στη βαθιά ύφεση, στην μακροχρόνια ανεργία και την καταστροφή πολυπληθών κοινωνικών ομάδων. Μόνο όταν ο Τομάζο Παντόα Σκιόπα, ο εκλιπών Ιταλός σύμβουλος του πρωθυπουργού, μίλησε για δεκαπέντε χρόνια οδύνης και μια χαμένη γενιά, αρκετοί αντελήφθησαν τη σφοδρότητα της κρίσης.

Αυτό που μας απασχολεί όμως είναι η διαίρεση του κόσμου και η ανάδυση νέων διακρίσεων σε φιλο- και αντι- μνημονιακούς. Ενα ιδαίτερο γνώρισμα αυτού του διαχωρισμού είναι ότι υπερβαίνει την παραδοσιακή διάκριση Δεξιά-Αριστερά. Το αντιλαϊκό Μνημόνιο και την αφόρητη πίεση στα αδύναμα μικρομεσαία στρώματα εισηγείται η κεντροαριστερά, και αντιτάσσεται η δεξιά παράταξη μαζί με το μεγαλύτερο μέρος της αριστεράς. Ωστόσο με τη σοσιαλδημοκρατική κεντροαριστερά συντάσσεται ανοιχτά υπέρ του Μνημονίου και η άκρα δεξιά και μια ορισμένη φιλελεύθερη δεξιά-κεντροδεξιά. Επαμφοτερίζουσα, μα βαθύτερα υπέρ Μνημονίου, εμφανίζεται μια άλλη μερίδα αριστεράς, η οποία και στο παρελθόν είχε φλερτάρει ανοιχτά με τον πασοκικό εκσυγχρονισμό της ισχυρής Ελλάδας του Χρηματιστηρίου και των διαπλεκομένων.

Οι, ούτως ειπείν, φιλομνημονιακοί εκφράζουν την απέχθειά τους προς τον λαϊκισμό και την πίστη τους στις δυνάμεις του εκσυγχρονισμού και της σώφρονος διαχείρισης. Στην πράξη, συχνά ο αντιλαϊκισμός μετά βίας διαφορίζεται από μια απροκάλυπτη αποστροφή προς τον λαό και τη λαϊκή κυριαρχία, ενώ ο εκσυγχρονισμός νοείται ως λατρεία μιας δημοκρατίας των διευθυντών, εξ ου και οι πυκνές αναφορές σε κυβερνήσεις τεχνοκρατών, σοφών κ.λπ. Πίσω από τη ρητορική των εκσυγχρονιστών περί αριστείας, συναίνεσης, σωφροσύνης κ.ο.κ. λανθάνει η εδραία πεποίθησή τους ότι ο λαός μπορεί να κυβερνηθεί μόνο από Illuminati, προερχόμενους από συγκεκριμένα σχολεία, κομματικά θερμοκήπια ή συγκεκριμένες οικογένειες και παρέες. Σε ορισμένες περιπτώσεις δεν ισχύει ούτε αυτή η ιδιοτέλεια· επικρατεί η καθαρή ιδεολογία, καθαρή μεν αλλά τόσο ξεροκέφαλη που αρνείται να δει την πραγματικότητα, και καταντάει εμμονική ηθικολογία.

Περιγράφουμε ατελώς μια νέα Δεξιά, αυτή που ο Ιταλός στοχαστής Ραφαέλε Σιμόνε ονομάζει Μειλίχιο Τέρας, και την οποία βλέπει να κυριαρχεί στη Δύση. Το μόρφωμα αυτό απορροφά και ομογενοποιεί παραδοσιακούς δεξιούς και αριστερούς σε ένα νέο πολιτικό σύνθεμα, υπεράνω παθών, δυσάρεστων συναισθημάτων, συμπόνιας, ενοχών, διεκδικήσεων. Στα καθ΄ημάς, το φιλομνημονιακό μόρφωμα αποδέχεται περιστολή της λαϊκής κυριαρχίας, εφόσον κρίνεται αναποτελεσματική, περιορισμό της εθνικής κυριαρχίας, εφόσον κρίνεται περιττός μπελάς καθ’ οδόν προς την παγκόσμια διακυβέρνηση, περιστολή του κοινωνικού κράτους εφόσον δεν είναι ανταποδοτικό, συρρίκνωση του κράτους επειδή οι λειτουργοί του αποδείχτηκαν ανάξιοι. Με μια κουβέντα: Αφού αποτύχαμε οι Ελληνες, ας έρθουν οι Γερμανοί να μας βάλουν τάξη.

Η εθελοδουλία είναι περιγραφή και εξήγηση αυτής της διάχυτης στάσης. Η ιδιοτέλεια και ο αριβισμός είναι μια εξήγηση. Η καθίζηση της αριστεράς, πνευματική και ψυχική, είναι μια άλλη εξήγηση. Η ηθική απαξίωση του φιλελευθερισμού μετά τη σύμπλευσή του με τη γυμνή κερδοσκοπία, εξήγηση επίσης. Η νεωτερικότητα ως επισώρευση ερειπίων, κατά Μπένγιαμιν, είναι μια σκοτεινή πλην βαθιά εξήγηση αυτού του μειλίχιου ζόφου.

Στην ελληνική περίπτωση, ρευστή σαν νιτρογλυκερίνη, η αναπάντεχη παρουσία του πλήθους δρα ενάντια στο μειλίχιο τέρας της ομογενοποιημένης σκέψης, συνενώνοντας κατεστραμμένους μικροαστούς, πατριώτες, δεξιούς, εθνικιστές, λαϊκιστές, αριστερούς, αντιεξουσιαστές. Το Μνημόνιο ΙΙ, έκφραση της αυτοκαταστροφικής αμηχανίας των ευρωπαϊκών ελίτ και της παράλυσης των ελληνικών ελίτ, δείχνει το κρατίδιο και πάλι σαν πεδίο ιστορικών ρήξεων.

no comments
  • Όχι άλλα ανόητα διλήμματα
    REPLY

    Νομίζω ότι κάνεις ένα μεγάλο λάθος. Δεν υπάρχουν φιλο-μνημονιακοί. Αν ξέρεις κανέναν να μας τον αναφέρεις, παρακαλώ,
    Ακόμα και η κυβέρνηση – που τύποις είναι φιλο – μνημονιακή εφόσον το υπέγραψε – φρόντισε να μην το εφαρμόσει παρά μόνο να το χρησιμοποιήσει για εισπρακτικούς σκοπούς.
    Τώρα αν την σύμβαση με τους δανειστές την θεωρείς λυδία λίθο για την διάκριση των δύο «στρατοπέδων», πέφτεις κι εσύ θύμα της σύγχυσης ανάμεσα στην δυσαρέσκεια του λαμβάνοντος ένα ακριβό δάνειο και του μη συναινούντος στην λήψη του επειδή είναι ακριβό. Εννοείται ότι στην δεύτερη περίπτωση υπάρχει άλλη εναλλακτική πηγή δανεισμού με φτηνότερο επιτόκιο και μακρύτερη περίοδο αποπληρωμής. Εάν εδώ υπήρχε, να κατακεραυνώσουμε μαζί με τον Συριζα και τον Σαμαρά τις «φιλο-μνημονιακές» δυνάμεις. Εάν δεν υπήρχε όμως, ας απεμπλακούμε επιτέλους από τον λαϊκισμό και ας συμφωνήσουμε πως θα βγούμε κάποια στιγμή από το ακριβό δάνειο.
    Γιατί τα στρατόπεδα είναι πράγματι δυο, αλλά όχι αυτά που παρασυρμένος από το απολιτικό ρεύμα, εσύ περιγράφεις: είναι αυτοί που θέλουν αλλαγές κι αυτοί που κρυμμένοι πίσω από τον απολιτικό -ξαναεπισημαίνω- αντιμνημονιασμό θέλουν να μείνουν όλα ως έχουν. Οι τελευταίοι είναι οι βολεμένοι του παλιού συστήματος, κρατικοδίαιτοι και μη εργαζόμενοι, δημοσίου και ιδιωτικού τομέα, μικρά και μεγάλα λαμόγια κάθε είδους που περπατούν στις διαδηλώσεις δίπλα στον άνεργο και χαμηλόμισθο, νοθεύοντας τον αγώνα του υπό την σκέπη των επίσης κρατικοδίαιτων συνδικαλιστών του αντιμνημονιακού χυλού.
    Σταματώ εδώ, Δεν περίμενα τέτοια αφέλεια από έναν έμπειρο αρχισυντάκτη πολιτικής εφημερίδας.

    υγ Η συζήτηση με τον Βαρουφάκη δεν έγινε τελικά; Γιατί βλέπω αριστερά την παλιά ανακοίνωση να παραμένει… Εάν έγινε τι είπατε;

    • Ανώνυμος
      REPLY

      Είναι δυνατόν να πηγαίνουμε σε «διαπραγματεύσεις» αναμασώντας διαρκώς πως εμείς είμαστε οι «αναξιόπιστοι» που προσπαθούν να ανακτήσουν την αξιοπιστία τους απέναντι στις αγορές, ενώ όλοι μας παραδεχόμαστε πως οι αγορές είναι βάρβαρες, κερδοσκοπικές και παντελώς αναξιόπιστες;

      Αν μια παλιόγρια που ηγείται ενός κράτους γουρουνιών (που πίνουν μπύρα και τρώνε λουκάνικα εκεί που κατουράνε και που πριν 60 χρόνια αιματοκύλησαν την Ευρώπη, βασάνισαν και έκαψαν ζωντανούς εκατομμύρια συνανθρώπων μας πιστεύοντας πως είναι ανώτερη φυλή) μας προστάζει για τους μικροπολιτικούς σκοπούς της να «μπούμε στον σωστό τον δρόμο» κι εμείς μπαίνουμε σε κατάσταση εμφυλίου, τότε α) είμαστε άξιοι της δουλικής μοίρας μας, β) ο πόλεμος (εμφύλιος ή μη) είναι αναπόφευκτος και γ) ο ναζισμός αργά η γρήγορα θα καταστραφεί ξανά.

      Ο ελληνισμός, δεν πρόκειται να πάθει τίποτα. Υπάρχει χιλιάδες χρόνια.
      Ο ναζισμός, αντιθέτως, δεν είναι παρά μια πορδή.
      Εμείς καλούμε τον Ελληνικό λαό σε πόλεμο ανάκτησης της εθνικής μας αξιοπρέπειας, ανεξαρτησίας και ελευθερίας.

    • anonymos
      REPLY

      δεν είναι ακριβώς έτσι τα πράγματα.Εξ αιτίας της κρίσης έχει σηκωθεί ενα πέπλο σιωπής ως προς το τι ακριβώς συμβαίνει στα άδυτα του κράτους με την ανοχή της «μαχητικής» δημοσιογραφίας που δεν χάνει ευκαιρία να …σταθεί στο πλευρό των όποιων αδικημένων που απαιτούν και απαιτούν και ξανά απαιτούν!Ακούσαμε για παροχές,επιδόματα,συντάξεις σε νεκρούς ή σε ανθρώπους που δεν τις δικαιούνται,απουσία επιμελώς κάθε ελέγχου στο όργιο σπατάλης του δημοσίου χρήματος!Στο κόλπο αυτό είναι όλοι,η αριστερά,η δεξιά,οι συνδικαλιστές,πολλοί επιχειρηματίες κ αλ.
      Τι είναι το μνημόνιο παρά μια ευκαιρία να σπάσουν οι θύλακες της ανομίας και της συνδιαλλαγής?Και πως να μην είμαστε υπερ της επακριβούς εφαρμογής του?Θα πληρώσουμε βέβαια όλοι κάτι,άλλος με την απώλεια μιας θέσης εργασίας,άλλος με λιγα χρήματα σε μορφή φόρων.Αλλά όλοι κάτι έχουμε πάρει που δεν θα δικαιούμασταν κανονικά.Αλλος μια δουλειά,άλλος μια σύνταξη καλή και σε μικρή ηλικία,άλλος την απόκτηση σπιτιου και εξοχικού με χαμηλή φορολογία,άσε όλα τα εισαγόμενα που με το ευρώ έγιναν προσιτά και μας έκαναν ….παριζιάνους!
      Θα τέλειωνε κάποτε και θα ερχόταν ο λογαριασμός!Να όμως που βλεπουμε τα ποντίκια να εγκαταλείπουν το πλοίο φωνάζοντας «δεν χρωστάω ,δεν πληρώνω ,δεν πουλάω!
      Λιγη αξιοπρέπεια συνέλληνες,ας ανασκουμπωθούμε να πληρώσουμε τους λογαριασμούς μας,περί αυτού πρόκειται.Με αλληλεγγύη σε όσους πλήττονται περισσότερο ή φταίνε λιγώτερο να περάσουμε την μπόρα.Τι εθελοδουλίες μου λέτε και άλλα τετοια,ας παραδεχτούμε μια φορά την ευθύνη μας ,κι αν μας κορόιδεψαν και σταθήκαμε αφελείς πάλι εμείς φταιμε γιατι δεν ασκήσαμε το δημοκρατικό μας δικάιωμα.
      Τοσο απλά

  • Ανώνυμος
    REPLY

    Αυτό που παρατηρώ από τις ποικίλες συζητήσεις που παρακολουθώ ή και στις οποίες μετέχω και που λαμβάνουν χώρα ανάμεσα σε συναδέλφους, παρέες, συγγενείς κ.λπ. είναι πως η άποψη που έχει ο καθένας για την κρίση, είναι κατά κανόνα ευθέως ανάλογη του βάθους του πορτοφολιού του, παρά του βάθους της νοημοσύνης του (εξάλλου, ακόμα και εν καιρώ κρίσης, πιο εύκολα βρίσκεις βαθύ πορτοφόλι, παρά βαθύ νου). Υπάρχουν βέβαια και τραγικές εξαιρέσεις, όπως η γριά μάνα μου που ενώ ζει σε ένα γκαράζ τρώγοντας κυρίως τραχανά και ξερό ψωμί, προσεύχεται να μην πέσει ο Γιώργος και ξαναβγεί η δεξιά. Ωστόσο, για το γεγονός πως η μάνα μου δεν ξεχνά τι σημαίνει δεξιά, δεν φταίει η μάνα μου ή το ΠαΣοΚ, αλλά η δεξιά. Ενδεχομένως βέβαια να φταίει και η αριστερά, μια και ο ψυχίατρος που δίνει της μάνας μου τα κοκτέιλ με τα ζιπρεξά, τα λεξοτανίλ, τα στιλνόξ και άλλα που δεν θυμάμαι, είναι του ΖΥΡΙΖΑ).
    Εγώ, από την άλλη, σκέφτομαι να αρχίσω τα ναρκωτικά (τα φτηνά) μπας και βάλω το μυαλό μου σε κάποια τάξη. Τη μια θέλω να βάλω το χακί και να πάω στο αλβανικό μέτωπο να πολεμήσω τους γερμανούς. Την άλλη είμαι υπέρ και του Αλαφούζου και του Κουρή ταυτοχρόνως. Ενώ ψήφισα Βενιζέλο (χωρίς να είμαι ΠαΣοΚ), συμπαθώ τελικά το αφεντικό του. Ενώ είμαι αντικομουνιστής (αν και γόνος μαρξιστικής οικογένειας) θα το ευχαριστιόμουν αν μας αναλάμβανε ο Στάλιν. Ενώ είμαι αντιεξουσιατής συμπαθώ τον Άδωνι. Ενώ είμαι αντιδεξιός, σμπάσχω με τον Τρελλαντώνη και αντιπαθώ τον Καρατζαφέρη, τον οποίο σε άλλες φάσεις συμπαθώ. Μέχρι και ο Μητσοτάκης μου φαίνεται γλυκούλης κάποιες φορές, και όλα αυτά, ξαναλέω, δίχως να παίρνω ναρκωτικά. Από τη μια λυπάμαι για τους συνανθρώπους μου (και μαζί μ’ αυτούς και για μένα) για τα όσα τραβούν, από την άλλη το ευχαριστιέμαι που όλη αυτή η υποκουλτούρα έπαψε πλέον να ναρκισσεύεται και έχει αρχίσει να μουντζώνεται.
    Φαίνεται πως το κρατίδιο που έγινε και πάλι πεδίο ιστορικών ρήξεων, είναι ευθέως ανάλογο του κρανίου μου που έγινε και πάλι πεδίο των δι-υποκειμενικών μου ρήξεων μια και διακλαδίζομαι διαρκώς σε πάσης φύσεως υποκειμενικές θεωρήσεις τόσο του εαυτού μου, όσο και του κόσμου (λες και είμαι ο συγγραφέας που ταυτίζεται με τους εκ διαφόρων διαμέτρων αντίθετους ρόλους ενός θεατρικού έργου που γράφει αιωνίως, δίχως να το τελειώνει ποτέ).
    Το πώς τα καταφέρνουν πάντως κάποιοι και αισθάνονται διαρκώς ο ίδιος άνθρωπος, αποτελεί μυστήριο για όλα μου τα υποκείμενα.

      • Ανώνυμος
        REPLY

        Κωμωδίας συνέχεια…

        Άλλοι οι αγανακτισμένοι του να «φύγουν όλα τα γκρουπόσκυλα της πολιτικής» και άλλοι οι αγανακτισμένοι του «να πέσει αυτή η κυβέρνηση».

        Αν είναι να φύγουν όλοι (και οι «εξωκοινοβουλευτικοί» αν ήταν δυνατόν), τότε να φύγουν όλοι με τις ευχές όλων μας. Να διαλύσουν τα μαγαζάκια της μιζέριας και της απόγνωσης. Αρκετά με τις συντηρητικές κυράτσες της επανάστασης. Αν είναι να φύγει το ένα μαγαζί για να αναλάβει το άλλο, υποβοηθούμενο από αγανακτισμένους επαναστάτες, τότε…. χέζω την επανάστασή τους και ψηφίζω και με τα τέσσερα ΠαΣοΚ, το οποίο είμαι βέβαιος πως μπορώ να αποδείξω πως σιχαίνομαι, περισσότερο από τον όποιο επαναστάτη της φακής!!!

        Στο δημοψήφισμα που έκανε η Χούντα το δίλλημα ήταν: Ναι στο Δημοκρατικό Σύνταγμα (του Παπαδόπουλου) ή Όχι (που σήμαινε «ναι» στο Βασιλιά)!
        Οι αντιστασιακοί, μαρξιστές, δημοκράτες κ.λπ. που ψήφισαν «Όχι» στον Παπαδόπουλο, σημαίνει πως ήθελαν τον Βασιλιά;

        Στις μέρες μας, αν είσαι αντιμνημονιακός και αντί-ΠαΣοΚ, ενδέχεται να οφείλεις να ψηφίσεις ΠαΣοΚ, γιατί αν βγει ο …άλλος, είναι πιο μνημονιακός και πιο ΠαΣοΚ, απ’ όσο το ΠαΣοΚ.
        Άρα, ψηφίζεις το λιγότερο ΠαΣοΚ, ψηφίζεις δηλαδή ΠαΣοΚ.

        Μαζί σου Γιώργο, για μια Ελλάδα σκόρδο…

      • Ανώνυμος
        REPLY

        Ψηφίζω βέβαια και Σαμαρά, αν γνωρίζω ότι θα μου φάει λιγότερα απ’ όσα μου τρώει ο Βενιζέλος. Αλλά θέλω πραγματικούς αριθμούς (επιστημονικά πράγματα) για να αποφασίσω και ψηφίζω με την προϋπόθεση πως αν αυτός που μου τάζει πως θα μου φάει λιγότερα, μου φάει τελικά τα ίδια ή περισσότερα, θα πρέπει να συμφωνήσει από τώρα μαζί μου στο τι θα του φάω εγώ τότε που θα τα έχει κάνει σαν τα μούτρα του… Γιατί αν είναι τότε να ξαναψηφίσω τον Βενιζέλο, για να τιμωρήσω τον Σαμαρά, δεν χρειάζεται, τον τιμωρώ από τώρα.

        Ανθρώπινα, πολιτικά κριτήρια…

  • Ανώνυμος
    REPLY

    Περί της χθεσινοβραδινής διένεξης στη βουλή μεταξύ ΝΔ και ΠαΣοΚ, για το αν η δημοκρατία εδραιώθηκε στην Ελλάδα το ’74 ή το ’81, να θυμίσουμε πως ο «εθνάρχης» Καραμανλής δεν είχε το σθένος να αναγνωρίσει την Εθνική Αντίσταση όσο ήταν πρωθυπουργός «όλων των Ελλήνων». Αποτέλεσμα: Η αξιοπρέπεια ενός σημαντικού τμήματος του ελληνικού λαού, αναγνωρίστηκε επισήμως μετά το ’81. Άνθρωποι που είχαν τα φόντα να σπουδάσουν, να προσφέρουν, να δημιουργήσουν και όχι μόνο δεν είχαν τη δυνατότητα να σπουδάσουν αλλά δεν μπορούσαν να βρουν ούτε δουλειά αχθοφόρου λόγω του ότι αντιστάθηκαν στους -χθεσινούς και σημερινούς- κατακτητές (οι περισσότεροι δίχως σύνταξη καν) περπάτησαν τελικά με το κεφάλι ψηλά στην Ελλάδα, μετά το ’81.

    Το παραπάνω γεγονός, καταλόγιζε ως τραγικό λάθος του «εθνάρχη» ο πραγματικός φίλος του Μάνος Χατζιδάκις, αν όχι στις δημόσιες τοποθετήσεις του, τουλάχιστον μεταξύ τυριού και αχλαδιού, στους πιο κοντινούς του φίλους, στου «Ηλία», στο Παγκράτι… Αυτό δε το λάθος, κατά τον Χατζιδάκι πάντα, επέτρεψε στον Ανδρέα Παπανδρέου να αναγνωρίσει εκείνος την Εθνική Αντίσταση και να προσελκύσει έτσι ένα σημαντικό κομμάτι ψηφοφόρων το οποίο έδινε έκτοτε την εξουσία στο ΠαΣοΚ.

    Ανεξαρτήτως όμως του ποιος και πότε εδραίωσε πρώτος στην Ελλάδα τη «δημοκρατία για όλους», το πιθανότερο είναι πως ο Χατζιδάκις μάλλον θα συμφωνούσε πως τη «δημοκρατία για όλους» στην Ελλάδα του σήμερα, την καταλύουν όλα μαζί τα αποκόμματα!

  • Ανώνυμος
    REPLY

    Κατόπιν εορτής βασανιζόμαστε να λύσουμε τον παρακάτω λογικό γρίφο:

    Ο ΓΠ έχει την πρωθυπουργία.
    Ο ΑΣ την διεκδικεί (ως οφείλει θεσμικά).
    Ο ΓΠ προσφέρεται να χάσει την πρωθυπουργία και να συναποφασίσουν με τον ΑΣ σε πρόσωπο κοινής αποδοχής (γεγονός που αν πραγματοποιηθεί, θα φέρει τον ΑΣ ένα βήμα κοντύτερα στην πρωθυπουργία, αφού προϋπόθεση για να την αποκτήσει είναι να την έχει χάσει προηγουμένως ο ΓΠ).
    Ο ΑΣ θέτει ως όρο την πλήρη υποταγή του ΓΠ στην πολιτική του και βάζει χρονικό όριο.
    Ο ΓΠ αρνείται, το οποίο δεν αποτελεί παράδοξο σε μια διαπραγμάτευση. Αντιθέτως παράδοξη είναι η πρόταση του ΑΣ που μοιάζει μάλλον να θέτει αυτόν τον όρο προκειμένου να εξασφαλιστεί η ασυμφωνία του με τον ΓΠ.
    Μετά την «αποτυχία» ο παραμένων στη δεύτερη θέση ΑΣ, οικτίρει τον ΓΠ που παραμένοντας στην πρώτη θέση, έχασε την ευκαιρία να την χάσει!!!

    Ο λογικός γρίφος που μας απασχολεί αφορά όπως καταλαβαίνετε τη συλλογική (και μη) νοημοσύνη η οποία εξ αυτών των γεγονότων, εξάγει τα γνωστά… ευφυή συμπεράσματά της…

    Και μη χειρότερα.

    • Ανώνυμος
      REPLY

      Διαφαίνεται αλλαγή φάσης στο κυβερνητικό πεδίο (η οποία αντικατοπτρίζεται και εκτός Ελλάδας). Ο χρόνος ήταν και είναι όντως συμπυκνωμένος. Όσοι έχουν μελετήσει αλλά και βιώσει βαθύτερα την συμπύκνωση βρίσκονται εκ των πραγμάτων σε πλεονεκτικότερη θέση. Παρά την δημοσκοπική ανάσα του, ο ΑΣ φαντάζει ακόμα αλλού νυχτωμένος.

      Του ευχόμαστε ταχεία ανάρρωση και για το δικό του το καλό.

    • no frost
      REPLY

      Mα στα σοβαρά κάνεις αριθμητικούς συλλογισμούς με συνεπαγωγές που αφορούν σε μια στημένη φιοριτούρα που θα ζήλευε η χειρότερη φαρσοκωμωδία επαρχιακού θιάσου; Ποιός σοβαρός πρωθυπουργός θα προσπαθούσε εν μέσω σοβούσης πολιτικής κι οικονομικής κρίσης να λύσει το ζήτημα της διακυβέρνησης και συνεργασίας κυβέρνησης με αντιπολίτευση μέσω..τηλεφώνου; Είναι σαν να λέμε: Ντρίιιιιιιιιν..Αχ μωρέ Αντώνη μου ξέχασα να σου πώ να πάρεις και φασολάκια τώρα που είσαι στον Βασιλόπουλο, μην τα ξεχάσεις..Α! και να σου πω, μωρέ..φτιάχνουμε απροπό και μια κυβέρνηση συνεργασίας; Αντε θα σε ξαναπάρω για τους όρους. Αλλά κοίτα: Πρώτα θα γίνω εγώ η ..Αφέντρα του σπιτιού ε;Δεν θα ξαναγαμήσεις έτσι; ‘Αντε χαρά μου.τώρα .τα φασολάκια..

  • Ανώνυμος
    REPLY

    Οι άνθρωποι ξέρουν να κάνουν το σκατό τους παξιμάδι. Αυτό το ξέρουν πρωτίστως οι πλούσιοι, οι οποίοι αν δεν έτρωγαν τα παξιμάδια τους, δεν θα γίνονταν πλούσιοι. Ο πλούτος, εξάλλου, για τη μεταφυσική δεινότητα των πλουσίων, αποτελεί κίνητρο ζωής.
    Και οι πτωχοί όμως, ακόμη και αυτοί που θέλουν να παραμείνουν φτωχοί ενόσω οι πλούσιοι τους θέλουν πτωχότερους, μπορούν να υποβληθούν στην οποιαδήποτε θυσία όταν αισθάνονται μέτοχοι μιας συλλογικής, πραγματικής προσπάθειας.
    Ο αλτρουισμός, από την άλλη, δεν είναι δυνατόν να διώκεται από το νόμο και να απαγορεύεται από την κοινωνία. Ο αλτρουισμός, η νοημοσύνη, η συναισθηματική νοημοσύνη, αποτελούν ανθρώπινα κριτήρια που έχουν εξοβελιστεί από τον δημόσιο και κοινωνικό βίο.
    Αν δεν μπορούν να επιβάλλουν τον αλτρουισμό στις τράπεζες οι νόμοι, πώς νομίζουν ότι θα επιβάλλουν στον άνθρωπο τις απάνθρωπες αξιώσεις των τραπεζών; Πώς δηλαδή οι ίδιοι οι νόμοι, θέλουν να έχουν απήχηση; Μόνο δια της φοβέρας και της κινδυνολογίας; Μα είναι πλέον έτσι ο κόσμος, που όλο και περισσότερο κομμάτι του δεν φοβάται, για τον απλούστατο λόγο πως πολλά από αυτά που φοβόταν, τα έχει ήδη πάθει και έχει διαπιστώσει ότι επιβιώνει μια χαρά.
    Οι νόμοι οφείλουν να ξαναποκτήσουν τον σεβασμό των ανθρώπων.

    Μας συγχωρείτε, ελπίζουμε, για την κατάχρηση του χώρου σας και σας ευχαριστούμε.

Leave a Reply

Your email address will not be published.