Πέραν της δεξιάς και αριστεράς Στοίχημα ζωής

Μούτζες μέσα μούτζες έξω (+ O λιμπερτίνος κ. Πάγκαλος)


Προ ημερών, γράψαμε ένα σχόλιο στην Καθημερινή, συγκρίνοντας την απρεπή συμπεριφορά του αγανακτισμένου πλήθους με την απρεπή συμπεριφορά των πολιτικών ανδρών, εντός και εκτός Βουλής. Το σχόλιο προκάλεσε την οργισμένη αντίδραση του εκ των Αντιπροέδρων της κυβερνήσεως Θόδωρου Πάγκαλου, ο οποίος με επιστολή του καταλόγισε στον συντάκτη γλωσσική και δημοσιογραφική ανεπάρκεια, ολολοκληρωτικό φρόνημα και παραταξιακή ιδιοτέλεια.
Τα παραθέτουμε όλα.

Μούτζες μέσα, μούτζες έξω

(Καθημερινή 21.06.2011)

Η κρίση αναδεύει τη συλλογική ψυχή και φέρνει στην επιφάνεια πάθη και συμπεριφορές αφτιασίδωτα. Αλλοτε με λυτρωτική ειλικρίνεια, με παρρησία, κι άλλοτε με εκπλήσσουσα ωμότητα, και χυδαιότητα ακόμη. Εχουν γραφτεί πολλά, λόγου χάριν, για τις απρεπείς εκφράσεις και τους προπηλακισμούς κατά των πολιτικών, εκ μέρους του πλήθους των αγανακτισμένων. Πράγματι, το πλήθος σε ορισμένες περιπτώσεις συμπεριφέρεται σαν όχλος, με εξάρσεις βίας, που φτάνουν σε χειροδικίες και ξυλοδαρμούς, εκδηλώσεις που καταδικάζονται καθολικά. Αλλά η κύρια δράση του αγανακτισμένου πλήθους εξαντλείται στον λεκτικό και χειρονομιακό εξτρεμισμό: η μούτζα λ.χ. προς τους πολιτικούς άνδρες ερμηνεύεται και επικρίνεται ποικιλοτρόπως. Μήπως όμως ακριβώς οι πολιτικοί δίνουν πρώτοι το έμπρακτο παράδειγμα του λεκτικού εξτρεμισμού, και μάλιστα μέσα στον φασκελωνόμενο ναό του κοινοβουλευτισμού;

Προχθές, ας πούμε, οι κατηγορούμενοι επί λαϊκισμώ αγανακτισμένοι πήραν συμπυκνωμένα μαθήματα καθύβρισης από την πολιτική ηγεσία. Το Κοινοβούλιο αντηχούσε από βαρύτατους χαρακτηρισμούς, που εκτόξευαν οι Νέστορες της πολιτικής. Ο αρχηγός του ΛΑΟΣ Γ. Καρατζαφέρης, γνωστός για τις ατάκες του επιπέδου Δελφινάριου, προχώρησε πολύ παραπέρα από το προσφιλές του καλαμπούρι: απεκάλεσε τον αρχηγό της αξιωματικής αντιπολίτευσης, Αντώνη Σαμαρά, προδότη. «Απαξ προδότης, πάντα προδότης», είπε και κατόπιν, για να ελαφρώσει το κλίμα μάλλον, συμπλήρωσε το «Τρελαντώνης»… Αναρωτιόμαστε: Αν δεν εκαλύπτετο απο βουλευτική ασυλία, ο αυτοδημιούργητος γιος του σανοπώλη θα αποτολμούσε τέτοιους χαρακτηρισμούς για πρόσωπο κεντρικό στους πολιτικούς θεσμούς;

Οι προπηλακισμοί πολιτικών των τελευταίων ημερών οδήγησαν τον συνήθη λιμπερτίνο Θόδωρο Πάγκαλο, αντιπρόεδρο της κυβέρνησης, να χαρακτηρίσει ένα κοινοβουλευτικό κόμμα, τον ΣΥΡΙΖΑ, «κόμμα τραμπούκων». Ακολούθησε με τα ίδια λόγια, ο προσφάτως αποδοκιμασθείς υπουργός Νίκος Σηφουνάκης. Προδότες, τρελοί, τραμπούκοι ― τι άλλο μένει; Κακοποιοί, εγκληματίες και τραμπούκοι: όσοι επέκριναν διαδικτυακώς τον Παντελή Οικονόμου, νεοδιορισμένο αν. υπουργό Οικονομικών, επειδή ξήλωσε εσπευσμένως από την ιστοσελίδα του αντιμνημονιακό άρθρο που είχε δημοσιεύσει προ καιρού. Ο έμπειρος στην πολιτική αλλά νεοφώτιστος στην κουλτούρα του Διαδικτύου, κ. Οικονόμου, κατέφυγε στη δαιμονολογία, στις ύβρεις και στην ηλεκτρονική εγκληματολογία(!), αντί να εξηγήσει με πολιτικούς όρους τις αναλύσεις και τις θέσεις του.

Το πλήθος των αγανακτισμένων μουτζώνει, χλευάζει, βρίζει, ασχημονεί. Και δεν έχει θέσεις. Ετσι είναι. Ας δούμε την άλλη πλευρά, την υβριζόμενη: Πόσο πιο ορθολογικά και κόσμια, με πολιτικά και δημοκρατικά επιχειρήματα συμπεριφέρονται οι αποδοκιμαζόμενοι πολιτικοί; Πολύ χειρότερα, δεδομένων των απαιτήσεων και των προσδοκιών της θεσμικής τους θέσης: αντί να προσφέρουν υπόδειγμα πολιτικής κουλτούρας, προσφέρουν σόου χυδαίας προσωπόληπτης ατάκας και ηθικής απαξίωσης.

Επιστολή Θ. Πάγκαλου

(Καθημερινή 23.06.2011)

Λιμπερτινισμός

Kύριε διευθυντά

Oπως ίσως θυμάστε, σας έχω πει ότι διαβάζω καθημερινώς και επιμελώς την εφημερίδα σας. Δυστυχώς, εκεί που κατάντησε ο Tύπος στη χώρα μας, είναι από τις ελάχιστες εφημερίδες που αξίζουν αυτή την ονομασία. Aυτό, όμως, σας δημιουργεί και ορισμένες υποχρεώσεις, ιδιαίτερα σε στήλες όπως τα «Kαθημερινά», που εκφράζουν το έντυπο στο σύνολό του.

Διαβάζω λοιπόν, σήμερα, στο σχόλιο του κ. N. Ξυδάκη «Mούτζες μέσα, μούτζες έξω», κριτική που με αφορά, η οποία με χαρακτηρίζει «συνήθη λιμπερτίνο». Aναζήτησα τη λέξη «λιμπερτίνος» στο ελληνικό λεξικό του Γ. Mπαμπινιώτη και δεν τη βρήκα. Στο γαλλοελληνικό και ελληνογαλλικό λεξικό των εκδόσεων Πελεκάνος η λέξη «libertin» σημαίνει «ελευθεριάζων, άπιστος, έκλυτος». Σε υπέροχο κείμενο του K. Γεωργουσόπουλου στα «Nέα» (14-7-2007) που έχει τίτλο «Tο σεξ ως μελέτη θανάτου», οι ελευθερόφρονες (λιμπερτίνοι) περιγράφονται ως «άθεοι, κολασμένοι, κυνικοί, ερωτικά ανικανοποίητοι» (το κείμενο επισυνάπτεται). Θα μπορούσε να με πληροφορήσει ο κ. Ξυδάκης τι ακριβώς γνωρίζει για τη σεξουαλική μου ζωή, που του δίνει το δικαίωμα να χρησιμοποιεί τον όρο αυτόν εναντίον μου και αν άλλο νόμιζε ότι έλεγε, λόγω επιπολαιότητας και έλλειψης παιδείας, γιατί ταλαιπωρεί την εφημερίδα και τους αναγνώστες του με την προφανή αγραμματοσύνη του;

Tο υπόλοιπο κείμενο δεν θα το σχολιάσω, γιατί δεν έχει τίποτα το πρωτότυπο. Eίναι απλώς η συνηθισμένη αντιστροφή αιτίου και αιτιατού, την οποία χρησιμοποιούν οι απανταχού ολοκληρωτικοί κονδυλοφόροι για να δικαιολογήσουν τις παράνομες και ανήθικες πρακτικές της παράταξης που υποστηρίζουν.

Θεόδωρος Πάγκαλος
Aντιπρόεδρος της Kυβερνήσεως

Απάντηση

O αντιπρόεδρος της Κυβερνήσεως φαίνεται να αγνοεί ή να προσπερνά την πρωταρχική, ιστορικώς προσδιορισμένη και εξόχως πολιτική, σημασία του «λιμπερτίνου»: είναι ο ελευθερόφρων, ο φορέας των απελευθερωτικών ιδεών πριν και κατά τη διάρκεια του Διαφωτισμού· και ο ανυπότακτος, o άτακτος, ο αυτότροπος (Γαλλοελληνικόν Λεξικόν Ηπίτη, 1908-10). Εικάζω ότι η πραγματολογική και πολιτική ανάλυση του κ. Αντιπροέδρου δεν ήταν εξαντλητική. Ισως διότι το αναλυτικό απόθεμα εξαντλήθηκε σε βαρείς προσωπικούς χαρακτηρισμούς, εντοπισμό φρονημάτων και υποδείξεις προς την εφημερίδα.
Ν. Γ. Ξυδακης

18 Σχόλια
  • Το Φαούδι
    REPLY

    Το καθένας με τον πόνο του, που λέει και ο απλός (ευτυχώς) λαός, εδώ ταιριάζει….
    Από όλα όσα έλεγε το άρθρο σας, εκεί κόλλησε ο κύριος Αντιπρόεδρος;;;;
    Δεν είμαι υπέρ της μούτζας αλλά τώρα καταλαβαίνω την χρησιμότητα και την αποτελεσματικότητα της. Τουλάχιστον αυτή δεν παρερμηνεύεται, είναι απόλυτα και επιβλητικά σαφής!

    Καλή σας μέρα.

  • γιάννης φλυτζάνης
    REPLY

    Κύριε Ξυδάκη η απάντηση του αντιπροέδρου υπογραμμίζει και ενισχύει την ενάργεια και την ευθυβολία του άρθρου σας. Τα πυρά του είναι όχι μόνο άσφαιρα αλλά και αυτεπίστροφα βλήματα. Το πολιτικό ήθος δυστυχώς είναι πλέον ζητούμενο, ενώ η αποφορά ενός ιδιότυπου νέου ολοκληρωτισμού κάθε μέρα και εντείνεται. Το πολιτικό περιβάλλον είναι τόσο αποπνικτικό ώστε οι εκτροπές να αποτελούν κανόνα. Κάποιοι επαγγελματίες του βουλευτηρίου επιδιώκουν μια μόνιμη κατάσταση εκτάκτου ανάγκης και οραματίζονται τους εαυτούς τους σε ρόλο απόλυτων κυριάρχων, που δεν αναγνωρίζουν το παραμικρό όριο. Το ευκταίο: να τους περιορίσουμε υπενθυμίζοντας τους πως κανόνες υπάρχουν.

  • Ανώνυμος
    REPLY

    Κύριε Ξυδάκη

    Σας παρακαλούμε κι εμείς να είστε πιο προσεκτικός και να χρησιμοποιείτε νόμιμες και γνωστές λέξεις που δεν τις αμφισβητεί το δημοκρατικό μας σύστημα. Το «λιμπερτίνος», φυσικό ήταν να προκαλέσει αναστάτωση, όπως και κάθε άγνωστη/ύποπτη λέξη. Για παράδειγμα, η αντίστοιχη ελληνική λέξη της ξενικής λέξης «αλτρουιστής», είναι το «εμπαθής» που έχει εκφυλιστεί σε βρισιά. Αν πείτε κάποιον κοινοβουλευτικό, «αλτρουιστή», ενδέχεται να σας μηνύσει και με το δίκιο του ο άνθρωπος…

    Μπορείτε να λέτε άφοβα τον Κ. Πάγκαλο «αντιπρόσωπο» σύμφωνα με το (νόμιμο και εγκεκριμένο από το ΕΣΡ) λεξικό «Κούλα» των εκδόσεων «Πάνια». «Αντιπροσωπευτική» δημοκρατία δεν έχουμε εξάλλου; Τώρα μάλιστα που μοιράζεται τα αντιπροεδρικά βάρη με τον κ. Βενιζέλο, μπορείτε να τον λέτε και «μετά-αντιπρόσωπο». Είμαστε σίγουροι πως θα το εκτιμήσει και θα το ευχαριστηθεί.

    Προς κ. Πάγκαλο:

    Κι εμείς κ. Πάγκαλε, αντιδεξιοί που διαβάζουμε «Καθημερινή» είμαστε και μπορούμε να σας βεβαιώσουμε, δίχως να αμφισβητούμε τις αντιδεξιές προθέσεις σας, πως για τον κ. Σαμαρά έχουμε την εντύπωση πως δουλεύετε περισσότερο εσείς (αν κρίνουμε από το βασικό άλλοθι συσπείρωσης που παρέχετε στη δεξιά και πως λειτουργείτε και ως ψηφοδιώκτης του ΠαΣοΚ), παρά ο κύριος Ξυδάκης. Η ενδεχόμενη «φιλοδεξιότητα» του κύριου Ξυδάκη, είναι σίγουρα μικρότερου βεληνεκούς ακόμα και της «φιλοδεξιότητας» της κυρίας Παπαρήγα…

    Συγχωρείστε μας τον όρο «φιλοδεξιότητα». Είναι έγκυρος. Σήμερα μας ήρθε από το Υπουργείο Παιδείας ένα mail στο σχολείο, το οποίο μιλούσε για «νησιωτικότητα» και «ορεινότητα» των μαθητών… Χωρίς πλάκα…

    • Ανώνυμος
      REPLY

      Η δύναμη που έχει η γλώσσα όλα να τα εξομοιώνει, που πιο χτυπητά συναντά κανείς στο λεξικό, και που καθιστά δυνατή την προσωποποίηση του χρόνου – πράγμα όχι λιγότερο αξιοπερίεργο απ’ ό,τι μια θεότητα των λογικών σταθερών.
      Ludwig Wittgenstein 1931

  • Βασίλης Ν.
    REPLY

    – Όσοι βρίσκονται στη Βουλή σημαίνει ότι κατέχουν και την τέχνη της πολιτικής;

    – Όχι, αλλά για να τους εκλέγει ο λαός, σημαίνει ότι κάτι εκπροσωπούν.

    – Έχει πάντα δίκιο ο λαός;

    – Με την έννοια ότι στέλνει στη Βουλή αυτούς που θέλει, ναι, έχει πάντα δίκιο. Όχι όμως με την έννοια ότι οποιαδήποτε επιλογή είναι ιστορικά δικαιωμένη. Είναι άλλο πράγμα η ιστορική δικαίωση. Να σας πω κάτι; Εγώ μέχρι τα 30 μου ήμουν κομμουνιστής. Επίστευα στο σύστημα του υπαρκτού σοσιαλισμού. Και το ’68 σπάει το σύστημα αυτό με τη διάσπαση του ΚΚΕ και την εισβολή των Ρώσων στην Τσεχοσλοβακία. Λοιπόν, εγώ ως τότε δε θεωρώ ότι έκανα κάτι μη αξιοπρεπές ή απαράδεκτο. Αλλά προφανώς δε δικαιώνομαι ιστορικά. Αν το ‘χα καταλάβει νωρίτερα, θα ήμουν πιο ευφυής. Το κατάλαβα στα 30 μου.

    – Ως τότε δεν είχατε καταλάβει τίποτα;

    – Μπορεί να είχα κάποιες αντιρρήσεις, αλλά τα μεθόδευα όλα σε έναν ολοκληρωτικό τρόπο σκέψης. Δεν άφηνα καμία αμφιβολία να τον υπονομεύσει. Θα σας πω ένα περιστατικό. Έχω τώρα έναν καλό φίλο, τον Χρήστο τον Φύσσα, ο οποίος όταν ήμασταν στο Πανεπιστήμιο, ήταν ένας φοβερός και τρομερός ΕΚΚΟΦίτης (η ΕΚΚΟΦ ήταν η ακραία πτέρυγα της νεολαίας της Δεξιάς). Τότε γινόντουσαν συχνά επεισόδια ανάμεσα σε μας και τους ΕΚΚΟΦίτες. Μια μέρα, λοιπόν, ακούω τον Φύσσα σε μια συζήτηση στη Νομική να λέει ότι στη Σοβιετική Ένωση υπάρχουν στρατόπεδα συγκέντρωσης και εκατοντάδες χιλιάδες πολιτικοί κρατούμενοι. Και του λέω εγώ «Αυτά που διαδίδεις είναι συκοφαντίες, είσαι πράκτορας της CIA και αν τα ξαναπείς θα σου σπάσω τα μούτρα». Αυτός τα ξανάπε. Ε, κι εγώ του ‘δωσα δυο μπουνιές και τον ξάπλωσα κάτω. Του ‘σπασα και τα γυαλιά… Ήξερα, βέβαια, και εγώ ότι υπήρχαν τα στρατόπεδα συγκέντρωσης.

    – Τότε γιατί τον χτυπήσατε;

    – Γιατί ήταν μια αλήθεια που δεν έπρεπε να λέγεται.

    – Δεν ντρέπεστε γι’ αυτό;

    – Ε;

    – Δεν ντρέπεστε γι’ αυτή τη συμπεριφορά σας;

    – Όχι, δεν ντρέπομαι, γιατί ήταν η εποχή τέτοια. Είχα ν’ αντιμετωπίσω τους ΕΚΚΟΦίτες που ήταν μέσα στη σχολή μου. Αυτοί ήταν η νεολαία του Καραμανλή, μας φέρνανε την αστυνομία, μας φτιάχνανε φακέλους κοινωνικών φρονημάτων… Γιατί να ντρέπομαι; Σας το λέω σαν παράδειγμα της ολοκληρωτικής σκέψης που είχα μέχρι τα 30 μου.

    Aπόσπασμα από τη συνέντευξη του Θόδωρου Πάγκαλου στο περιοδικό Schooligans (τεύχος 14 – Μάιος 2009). Χωρίς σχόλια.

  • Ανώνυμος
    REPLY

    Μακάρι να είναι αθώοι και να αθωωθούν και από τα δικαστήρια όσοι έχουν συλληφθεί και σε όσους έχει ή θα ασκηθεί δίωξη, που σχετίζονται με το ποδόσφαιρο. Μακάρι να αποδειχτεί πως ο χώρος του ποδοσφαίρου, δεν μοιάζει με αυτόν της πολιτικής.

    Ωστόσο, αναρωτιόμαστε: όταν τόσο καιρό φωνάζουν κάποιοι πως δεν έχουμε δει ποτέ κανέναν να οδηγείται στη δικαιοσύνη, πως κάποιους χώρους όπως είναι και ο χώρος του ποδοσφαίρου κανείς δεν τολμά να τους αγγίξει, όταν μιλάνε για καθεστώς ατιμωρησίας των όποιων επωνύμων, όταν προτείνουν δημοσίως πως έστω και για τα μάτια, θα έπρεπε να δούμε κάποιους με βραχιολάκια, κατηγορούμενους κι ας μην τιμωρηθούν, ας διαπομπευτούν απλώς, να τους ξέρουμε ποιοι είναι κ.λπ. (τέτοια ακούμε όλον αυτόν τον καιρό), γιατί λοιπόν όταν συμβαίνει κάτι τέτοιο, οι ίδιοι που τα ζητούσαν, μας λένε τώρα πως όλο αυτό είναι μια επικοινωνιακή φούσκα της κυβέρνησης προκειμένου να περάσει το μεσοπρόθεσμο;

    Με τέτοιον σκοταδισμό πιστεύουν ακόμα πως θα κάνουν την επανάσταση;

    Δηλαδή τι διαφορετικό έκανε ο αστυνομικός που έβλεπε το βίντεο που βλέπαμε όλοι μας με τους αστυνομικούς να κλωτσούν το φοιτητή, λέγοντας πως αυτό που βλέπει είναι πως ο φοιτητής απλώς σκοντάφτει στη ζαρντινιέρα; Τι άλλο έκανε ο Κούγιας λέγοντας πως η σφαίρα ήρθε από τον Θεό;

  • Πίκος
    REPLY

    @Ανώνυμε

    Σε ένα mail που έστειλε το ΥΠΕΠΘ διαβάζουμε τα εξής:
    «Σε περιπτώσεις ειδικών λειτουργικών συνθηκών
    (νησιωτικότητα, ορεινότητα,
    δυσχέρειες πρόσβασης, κλπ.)
    μπορούν να λειτουργήσουν τμήματα με ελάχιστο αριθμό δώδεκα (12) μαθητών μετά από απόφαση του Περιφερειακού Διευθυντή Εκπαίδευσης»

    Αν εννοείς αυτό το μήνυμα και το εκλαμβάνεις τόσο κακότροπα τότε θα πρέπει να αναρωτηθείς αν και κατά πόσο θα έπρεπε να δημοσιοποιείς τις απόψεις σου.

    • Ανώνυμος
      REPLY

      @Πίκος

      Αν πρόκειται γι’ αυτό το mail, έχεις δίκιο φίλε Πίκο να διαμαρτύρεσαι και σ’ ευχαριστώ για την επισήμανσή σου. Αν όμως είχα διαβάσει όντως το mail στο οποίο αναφέρεσαι και αναφερόμουν σε αυτό όπως στο παραπάνω σχόλιό μου, το τραγικό δεν θα ήταν πως δεν θα είχα αναρωτηθεί αν θα έπρεπε να δημοσιοποιώ τις απόψεις μου (μια και δεν υπάρχει νόμος που να απαγορεύει τη δημοσιοποίηση πλανεμένων απόψεων/εντυπώσεων –γι’ αυτό επιτρέπεται και ο αντίλογος και ο διάλογος- δεν ζούμε στον αποκαθαρμένο «παράδεισο» του δημοσίου λόγου και βίου, από τον οποίο είναι εξοβελισμένη η δική μου «κόλαση» ούτε βλέπω και κανέναν να αναρωτιέται εκ των υστέρων ή και να απολογείται κάπου γι’ αυτά που λέει δημοσίως, ώστε να τον μιμηθώ), αλλά το τραγικό θα ήταν πως δεν θα ήμουν αξιολογημένος από κανέναν και όντας ηλίθιος και αμόρφωτος, θα είχα τη δυνατότητα να μπαίνω στις τάξεις και να μεταλαμπαδεύω τη βλακεία μου στους ούτως ή άλλως άμοιρους μαθητές μου. Το ζήτημα δηλαδή του αν είμαι ηλίθιος και ακατάλληλος, θα έπρεπε να απασχολεί πρωτίστως το ΥΠΕΠΘ, το οποίο είναι παντελώς αδιάφορο περί τέτοιων ζητημάτων (εξ άλλου, όλοι ακούμε γύρω μας να λένε, ακόμα και από τα κανάλια οι μεσημεριανούδες, πως το δημόσιο απαρτίζεται από ουκ ολίγους αμόρφωτους και άσχετους, χειρότερους προφανώς, ακόμα και από μένα).

      Ωστόσο, ο κακότροπος δεν ήμουν μάλλον εγώ, φίλε Πίκο, μια και δεν διάβασα κανένα mail ο ίδιος, αλλά απλώς άκουσα τους περιπαικτικούς σχολιασμούς, τις συζητήσεις και τον «πλάκα» που γινόταν γύρω από τη «νησιωτικότητα» και την «ορεινότητα» των «μαθητών», ανάμεσα σε συναδέλφους «προϊσταμένους/επιστήμονες/παιδαγωγούς/συνδικαλιστές». Εξέλαβα λοιπόν ως εύλογες τις απορίες τους, έτσι όπως τις άκουσα να εκφράζονται – «τι σημαίνει ορεινότητα των μαθητών, τι νησιωτικότητα» και διάφορα τέτοια – (αυτό ήταν όντως το τραγικό μου λάθος) και πάνω σε αυτό στηρίχθηκε ο σχολιασμός μου, ο οποίος προφανώς και ήταν άστοχος ως προς την ευθύνη του συγγραφέα του mail, αν όντως πρόκειται για το mail που παράθεσες. Το ζήτημα που γεννάται όμως, όπως καταλαβαίνεις, είναι πως αν πρόκειται περί αυτού του mail, το περίεργο αφορά πλέον το «γιατί το εξέλαβαν όπως το εξέλαβαν οι συνάδελφοι και γιατί αυτοί υπηρετούν και προΐστανται σε σχολεία, με τις ευλογίες του ΥΠΕΠΘ». Ωστόσο και αυτά που γράφω, ούτε ρεπορτάζ αποτελούν (διατηρώ το δικαίωμα να τα βγάζω από την φαντασία μου και να μιλώ ποιητικά – όπως η λίμαν μπράδερς που απλώς λέει τη γνώμη της στα πλαίσια της ελευθερίας του λόγου, δίχως να δεσμεύεται ή να δίνει κάπου λόγο για τις λανθασμένες «εκτιμήσεις» της) ούτε αναφέρομαι επωνύμως σε συγκεκριμένα πρόσωπα και πράγματα με στόχο να τους θίξω (και αν το ΥΠΕΠΘ θίχτηκε από το σχόλιό μου, του ζητώ ταπεινά συγγνώμη). Όπως είναι νομίζω και φανερό, πως η διάθεσή μου είναι να εκφράσω ελεύθερα και άδολα τη σκέψη μου, παραθέτοντας μόνο τα δεδομένα που την αφορούν προκειμένου να εκτεθεί μόνον αυτή (η σκέψη μου) και τίποτα παραπάνω. Όπου οι εντυπώσεις της (της σκέψης μου) είναι λανθασμένες και ανεπαρκείς, επιζητώ και δεν αποστρέφομαι την πλήρη αποκατάστασή τους, στη σχέση τους προς το αντικείμενό τους. Ωστόσο δεν ταυτίζομαι με την σκέψη μου, ακόμα και αν αυτή είναι «σωστή» (για πόσο εξάλλου, αφού γνώση σημαίνει αναίρεση) και διατηρώ πάντα το ελεύθερο να της διαφεύγω και να την αναιρώ (μια και αυτό συνιστά και εξέλιξη, σύμφωνα με την μη γραμμική αντίληψη της γνώσης).

      Περίεργο όμως εξακολουθεί να είναι, φίλε Πίκο, για μένα, το γιατί το σχολείο μου (που μπορεί να υπάρχει μόνο μέσα στην φαντασία μου) μοιάζει με κοτέτσι, γιατί έχει σπασμένες πόρτες και παράθυρα, γιατί μέσα στις τάξεις υπάρχουν και άλλοι τενεκέδες εκτός από μένα, αυτοί της περισυλλογής της βροχής που στάζει απ’ το ταβάνι, γιατί βλέπω το χνώτο μου το χειμώνα μέσα στην κατ’ ευφημισμόν «τάξη» και φορώ μάλλινο ολόσωμο εσώρουχο για να «διδάξω» ενώ στο γραφείο της διεύθυνσης μπορείς να κάτσεις μόνο με το φανελάκι από την πληρωμένη από τους φορολογούμενους ζέστη, γιατί μπορούμε να μπαίνουμε όποτε θέλουμε οι καθηγητές στην «τάξη» και να μην παίρνει χαμπάρι κανείς ότι λείπουμε (ούτε καν οι μαθητές οι οποίοι και με το δίκιο τους κι αυτοί, περιηγούνται όπως μπορούν και σουλατσάρουν στον μεταφυσικό δημόσιο χώρο της παιδείας), γιατί η ρεμούλα μοιάζει να συνεχίζεται με τις όποιες προμήθειες μοιράζονται γύρω ακόμα και από την επιδιόρθωση μιας πετούγιας, γιατί δεν ελέγχονται οι διευθυντές (ενώ δεν ξέρουν καλά- καλά να μιλήσουν ελληνικά) για την επιστημονική, διευθυντική, ηθική κ.λπ. επάρκειά τους αλλά αντιθέτως ορίζονται και ως «αξιολογητές» μιας αξιολόγησης που όλο εξαγγέλλεται αλλά ποτέ δεν γίνεται, γιατί δεν υφίσταται κανενός είδους παιδαγωγική αξιολόγηση – προς όλους – που να στηρίζεται σε παιδαγωγικά κριτήρια, παρά μόνο σαν επίορκοι δεσμοφύλακες απάνθρωπων φυλακών μοιράζουμε δεξιά και αριστερά απουσίες σε μαθητές, βγάζοντας υστερικά κηρύγματα χυδαίας ηθικολογίας ενόσω εμείς την κοπανάμε συνέχεια με «άδειες» είτε από «γιατρό» είτε από τη «σημαία», γιατί δεν μιλάμε για «αξιολογία» αλλά μόνο για «αξιολόγηση», γιατί κληθήκαμε να πληρώσουμε με τις ευλογίες των συνδικαλιστών όλων των κομμάτων, παρατάξεων και υποτάξεων, υποχρεωτικά ένα υπέρογκο για την μισθολογική μας κατάσταση χρηματικό ποσό προκειμένου να ψηφίσουμε στις εκλογές των καθηγητών, με αποτέλεσμα να μην ψηφίσουμε κάποιοι και να σηκωθούμε να φύγουμε ως μπατίρηδες που δεν δικαιούνται ψήφο, και τέλος, πώς όλο αυτό το ξέφραγο αμπέλι που λέγεται παιδεία, και που μόνο παιδεία δεν παρέχει (κατά τη γνώμη όχι μόνο τη δική μου, αλλά και «έγκριτων επιστημόνων και διανοητών»), δύναται να υφίσταται στο «στερέωμα». Βέβαια, αν κρίνουμε από το υπόλοιπο «στερέωμα», τίποτα δεν είναι περίεργο…

      Αλλά, φίλε Πίκο, γι’ αυτό που πραγματικά λυπάμαι και που με αφορά, είναι α) που δεν έχω τη δυνατότητα να καταγγείλω επισήμως (και σε ποιόν, μια και θα θελήσω σίγουρα να καταγγείλω και αυτούς προς τους οποίους θα καταθέσω την καταγγελία) ό,τι ζω καθημερινά, μια και έχω το προαίσθημα πως δεν θα είμαι αποτελεσματικός (εξάλλου πιστεύω πως είναι άμοιροι ευθυνών οι υποτιθέμενοι καταγγελλόμενοι, μια και έχουν κατά τη γνώμη μου το διανοητικό ακαταλόγιστο κι αν εγώ ήμουν ο δικαστής τους θα τους αθώωνα – εξάλλου, ακόμα και αυτοί, ένα ποτήρι νερό θα σου το δώσουν αν διψάς δίχως να στο χρεώσουν, είναι δηλαδή ενδεχομένως πιο ανθρώπινοι ακόμα και από τους υποτιθέμενους «φυσικούς» αξιολογητές, δικαστές και ηγέτες τους) και β) δεν έχω τα κότσια ούτε να παραιτηθώ και να γίνω και επισήμως κλοσάρ, με αποτέλεσμα να μετέχω οικιοθελώς στο έγκλημα κατά της ανθρωπότητας, έτσι όπως βλέπω να πραγματώνεται η «παιδεία» μπροστά στα απαίδευτα, ενδεχομένως παρανοϊκά αλλά οπωσδήποτε «μη αξιολογημένα» μάτια μου.

      Για αυτά τα τελευταία, αλλά και γι ό,τι άλλο θέλεις, σου επιτρέπω να με φτύσεις δημοσίως, φίλε Πίκο. Εξ άλλου, δεν χρειάζεσαι την άδειά μου, αν το θελήσεις. Δημοκρατία της ροχάλας έχουμε. Δεν ακούς πως αποκαλούν ο ένας τον άλλον μέσα στη βουλή οι βουλευτές μας; Η όποια φραστική διένεξή μας, θ’ αποτελέσει σίγουρα ευγενές φλερτ μπροστά στις φραστικές διενέξεις των επαϊόντων του πολιτικού βίου της χώρας.

  • Πίκος
    REPLY

    Ανώνυμε

    «Αν όμως είχα διαβάσει όντως το mail στο οποίο αναφέρεσαι και αναφερόμουν σε αυτό όπως στο παραπάνω σχόλιό μου, το τραγικό δεν θα ήταν πως δεν θα είχα αναρωτηθεί αν θα έπρεπε να δημοσιοποιώ τις απόψεις μου…..»

    Το τραγικό θα ήταν να μη αναρωτηθείς αφού σου τα είπα και όχι πριν! Φυσικά τραγικό θα ήταν αν αξιολογημένος, έστω από τον άγνωστό σου Πίκο, θα συνέχιζες αμετανόητος να λες τα δικά σου στους άμοιρους μαθητές σου.
    Το ζήτημα του τι λες αφορά όλους όσους σε ακούνε ή σε διαβάζουν και όχι μόνο το ΥΠΕΠΘ.
    Το περίεργο θα συμπλήρωνα αφορά κι εσένα με την αδυναμία σου να μη διασταυρώνεις τις πηγές σου. Βασικότατο.

    Λες πολύ περισσότερα από όσα θα αρκούσαν. Ένα είναι το βασικό το οποίο θα σε ελευθερώσει. Μη κατηγορείς κανέναν και τίποτα πρωτίστως όταν δε τον/το γνωρίζεις. Εγώ θα σου έλεγα κι όταν νομίζεις πως γνωρίζεις κάτι, υπάρχει μεγάλη πιθανότητα να είσαι μακριά νυχτωμένος.

    Ελπίζω να είσαι χοντρούλης, με γυαλιά, φαλακρίτσα και ίσως με κάποιο τικ στα χέρια ή στα μάτια. Η βία που βγαίνει μέσα από αυτά που λες, τόσες μέρες που σε διαβάζω, με τρομάζει. Αν δεν είσαι έτσι όπως ελπίζω τότε στα αλήθεια τρομάζω περισσότερο.

    • Ανώνυμος
      REPLY

      @Πίκος

      Αν σε τρομάζει ο λόγος μου, τότε αναλογίζομαι πώς θα βιώνεις όλο αυτό που συμβαίνει «έξω» από εδώ, φίλε Πίκο.

      Αν χαρακτηρίζεις με βεβαιότητα πως ο λόγος μου βγάζει βία, πώς διασταυρώνεις εσύ αυτό σου το συμπέρασμα; Χρησιμοποιείς κάποιον αντικειμενικό μετρητή φραστικής βίας, ή απλώς κι εσύ κάνεις αυτό για το οποίο με κατηγορείς, που είναι το να εκφράζεις μη διασταυρωμένες εντυπώσεις σου, ως βεβαιότητες;

      Θα ήθελα να σε διαβεβαιώσω πως δεν είμαι ούτε χοντρούλης ούτε φαλακρός και πως δεν έχω κάποιο τικ στα χέρια, αλλά πολύ περισσότερο δεν είμαι βίαιος. Αυτά ως προς την κρίση σου, γιατί δεν αφορά τον δημόσιο λόγο η ύπαρξή μου, πόσο μάλλον η όψη μου.

      Δεν χρειάζεται όμως να τρομοκρατείσαι.

      Διάβαζε ό,τι δεν σε τρομάζει και ζήσε την ειρήνη που ονειρεύεσαι εις τον αιώνα τον άπαντα.Δεν έχω σκοπό αυτήν την ειρήνη να σου την ανατρέψω, ακόμα και αν με διαβάζεις…

  • Ανώνυμος
    REPLY

    @Πίκος

    Στο πρώτο απαντητικό προς σε σένα σχόλιό μου, σου γράφω:
    «Ωστόσο δεν ταυτίζομαι με την σκέψη μου, ακόμα και αν αυτή είναι «σωστή» (για πόσο εξάλλου, αφού γνώση σημαίνει αναίρεση) και διατηρώ πάντα το ελεύθερο να της διαφεύγω και να την αναιρώ (μια και αυτό συνιστά και εξέλιξη, σύμφωνα με την μη γραμμική αντίληψη της γνώσης)» (1)

    Εσύ μου απαντάς:

    «Εγώ θα σου έλεγα κι όταν νομίζεις πως γνωρίζεις κάτι, υπάρχει μεγάλη πιθανότητα να είσαι μακριά νυχτωμένος» (2)

    Επειδή λοιπόν, αν έχοντας διαβάσει το (1) απαντάς το (2), μάλλον δεν έχεις κατανοήσει τι λέει το (1) κι επειδή μου γράφεις «Φυσικά τραγικό θα ήταν αν αξιολογημένος, έστω από τον άγνωστό σου Πίκο, θα συνέχιζες αμετανόητος να λες τα δικά σου στους άμοιρους μαθητές σου», διάβασε αν θέλεις λίγα από τα «δικά μου» που λέω στους μαθητές μου, δια της συνπαρουσιας μου δίπλα τους και ίσως κατανοήσεις τι είδους τέρας είναι η διαφαινόμενη από σένα βία των λόγων μου:

    Δεδομένα, ερμηνείες και σκέψεις
    Ν. Λυγερός

    Αν και φαινομενικά τα δεδομένα αποτελούν το σταθερότερο στοιχείο της γνώσης, στην πραγματικότητα η ερμηνεία τους έχει μεγαλύτερη αξία. Η σταθερότητα από μόνη της δεν είναι αναγκαστικά θετική διότι δεν είναι εξ ορισμού δυναμική και όντως δεν μπορεί να διαμορφώσει άμεσα το περιβάλλον της. Άρα σε μια πρώτη φάση, η αμφισβήτηση των δεδομένων είναι αναγκαία για να προκαλέσει τον προβληματισμό που θα παράγει μια νέα ερμηνεία. Μπορεί η αμφισβήτηση να είναι επιφανειακά τουλάχιστον αρνητική και κριτική. Όμως αυτές οι ιδιότητες δεν είναι η ουσία της διότι σημασία δεν έχει να μαθαίνεις μα να καταλαβαίνεις. Έτσι, η αμφισβήτηση των δεδομένων αναγκάζοντας το στοχαστή να αναθεωρήσει τις σκέψεις του, δίνει το ερέθισμα της δημιουργίας.

    Σ’ έναν πιο θεωρητικό τομέα, η επιτυχία μιας θεωρίας παράγει μια δεδομένη σκέψη που με το χρόνο δύσκολα αμφισβητείται. Η δυσκολία προέρχεται εξ αρχής από τη μη ύπαρξη προβλήματος. Έτσι το ευρύ και σταθερό πεδίο μιας θεωρίας δημιουργεί την αίσθηση του δεδομένου. Ενώ στις επιστήμες με το κριτήριο του Popper ξέρουμε ότι μια θεωρία δεν μπορεί να επαληθευτεί. Το μόνο που μπορούμε να αποδείξουμε είναι τα λάθη της. Άρα και στην εκπαίδευση τίποτα δεν είναι δεδομένο. Κάθε συμπέρασμα πρέπει να βασίζεται πάνω σε στοιχεία που έχουμε αμφισβητήσει διότι δεν υπάρχει τέλεια θεωρία της πραγματικότητας. Με άλλα λόγια, η θεωρία δεν περιέχει στη δομή της όλες τις περιπτώσεις. Η γνώση της μη ύπαρξης της τέλειας γνώσης, αν και απλοϊκά εμφανίζεται ως αρνητική, προσφέρει την ελευθερία της σκέψης στον στοχαστή. Δεν υπάρχει απόλυτο σύστημα κι έτσι η δομή της σκέψης δεν μπορεί να είναι ένας κλειστός κόσμος και τα νοητικά σχήματα είναι απαραίτητα δυναμικά. Σ’ αυτό το καινούργιο γνωστικό πλαίσιο, τίποτα δεν είναι δεδομένο.

    Παραδείγματος χάριν, η κατασκευή των κορυφών ενός τετραγώνου θεωρείται απλή, δεν είναι όμως απλοϊκή, διότι αν δεν διευκρινίσουμε το πλαίσιο, η απλότητα δεν υπολογίζεται εύκολα. Το θεώρημα του Mohr-Mascheroni που αποτελείται από την ισοδυναμία κατασκευής σχημάτων με χάρακα και διαβήτη και μόνο με διαβήτη, δίνει μια πολυπλοκότερη έννοια στην απλότητα της κατασκευής. Διότι αν το τελικό αποτέλεσμα είναι το ίδιο, η μέθοδος είναι ουσιαστικά διαφορετική. Η δυσκολία της κατασκευής δεν είναι ανεξάρτητη από το εργαλείο.

    Υπάρχει όμως και μια πιο ακραία κατάσταση όταν το ίδιο το εργαλείο είναι και αυτό ένα γνωστικό στοιχείο ή πιο απλά ακόμα η ίδια η σκέψη. Τότε πώς προσδιορίζεται η έννοια του δεδομένου και της απλότητας; Και τι γίνεται όταν το εργαλείο είναι ο ηλεκτρονικός υπολογιστής; Διότι η ίδια η δυναμική του εργαλείου έρχεται σε αντίφαση με τη σταθερότητα του δεδομένου. Και βλέπουμε ήδη ότι οι έρευνες στον τομέα της τεχνητής νοημοσύνης προσφέρουν καινούργιες ερμηνείες ακόμα και για τη φυσιολογική νοημοσύνη για να μην πούμε την ανθρώπινη.

    Το ζευγάρι μαθητής-δάσκαλος δεν πρέπει πια να είναι βασισμένο πάνω στα κλασικά δεδομένα εφόσον όλα είναι αμφισβητήσιμα. Η μελέτη της γνώσης πρέπει να γίνεται σ’ ένα δυναμικό πλαίσιο στο οποίο τα δύο στοιχεία του ζευγαριού έχουν ένα ρόλο να παίξουν. Και μόνο η δημιουργία του σωκρατικού λόγου προσφέρει τις κατάλληλες συνθήκες για μια βαθιά κατανόηση των προβλημάτων. Διότι η εκπαίδευση δεν είναι μόνο μάθημα, όπως και η έρευνα δεν είναι μόνο κουλτούρα. Και οι δύο είναι γνωστικές εργασίες. Δίχως την αποτελεσματική χρήση της νοημοσύνης, και οι δύο χάνουν την έννοιά τους και δεν αποτελούν πια πεδία σκέψης. Το ζευγάρι δεν είναι ένα συμβατικό και κοινωνικό αντικείμενο. Είναι μια εμπλουτισμένη ανθρώπινη σχέση που λειτουργεί διαχρονικά.

  • no frost
    REPLY

    Μα αφού ρωτάει τον Παπαχελά αν ξέρεις τίποτα για την ερωτική του ζωή θα έπρεπε να μην το κρύψεις και να του απαντήσεις..» Ε ναί λοιπόν Θόδωρε, ξέρω πολλά για την σεξουαλική σου ζωή.. Μην κοιτάς που δεν μιλάω για το μπότοξ που έκανες πριν κατι τέρμινα..»!

  • Πίκος
    REPLY

    Δε με ενδιαφέρει να διασταυρώσω την εντελώς προσωπική μου εντύπωση.
    Έχω τα αδιαμφισβήτητα δεδομένα μου-έχω και την ερμηνεία Μου.
    Είμαι ένα απόλυτο σύστημα με κλασσικό μεν δέκτη δεδομένων αλλά αποκλειστικά δικούς του αλγορίθμους παραγωγής ερμηνειών.
    Μ’ενδιαφέρει όμως να τροποποιήσω κάποιον αλγόριθμό μου όταν εκ των πραγμάτων μου βγάζει λάθος ερμηνείες. Όμως αν η αλλαγή της ερμηνείας γίνει από διασταύρωση έχει ‘μικρότερη αξία’ από το αν γίνει λόγω του ότι άλλαξε ο αλγόριθμός μου.
    Η βία που αισθάνομαι να μου ασκεί ο λόγος σου δεν είναι κάτι το οποίο θα αλλάξει αν κάποιος τρίτος ή εσύ μου διαβεβαιώσει πως δεν είσαι βίαιος.(εκτός κι αν δεν είσαι εσύ ο Ανώνυμος που εδώ και πολύ καιρό γράφει στο ‘Βλέμμα’. Τότε όλα αυτά που άκουσες από εμένα, λάθος τα άκουσες. Για άλλον ήταν.)
    Με λίγα λόγια μάταια προσπαθείς να μου πεις ότι έκανα το ίδιο με εσένα. Η δική σου εντύπωση στηρίχθηκε σε δευτερογενή δεδομένα που προήλθαν από ερμηνείες άλλων ενώ η δική μου μόνο στα δικά μου αισθητήρια τα οποία έχω και θα έχω.
    Είναι πιο πιθανό να έχεις λάθος εσύ μιας και αυτός που δρα βιαίως δεν υπάρχει περίπτωση να νοιώθει έτσι. Δηλαδή να καταλαβαίνει ότι όντως δρα βιαίως! Αν ένοιωθε τη βία του φυσικά και θα άλλαζε, εκτός κι αν υπάρχουν άλλα προβλήματα.

    Εσύ αναφέρθηκες στους ίσως φανταστικούς πλην όμως ούτως ή άλλως άμοιρους μαθητές σου.

    Λες πως δε ταυτίζεσαι με τη σκέψη σου και διατηρείς πάντα το ελεύθερο να της διαφεύγεις και να την αναιρείς. Δε νομίζω. Έχω την αίσθηση, μέχρι αυτή τη στιγμή και από αυτά που διάβασα, πως θα την υπερασπιστείς έως θανάτου αυτής. Μετά το θάνατο αυτής φυσικά και θα φύγεις μακριά της.

    Με την απάντηση που θεωρείς ότι σου έδωσα, ότι ‘κι όταν νομίζεις πως γνωρίζεις κάτι, υπάρχει μεγάλη πιθανότητα να είσαι μακριά νυχτωμένος’, ήθελα να σου τονίσω πως σιγουριά στο λόγο μας πρέπει να υπάρχει μόνο σε θέματα και εντυπώσεις τις οποίες έχουμε ψηλαφίσει.
    Οποιαδήποτε αρνητική στάση/σκέψη για οτιδήποτε δεν έχουμε ψηλαφίσει είναι λάθος τακτική. Επομένως μη πάρεις το 2), σαν απάντηση στο 1).

  • Ανώνυμος
    REPLY

    Τη βία που «υποκρύπτεται» στα δικά σου λόγια την έχεις αναλογιστεί, φίλε Πίκο; Γιατί μέχρι στιγμής, εσύ μιλάς διαρκώς για το πώς είμαι (αν είμαι χοντρούλης, με γυαλιά και με τικ είμαι ακίνδυνος, ενώ αν είμαι αδυνατούλης με μαλλιά και χωρίς τικ, άκρως επικίνδυνος) που σημαίνει μάλλον πως με εκθέτεις δημοσίως ως επικίνδυνο, μαζί με όσους δεν είναι χοντρούληδες, δεν φορούν γυαλιά, δεν έχουν τικ και διαβάζοντάς με, δεν αισθάνονται βία.

    Πιστεύεις δηλαδή πως ένα δικαστήριο θα σε δικαίωνε και θα με έκλεινε μέσα ως βίαιο και επικίνδυνο (ή θα μου έκανε συστάσεις για το πώς να γράφω) ή αντιθέτως, πως θα σου έκανε κάποιες συστάσεις για το μέχρι πού μπορείς να εκθέτεις τις ατεκμηρίωτες απόψεις σου, όταν αυτές καταφέρονται εναντίον του όποιου προσώπου;

  • Ανώνυμος
    REPLY

    Ειλικρινά, όμως, φίλε Πίκο

    Λαμβάνω υπ’ όψιν μου στα σοβαρά , τα όσα μου λες, παρά τις όποιες ενστάσεις μου. Ελπίζω να με συγχωρείς για την όποια αίσθηση βίας σου προξενούν τα κείμενά μου. Πιάνω τις μύγες και τα κουνούπια με ποτήρι στο τοίχο και βάζοντας ένα χαρτί από κάτω, τα βγάζω έξω για να μην τα σκοτώσω. Λυπόμουν τις προάλλες που έκανα τον προκαθορισμένο καθαρισμό στα δόντια μου από πέτρα, γιατί σκεφτόμουν τους «οικισμούς» τους μικροβίων που θα καταστρεφόντουσαν. Τόσο μαλάκας είμαι. Όμως θα ήθελα να καταλάβεις, πως το να μου λέει κάποιος πως είμαι βίαιος, δεν με ενοχλεί επειδή με θίγει, αλλά επειδή δεν θα ήθελα να αισθάνεται δυσάρεστα μαζί μου ο όποιος συνομιλητής.

    Ειλικρινά σου ζητώ συγνώμη αν σε έκανα (ή σε κάνω ακόμα) να αισθάνεσαι άσχημα που με διαβάζεις.

    Να ‘σαι καλά Φίλε Πίκο.

  • Πίκος
    REPLY

    Μπορεί να θεωρηθεί βίαιη πράξη η διακήρυξη κάποιου ότι νοιώθει να του ασκούν πίεση οι λόγοι κάποιου άλλου; Δε θεωρώ πως στέκει κάτι τέτοιο. Αλλά αν θέλεις κάνε μου μήνυση για άσκηση βίας. Να γνωριστούμε κι από κοντά. Να δω κι αν έχεις τικ στα χέρια…

    Για την περίπτωση που είναι αληθινή η αποκάλυψη της ταυτότητάς σου και όχι ένα φανταστικό ή ποιητικό παιχνίδι σου, θα σταματήσω να σχολιάζω ‘απρόσωπα’.

    Όσο για τις ατεκμηρίωτες απόψεις μου, δεν είσαι τυχερός να λυθούν οι όποιες απορίες σου με παραπομπές σε τμήματα παλαιών σχολίων σου…

Leave a Reply to no frost Cancel Reply

Your email address will not be published.