Selective default, αδελφέ Γύφτε Μια ανάσα χρόνου

Βίος μετ’ εμποδίων και τουρισμός

Χθες η Αθήνα του καύσωνα αλλού ήταν άδεια σαν αυγουστιάτικη κι αλλού ήταν πηγμένη κατακίτρινη, από ταξί απεργούντα. Αδεια-γεμάτη, παντού εν συγχύσει. Κίτρινες θύελλες στο λιμάνι και στο αεροδρόμιο, αλλά οι ταξιδιώτες έστεκαν ανήμποροι στο λιοπύρι, εφόσον δεν γνώριζαν ή δεν εξυπηρετούνταν από τα μέσα μαζικής μεταφοράς. Οι ταξιτζήδες διαμαρτύρονταν για το λεγόμενο “άνοιγμα” του επαγγέλματος, ουιαστικά για την απελευθέρωση των αδειών ταξί. Η διαμαρτυρία τους πήρε μορφή αναμενόμενη: με τα οχήματά τους προκάλεσαν έμφραγμα σε ορισμένους κόμβους. Οι αντιδράσεις ανάμικτες. Αφενός, αδράνεια, μια παράξενη αδιαφορία, σχεδόν μοιρολατρική· όλα έχουν συμβεί τον τελευταίο χρόνο. Ενημερωμένοι οι επιβιωτές της τρελοαθήνας, απέφευγαν συμφορημένους κόμβους, μετέθεταν ή ακύρωναν δουλειές στις καυτές ζώνες, αυτοσχεδίαζαν, εντέλει σιχτίριζαν κουρασμένα τους μάλλον αντιπαθείς, καίτοι πενόμενους πλέον, ταρίφες και συνέχιζαν τον συνήθη βίο μετ’ εμποδίων.

Η άλλη αναμενόμενη αντίδραση: βλάπτεται ο τουρισμός. Πράγματι βλάπτεται. Αλλά πόσα άλλα έχουν ήδη βλαφθεί και πόσα περισσότερα ακόμη θα βλαφθούν στα δύσκολα χρόνια πυο έρχονται… Η επωδός περί βλαπτόμενου τουρισμού, μαζί με τη νεύρωση «βλάπτεται η εικόνα της χώρας», απηχεί τον τρόπο που βλέπουμε τη χώρα, παραγωγικά, οικονομικά, υπαρξιακά: σαν τουριστικό προορισμό, και σαν βιτρίνα αδιατάρακτη, τακτοποιημένη, με γαλήνια μανεκέν και ζωηρές ταμπελίτσες τιμών και προσφορών. Λες και όλος ο παραγωγικός ιστός, όλος ο δημόσιος βίος, όλη η Ελλάδα, περιστρέφονται γύρω από τον τουρισμό, λες και ο τουρισμός από μόνος του μπορεί να απαντήσει στις αγωνιώδεις ανάγκες της χρεοκοπημένης χώρας, λες και είναι ο τουρισμός το μόνο και κυρίαρχο αναπτυξιακό πεδίο. Δεν είναι.

Η τουριστική δραστηριότητα αποδίδει σήμερα περίπου το 15,5-16% του ΑΕΠ, με προοπτική να φτάσει το 21-22% μετά δέκα χρόνια. Και απορροφά και το 18% του εργατικού συναμικού. Αυτό είναι. Σημαντικό πολύ αλλά οριακό. Το 84% του ΑΕΠ προέρχεται από άλλες δραστηριότητες. Ωστε η μόνιμη ανησυχία για τη διαταραχή του τουρισμού οφείλεται εν μέρει στην υπερβολικά έντονη εποχικότητα του ελληνικού τουρισμού και εν πολλοίς στις υπερβολικά μεγάλες προσδοκίες για τις σωτήριες επιδόσεις του. Η ανησυχία τρέφεται επίσης από την επίγνωση της χαμηλής ποιότητας υπηρεσιών και της ασυνεχούς, ασυνάρτητης πολιτικής τουρισμού, στο όριο της αυτοδυσφήμησης: αυτά είναι η πραγματική, διαρκής ζημιά.

Μα είπαμε νωρίτερα: το πήραμε απόφαση, ο βίος μας κυλά μετ’ εμποδίων, αργά, βασανιστικά, με αυτοσχεδιασμούς επιβίωσης και τελετουργικά σιχτιρίσματα.

no comments
  • Leo Ivrissimtzis
    REPLY

    Για μια πιο αντικειμενική σύγκριση του μεγέθους του τουρισμού με αυτό της παραγωγικής οικονομίας, θα έπρεπε να αφαιρείτο το (μεγάλο) ποσοστό του ΑΕΠ (μάλλον μεγαλύτερο τους ενός τρίτου) που εκφράζει ο δημόσιος τομέας.

    • talos
      REPLY

      Από το 15,5% που λες, το ~9% ήταν εσωτερικός τουρισμός. Οι εισροές από ξένο τουρισμό ήταν ~6% του ΑΕΠ και στην Ευρώπη από χώρες ενός κάποιου μεγέθους και πάνω, μόνο η Αυστρία έχει λίγο μεγαλύτερη συμμετοχή του ξένου τουρισμού στο ΑΕΠ της (Οκ και η Κροατία πολύ, αλλά είναι ιδιαίτερη περίπτωση). Υπό ΚΣ καμία χώρα του πρώτου κόσμου δεν έχει σαν κυρίαρχη βιομηχανία τον τουρισμό βασικά.

      • Αλέκος Ξανδρής (@doctordreez)
        REPLY

        O τουρισμός δεν είναι μόνο οικονομικό φαινόμενο. Τα οικονομικά μεγέθη είναι παρελκόμενα του γεγονότος ότι το κύριο όνομα μας -όνομα του πατρός κατ’ άλλους- είναι “φιλοξενία”. Πατέρας του Έλληνα είναι ο Ξένιος Δίας όπως αυτός διδάσκεται στα σχολεία μας.
        Ξεδιαλύνεται περισσότερο το τοπίο αν σκεφτούμε ότι μόνο στη Ελλάδα υφίσταται “το καμάκι”, ότι μόνο στην Ελλάδα ο ξένος μπορεί να εξυπηρετηθεί σε μιά άλλη γλώσσα πλην της μητρικής του και της Ελληνικής, ότι μόνο στη Ελλάδα μπορείς να χρησιμοποιήσεις την τουαλέτα ενός καταστήματος χωρις να είσαι πελάτης.
        Η οικονομία δεν είναι νούμερο αλλά επιτέλεσμα επιθυμίας._

Leave a Reply

Your email address will not be published.