Ανέτοιμοι, από καιρό Και θυσίες και πτώχευση

Σκεφτόμουνα πώς θα πω στον πατέρα μου ότι η σύνταξή του ψαλιδίζεται γιατί είναι δημοσιονομικά άδικη, ύστερα από 40 χρόνια ένσημα βαρέα και ανθυγιεινά. Δεν θα του πω τίποτε, θα το έχει ακούσει από τον υπουργό του LSE, καμουφλαρισμένο, με τις μετωνυμίες του Τρίτου Δρόμου, και θα το καταλάβει όταν πάει στην τράπεζα να εισπράξει. Τότε θα βαρηγκομήσει για τους Παπαντρέου που τους ψηφίζει τρεις γενιές, όπως το ‘χει κάνει πρόσφατα. Κι ύστερα θα γυρίσει στις γάτες του, στις λεμονιές και στο αγέρι του νησιού: αυτά δεν μπορούν να του τα πάρουν όσο ζει.

Τον ζηλεύω. Τουλάχιστον για τα στερνά του στο νησί. Περνούν ακύμαντα. Δούλεψε μια ζωή στο άστυ, έφτιαξε ενάμισι σπίτι, σπούδασε δυο παιδιά, είδε εγγόνια, κι ύστερα στο νησί ψάρεψε, κυνήγησε, ήπιε ρετσίνες με λιτό μεζέ, ανάστησε μερικά δέντρα. Χορταίνει φως και μελτέμι.

Εγώ, ο σπουδασμένος γεννήθηκα στο άστυ, και εδώ παραμένω. Ημουν περήφανος για την πόλη, έμαθα να κολυμπάω στις λεωφόρους και τα σοκάκια, τη γύρισα με το παπί, με τα πόδια, με λεωφορεία. Σπούδασα ζωή σε καφενεία, ποτάδικα, ροκ κλαμπ, διανυκτερεύοντα γαλατάδικα με αυγά τηγανιτά, εξωτικά εσπρεσάδικα του ’70-’80, σε εργαστήρια και ατελιέ, μπήκα σε τσιγκογραφεία και μονοτυπίες, έκανα δουλειές με αρτιζάνους και μάστορες, με γλυκομίλητους τεχνίτες, με ποιητές των δρόμων, με μεγάλους λόγιους σε μικρά γραφεία, έμαθα τρόπους και φερσίματα, άκουσα μικρά, σπουδαία.

Αυτή η πόλη υπάρχει ακόμη. Πιο φανταχτερή, πιο επιπόλαιη και ξιπασμένη, καμπόσα χρόνια τώρα, όλο και πιο σύνθετη, πολύπλοκη, πιο δύσκολη αλλά και αμείωτα γοητευτική. Μητρόπολη. Τον τελευταίο καιρό όμως τη χάνω. Ισως γιατί μεγάλωσα, και οι ανακαλύψεις μου μειώνονται, ίσως. Αλλά η πόλη μου διαφεύγει και με φοβίζει και με θυμώνει, με συμβάντα που ξεπερνούν τα όρια της ανοχής μου, που δοκιμάζουν την αντοχή.

Δεν μπορώ να αποδεχτώ το παζάρι μαϊμούδων καθημερινά μπροστά στο Πνευματικό Κέντρο και τις Κυριακές σε όλα τα Προπύλαια. Δεν μπορώ να αποδεχτώ τα πρεζάκια να σέρνονται ανάμεσα Πανεπιστήμιο και Ακαδημία, να κόβουνε δόσεις στα χαρτόνια και τα βαποράκια να μοιράζουν δόσεις σφυρίζοντας την τιμή «πέντε, πέντε!» Δεν μπορώ να αποδεχτώ ότι η πλατεία Κλαυθμώνος είναι χωματερή αστέγων και ναυαγίων, μπροστά από το Μουσείο της Πόλεως των Αθηνών. Δεν μπορώ να αποδεχτώ ότι η Σανταρόζα είναι αποθετήριο νεκροζώντανων της πρέζας. Δεν μπορώ να αποδεχτώ ότι η οδός Σκουφά είναι πασαρέλα ζητιάνων και τοξικομανών με κλεμμένα IPhone. Δεν μπορώ να αποδεχτώ ότι τον ιστορικό χώρο ανάμεσα Εθνικό Μουσείο και Μετσόβειο θα τον καταλαμβάνει ο θάνατος, η νόσος και η δυσωδία.

Ισως φταίει που μεγάλωσα και κάμπτεται η αντοχή μου ενώπιον της εξαθλίωσης. Το πιθανότερο είναι ότι έσφαλα. Ξαστόχησα. Θεώρησα ότι η Ελλάδα είχε ξεφύγει από την επαιτεία, νόμιζα ότι η Αθήνα δεν θα γέμιζε άστεγους, απελπισμένους πλάνητες, φερέοικους, νόμιζα ότι οι νεκροζώντανοι της πρέζας δεν θα επεδείκνυαν τα γαγγραινιασμένα μέλη τους στο προσκήνιο, στα πιο ιστορικά μέρη, στα πιο συμβολικά σημεία της πρωτεύουσας. Νόμιζα ότι η κοινωνία μας, παρ’ όλα τα λάθη και τις αδυναμίες της, θα προφύλασσε τον συμβολικό της πυρήνα, το ιστορικό της κέντρο, έναν δεσμό υπερταξικής συνοχής, τα εθνικά της ορόσημα. Τι άλλο είναι το Καποδιστριακό, η Ακαδημία, το Εθνικό Μουσείο, το Μετσόβειο, το ιστορικό κέντρο; Η συμβολική καρδιά του κρατιδίου, κοντά δύο αιώνες.

Εσφαλα. Μόνο εγώ βλέπω έτσι. Μόνο εγώ πονάω, οργίζομαι, θλίβομαι, μαραζώνω, με το χάλι του ιστορικού κέντρου, με τον εκφυλισμό του δημόσιου χώρου, με την κατάρρευση της συμβολικής τάξης, με τη συρρίκνωση του δημοκρατικού κράτους. Εγώ και κάτι άλλοι μυγιάγγιχτοι, που επιμένουν να ζουν στο κέντρο, στην παλιά Αθήνα, και να συναντιούνται στα καφενεία της.

Ο δήμαρχος Αθηναίων Γιώργος Καμίνης, ο υπουργός Δημοσίας Τάξεως Χρήστος Παπουτσής, ο υπουργός Πολιτισμού Παύλος Γερουλάνος, ο Εισαγγελέας του Αρείου Πάγου, ο Πρόεδρος της Βουλής Φιλ. Πετσάλνικος, υπεύθυνοι θεσμικά για την προάσπιση της συμβολικής τάξης, του νόμου, του δημοκρατικού χώρου και της ιστορικής συνέχειας, δεν βλέπουν τίποτε, δεν τους ενοχλεί τίποτε, δεν κάνουν τίποτε. Εγκατέλειψαν αμαχητί. Παρέδωσαν την πρωτεύουσα στη σαβούρα, τη νόσο και το θάνατο. Πρόδωσαν την Αθήνα. Η ιστορία θα είναι ανελέητη, για όλους.

Είχα μια πόλη, την έμαθα και με έμαθε. Τώρα με πονάει όταν την περπατάω, και με ανησυχεί. Ζηλεύω τους γέροντες των νησιών και των ορέων.

no comments
  • Rodia (@Rodia300)
    REPLY

    Αχ. Εχεις τουλαχιστον ενα νησι να πας, αλλοι εχουν ενα χωριό. Αμα εισαι γεννημενος αστός, τι γινεται;
    «Μαμα, γιατι εμεις δεν εχουμε χωριό;» ρώταγε η μεγαλη κορη οταν ηταν νηπιο.

  • Manolis Aligizakis
    REPLY

    Nωχελικό Απόγευμα

    Σιγοπερπάταγε στο αρχαίο άγιο χώμα
    πουλημένο σε τουρίστες
    με κίτρινο άχυρο στην κεφαλή

    παρατήρησε τους αμέτρητους νεκρούς
    κάτω απ’ το χώμα κι από πάνω
    δύσκολα διακρίνεις τους μεν από τους δε

    και ξάφνου εσταμάτησε

    έδειξε την πολυσύχναστη αγορά
    που όλα εκεί ήταν για πούλημα

    έκαμε μια κίνηση με το χέρι
    σα να’θελε να σβήσει όλη την εικόνα

    σαν να’θελε να σβήσει κάποιο
    λάθος απ’ τη σχολική του έκθεση

    κι είπε —θέλω να σπείρω
    το χώμα τούτο απ’ την αρχή
    με μια σοδειά νέων ιδεολόγων

    εκείνων που στέκονται λιγόλογοι
    ή των άλλων που κρυφοκοιτούν
    μέσα απ’ αυτά τ’ αγάλματα

    Μανώλης Αλυγιζάκης
    απο το Βανκούβερ του Καναδά

  • Χρ. Αλεξοπούλου
    REPLY

    Αγαπητέ κ. Ξυδάκη, πολλοί μοιραζόμαστε μαζί σας την ίδια θλίψη και αγανάκτηση για την κατάντια αυτής της πόλης, μόνο που η δική μας θλίψη κουβεντιάζεται ιδιωτικά και γι αυτό δεν γίνεται γνωστή. Σας ευχαριστούμε που την εκφράσατε! Και μια πρόταση:τόσα γίνονται από διάφορες κινήσεις πολιτών, από καθαρισμούς ακτών μέχρι δεντροφυτεύσεις, γι αυτή την πόλη δεν μπορεί να αναληφθεί μια συγκεκριμένη πρωτοβουλία για τη δική της επιβίψση; Γιατί την αφήνουμε να βουλιάζει έτσι αβοήθητη; Ας αναλάβει η εφμερίδα «Καθημερινή» την πρωτοβουλία για κάποια μαζική εκδήλωση.
    Με εκτίμηση
    Δρ Χρ. Αλεξοπούλου

  • Ανώνυμος
    REPLY

    Αγαπούλα,
    μπες στο παραβάν και ψήφισε το αγαπημένο σου κόμμα.
    Αμόλα…

    ΔΝΤ (Δ ημοκράτες Ντ αβατζηδες)

    Ουστ!

  • Μένιππος
    REPLY

    Τι να σου κάνει η έρμη τούτη πόλη που μάρτυρας έχει γίνει χιλίων καλών και μυρίων κακών συνάμα.
    Και νά ‘ναι μόνο η πόλη; Ολάκερη η χώρα είναι. Οι νεκροζώντανοι μπορεί να περιφέρονται στη μητρόπολη ψάχνοντας το παραμύθι τους αλλά οι μελλοθάνατοι στην Ελλάδα όλη έχουν πια χωνέψει ότι το παραμύθι που τους διάβασε η καλή νεράιδα ήταν τελικά προπέτασμα και πίσω του κρυβόταν η κακιά μάγισσα με το έργο τρόμου της.
    Κι αν είναι κάποιος νεκροζώντανος δεν έχει να ελπίζει. Ο μελλοθάνατος όμως βλέπει παντού ελπίδες, ασχέτως αν αυτές αλλού του βγαίνουν οφθαλμαπάτες κι αλλού ερινύες.

  • pikokos
    REPLY

    Οι υπουργοί που αναφέρεις ξέρουν πολύ καλά τι κάνουν. Αφήνουν να υποβαθμιστεί το κέντρο και να πέσουν οι τιμές των οικοδομημάτων. Μετά θα έρθουν και θα αγοράσουν και ώ του θαύματος θα αναβαθμιστεί το κέντρο. Είναι η ίδια κομπίνα που έγινε με το Μπομπουρ στο Παρίσι. Αγαπητέ μου ξέρεις τι έχει αγοράσει στην ομόνοια γαλλικό πολυκατάστημα;
    Το κτίριο του Ειρηνοδικείου και ακόμα δυο κτίρια στην οδό Αθηνας που προορίζεται την επόμενη εικοσαετία να γίνει το Champs Elysees των Αθηνών.
    Τώρα που έμαθες την αλήθεια τι θα κάνεις;

  • Lou
    REPLY

    Όταν μια τόσο ταραγμένη πραγματικότητα γεννάει ένα τόσο ισορροπημένο κείμενο κάτι συμβαίνει, δεν νομίζετε;

  • pantelis
    REPLY

    Τέλευταία, περπατώντας στο κέντρο της Αθήνας, συναντώ ζεύγη παπουτσιών σε γωνίες, μποστά σε σκαλοπάτια, πόρτες, άδεια.
    Σαν οι άνθρωποι που τα φορούσαν να αναλήφθηκαν ξαφνικά καθώς περίμεναν

    • Lou
      REPLY

      @ pantelis Πραγματικά, τί είναι αυτό; Σήμερα στον Ταύρο, δύο φορές έπεσα πάνω σε παρατημένα ζευγάρια παπουτσιών.

  • Ανώνυμος
    REPLY

    Πλέον, όταν μας ρωτάνε στη δουλειά, στο δρόμο, στα μέιλ, στα sms, στα τηλέφωνα, συνάδελφοι, «φίλοι», γνωστοί κ.λπ. «τι γίνεται, πως πάει, καλά» οφείλουμε ν’ απαντάμε «είμαστε υπό κατοχή, ο κόσμος πεινάει και βασανίζεται καθημερινά, απονενοημένοι μεταναστεύουν και αυτοκτονούν, διαλύονται σπίτια, οικογένειες, σχέσεις, φιλίες ετών προδίδονται… και δεν γίνεται να είναι κανείς σώφρων άνθρωπος ‘καλά’». Οι πεινασμένοι και κυνηγημένοι επί κατοχής, που είχαν στις οικογένειές τους αγνοούμενους, εξαφανισμένους, θύματα από πείνα, ανέχεια, εκτελέσεις κ.λπ. δεν διαλέγονταν κατ’ αυτόν τον γελοίο τρόπο. Μόνο οι μαυραγορίτες, οι καταδότες και οι συνεργάτες των κατακτητών, αντάλλασαν τέτοιου είδους φιλοφρονήσεις και αισθάνονταν παρά τα όσα συνέβαιναν γύρω τους, ‘καλά’.

  • idanikosautoheir
    REPLY

    1. Νόμιζες μαλακίες προφανώς.
    2. Αφού μας ενοχλεί η δυσωδία και ο θάνατος να τη σπρώξουμε σε τίποτα στενά ερημικά για να μην τα βλέπουμε. Αυτή είναι η λύση; Προτιμώ μες στα μούτρα μας.

  • Ανώνυμος
    REPLY

    Η Αθήνα ήταν το κόσμημα της πόλεων, ενώ τα κοσμήματά της, πέρα από τον Παρθενώνα (που καταληστεύτηκε από τους πολιτισμένους ευρωπαίους), τα δημόσια κτήρια και μνημεία και το αντί-αριστοκρατικό πολίτευμά της, ήταν ο ξυπόλυτος και βρόμικος Σωκράτης που υποχρεώθηκε να πιεί το κώνειο και ο άστεγος και άντυτος Διογένης που έφτυσε κατάμουτρα τον βασιλόφρονα Αλέξανδρο, τον επονομαζόμενο από τους μικρούς και «Μέγα».

    Κι εγώ προτιμώ μες τα μούτρα μας, αν και τα δικά μου μούτρα, είναι χρόνια που τα έχω πάρει από τη γενέτειρά μου.

  • Ελπίδα
    REPLY

    Σας χαλάει την αισθητική αυτή η εικόνα ε; Κι όχι οι άνθρωποι που εγκαταλείφθηκαν από την πολιτεία στην μοίρα τους να ζουν,να αργοπεθαίνουν και να ξεψυχούν στα πεζοδρόμια.
    Ξεχάσατε να πείτε και για το πλήγμα στον τουρισμό.Τι θα πουν οι τουρίστες για όλα αυτά;;;;;;;;;

  • EPIKUROS
    REPLY

    Η εξαθλίωση της ανθρώπινης αξιοπρέπειας έχει περάσει σε δεύτερη μοίρα.
    Προέχει ο ευπρεπισμός των πόλεων.
    Δεν μας ανησυχεί, το τί οδήγησε αυτούς τους ανθρώπους στην εξαθλίωση, αλλά το ότι αυτοί οι άθλιοι, εξαθλιώνουν την πόλη.
    Σημείο των καιρών.
    Έτσι κι αλλιώς, πουλημένα τομάρια είμαστε στις τράπεζες και στην καταναλωτική τους συνήθεια που μας επέβαλαν, γιατί να νοιαστούμε για κάποιες ψυχές, τώρα που χάνουμε την ευημερία μας που με τόσο κόπο μας πούλησαν όλα αυτά τα χρόνια!
    Χαίρομαι για τον πατέρα σας.
    Είναι η γενιά που δούλεψε και για μας.
    Ενώ εμείς φάγαμε και για τα παιδιά μας.
    Και ήρθε η ώρα για τον απολογισμό.
    Ευτυχώς!

  • Ανώνυμος
    REPLY

    Ούτε εγώ μπορώ τους μαυριδερούς βρωμιάρηδες/ναρκομανείς. Εννοώ βέβαια τα τζάνκι της ενέσιμης νεοφιλελευθερίνης: τους ξιπασμένους πλούσιους, τους μαυρισμένους το καταχείμωνο από τα σολάριουμ και το καλοκαίρι από τα σουλάτσα με τα κότερα των εκατομμυρίων.

    (Είμαι σίγουρος πως το «βλέμμα» αυτούς υπονοεί, μιλώντας σε ποιητικό κώδικα).

    Όξω οι βρωμιάρηδες από την Αθήνα.

  • nk
    REPLY

    Να χρεωκοπησει επιτελους το κρατιδιο, να μεινουν οι «προοδευτικοι» χωρις χορηγο. Να καταλαβουν, σημερα που κυκλωνει ο τουρκικος στολος την Κυπρο, πως ο φυγοστρατος ειναι αδερφος και καθρεφτης του φοροφυγα. Φυγαδες κι οι δυο απο μια πτυχη του κρατους που δεν τους αρεσει. Το δε κρατος με τη σειρα του, φυγας απο τον ρολο του ως εγγυητρια δυναμη (τρομαρα του) της Κυπρου, της Αθηνας, των νοσοκομειων, των σχολειων.

    Μεταπολιτευση χωρις «Αττιλα» δεν γινεται

    Ειστε «συντηρητικος» κε Ξυδακη. Δεν τους αρεσετε δηλαδη σε απλα ελληνικα. Και οποιος δεν ειναι μαζι μας ειναι εναντιον μας. Εναντιον της προοδου, της ανθρωπιας, της λιακαδας. Σ’ολα αυτα εχουμε copyright.

    -Συγγνωμη για το ατονικο.
    -Συγγνωμη για τα σχολια στο δικτυο, ειναι σαν συνθηματα στο γηπεδο, αλλα τι να κανουμε

  • Κλεο
    REPLY

    Στον υπουργό οικονομικών να απευθυνθείτε και δεν κάνει κακό να διαβάσετε και το Δόγμα του Σοκ της Ναόμι Κλάιν για την κατάντια των κρατών όπου εφαρμόστηκαν μέτρα ΔΝΤ.

    Εκτός κι αν θέλετε απλώς την εξαφάνιση των μιασμάτων που χαλούν την εικόνα της Αθήνας. Ξέρω κάτι κρεμματόρια στο Μόναχο και στη Βαρσοβία που μπορεί ακόμη να κάνουν τη δουλειά μας.

    Για τη φτώχεια φταίνε η φτωχοί και για την κλιματική αλλαγή, ο τυφώνας που πέρασε πάνω απ’ το κεφάλι μας. Εύκολες απαντήσεις σε δύσκολα ερωτήματα = φασισμός. Προσέξτε, διότι είμαι σίγουρη ότι δεν εννοούσατε κάτι τέτοιο, αλλά πολύ εύκολα το ερμηνεύουν έτσι αυτοί που βλέπουν έτσι απλουστευτικά τον κόσμο.

    Υ.Γ.: Οι ζητιάνοι στη Σκουφά είναι μια άλλη όψη του εξισωτισμού, της κυρίαρχης ιδεολογίας στην Ελλάδα. Και πολύ άργησαν. Το κίνημα «δεν πληρώνω» Κηφισιάς το ακούσατε;

  • Maigret
    REPLY

    αυτή είναι η πόλη μου, βρώμικη, απεγνωσμένη, δίχως ελπίδα, μα η πόλη μου… ίσως – τώρα – περισσότερο από ποτέ…θα με μάθει και θα τη μάθω (κουράστηκα να γκρινιάζω πάνω απ’ το ταλαιπωρημένο σώμα της και γι’ αυτό ίσως δεν ζηλεύω κανέναν, τους χαρίζω τα χωριά, τα όρη και τα μελτέμια και κρατώ αυτή την πόλη, την πιο γλυκιά και δύσμοιρη πατρίδα)

  • Ανώνυμος
    REPLY

    Ας μην είμαστε απαισιόδοξοι. Η Αθήνα είναι πόλη μαγική. Στο Μουσείο Μπενάκη εκτίθεται ο Χάρος. Όχι αυτός που πάλεψε στ’ αλώνι με τον Διγενή. Ο άλλος. Ο καλλιτέχνης.

    Αγαπητό «βλέμμα» , μια και είστε και ειδικός περί τα καλλιτεχνικά μήπως μπορείτε να μεσολαβήσετε ώστε να προωθηθεί η παρακάτω πολιτιστική πρόταση;
    Μια και η κρίση, είναι μια ευκαιρία:
    Πώς εκθέτει, ας πούμε, άλλος τα σακιά με τα τσιμέντα και τις ελληνικές σημαίες στις πλατείες; Πώς παλιότερα «πακετάριζαν» μνημεία ή δημόσια κτήρια με σεντόνια ως δείγμα βαθειάς ευρωπαϊκής διανόησης; Να περνάει ο κάθε Αθηναίος έξω από το Μουσείο Μπενάκη, μ’ ένα κεσεδάκι με τα περιττώματά του (τα οποία θα είναι και «ιστορικά» περιττώματα εν καιρώ «ιστορικής» κρίσης) και να τα πετάει στο Μουσείο Μπενάκη, μέχρι να γίνει ολόκληρο το κτήριο, ένα μυρωδάτο γλυπτό-σύμβολο του πολιτισμού μας.

  • Ανώνυμος
    REPLY

    Στην παγκόσμια Ιστορία της Τέχνης, υπάρχει ο «Εσταυρωμένος ζωγραφισμένος με ούρα» ο οποίος διδάσκεται και στα πανεπιστήμια. Γιατί να μην υπάρχει και ένα μουσείο, διακοσμημένο με κόπρανα;

  • Ανώνυμος
    REPLY

    Είναι πιο μάγκας ο Ντάμιαν Χιρστ, του οποίου η περιουσία μπορεί να ισοδυναμεί με την έκτη δόση που αναμένουμε ως κράτος, επειδή βαλσαμώνει τεμαχισμένα γελάδια;

  • anon
    REPLY

    μήπως γράφεις για πολύ λίγους; η παρερμηνεία εκτοξεύτηκε.. και η ηλιθιότητα ηγεμονεύει

    • Ανώνυμος
      REPLY

      «…η παρερμηνεία εκτοξεύτηκε.. και η ηλιθιότητα ηγεμονεύει».

      Φρέσκιες διαπιστώσεις… από την εποχή του Σωκράτη.

Leave a Reply to EPIKUROS Cancel Reply

Your email address will not be published.