Οι δαίμονες της Ευρώπης Ανθη στις ρωγμές της Ευρώπης

Επανεφεύρεση της πολιτικής

Η δεινή οικονομική θέση της χώρας έχει φέρει την πλειονότητα της κοινωνίας σε κατάσταση κατάθλιψης, ενώ μεγάλο μέρος της δοκιμάζει ήδη τις αντοχές της απέναντι στον χειμώνα και τις καθημερινές βιοτικές ανάγκες. Οι μεσοαστικές πολυκατοικίες χωρίς επαρκές πετρέλαιο θέρμανσης δεν είναι σπάνιες φέτος, ενώ στους κεντρικούς δρόμους της Αθήνας τον τόνο δίνουν οι σκουπιδοσυλλέκτες και τα πλήθη των ζητιάνων.

Το αδιέξοδο κατοπτρίζεται και στην πολιτική σκηνή. Τα μεγάλα κόμματα εξουσίας αδυνατούν να επεξεργαστούν σχέδια διάσωσης, εκτός των προβλεπομένων από την τρόικα. Γνωρίζουμε δε πολύ καλά πια, από την 18μηνη εμπειρία εφαρμογής τους, ότι τα σχέδια της τρόικας δεν οδηγούν σε έξοδο από την κρίση· στην καλύτερη περίπτωση, παρατείνουν μια κατάσταση νεκροφάνειας, ενώ η ύφεση και η ανεργία διαρκώς επιδεινώνονται. Η πρόταση «Ζάππειο ΙΙ» του Αντώνη Σαμαρά προσπάθησε να αφήσει μια χαραμάδα ελπίδας για άλλη διαχείριση της κρίσης, αλλά οι εξελίξεις έχουν ξεπεράσει και αυτή την προσπάθεια.

Αναζητώντας διέξοδο, η κοινή γνώμη στρέφεται προς τα αριστερά, τουλάχιστον σύμφωνα με τις δημοσκοπήσεις. Τα κόμματα της αριστεράς εισπράττουν δημοσκοπικά τη διαμαρτυρία και το αίσθημα πνιγμού των πληττόμενων λαϊκών και μεσαίων στρωμάτων. Εχουν όμως να αντιπροτείνουν μια ολοκληρωμένη πρόταση διάσωσης; Το ΚΚΕ αρκείται να αναλύει την κρίση σαν κρίση του καπιταλισμού εν γένει, και υπόσχεται μια άλλη ζωή όταν επικρατήσει ο σοσιαλισμός. Τα στελέχη του επαναλαμβάνουν στερεότυπα μια συνεκτική, πλην αυτοναφορική, γραμμή, και ακόμη και η αρχηγός του κόμματος αδυνατεί να τοποθετηθεί εκτός γραμμής όταν ερωτάται σε κρίσιμες στιγμές.

Ο Συνασπισμός και ο ΣΥΡΙΖΑ ασκούν σκληρή αντιπολίτευση, αλλά ούτε αυτό το τμήμα της αριστεράς αρθρώνει ενώπιον εθνικού ακροατηρίου έναν ολοκληρωμένο πειστικό λόγο για διάσωση και έξοδο από την κρίση. Σε παρόμοια γραμμή, με διαφοροποιήσεις, κινούνται και οι μικρότεροι: η Δημοκρατική Αριστερά, στην οποία καταγράφεται μειοψηφικό ρεύμα υπέρ των μνημονιακών πολιτικών, και οι Οικολόγοι-Πράσινοι.

Η αριστερά φέρεται σαν να απευθύνεται στα δικά της μερικά ακροατήρια και να επωφελείται από τις μετακινήσεις διαμαρτυρόμενων ψηφοφόρων, σαν να μην την ενδιαφέρει η ευθύνη για το όλον, έστω το πλειονοτικό, άρα και ένας συνολικός λόγος προς τους πληττόμενους. Απουσιάζουν συγκεκριμένες λύσεις για άμεση ανακούφιση των αναγκεμένων, για μερική έστω απασχόληση των νέων, πρωτίστως για ένα βιώσιμο παραγωγικό μοντέλο· απουσιάζει το «εδώ και τώρα», αντιθέτως, περισσεύει η καταγγελία του φρικτού παρόντος και η επαγγελία ενός αόριστου μέλλοντος.

Ισως ζητούνται πολλά από τα κόμματα της αριστεράς, ζητείται να ξεπεράσουν τους εαυτούς τους. Κι όμως τα δημοσκοπικά ποσοστά (αθροιζόμενα) προοιωνίζονται ποσοστά ΕΔΑ του 1958. Οφείλουν άρα να υπερβούν τους εαυτούς της νωχελικής αυτάρεσκης μεταπολίτευσης, όπως όλοι, και να δοθούν στην πολιτική πράξη επανεφευρίσκοντας περιεχόμενο και μορφές. Στο κατώφλι μιας εθνικής καταστροφής και ενός κοινωνικού μετασχηματισμού, οι πολιτικές δυνάμεις προτείνουν σχέδιο επιβίωσης, όχι άλλη μια καταγγελία.

no comments
  • ο δείμος του πολίτη
    REPLY

    Με το θέμα της αριστερής ρητορικής ασχολήθηκα προ ημερών. Πράγματι η αριστερά δε φαίνεται να καταθέτει μία πρόταση επί του παρόντος. Μένει μόνο στο στρατηγικό στόχο του σοσιαλισμού, αλλά δεν προχωρά στο παρόν. Τούτο όμως αποκαλύπτει το φόβο της να εκφραστεί με ένα πρόγραμμα εξουσίας ή ακόμα και να αναλάβει την εξουσία. Παράλληλα, η αριστερή ρητορεία φαίνεται να αδιαφορεί εντελώς για τα μεσοαστικά στρώματα…

  • nikos kou
    REPLY

    αγαπητέ νίκο. το θέμα έχει ως εξής; το πολιτικό υποκείμενο λείπει από την αριστερά. το πνευματικό της περίσευμμα. το κριτήριο της γνωσιακής αξιοπιστίας της. το κοινωνικό υποκείμενο υπάρχει, είναι ενεργό αλλά δεν ξέρει προς τα που θα κατευθυνθεί. και αυτό δεν οφείλει σώνει και ντε να το γνωρίζει. σήμερα, τα συμφέροντα της αστικής τάξης (καθαρά σχηματικό, για να συνενοούμαστε), υποεκπροσωπούνται από τους πολιτικούς αντιπροσώπους της. έτσι σπρώχνουν και απαξιώνουν το πολιτικό προσωπικό, με έναν τραπεζίτη επικεφαλή, για να προλάβουν όξυνση. η εργατική τάξη έχει αναρωτηθεί αν τα συμφέροντα της εκπροσωπούνται επαρκώς; το πρόβλημα των αριστερών ηγεσιών, δεν είναι το αύριο. είναι ότι δεν έχουν κάνει την παραμικρή οικονομικό-πολιτική προεργασία προς την συννενόηση. τι φοβούνται; πρώτον: την πίεση του κόσμου, που θα προσδώσει μεσσιανικό χαρακτήρα στην όποια διακυβέρνηση. δεύτερον: αριστερή διακυβέρνηση σημαίνει μετατόπιση των συνεπειών της κρίσης στην καμπούρα των κατεχόντων και λοιπά. Έτσι η αριστερά θα γίνει το υγειές κύτταρο ή ένα φθοροποιό κομμάτι του δυσθεώρητου προβλήματος; γόρδιος δεσμός για όλα τα κόμματα της. τρίλιζα. ας μην γελιόμαστε σύριζα, οικολόγοι και δημαρ δεν μπορούν να υπερβούν εαυτών, όσο κατέχουν μέρος των μεσοαστικών στρωμάτων, ενώ παράλληλα το κκε εγκλωβίζει ή πείθει μια ικανή μάζα εργατών. προτάσεις υπάρχουν: ευρωομόλογο, αφύπνηση της τράπεζας επενδύσεων, κ.α. τα κριτήρια είναι το δύσκολο κομμάτι. όμως όσο η πολιτική στο σύνολο της μένει πίσω ή εξαερώνεται από τις οικονομικές αυτορυθμίσεις, η αριστερά θα δυσκολεύεται σαν ένας κατ’εξοχήν χώρος της σκέψης όπου ο χρόνος είναι ζύμωση και όχι μια μαύρη τρύπα.

    με εκτίμηση

    νίκος

  • Astradene
    REPLY

    πολύ ωραίο το κείμενο, γνωστό σε όλους το αντικείμενο, καιρός να γίνει η πολιτική τρόπος λειτουργίας. όχι τρόπος σκέψης. από αυτόν χορτάσαμε

Leave a Reply

Your email address will not be published.