Ανατολή ή Δύση; Βασανίζομαι… Με τους Πόπη Τσαπανίδου & Πάσχο Μανδραβέλη

Μετά την καταστροφή, η αναγέννηση

Οπως και να παρουσιαστούν στον ελληνικό λαό τα αποτελέσματα του νέου Μνημονίου, η πραγματικότητα δεν αλλάζει: η χώρα έχει εισέλθει σε νέα ιστορική φάση, κατά την οποία η οικονομική υποδούλωση στους δανειστές συνεπιφέρει, εκτός από πολιτικές εξαρτήσεις, πτώση του βιοτικού επιπέδου και συρρίκνωση των κοινωνικών δικαιωμάτων. Οσα κερδήθηκαν μετά την εθνική καταστροφή του 1974 χάνονται, τα περισσότερα, με την παρούσα, άλλης τάξεως, καταστροφή. Με μια ουσιώδη διαφορά: η απώλεια τότε ήταν οριστική και πικρή μεν, πεπερασμένη και συγκεκριμένη δε. Η εθνική τραγωδία της Κύπρου έφερε την πτώση του δικτατορικού καθεστώτος και τη διάλυση του κράτους του. Ωστόσο, η πτώση άνοιγε μια νέα περίοδο, κατά την οποία μόνο τα καλύτερα μπορούσε να προσδοκά κανείς. Και συνέβησαν πολλά καλύτερα. Ο ελληνικός λαός ξεδίπλωσε τις δυνάμεις του, αξιοποίησε γεωπολιτικές και ιστορικές ευκαιρίες, στερέωσε δημοκρατικό κράτος και κοινωνία ευημερίας. Διήρκεσε ένα τρίτο του αιώνος.

Κατά αντιδιαστολή, σήμερα η πτώση, αφενός, βρίσκεται εν εξελίξει· άρχισε στο τέλος του 2009, αρχές του 2010, και δύο χρόνια αργότερα συνεχίζεται και βαθαίνει ακόμη. Δεν έχουμε πιάσει πάτο. Αφετέρου, πρόκειται για μια καταστροφή πολύμορφη, βαθιά, με ποικίλες προεκτάσεις, πέραν της οικονομικής αφετηρίας: κοινωνικές, πολιτικές, πολιτιστικές, ψυχικές. Δεν είναι εύκολο να εντοπίσεις εξωτερικό εχθρό: Είναι οι Γερμανοί; Η Ευρωπαϊκή Ενωση; Το ΔΝΤ; ΄Η μήπως η ίδια η διάρθρωση της Ευρωζώνης και η διεθνής οικονομική κρίση; Ακόμη πιο δύσκολο είναι να εντοπίσεις εσωτερικούς εχθρούς, προδότες και επίορκους – δεν είναι το ίδιο με τους χουντικούς που κατέλυσαν τη δημοκρατία και ξεπούλησαν την Κύπρο.

Η οικονομική δυσπραγία υποβαθμίζει βίαια το βιοτικό επίπεδο των Ελλήνων, αλλά το χειρότερο είναι η αδυναμία κατανόησης και η αβεβαιότητα: δεν μπορούν να κατανοήσουν πώς έφτασαν ώς εδώ, δεν γνωρίζουν πότε θα σταματήσει ο κατήφορος και, κυρίως, πώς θα ανακάμψουν. Αυτή η αδυναμία κατανόησης και η απώλεια αίσθησης του χρόνου είναι ο χειρότερος εχθρός: οι Ελληνες σήμερα ζουν σε μια χρονοδίνη που τους ρουφάει διαρκώς προς τα κάτω, προς το σκοτάδι. Αυτή η διαρκής πτώση παραλύει τον νου και παγώνει την ψυχή. Ως εκ τούτου οι Ελληνες αδυνατούν να μετρήσουν τις δυνάμεις τους, τις πολλές και αναξιοποίητες, που ασφαλώς υπάρχουν και που με αυτές ακριβώς θα αναδυθούν από την κρίση. Και αδυνατούν επίσης να ενεργοποιήσουν πλήρως τις δυνάμεις προφύλαξης από το σοκ, τις οποίες ασφαλώς εν αφθονία διαθέτουν.

Παγωμένοι, ζαρωμένοι, ακίνητοι, οι Ελληνες παρακολουθούν ένα πολιτικό σύστημα απαξιωμένο και θρυμματισμένο να διαπραγματεύεται εν πανικώ τις ιστορικές τύχες παρουσών και μελλουσών γενεών. Δεν πιστεύουν τίποτε απ’ όσα ακούνε, παρότι διακαώς θα ήθελαν να πιστέψουν και να ελπίσουν. Δυστυχώς, δεν πιστεύουν ούτε στους εαυτούς τους, στις αναγεννητικές τους δυνάμεις. Προς το παρόν. Διότι μετά κάθε καταστροφή, από το ’22 ώς το ’74, ακολούθησε μια ορισμένη αναγέννηση.

5 Σχόλια
  • antonis246
    REPLY

    Θα πρότινα κάτι αντιδραστικό και τιμωριτικό. Ναι, να εφαρμόσουμε τα μέτρα με μία προϋπόθεση : Οι κυρίες του βορά (Ολλανδίες, Γερμανίες, Σουηδίες, Φινλανδίες κ.λ.π) να εφαρμόσουνε στους λαούς τους εδώ και τώρα την ίδια πολιτική. Τι λέται ;; πως βλέπετε τις εξελίξεις στη Ευρώπη΄; ;

  • nk
    REPLY

    Πάτο;

    Σομαλία και αν : Ο ΟΗΕ θα ρίχνει ρύζι από τα ελικόπτερα και οι πολέμαρχοι (κομματάρχες ή όποιος άλλος θεωρείτε πως φταίει) θα το κλέβει να μας το πουλήσει στη μαύρη αγορά.

    Δεν υπάρχει πάτος.

  • κώστας δ
    REPLY

    Τα παραπάνω σχόλια δείχνουν την αλήθεια: δεν θέλουμε να πιστέψουμε αυτό που συμβαίνει. Ο μηχανισμός γι’ αυτό είναι ότι πέσαμε στην κατάσταση να περιμένουμε το χείριστο μετά από το χειρότερο. Στη συνέχεια, το χείριστο γίνεται το χειρότερο του επόμενου χείριστου κ.ο.κ.
    Κύριοι, τέσσερις άνθρωποι γράφουμε εδώ τώρα και ο κύριος Ξυδάκης, πέντε. Τι χειρότερο περιμένουμε; Αφού το ξέρουμε! Το θέμα είναι ότι το αποδεχόμαστε και όποιος το αρνείται ψεύδεται στον εαυτό του. Γιατί το αποδεχόμαστε; Διότι όλοι έχουμε την ελπίδα ότι δεν θα είμαστε εμείς οι τόσο εξαθλιωμένοι να κοιτάμε στον ουρανό για τα ελικόπτερα με τα σακκιά ρύζι και διότι ελπίζουμε ότι κάποιοι άλλοι θα εξαθλιωθούν πριν από μας και θα αντιδράσουν (και) για μας. Συμπέρασμα: ο κοινωνικός ιστός είναι ήδη διαλυμένος και οι άμυνές μας ανύπαρκτες. Λύση: εντοπισμός νέων συλλογικοτήτων και ένταξη σ’ αυτές. Οι παρέες θα ξαναπάρουν πίσω την χώρα. Ας κοιταχτούμε όλοι μας στον καθρέφτη και ας συνειδητοποιήσουμε ότι μεταλλασσόμαστε σε ζόμπυ. Μήπως ήρθε η ώρα να αρχίσουμε να ξαναγινόμαστε άνθρωποι;

Leave a Reply

Your email address will not be published.