Η μαρτυρία της Εκκλησίας κατέναντι στους νεοναζί Αρχή πολιτικών μετασχηματισμών

Οι πολιτικοί δεν ακούνε την κοινωνία

Αυτή την κρίσιμη ώρα, ώρα θλίψης και ηττοπάθειας, η κυβέρνηση είχε μια ευκαιρία να τονώσει αδαπάνως το φρόνημα των πολιτών: να νομοθετήσει ένα φορολογικό σύστημα δίκαιο, αποτελεσματικό και ευεφάρμοστο. Δεν το έκανε. Μέχρι στιγμής, ό,τι διαρρέει ως νέα φορολογική νομοθεσία δεν φαίνεται να είναι ούτε απλούστερη ούτε δικαιότερη· αντιθέτως, τιμωρεί φορολογικά τις οικογένειες με παιδιά, σε ένα πληθυσμό υπό δημογραφικό μαρασμό, ενώ ταυτοχρόνως δεν μαθαίνουμε για κάποιο νέο δραστικό μηχανισμό προς ανάσχεσιν της φοροδιαφυγής.

Εξ όνυχος τον λέοντα. Η φορολόγηση είναι πεδίο όπου κατεξοχήν δοκιμάζεται το δημοκρατικό κράτος: αν μπορεί να υποστηρίξει την ισοπολιτεία και την ισονομία, αν θέλει να είναι κράτος δικαίου και κράτος λειτουργικό. Ομως τέτοιες πράξεις προϋποθέτουν επίγνωση της πραγματικότητας, ότι η κυβέρνηση εισακούει τις βαθύτερες ανάγκες της κοινωνίας, τις μεταβαλλόμενες προσδοκίες της. Αυτό δεν συμβαίνει. Υπάρχει μια χρονική διαφορά μεταξύ πολιτικού συστήματος και κοινωνίας. Το πολιτικό σύστημα, χαμηλών ικανοτήτων ούτως ή άλλως, δαπανά ενέργεια και πολύτιμο χρόνο για την αυτοσυντήρηση του και την αναπαραγωγή του την παρασιτική.

Η κοινωνία, μετά τρία χρόνια απωλειών και κλιμακούμενης οδύνης, έχει μεταβάλει στάση και συμπεριφορά σε πολλούς τομείς του βίου· έχει χαμηλώσει τον ορίζοντα προσδοκιών, έχει προσαρμοστεί εξ ανάγκης σε χαμηλότερο επίπεδο διαβίωσης, σε άλλους όρους εργασίας· για μέγα μέρος του πληθυσμού μόνη ωστική δύναμη είναι το ένστικτο επιβίωσης. Ως εκ τούτου πολλοί Ελληνες είναι ήδη έτοιμοι για αλλαγές, είναι ήδη μετασχηματισμένοι ψυχικά, και αναμένουν ένα σχέδιο, στόχους, μια ανανεωμένη αίσθηση συνανήκειν. Εν τω μεταξύ, εν απουσία σχεδίου και στόχων, μεταναστεύουν, υποβαθμίζουν τις ανάγκες τους, ζαρώνουν, δραπετεύουν από τη συλλογικότητα.

Το πολιτικό σύστημα αδυνατεί όχι μόνο να συγχρονιστεί με την κοινωνία που του αντιστοιχεί, με τον κυρίαρχο και νομιμοποιό λαό, αλλά αδυνατεί ακόμη και να αντιληφθεί τους μείζονες μετασχηματισμούς που συντελούνται.

1 comment
  • 4essera
    REPLY

    Έχουμε ένα βασικό τρίγωνο διαπλοκής με κορυφές Π(ολιτικούς), Τ(ραπεζίτες), Κ(αναλάρχες/εκδότες). Πώς λειτουργεί; Οι τραπεζίτες χρηματοδοτούν τους καναλάρχες και χρηματοδοτούνται από τους πολιτικούς. Οι πολιτικοί επικοινωνούνται από τους καναλάρχες. Επομένως οι πολιτικοί χρειάζονται τους καναλάρχες, οι καναλάρχες χρειάζονται τους τραπεζίτες και οι τραπεζίτες χρειάζονται τους πολιτικούς. Το τρίγωνο είναι ισχυρό διότι και οι τρεις κορυφές που συμμετέχουν εξασφαλίζουν αυτή την ροή συμφερόντων, η οποία λειτουργεί απρόσκοπτα και παράγει την δίνη στην οποία πέφτουμε εμείς, ως κοινωνία. Σπάει αυτό το τρίγωνο; Όχι μόνο σπάει αλλά ‘κινδυνεύει’ να γίνει κομμάτια: η κοινωνία δίνει δύναμη και στους πολιτικούς (μέσω της ψήφου) και στους τραπεζίτες (μέσω των καταθέσεων) και στους καναλάρχες (μέσω της τηλεθέασης). Είναι σαφές ότι η κοινωνία έχει όλες τις δυνατότητες να διαλύσει το τρίγωνο και δεν μας ενοχλεί το γεγονός ότι οι πολιτικοί δεν ακούνε την κοινωνία· αντιθέτως. Θα μας ενοχλούσε αν αντί για τρίγωνο υπήρχε τετράγωνο. Όσο όμως η κατεύθυνση της ροής δεν διακόπτεται, η τέταρτη κορυφή -αυτή της κοινωνίας- θα βρίσκεται πάντα απέξω, έχοντας την ψευδαίσθηση ότι συμμετέχει. Δεν συμμετέχει όμως. Δεν συμμετέχουμε και οφείλουμε να το ορίσουμε σαφώς και πραγματικώς. Απεγκλωβιζόμαστε από το τρίγωνο που άλλωστε μόνο στην φαντασία μας μάς περιλαμβάνει*.
    Αλήθεια, η Αριστερά έχει καμμιά δουλειά να συμμετέχει σε ‘πάνελ’ τα οποία απλώς δίνουν το άλλοθι της συμμετοχής και είναι καταφανώς στημένα; Γιατί δεν αφήνει τους ξεφτιλισμένους δωσίλογους να παίζουν μόνοι τους; (Και όλοι γνωρίζουμε την… αρχαιοελληνική λεξούλα που περιγράφει αυτόν που παίζει μόνος του). Δεν υποτίθεται ότι η Αριστερά είναι μαζί με την κοινωνία; Τι θέλει δηλαδή η Αριστερά; Να μας κάνει συμμέτοχους στην κοροϊδία; Να κοροϊδεύει η κοινωνία τον εαυτό της;

    *Δεν είναι φυσικά καθόλου τυχαία η απόπειρα των παπαγάλων να εμφανίζουν πρόσωπα της κοινωνίας στα στημένα πάνελ τους. Και είναι εύκολα κατανοητή η στόχευση: να βάλουμε -και καλά- την κοινωνία στο παιγνίδι της διαπλοκής.

Leave a Reply

Your email address will not be published.