Με τόσα χώματα στη γλώσσα Από το λίπος στο αίμα

Επικίνδυνες ρωγμές στην κοινωνία

Τις τελευταίες ημέρες, είναι διάχυτη η εντύπωση ότι οι πολιτικοί χειρισμοί της κυβέρνησης στο εργασιακό και κοινωνικό πεδίο της προσφέρουν ελάχιστο πολιτικό όφελος ― μάλλον τη φθείρουν. Οι επιστρατεύσεις στις συγκοινωνίες και την ακτοπλοΐα, ως επίδειξη πυγμής, κατάφεραν προσώρας να αποκαστατήσουν την κανονική ροή σε κρίσιμους τομείς της κοινωνικής ζωής, αλλά την ίδια στιγμή η αμείλικτη υλική πραγματικότητα υπονόμευσε καίρια το μεταδιδόμενο κλίμα ότι αρχίζει το τέλος των θυσιών. Οι μεγάλες περικοπές στις συντάξεις, η η δρομολόγηση χιλιάδων απολύσεων στο δημόσιο, και κυρίως οι διαρροές για την υπερφορολόγηση των ακινήτων, προκαλούν αίσθηση ασφυξίας στη συντριπτική πλειονότητα του πληθυσμού.

Η διευρυνόμενη ένδεια σημαδεύτηκε από παράλληλα γεγονότα στο κοινωνικό και πολιτικό πεδίο, φαινομενικά ασύνδετα, που όμως πυροδοτούν το καθένα με τον τρόπο του μια έντονη φυγοκέντρηση στο κοινωνικό σώμα, στα όρια της εξάρθρωσης και της ανθρωπιστικής κρίσης. Τέτοια γεγονότα με συμβολικό περιεχόμενο ήταν, ας πούμε, η διανομή δωρεάν λαχανικών έξω από το υπουργείο, που οδήγησε σε εικόνες αναγκεμένου όχλου· η επίδειξη ισχύος του νεοναζιστικού μορφώματος στην καρδιά της πρωτεύουσας αλλά και σε τόπους παροχής υπηρεσιών υγείας· τέλος, η συζήτηση που συνόδεψε τη σύλληψη των νεαρών αναρχικών ληστών.

Στα παράλληλα, ασύνδετα γεγονότα, διαβλέπουμε μια ισχυρή ροπή προς συμπεριφορές ακραίες και κυρίως καινοφανείς, αδιανόητες πριν ελάχιστα χρόνια. Για τον προσεκτικό παρατηρητή είναι προφανές ότι η κρίση, με τη φτώχεια και την ανεργία που συνεπιφέρει, οδηγεί σε πρωτόγνωρες ρηγματώσεις του κοινωνικού σώματος· πλήττει σκληρά τον κόσμο των μισθωτών και μικροεπιχειρηματιών, πλήττει τους μικροϊδιοκτήτες και τη μεσαία τάξη, πλήττει ανελέητα τη νεολαία. Σταδιακά, μεγάλα τμήματα του πληθυσμού αισθάνονται ανήμπορα και αποκλεισμένα, εκτοπισμένα, εκτός κοινωνίας και ιστορίας. Ακόμη και όσοι αντέχουν υλικά, αφενός, αισθάνονται πια ασήκωτο το βάρος των υπολοίπων, όσων βουλιάζουν, αφετέρου, δεν βλέπουν φως, δεν έχουν κάτι να πιαστούν. Κατά κάποιο τρόπο, το κεϋνσιανό παράδοξο της φειδούς στην υφεσιακή οικονομία συνυπάρχει με μια παράλυση του ηθικού και του φρονήματος σε κάθε κοινωνική ομάδα.

Ιστορικά, η πολιτική πυγμής δεν μπορεί να συνεχίζεται επί μακρόν· η αυστηρή τιμωρία των απειθών χωρίς παράλληλη επιβράβευση των ευπειθών, κινδυνεύει να φτάσει στο αντίθετο αποτέλεσμα: να απευθύνεται σε μια κοινωνία ανθεκτική στην τιμωρία, αναίσθητη στο φόβο, επιρρεπή στη βαναυσότητα και την ακραία αντίδραση. Αυτό μας δείχνει η αυξανόμενη επιρροή της ακραίας Χρυσής Αυγής: το απωλεσθέν νόημα αναζητείται στη βαναυσότητα και την ένστολη αγέλη. Αυτό δείχνει η απόδραση μέρους της νεολαίας προς τον μηδενισμό και τη βία: δεν βρίσκουν νόημα και αξιακό πλαίσιο, αλλά ούτε και δουλειά.

Για την ανάσχεση της ροπής προς βαναυσοποίηση και μηδενισμό, αυτού του άλογου κύματος, οι λύσεις αναμένονται πρωτίστως από έναν ριζικά ανανεωμένο πολιτικό λόγο και πράξη, από μια νέα γενική διάνοια γαλβανισμένη μες στην οδυνηρή συγκυρία. Αυτή είναι η τεράστια πρόκληση, αμφίπλευρα, προς τους υπάρχοντες σχηματισμούς και τις ηγεσίες τους: θα απαντήσουν ή θα διαλυθούν.

no comments
  • wanda
    REPLY

    Ευπειθείς δεν θα υπάρχουν σε λίγο κύριε, εδώ. Πιστεύω ότι θα βρούμε τον βηματισμό μας κάποια στιγμή αλλά μετά από συγκλονιστικές καταστάσεις. Όσο γιά την κυβέρνηση των προθύμων σαπροφύτων, τι να σας πώ, δεν μπορώ να προβλέψω την κατάληξη της παρά τα τερτίπια παλαιάς κοπής που χρησιμοποιεί και την απύθμενη πολιτική ανηθικότητα της.

  • Σπίθας
    REPLY

    » οι λύσεις αναμένονται πρωτίστως από έναν ριζικά ανανεωμένο πολιτικό λόγο και πράξη, από μια νέα γενική διάνοια γαλβανισμένη μες στην οδυνηρή συγκυρία. Αυτή είναι η τεράστια πρόκληση, αμφίπλευρα, προς τους υπάρχοντες σχηματισμούς και τις ηγεσίες τους: θα απαντήσουν ή θα διαλυθούν.»

    Δεν απαντούν. Η περιδίνηση μεγαλώνει, γίνεται επικίνδυνη.

  • aftercrisis
    REPLY

    Δεν απαντούν. Υπάρχει ισορροπία ακινησίας. Το κρίσιμο είναι άν θα σταλεί ή όχι προς την μεγάλη πλειοψηφία της κοινωνίας, αυτήν που υποφέρει, ένα «σήμα επανόρθωσης», πολύ μερικό και συμβολικό έστω.
    Και αυτό μπορεί να είναι σήμερα ένα μόνον: Ανάκτηση μέρους των Δημόσιων αγαθών που απαλλοτριώθηκαν τη δεκαετία της χλιδής (1988 – 2008) και έγιναν ιδιωτικός πλούτος, αναδρομική ανάκτηση μικρού έστω μέρους της συσσωρευμένης φοροδιαφυγής.
    Το παιχνίδι, πολιτικό και εθνικό, θα παιχτεί στις «λίστες», και στις «μικρές» (π.χ. της «Λαγκάρντ»), αλλά κυρίως στη μεγάλη, της ΤτΕ. Θα πληρώσουν τους νόμιμους φόρους τους, όσοι δεν μπορούν να αποδείξουν ότι τα συσσωρευθέντα ήταν και φορολογηθέντα; Και πότε;
    Πρόκειται για ερώτημα ουσίας. Αντίθετα με τους ανούσιους, δήθεν κοινοβουλευτικούς παραπλανητικούς Βυζαντινισμούς για το ποιός αλλοίωσε τη λίστα και για το φύλο των αγγέλων.
    Όποιος δεν θέλει να ζυμώσει, σαράντα μέρες κοσκινίζει.

  • Σπίθας
    REPLY

    @ aftercricis » Θα πληρώσουν τους νόμιμους φόρους τους, όσοι δεν μπορούν να αποδείξουν ότι τα συσσωρευθέντα ήταν και φορολογηθέντα; Και πότε;
    Πρόκειται για ερώτημα ουσίας. Αντίθετα με τους ανούσιους, δήθεν κοινοβουλευτικούς παραπλανητικούς Βυζαντινισμούς για το ποιός αλλοίωσε τη λίστα και για το φύλο των αγγέλων.»

    – «Όποιος δεν θέλει να ζυμώσει, σαράντα μέρες κοσκινίζει»
    ………………………….

    Ζυμώνουν, όμως.
    Τους άνεργους, τους χαμηλόμισθους, τους συνταξιούχους.
    Ιδιαίτερα τους νέους/ες τους αλέθουν μαζικά.

    • aftercrisis
      REPLY

      Αυτό ακριβώς συμβαίνει.
      Το ανεξήγητο και εκπληκτικό είναι, ότι για πρώτη φορά εδώ και πολλές δεκαετίες, το μεγάλο μέρος του πολιτικού προσωπικού δεν καταλαβαίνει αυτό που πάντα πρόσεχε ως κόρη οφθαλμού: Ότι θα πληρώσει το πολιτικό κόστος, και θα πληρώσει πολύ περισσότερο απ’ ότι ήδη πλήρωσε.

Leave a Reply

Your email address will not be published.

Στοιχεία επικοινωνίας
Twitter