Κασέτες ετών σαράντα Με το μελτέμι για παρηγοριά

Εξω από την αρένα του συνεδρίου

συνεδριο

Οι περισσότεροι ψηφοφόροι απ’ όσους έδωσαν το ιστορικό 27% στον ΣΥΡΙΖΑ περίμεναν από το συνέδριο ένα μήνυμα συνέγερσης και ελπίδας, σκληρές αλήθειες και δεσμεύσεις επί του πρακτέου, επί του αμείλικτου πραγματικού. Αυτοί οι 1,8 εκατομμύρια εκλογείς, οι μη τυπικά αριστεροί, περίμεναν ένα ενιαίο κόμμα ευρύχωρο και ανοιχτό, εξωστρεφές, όχι για να τους χωρέσει όλους, αλλά για να τους σκεφτεί, και κυρίως για να τους ανοίξει ένα παράθυρο στο μέλλον.

Αυτό συνέβη μόνον εν μέρει. Στο συνέδριο του Φαλήρου ο ΣΥΡΙΖΑ κατόρθωσε να συγκροτηθεί ως ενιαίο κόμμα, με ενιαίες καταστατικές αρχές και πολιτικές θέσεις, ανέδειξε και τυπικά πρόεδρο τον de facto ηγέτη Αλέξη Τσίπρα, με απευθείας εκλογή, κήρυξε το τέλος των συνιστωσών. Είναι βήματα αυτά, σημαντικά σε άλλο, ομαλό καιρό, αλλά βήματα μάλλον δειλά υπό την παρούσα ιστορική συγκυρία, δεν είναι βήματα που οδηγούν αποφασιστικά στο ραντεβού με την ιστορία, τη μεγάλη, όχι την κομματική. Ας πούμε: Η αυτοδιάλυση των εναπομεινασών συνιστωσών πήρε πίστωση χρόνου («εύλογο διάστημα»), η απευθείας εκλογή προέδρου συνάντησε αντιστάσεις, στην εκλογή της κεντρικής επιτροπής κατέβηκαν λίστες, η εσωτερική αντιπολίτευση θεσμοθετήθηκε σαν παρουσία, παρότι οι πολιτικές της θέσεις καταψηφίστηκαν. Τέλος, ο χαρισματικός Αλέξης Τσίπρας, παρά τις υποχωρήσεις και τους ισορροπισμούς του, ή μάλλον εξαιτίας τους, εισέπραξε 20% λευκές ψήφους, μισόκαρδης αμφισβήτησης.

Το ιδρυτικό συνέδριο του ΣΥΡΙΖΑ δεν υπερέβη ολοκληρωτικά την εσωστρέφεια. Δεν μίλησε θαρρετά και ανοιχτά στον εξωκομματικό κόσμο, στους ψηφοφόρους και συμπαθούντες, στους προσβλέποντες, δηλαδή στους πολίτες. Η περισσότερη ενέργεια των 3.800 συνέδρων αναλώθηκε στο πώς θα πλασαριστούν καλύτερα στο νέο τοπίο ενδοκομματικής εξουσίας οι διαλυόμενες φράξιες και συνιστώσες. Το κόμμα αναδύθηκε ενιαίο μεν, διστακτικά δε, με δυσπιστία προς την ισχυρή ηγεσία και τις ρεαλιστικές απαντήσεις στο εδώ και τώρα της σφοδρής κρίσης, με αποφυγή του πρωτογενούς, ρηξικέλευθου, συνθετικού λόγου για τον ταραγμένο καιρό, με καταφυγή είτε σε δοξασίες Τρίτης Διεθνούς είτε στον αμυντικό κινηματισμό των δικαιωμάτων.

Υπό μία έννοια, τα ιστορικά στελέχη του Συνασπισμού και των συνιστωσών του ΣΥΡΙΖΑ, προέβησαν σε ξεκαθάρισμα λογαριασμών του συνομοσπονδιακού και κομμουνιστογενούς παρελθόντος, αναγκαίο ίσως, αλλά δεν τόλμησαν να ανοίξουν παράθυρα στο μέλλον, δεν εξέπληξαν. Η τέτοια προσέγγιση προδίδει μια στατική αντίληψη του ρευστού και πολυκίνδυνου παρόντος, τοπικού και γεωπολιτικού. Προδίδει μια ιδεολογική και αμυντική προσέγγιση των καινοφανών πολιτικών προβλημάτων του 2013, με τη χώρα χρεοκοπημένη στα πρόθυρα κατάρρευσης, με την Ευρώπη διαιρεμένη και αδύναμη, με τη Μεσόγειο ασταθή ή φλεγόμενη.

Ο ΣΥΡΙΖΑ είναι πιθανόν να πρωτεύσει και να κληθεί να σχηματίσει κυβέρνηση. Για να συμβεί αυτό, πρέπει όχι μόνο να κάμψει την καχυποψία όσων δεν τον εψήφισαν πέρυσι και να κερδίσει την ανοχή ή τον σεβασμό τους, αλλά να αναπτερώσει το φρόνημα των πολλών, των φίλων, συμπαθούντων, ουδετέρων. Δηλαδή, των πληγέντων και έμφοβων Ελλήνων πολιτών. Η κυβέρνηση θα είναι κυβέρνηση όλων των Ελλήνων, όχι των αριστερών. Για να το επιτύχει αυτό, δεν αρκούν ο κομματικός πατριωτισμός και οι καλές προθέσεις, απαιτείται υπέρβαση εαυτού, απροκατάληπτη εμβάπτιση στην κοινωνία, συναίσθηση της βαριάς ιστορικής ευθύνης μες στο εργαστήρι του μέλλοντος.

Η πολιτική περιμένει έξω από την υπόγεια αρένα του συνεδρίου· εκεί όπου πάντα βρισκόταν.

6 Σχόλια
  • Φιλίστωρ
    REPLY

    Καλά τα λέει ο αρθρογράφος. Ως μέλος του ΣΥΡΙΖΑ που παρακολούθησε τις εργασίες του Ιδρυτικού Συνεδρίου, ομολογώ ότι διαψεύσαμε (έστω και εν μέρει) τις υψηλές προσδοκίες ότι θα προχωρούσαμε στις πολυπόθητες και τόσο αναγκαίες υπερβάσεις.
    Θέλω πάντως να πιστεύω ότι μέχρι το 2ο Συνέδριό του ο ΣΥΡΙΖΑ θα έχει απαλλαγεί από κάθε αναφορά στην ιστορία και στον τρόπο σκέψης της κομμουνιστικής αριστεράς, εγκαταλείποντας επίσης και τον «αμυντικό κινηματισμό των δικαιωμάτων». Επιπροσθέτως, θέλω να πιστεύω ότι στο 2ο Συνέδριο του ΣΥΡΙΖΑ ούτε λίστες θα κατέβουν, ούτε εσωτερική αντιπολίτευση θα υπάρχει, ώστε ο χαρισματικός πρόεδρός μας όχι μόνο να εκλεγεί με το ευρύχωρο 100% των ψήφων, αλλά να ελέγχει πλήρως και το 100% της Κεντρικής Επιτροπής. Παρεμπιπτόντως, αναρωτιέμαι αν χρειαζόμαστε Κεντρική Επιτροπή. Ισχυρή ηγεσία χρειάζεται ο ΣΥΡΙΖΑ. Και ισχυρή ηγεσία σημαίνει ισχυρός πρόεδρος, συνεπικουρούμενος από μια ηγετική ομάδα της απολύτου εμπιστοσύνης του. Όχι Κεντρικές Επιτροπές κι άλλα τέτοια πομπώδη και παλιομοδίτικα, όπου ο καθένας να λέει το κοντό του και το μακρύ του.
    Πρέπει επιτέλους να καταλάβουν κάποιοι στον ΣΥΡΙΖΑ ότι είμαστε κόμμα εξουσίας τώρα πια και ως τέτοιο πρέπει να συμπεριφερόμαστε του λοιπού. Δε χρειάζεται ν’ ανακαλύψουμε εμείς την Αμερική άλλωστε. Δε χρειάζεται παρά να μιμηθούμε τον τρόπο λειτουργίας των κομμάτων εξουσίας και ν’ απαλλαγούμε επιτέλους από τα τριτοδιεθνιστικά βαρίδια. Πώς να εμπιστευτεί ο ελληνικός λαός τον ΣΥΡΙΖΑ ως κόμμα εξουσίας, αν ο ΣΥΡΙΖΑ μείνει κολλημένος σε τριτοδιεθνισμούς, κινηματισμούς και σε ξεπερασμένα οργανωτικά σχήματα; Κυβέρνηση όλων των Ελλήνων θέλουμε να γίνει ο ΣΥΡΙΖΑ. Όχι μόνο των αριστερών.
    Καλά τα λέει ο αρθρογράφος λοιπόν. Μόνο που δεν έχουν ωριμάσει ακόμα οι συνθήκες. Αλλά πού θα πάει; Θέλοντας και μη, ο ΣΥΡΙΖΑ θα εμβαπτιστεί πλήρως στην κοινωνία και θα μετασχηματιστεί κατ’ εικόνα και καθ’ ομοίωσή της. Είναι απλώς θέμα χρόνου. Ή μήπως όχι;…

  • aftercrisis
    REPLY

    Με τα συνεδριακά, ο ΣΥΡΙΖΑ διέψευσε (εν μέρει) τις προσδοκίες του λαού. Αλλά και ο λαός εδώ και ένα χρόνο, μετά και παρά το 27 %, έχει διαψεύσει εν μέρει τις προσδοκίες του ΣΥΡΙΖΑ.
    Σε τέτοιες περιπτώσεις ίσως πρέπει να σκέφτεται κανείς τη συμβουλή του Μπέρτολτ Μπρέχτ απο το έτος 1953:
    «Μήπως θα ήταν καλύτερο να διαλύσουμε τον λαό και να εκλέξουμε έναν άλλο;»
    http://en.wikipedia.org/wiki/Die_L%C3%B6sung
    O Μπρέχτ το είχε γράψει για την τότε κυβέρνηση, που είχε ¨»απωλέσει την εμπιστοσύνη της στο λαό».
    Αλλά μάλλον ισχύει και για τα κόμματα…

  • Gladiator στην αρένα
    REPLY

    Η πολιτική βρίσκεται παντού αγαπητέ και όχι μόνο στην υπόγεια αρένα. Αυτή που περιμένει απ’ έξω είναι η κοινωνία, που την έχουν ρίξει στα λιοντάρια της αρένας διάφοροι «σωτήρες» με αριστερή σκέψη και δεξιά πρακτική.
    Αυτοί λοιπόν, ισχυρίζονται πως με συναίσθηση της βαριάς ιστορικής τους ευθύνης υπερέβησαν εαυτόν και στήριξαν με νύχια και με δόντια, με ΝΑΙ και με ΠΑΡΩΝ τις φράξιες των μερκελικών νεοφιλελεύθερων.
    Το αποτέλεσμα είναι γνωστό, η κοινωνία έχει εμβαπτιστεί στα περιττώματα των «σωτήρων», που περιφέρουν το σαρκίο της υποτιθέμενης αριστερής σοσιαλδημοκρατίας τους.

  • Κωστής Παπαϊωάννου
    REPLY

    Η πολιτική πράγματι είναι έξω από την αρένα στον κόσμο της Αριστεράς που πρέπει να ενεργοποιηθεί πολιτικά. Αλλά ο κόσμος ψάχνει να βρει την Αριστερά μέσα στην αρένα. Το ζήτημα είναι τι κάνει μια κριτική σαν αυτή του παρόντος άρθρου. Νομίζω ότι καλεί τον κόσμο μέσα στην αρένα και του κλειδώνει και την πόρτα για να μην βγει πότε.

Leave a Reply

Your email address will not be published.