Στο Κόκκινο 105.5 FM image Στο ΒΗΜΑ FM 99.5

Εφ’ όλης της ύλης για τις ευρωεκλογές: συνέντευξη

Ο δημοσιογράφος της «Καθημερινής» κ. Νίκος Ξυδάκης, υποψήφιος ευρωβουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ, σε μια συνέντευξη ποταμό στο exeisminima μιλάει για την Ελλάδα της κρίσης, την Ευρώπη, τις τοπικές προοπτικές και δυνατότητες. Από τους βαθύτερους αναλυτές της ελληνικής περιπέτειας, εξηγεί τη συμμετοχή του στο ευρωψηφοδέλτιο του ΣΥΡΙΖΑ και το όραμά του για μια καλύτερη Ελλάδα και μια άλλη Ευρώπη. Τονίζει ότι: «Υπάρχει τεράστια διαφορά ανάμεσα στην τρέχουσα κυβερνητική πολιτική που εφαρμόζει τις μνημονιακές επιταγές που ενισχύουν την ύφεση ως προαπαιούμενο για την αποπληρωμή του χρέους –επιταγές που κάνουν το χρέος μη βιώσιμο και τσακίζουν τη χώρα και τους ανθρώπους–, και στην πολιτική που θέτει ως απόλυτη προτεραιότητά της την έξοδο της χώρας από την ύφεση ως προαπαιτούμενο για να βρεθεί οριστική και βιώσιμη λύση στο πρόβλημα του χρέους».

 

Προκάλεσε έκπληξη η συμμετοχή σας στο ευροψηφοδέλτιο του ΣΥΡΙΖΑ; Είστε ένα πρόσωπο έξω από τον κομματικό κανόνα, που συγκεντρώνει θετική αποδοχή από ανθρώπους που –κατά τα άλλα– βλέπουν με επιφύλαξη τον ΣΥΡΙΖΑ.

Να πω προκαταβολικά ότι χαίρομαι αν εξαιτίας μου θα στηριχθεί το ευρωψηφοδέλτιο του ΣΥΡΙΖΑ. Αρκετούς, ναι, τους εξέπληξε. Με είχαν συνηθίσει ως νηφάλιο αναλυτή των γεγονότων, να τοποθετούμαι σε δημόσιες εκδηλώσεις και ημερίδες με την ιδιότητα του δημοσιογράφου, να παρεμβαίνω, να σχολιάζω, να δίνω κουράγιο, να επικρίνω ή να επαινώ, να υπενθυμίζω, να επιχειρηματολογώ… Άλλους, πάλι, όχι! Είδαν θετικά την πρόσκληση που μου απηύθυνε ο ΣΥΡΙΖΑ να συμμετάσχω στο ευρωψηφοφέλτιο. Σίγουρα, ένα παρατηρητήριο όπως το «Βλέμμα» της Καθημερινής, δε σε αφήνει αμέτοχο, ούτε νοητικά ούτε σαν πρόσωπο. Ήταν οι απόψεις μου, είναι οι θέσεις μου, ο άλλος λόγος με μια συγκεκριμένη λογική για το κοινό καλό, λόγος καταλαγής και ελπίδας απέναντι στο λόγο της φοβέρας, των υπολογισμών και της καταστροφής. Ήταν ένας δημόσιος λόγος που τώρα διεκδικεί την προνομία να γίνει φωνή από την απέναντι πλευρά: την πλευρά την πράξης. Και μάλιστα στο πεδίο της Ευρώπης. Παρόλο που η ενηλικίωσή μου, οι ιδέες και οι επιλογές μου ήταν πάντα με την πλευρά της αριστεράς, το ότι είμαι ένα πρόσωπο έξω, όπως λέτε, από τον στενά νοούμενο «κομματικό κανόνα», θεωρώ πως είναι μια σκευή που μπορεί να ερμηνευθεί με πολλούς τρόπους. Ίσως, να μην είναι ευνοϊκή γιατί δεν έχω πίσω μου αυτά τα παραδοσιακά πολιτικά χαρτοφυλάκια ή έναν ολόκληρο κομματικό μηχανισμό. Ίσως, όμως, να είναι το ζητούμενο σε αυτή τη συγκυρία. Οι φίλοι μου, συνάδελφοι, άνθρωποι που γνωρίζουν χρόνια, κινητοποιήθηκαν, με ενθάρρυναν και εξέφρασαν έμπρακτα τη συμπαράστασή τους με τη βοήθειά τους, είναι συγκινητικό. Είναι ευοίωνο. Το ζητούμενο, όμως, ας μη το λησμονάμε, δεν θα είναι για άλλη μια φορά η νίκη των αριθμών. Θα πρέπει είναι η ουσία. Η νίκη των ανθρώπων με δυνάμεις, δυνατότητες και ιδέες.

 

Το Βλέμμα πάει Ευρώπη ή με το Βλέμμα στην Ευρώπη; Θέλω να πω, είναι μεγάλη η απόσταση από το παρατηρητήριο του κόσμου στην «Καθημερινή», στον πραγματικό κόσμο –στην ευρωπαϊκή, έστω, διάσταση του κόσμου;

Και τα δύο. Θέλω η φωνή μου, να γίνει φωνή των Ελλήνων στην Ευρώπη. Το «Βλέμμα» ως φωνή για την Ελλάδα και την Ευρώπη είχε ξεκάθαρη στόχευση. Βέβαια, το παρατηρητήριο του κόσμου από την πλευρά μιας εφημερίδας διαφέρει από το πεδίο της υλοποίησης της μιας ή της άλλης πολιτικής. Και το τοπίο της Ευρώπης, δεν είναι αυτό που ονειρεύτηκαν και σχεδίασαν οι πατέρες και οι ηγέτες της Ευρωπαϊκής Ένωσης μετά τον Β΄ Παγκόσμιο πόλεμο. Η Ευρώπη δεν είναι πια αυτή που ξέραμε. Και αυτό θα πρέπει να είναι βάση για την περαιτέρω πολιτική της χώρας. Στηρίζουμε την Ευρώπη. Η Ευρώπη των λαών, η συνομοσπονδία των κυρίαρχων κρατών, με κοινό οικονομικό χώρο, ελεύθερη κυκλοφορία ανθρώπων και εμπορευμάτων, εγγυημένες ελευθερίες και δικαιώματα, και διαρκή μέριμνα για σύγκλιση και αλληλεγγύη των εταίρων σήμερα δεν υφίσταται. Στο δικό μας φαντασιακό, στο φαντασιακό του Club Med (των Μεσογειακών χωρών) και στο φαντασιακό των λαών εκτός ευρωπαϊκού πυρήνα, ιδίως στους λαούς του πρώην ανατολικού μπλοκ, αυτή η συνομοσπονδία φαινόταν πολύ ελκυστική, μια ζώνη ελευθερίας και ευημερίας. Είναι όμως έτσι;

Όσοι φαντάζονταν μια συνομοσπονδία ισότιμων και αλληλέγγυων κρατών διαπιστώνουν τώρα ότι ουσιαστικά η Ε.Ε. είναι ένα διακρατικό μόρφωμα αναπτυσσόμενο σε επάλληλους κύκλους, στο οποίο ο σκληρός πυρήνας των ισχυρών επιβάλλει τους κανόνες του σε όλους τους άλλους. Η ισχύς και τα μεγάλα οικονομικά συμφέροντα εξαφανίζουν τη σύγκλιση και την αλληλεγγύη ακόμη και από τη ρητορική της Ε.Ε. Δείτε τι γίνεται με την Ουκρανία: η Ε.Ε. θέλει να διευρύνει τη σφαίρα επιρροής της, χωρίς να αναλάβει το κόστος της σύγκλισης.

 

Υπάρχει η αίσθηση ότι η προεκλογική εκστρατεία για το Ευρωκοινοβούλιο γίνεται με όρους εσωτερικής πολιτικής· την Ευρώπη –αν και όταν τη βλέπουμε– την προσεγγίζουμε δογματικά και μανιχαϊστικά: σύμμαχος και σωτήρια Ευρώπη ή Ευρώπη των τοκογλύφων. Πώς το σχολιάζετε;

Αρκετά πράγματα και οι πολιτικές τοποθετήσεις των πολιτών συνδέονται με τις εσωτερικές κοινωνικές, οικονομικές πολιτικές. Η Ευρώπη ως υπερεθνική οντότητα δεν είναι ουδέτερη. Συνδιαμορφώνει τις πολιτικές και, με το σύστημα διακρατισμού και γερμανικού ηγεμονισμού, τις επιβάλλει. Για χρόνια τονίζαμε το έλλειμμα δημοκρατικής νομιμοποίησης των οργάνων της Ε.Ε. στο Στρασβούργο, τις Βρυξέλες ή την Φραγκφούρτη. Αν σε εμάς ή Ευρώπη παρουσιάζεται με μια λειψή και επιλεκτική αφήγηση, άλλοτε ως ομάδα εταίρων χωρών και άλλοτε ως ομάδα κακόπιστων δανειστών οι οποίοι προκειμένου να χορηγήσουν κρατικά δάνεια ζητούν προαπαιτούμενα που με τη σειρά τους οδηγούν σε μακροχρόνια ύφεση, αυτό έχει να κάνει με τον κλονισμό της ίδια της ουσία της ευρωπαϊκής δημοκρατίας, της αλληλεγγύης, του κράτους προνοίας, του κράτους δικαίου που σαρώθηκαν στην Ε.Ε. Έχει να κάνει και με το ότι τα δύο πρώην μεγάλα πολιτικά κόμματα της κυβέρνησης δεν επιθυμούσαν να αλλάξουν πραγματικά το σύστημα επειδή ακόμα ζουν από αυτό.

Από την υπερδεκαετή νομισματική ενοποίηση, ευνοήθηκαν οι χώρες του Βορρά. Και αυτό δεν ακούγεται όσο πρέπει. Αλλά, αν στην Ελλάδα υπάρχει μονομερής πληροφόρηση στην αφήγηση της κρίσης που οδηγεί σε αφορισμούς «μαύρο ή άσπρο», «εταίροι ή τοκογλύφοι», το ίδιο γίνεται και στην Ευρώπη. Στην Ελλάδα έχουν ευθύνη όσοι άσκησαν εξουσία όλα τα τελευταία χρόνια. Και τώρα αποκρύπτουν τις παραδοχές του ΔΝΤ και αλλά των ίδιων των Ευρωπαίων ότι κάτι δεν πήγε καλά με «το σχέδιό μας για την Ελλάδα».

Προσέξτε, το success story, ακόμα μια τώρα βασίζεται σε μια σειρά υποθέσεων που πολιτικά και κοινωνικά υπό τις παρούσες συνθήκες είναι ανέφικτες στην Ελλάδα.

Όλα αυτά, δεν δένουν μεταξύ τους. Για αυτό η μάχη πρέπει να δοθεί τόσο στους ευρωπαϊκούς θεσμούς όσο και εντός Ελλάδος. Οι Έλληνες ψηφοφόροι, οι πιο τραυματισμένοι Ευρωπαίοι από την κατακλυσμιαία κρίση δεν πρέπει να έχουν διλήμματα: καλούνται να επιλέξουν ευρωπαϊκό κόμμα. Και σε σχέση με τα ευρωπαϊκά κόμματα, το Ευρωπαϊκό Λαϊκό Κόμμα (ΕΡΡ) όπου οι ομόλογοί του συνέτριψαν τον κ. Σαμαρά όταν πήγε να ψελλίσει τις ιδέες των Ζαππείων μετά τις εκλογές του 2012, τους Σοσιαλιστές & Δημοκράτες (S&D) που λοιδορούσαν τον κο Παπανδρέου και τον υποχρέωσαν να παραιτηθεί από την πρωθυπουργία και τη Συμμαχία Φιλελεύθερων και Δημοκρατών για την Ευρώπη (ALDE) του Βέλγου «ρυθμιστή» κου Γκυ Φερχόφσταντ που λοξοκοιτάζει τα δύο προηγούμενα κόμματα, μόνον το Κόμμα της Ευρωπαϊκής Αριστεράς (το European LEFT) βάζει στην ατζέντα της Ε.Ε. την αλλαγής πλεύσης ως προτεραιότητα. Για να υλοποιηθούν στον 21ο αιώνα τα οράματα της αλληλεγγύης και της συναδέλφωσης των λαών, της δικαιοσύνης και της συλλογικής ευημερίας, οι Έλληνες οφείλουν να στηρίξουν το ευροψηφοδέλτιο του ΣΥΡΙΖΑ. Υποστηρίζω πως είναι το πιο φιλοευρωπαϊκό.

 

Πώς βλέπετε το γεγονός ότι τα πρόσωπα που εκφράζουν αυτή τη στιγμή τους ευρωπαϊκούς θεσμούς (Ευρωπαϊκή Επιτροπή, ΕΚΤ κ.λπ.), υποστηρίζουν μία μόνο πολιτική –αυτή που υπαγορεύει το Βερολίνο– και υπαγορεύουν για την Ελλάδα την εν λόγω πολιτική, τα κόμματα και, πλέον, τα πρόσωπα που την υλοποιούν, αδιαφορώντας για τις καταστροφές που προκάλεσε η τρόικα και τα μνημόνια στην Ελληνική κοινωνία;

Αυτή η πολιτική βαχυπρόθεσμα – γιατί τώρα η Ευρώπη μπαίνει σε φάση κλυδωνισμών και ιστορικού μετασχηματισμού – ευνόησε τις χώρες του πυρήνα. Έχω παρακολουθήσει τη ρητορική των Ευρωπαίων πολιτικών πολύ καλά. Δύσκολα παραδέχονται τις εσωτερικές αδυναμίες της αρχιτεκτονικής του ευρώ. Τι έκαναν; Με ένα ακραίο νεοφιλελεύθερο πρόγραμμα, προτίμησαν να σώσουν τον αμαρτωλό τραπεζικό τομέα, μεταφέροντας τα δεινά στις πλάτες των φορολογουμένων.

Η παγκόσμια χρηματοπιστωτική κρίση του 2008 αποκάλυψε τρία λανθάνοντα χαρακτηριστικά της ευρωδομής:

Πρώτον, την κατίσχυση του χρηματοπιστωτικού κεφαλαίου επί των κυβερνήσεων και της πολιτικής εξουσίας. Στην κρίση χρέους, οι κυβερνήσεις Γερμανίας και Γαλλίας κινήθηκαν για να σώσουν τις τράπεζές τους, και όχι τα κράτη-μέλη της Ε.Ε. ούτε καν τους λαούς τους. Τα χρέη των τραπεζών μετακυλίστηκαν στους λαούς.

Δεύτερον, την ασύμμετρη αρχιτεκτονική του ευρώ, που όχι μόνον απέτρεπε τη σύγκλιση και σώρευε πλεονάσματα στο Βορρά (ουσιαστικά στη Γερμανία) εις βάρος του Νότου, αλλά επιπλέον έδειχνε τα παθογενή όρια της έκδοσης χρήματος από τις ιδιωτικές τράπεζες.

Τρίτον, την πλήρη εγκατάλειψη του φεντεραλισμού και των ιδρυτικών αρχών της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης. Τη στιγμή της κρίσης ο ομόσπονδος χαρακτήρας εγκαταλείφθηκε ακόμη και κατά τα προσχήματα, και στην Ε.Ε. ξεπρόβαλε μόνο και κυρίαρχος ο διακυβερνητισμός. Μέρκελ και Σαρκοζί, καταρχάς, και μόνη της η Μέρκελ, εν συνεχεία, αποφασίζουν για λογαριασμό της κερματισμένης Ευρώπης.

 

Γιατί κατά τη γνώμη σας, οι χώρες του ευρωπαϊκού Νότου δεν πέτυχαν μια συσπείρωση πάνω στα κοινά προβλήματα; Θα είναι επί μακρόν βιώσιμη η κατάσταση της άνισης συνύπαρξης Βορρά-Νότου;

Η κρίση κατέδειξε πολλές αδυναμίες. Η Ευρώπη στο σύνολό της δέχτηκε τους μεγαλύτερους κλυδωνισμούς από συστάσεώς της. Από τη μια πλευρά φάνηκε ο ωμός και ακατέργαστος ηγεμονισμός των ισχυρών, και από την άλλη πλευρά η ήπειρος που τρώει τα παιδιά της στην περιφέρεια: Ελλάδα, Κύπρος, Πορτογαλία, Ισπανία κ.ο.κ. Η θύελλα υπήρξε σφοδρή. Στο εσωτερικό της κάθε χώρας –κυρίως στο Νότο– οι συνθήκες, από το 2008 έως σήμερα, υπήρξαν διαφοροποιημένες, όμως, με ένα κοινό παρονομαστή: όλες τους βρέθηκαν ενώπιον ενός δόγματος λιτότητας του Βόλφγκανγκ Σόιμπλε και του διδύμου Μέρκελ-Σαρκοζί αρχικά, και αποκλειστικώς της Μέρκελ σήμερα. Τρομαγμένες οι εγχώριες ηγεσίες δεν μπόρεσαν και δεν θέλησαν να συνδιαμορφώσουν με τους άλλους ένα βιώσιμο σχέδιο διάσωσης, στο μέτρο που οι πραγματικά αναγκαίες δομικές μεταρρυθμίσεις θα τους συμπεριελάμβαναν: Δηλαδή, θα τους παραμέριζαν από την εξουσία. Το ένστικτο τής πάση θυσία αυτοδιάσωσης οδήγησε σε άκριτη υποταγή με ταυτόχρονη απόκρυψη πραγματικότητας από τους λαούς τους και σε παρελκύσεις. Όπως και στις άλλες χώρες του Νότου, έτσι και για εμάς, το ψεύδος ήταν αμφίδρομο: και προς τους ξένους και, κυρίως, προς τους Έλληνες πολίτες. Τέσσερα χρόνια μετά το Καστελόριζο, διαπιστώνουμε ότι το μεν ψέμα εξατμίζεται, το δε χρέος και οι δομικές αδυναμίες παραμένουν και θεριεύουν, σε φόντο ερειπίων.

Όλοι οι βαθείς αναλυτές, όλοι οι σοφοί, οι δεξαμενές σκέψης, οι ακαδημαϊκοί, οι οικονομολόγοι, οι ευρωπαίοι δημόσιοι διανοούμενοι τόνιζαν και τονίζουν τους κινδύνους. Το πάλαι ποτέ «Ευρωπαϊκό Σπίτι», κινδυνεύει να μείνει σκελετός καλών υλικών και καλών προθέσεων. Κήπος που δεν άνθησε ποτέ. Το ελληνικό πρόβλημα είναι μείζον, αλλά δεν είναι μοναδικό· ως προς τους δείκτες ύφεσης και ανεργίας, απελπισίας και κατάθλιψης, σύγχυσης και μετανάστευσης, μοιάζει με το πορτογαλικό πρόβλημα, το ιρλανδικό, το ισπανικό. Υπό αυτή την έννοια, το ελληνικό πρόβλημα είναι απεικόνιση και προοικονόμηση του ευρωπαϊκού προβλήματος: ανοιχτά, επώδυνα ερωτήματα για τη διατήρηση της ευημερίας, τους δρόμους ανάπτυξης, την προστασία της δημοκρατίας, την εύρεση μιας λειτουργικής κοινής ταυτότητας. Προς αυτή την κατεύθυνση αρχίζει να κινείται ο Νότος, χωρίς να απεκδύεται την ευρωπαϊκή ταυτότητα.

Τοπικές κοινωνίες, Ελλάδα, Ευρώπη: Ποιο το δικό σας όραμα;

Η Ευρώπη μπορεί και πρέπει να επανιδρυθεί. Η χώρα πρέπει να στηθεί στα πόδια της. Οι άνθρωποι πρέπει να ανασάνουν, να ελπίσουν, να σταθούν ξανά όρθιοι. Αν αυτή η προσπάθεια φαντάζει δύσκολη και εργώδης, η αρχή του γρίφου βρίσκεται στις τοπικές κοινωνίες. Εκεί όπου οι αυτοδιοικητικές-τοπικές αρχές έδειξαν βούληση και είχαν τη δυνατότητα να αμβλύνουν τις συνέπειες της κρίσης, αυτό είχε άμεσο αποτέλεσμα στους ανθρώπους. Όπου συνεχίστηκαν παραδοσιακές πολιτικές, εγωισμοί, ιδιοτέλειες, μικροψυχίες και κοντόθωροι κομματισμοί, οι συνέπειες της κρίσης βιώθηκαν με ένταση. Πρέπει να σταματήσει η απόγνωση του κόσμου. Οι τοπικές κοινωνίες πρέπει να αναστηθούν. Να αποφασίσουν τι προέχει για τη σωτηρία του συνόλου και όχι μεμονωμένων ατόμων ή την εξυπηρέτηση συμφερόντων. Αναδείξετε τους καλύτερους. Αλλά το ψωμί, η απασχόληση, η υγεία, η παιδεία, ο πολιτισμός να είναι αδιαπραγμάτευτα.

Μετά λόγου γνώσεως, ξέρω ότι η Βοιωτία, η Θήβα, ο Ορχομενός, η Λιβαδειά, η Τανάγρα, η Κωπαΐδα, η βοιωτική γη στο σύνολό της έχει ένα πλούσιο απόθεμα πολιτισμού που μένει στα αζήτητα: τη μυθολογία, την τραγωδία, τις αρχαιότητες, τον βυζαντινό πολιτισμό, τα μοναστήρια… Το Νέο Μουσείο Θηβών κάποια στιγμή θα ανοίξει. Ευθύνη της τοπικής κοινωνίας είναι να μην το αφήσει να γίνει «χωριό Ποτέμκιν». Ξέρω ότι υπάρχουν ανθρώπινοι πόροι και δυνάμεις που μπορούν να τα αναδείξουν όλα αυτά. Μπορεί να μπει σε κίνηση η αντίστροφη πορεία που θα δώσει πνευματικούς και υλικούς καρπούς. Αναζητήστε τους καλύτερους, καλέστε τους δικούς σας. Καθορίστε την ατζέντα σας. Ψάξτε, και κάτι καλό θα προκύψει. Όλα να συζητηθούν, ανοιχτά χωρίς τίποτε να είναι λυμένο ή δεδομένο.

Αλλά το πολιτικό κλίμα θα αλλάξει αναγκαστικά και στο εθνικό επίπεδο. Οι ζώντες εντός συνόρων, που βιώνουν τα προβλήματα ως αλυσίδα καταστροφών, μπορούν να συνδιαμορφώσουν έναν τρόπο σκέψης για την Ελλάδα με τους Ευρωπαίους.

Για κάποιους ανήσυχους ξένους το ελληνικό πρόβλημα είναι ένα εργαστήρι μέλλοντος, από το οποίο μπορεί να βγει η δυστοπία ή η ελπίδα. Για τα πλήθη που συγκροτούν κοσμοείδωλο από τα μαζικά μέσα, η Ελλάδα υποφέρει ένα ιστορικό ατύχημα, για το οποίο ευθύνονται οι φαύλοι ηγέτες και ο αμέριμνος λαός. Για της ξένες ηγετικές ελίτ το ελληνικό πρόβλημα είναι καινοφανές ως προς τους χειρισμούς που απαιτεί, ούτως ώστε να μην αποσταθεροποιηθεί το τοπικό υποσύστημα και συμπαρασύρει το μεγάλο σύνολο, αλλά και να παραμείνει υπό αυστηρά επιτήρηση, ως οιονεί αποικία χρέους. Αυτό το σχέδιο δεν δίνει λύσεις, ωφελεί εγχώριες ελίτ ενώ ο λαός θα συνεχίσει να υποφέρει απαράλλαχτα. Μελλοντικά, υπονομεύει το πνεύμα της Ευρώπης.

Το κύριο και προέχον για μας, είναι το πώς αντιμετωπίζουμε εμείς οι Έλληνες το ελληνικό πρόβλημα, τις ποικίλες φανερώσεις του, και πώς προσπαθούμε να απαντήσουμε. Ασφαλώς, λαμβάνουμε υπ’ όψιν το διεθνές περιβάλλον. Αλλά δεν μας επιτρέπεται να βλέπουμε το δικό μας πρόβλημα με ξένα γυαλιά. Απαιτούνται η δική μας όραση, η δική μας κρίση, η δική μας λύση. Η ενηλικίωσή μας και το μάθημα από τα δικά μας λάθη. Η διεθνής συγκυρία μπορεί οπωσδήποτε να ευνοήσει ή να επισπεύσει μια καλή λύση, αλλά ώς εκεί. Τον υπόλοιπο, μακρύ και δύσβατο, δρόμο πρέπει να τον διανύσουμε με τις δικές μας δυνάμεις. Ξέρω, είναι κλισέ, λέξεις φθαρμένες, αλλά ας δούμε την ψίχα τους, την υλικότητά τους. Μπορεί να ανακτηθεί του τρωθέν σήμερα δημοκρατικό φρόνημα και να εμπεδωθεί μια οργανική αμοιβαία σχέση κράτους-πολίτη. Η υπερτριετής κατάσταση εκτάκτου ανάγκης, η εξαετής ύφεση, έχει τραυματίσει πολλαπλώς τους θεσμούς και βασικές λειτουργίες της αντιπροσωπευτικής δημοκρατίας· το κράτος ήταν διανομέας φαυλότητας και μεταλλάχθηκε σε λεηλάτη· θα πρέπει να γίνει εγγυητής ελευθεριών και ισότητας.

Η παραγωγική αναδιάρθρωση προϋποθέτει ορισμό στόχων, σκοπού, μέσων, μια αποκρυστάλλωση ταυτότητας. Ποιο είναι «από την αρχή ώς το τέλος, το Κοινό και το Κύριο» ― όπως έλεγε ο Σολωμός. Δεν είναι άρα οικονομισμός και εργαλειακότητα, είναι ουσία, είναι γνώση του τόπου και των ανθρώπων, είναι θέση στον κόσμο, είναι θέαση του κόσμου και του εαυτού, είναι ταυτότητα: το αίτημα για ψυχική ενότητα, και η ελπίδα πως μπορούμε να πετύχουμε.

 

ΜΙΚΡΟ ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΟ

Ο Νίκος Γ. Ξυδάκης γεννήθηκε το 1958 στον Πειραιά. Κατάγεται από τη Μύκονο. Πήρε πτυχίο από την Οδοντιατρική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών (1984). Έκανε μεταπτυχιακές σπουδές ιστορίας τέχνης στη Φιλοσοφική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών (1999-2004).

Από το 1992 εργάζεται στην εφημερίδα «Καθημερινή», προϊστάμενος του πολιτιστικού της «Κ» (1999) και αρχισυντάκτης της εφημερίδας (2003). Είναι μέλος της ΕΣΗΕΑ, της AICA-Hellas (Εταιρεία Ελλήνων Τεχνοκριτών). Το 2009 τιμήθηκε από το Ίδρυμα Μπότση με το Βραβείο της Βουλής των Ελλήνων ως Πολιτικός Αρθρογράφος της Χρονιάς. Δοκίμια και πεζογραφήματά του έχουν δημοσιευθεί σε εφημερίδες, περιοδικά και συλλογικά έργα.

Το 1998 ήταν υποψήφιος δημοτικός σύμβουλος με τη Μυκονιάτικη Κίνηση Πολιτών.

Το 2000 ήταν υποψήφιος βουλευτής με το ψηφοδέλτιο του

 

 

ΠΗΓΗ: http://exeisminima.gr/blog/o-nikos-xydakis-ef-olis-tis-ylis-eyroekloges-sto-exeisminima

Leave a Reply

Your email address will not be published.

Στοιχεία επικοινωνίας
Twitter