Οικονομία δίκης: Χωρίς δικαιοσύνη; Τι μου έμαθε ο κύριος Σπύρος

H πιθανότερη εξέλιξη στη διαπραγμάτευση με την τρόικα είναι η ψήφιση των προτεινόμενων μέτρων, μαζί με τον προϋπολογισμό τροποποιημένο. Στα μέτρα περιλαμβάνονται δυσβάστακτα βάρη 2,5-3 δισ. ευρώ επί ενός πληθυσμού κατάκοπου και μιας οικονομίας αφυδατωμένης. Περιλαμβάνονται αύξηση του ΦΠΑ σε φάρμακα, βιβλία, τύπο, τουριστικές υπηρεσίες, παραμεθόριες περιοχές, νησιά, αναστολή συνταξιοδότησης προ των 62 ετών, κατάργηση της προσφάτως ψηφισμένης ρύθμισης για τις 100/72 δόσεις σε ληξιπρόθεσμες οφειλές.

Η τρόικα υποχρεώνει την ελληνική κυβέρνηση να πει στους πολίτες ότι όλες οι θυσίες της τετραετίας δεν έχουν πιάσει τόπο, δεν αρκούν, απαιτούνται κι άλλες θυσίες, χωρίς ορίζοντα εξόδου. Δυστυχώς, ο πυρήνας και αυτών των μέτρων βρίσκεται στο Μεσοπρόθεσμο Πρόγραμμα και στο Μνημόνιο, αυτά που ψήφισαν αλλά δεν διάβασαν τότε και νυν υπουργοί. Και δυστυχώς, πάλι μια ελληνική κυβέρνηση καλείται να διαχειριστεί μια νέα φοροεπιδρομή, ουσιαστικά να σβήσει το φως διεξόδου, να σβήσει την προσδοκία ενός τέλους στο μαρτύριο. Σαν να μην πέρασαν τεσσεράμισι χρόνια από την αποφράδα ημέρα του Καστελόριζου.

Περισσότερο και από το υλικό κόστος, αυτό που βαραίνει πια περισσότερο είναι η ψυχική καταστολή, η βίαιη αφαίρεση ενός βιώσιμου, ανεκτού μέλλοντος. Το πρόγραμμα διάσωσης εγκαθίσταται στις συνειδήσεις ως ατελεύτητο σισύφειο μαρτύριο – αυτό συνιστά απειλεί για την κοινωνική συνοχή και κινητοποιεί βίαιες ανανοηματοδοτήσεις. Ποιο νόημα έχουν πια οι λέξεις «μεταρρύθμιση», «ευρωπαϊκό κεκτημένο»;

Στην Κύπρο το bail in βιώθηκε με ανάκληση του τραύματος της εισβολής του ’74. Η συλλογική συνείδηση έτσι δρα, με συσχετισμούς α-τυπικούς, πλην όμως ισχυρούς. Υπό αυτή την έννοια, η παράταση του σισύφειου μαρτύριου και η αφαίρεση της προοπτικής πώς μπορούν να βιωθούν, ποια μορφή συνείδησης θα δημιουργηθεί; Είναι σαν οι δανειστές-εταίροι να ωθούν το λεγόμενο ελληνικό, μα ουσιαστικά ευρωπαϊκό, πρόβλημα σε μια γεωπολιτική μαύρη τρύπα.

4 Σχόλια
  • ♣ nigromontanus
    REPLY

    Μυρίζει εκλογές: Οι δυνατότητες και το κύριο πρόβλημα του ΣΥΡΙΖΑ
    – του Νιλς Καντρίτσκε (© NachDenkSeiten, 27 Νοεμβρίου 2014)

    Η εμμονή των δύο «συστημικών» κομμάτων στο πελατειακό σύστημα και η άρνησή τους για πραγματικές μεταρρυθμίσεις, μαζί με την ανικανότητα του γραφειοκρατικού διοικητικού μηχανισμού, μοιάζουν πια ανυπέρβλητα εμπόδια για την ανάκαμψη υπό τις παρούσες πολιτικές συνθήκες:
    «Χωρίς μεταρρυθμίσεις η έξοδος απο την κρίση είναι αδύνατη», λέει ο Καντρίτσκε.
    Με αυτό το αδιέξοδο (και την εκκρεμότητα της εκλογής Προέδου), οι πρόωρες εκλογές φαίνονται τώρα πιθανές. Οι δημοσκοπήσεις δείχνουν σταθερή σχετική πλειοψηφία του ΣΥΡΙΖΑ, αλλά και τη δυσκολία του να βρεί αξιόπιστους συμμάχους για κυβερνητική λύση. Όμως το ουσιαστικό ζήτημα κατά τον Καντρίτσκε είναι το προγραμματικό: Πως θα μπορούσε μια κυβέρνηση υπό τον ΣΥΡΙΖΑ να επιτύχει εκεί όπου απέτυχε η σημερινή, δηλαδή στη μεταρρύθμιση και ανανέωση ενός συστήματος που είναι φανερά δυσλειτουργικό και ακραία άδικο απο κοινωνική άποψη;

    …Το μεγαλύτερο πρόβλημα της στρατηγικής του ΣΥΡΙΖΑ βρίσκεται στο ερώτημα, πώς ένα αριστερό κόμμα μέσα σε μια τέτοια βαθιά οικονομική κρίση μπορεί να οργανώσει μια κοινωνική πλειοψηφία εναντίον των παλιών, αναξιόπιστων δυνάμεων χωρίς να μοιράζει ψεύτικες υποσχέσεις. Σε μια τέτοια κατάσταση, είναι ζωτικής σημασίας να ξεκινά κανείς από την πραγματικότητα, δηλαδή να περιγράψει την κατάσταση της χώρας και της κοινωνίας όπως πραγματικά είναι και όχι όπως θα ήθελε να είναι. Ο ΣΥΡΙΖΑ αποκαλεί – δικαίως – τον συνασπισμό ΝΔ και ΠΑΣΟΚ ως κυβέρνηση των αλόγιστων υποσχέσεων και των ματαιωμένων success stories. Ένα αριστερό πρόγραμμα που βασίζεται στην ειλικρινή ενημέρωση και στην νηφάλια καταγραφή της πραγματικότητας είναι προπάντων σημαντικό για να αποφευχθούν οι απογοητεύσεις. Η τιμιότητα είναι η πιο ανθεκτική στο χρόνο. Σε περίπτωση ανεντιμότητας, η νέμεσις έρχεται αρκετά γρήγορα. Εάν η πολιτική μιας κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ αποτύχει επειδή έδωσε υποσχέσεις ασυμβίβαστες με την πραγματικότητα, η οποια προοπτική της δημοκρατικής Αριστεράς στην Ελλάδα θα καταστραφεί για μεγάλο χρονικό διάστημα …
    … Για ένα κόμμα που διατυπώνει την αξίωση όχι μόνο να αντικαταστήσει την παλιά κυβέρνηση, αλλά και να αλλάξει το παλιό σύστημα, υπάρχει μόνον μία διέξοδος από αυτό το δίλημμα: Πρέπει να αναπτύξει ένα δικό του πρόγραμμα για μεταρρυθμίσεις ευρείας έκτασης και να επιδιώξει σκληρές διαπραγματεύσεις με τους εταίρους της ΕΕ, ώστε να εφαρμοσθούν όσο περισσότερα γίνεται από αυτό το πρόγραμμα ανανέωσης. Ταυτόχρονα, πρέπει να αποφευχθούν πολλές από τις τωρινές «μεταρρυθμίσεις» που δεν συμβάλλουν στην υπέρβαση της κρίσης ή έχουν απαράδεκτες κοινωνικές συνέπειες. Όμως η θέση της Ελλάδας στις διαπραγματεύσεις αυτές θα είναι τόσο καλύτερη, όσο πιο καθαρά αποδείξει τη βούλησή της να προχωρήσει με τη δική της θέληση στις δικές της, αναγκαίες αλλά καθυστερούμενες μεταρρυθμίσεις.

Leave a Reply

Your email address will not be published.