image Γιατί στρατευόμαστε με τον ΣΥΡΙΖΑ image Πολυμερής συμφωνία για το χρέος

«Η ιστορία διάλεξε τον ΣΥΡΙΖΑ για να βάλει πάτο στο βαρέλι της κρίσης»

Συνέντευξη στο POPAGANDA και τον Παναγιώτη Μένεγο
Φωτογραφία: Ανδρέας Σιμόπουλος / FOSPHOTOS

Την προηγούμενη φορά που συναντηθήκαμε με τον Νίκο Ξυδάκη, περίπου ένα χρόνο πριν, δεν είχα ιδέα για τις πολιτικές του βλέψεις (δεν ξέρω καν αν ο ίδιος είχε βολιδοσκοπηθεί για τις Ευρωεκλογές που κατέβηκε με τον ΣΥΡΙΖΑ πέρυσι τον Ιούνιο). Κάναμε μια ενδιαφέρουσα κουβέντα για την Ελλάδα της Κρίσης, και φυσικά για τον τρόπο που τα media έχασαν το παιχνίδι συνδιαμορφώνοντας ένα απεχθές κοινωνικό πρότυπο στις συμπληγάδες της διαπλοκής. Ο Νίκος Ξυδάκης, άλλωστε, με την πείρα 30 χρόνων έχει μια σπάνια αναλυτική ικανότητα να συνθέτει τη μεγάλη εικόνα.

Πριν λίγες μέρες, όμως, που βρεθήκαμε πάλι στην στοά Κουρτάκη, οι όροι της κουβέντας ήταν διαφορετικοί. Ο Νίκος Ξυδάκης κατεβαίνει για βουλευτής στη Β’ Αθηνών. Στη συζήτηση μαζί του, έχει πια περισσότερο σημασία το στοιχείο της πρότασης παρά της ανάλυσης. Ο ίδιος βέβαια είναι το ίδιο ενθουσιώδης. Είτε μιλάει για την ιστορική συγκυρία (και το περιεχόμενο) της αριστερής διακυβέρνησης, είτε για το όραμα ενός διαφορετικού μοντέλου ανάπτυξης που θα τονώσει τη συλλογική αυτοπεποίθηση, είτε προσπαθώντας –με τη νέα του ιδιότητα- να εξηγήσει τις πολιτικές σκοπιμότητες που θα κριτίκαρε ίσως ως αρθρογράφος…

Ένας άνθρωπος καταξιωμένος, πόσω μάλλον στο χώρο της δημοσιογραφίας, στο δικό μου του μυαλό έχει μόνο να χάσει από την κάθοδο στην κεντρική πολιτική σκηνή. Γιατί το κάνετε; Είναι δυο-τρία πράγματα μαζί. Πρώτον, ως δημοσιογράφος αισθάνομαι ότι έχω κλείσει έναν κύκλο, το επόμενο μου στάδιο μετά από 30 χρόνια επαγγελματικής πορείας θα ήταν να μεταφέρω τις γνώσεις μου στους νεότερους και να παίρνω από αυτούς. Στην περίπτωσή μου αυτό φρενάρισε. Δεύτερον, στα χρόνια της κρίσης βγήκα από το ψυχρό παρατηρητήριο εκείνου που περιγράφει τη ζωή και παρατήρησα περισσότερο τον εαυτό μου. Αυτό που έμαθα είναι ότι κανείς δε θα γλιτώσει μόνος του, δεν μπορεί γύρω σου να βουλιάζει η κοινωνία κι εσύ να αισθάνεσαι αδιάβροχος. Έπαιξε βέβαια ρόλο και ότι, αυτά τα χρόνια, μπήκα στη δημόσια σφαίρα και με έναν νέο ρόλο: ως δημόσιος ομιλητής στην τηλεόραση. Αυτό με έκανε πιο πολύ δημόσιο πρόσωπο και πιο πρακτικά πολιτικό. Είναι ιστορική η περίοδος που ζούμε και είναι σημαντικό να είσαι μέσα στο κάδρο της. Νομίζω ότι έχω και αυτοσαρκασμό και μέτρο για να το αντιμετωπίσω σωστά.

Από την Καθημερινή τι σας είπαν; Ήταν πολύ καλή η στάση τους, 22 χρόνια έχω περάσει εκεί. Διακριτική από τα ανώτερα κλιμάκια και πολύ θερμή συναισθηματικά από τους ανθρώπους που έχω στενότερη συνεργασία. Γενικά, δεν άκουσα παρά ελάχιστα «πού πάς να μπλέξεις;», ίσως γιατί οι περισσότεροι φίλοι μου προφανώς μου μοιάζουν.

Πώς βλέπετε τα πράγματα λίγες μέρες πριν τις εκλογές; Ζούμε τις παραμονές μιας επικείμενης ιστορικής αλλαγής. Η Δεξιά που πλιατσικολόγησε τη χώρα για δεκαετίες, ουσιαστικά από το τέλος του Εμφυλίου και μετά, βρίσκοντας στην πορεία και το δεξιό καθεστωτικό κομμάτι που υπάρχει στο ΠΑΣΟΚ, απέκτησε τα τελευταία χρόνια κι ακροδεξιά στοιχεία ναυαγώντας την Ελλάδα. Αυτοί το ζουν ως αλλαγή καθεστώτος, όχι σαν μια δημοκρατική εναλλαγή. Κι όμως είμαστε πολύ κοντά στο να εκπληρωθεί ένα κοινωνικό αίτημα που υπάρχει από τις αρχές των ‘60s, φιμώθηκε κι ακρωτηριάστηκε με τη χούντα, αναζωπυρώθηκε με την αποκατάσταση της δημοκρατίας και ολοκληρώθηκε με το ΠΑΣΟΚ το ’81 και το ανακάτεμα της κοινωνικής μαρμίτας.

Δεν είναι λίγο άδικο να αφαιρούμε από το ΠΑΣΟΚ το κομμάτι της πίτας που του ανήκει στη Μεταπολίτευση; Το ΠΑΣΟΚ πρόδωσε την κοινωνία. Από τον Σημίτη και μετά δούλεψε για τα συμφέροντα και όχι για τον κόσμο της εργασίας. Τους έβαλε σε μια συλλογική τρέλα να κάνουν τους ραντιέρηδες του Χρηματιστηρίου. Σε όλη την Ευρώπη συνέβη αυτό, η προδοσία του κόσμου της εργασίας. Το είδαμε στη Γερμανία με τον Σρέντερ, στην Αγγλία με τον Μπλερ. Παραδόθηκαν παντού και μάλιστα με ιδιοτέλεια.

Αυτό δηλαδή που φοβούνται και σήμερα οι Κασσάνδρες για τον ΣΥΡΙΖΑ, ότι θα συνθηκολογήσει… Ο φόβος υπάρχει πάντα. Στην περίπτωση του ΣΥΡΙΖΑ είναι λογικό κάποιοι να σκέφτονται ότι δε θα εκπληρώσει, όχι τις λαϊκίστικες προσδοκίες, αλλά τις ουσιαστικές. Προκοπή και Δικαιοσύνη. Αυτό ζητά ο κόσμος που παράγει πλούτο κι εκπαιδεύεται διαμορφώσει τις νέες ελίτ εντός της μεσαίας τάξης που δέχθηκε κι εδώ, όπως και πανευρωπαϊκά, επίθεση. Πρέπει να αποτραπεί η συμπίεση των μεσοστρωμάτων, όλη η νεωτερικότητα είναι μια συνεχής άνοδός τους. Τώρα είναι που συνειδητοποιούμε ότι στην Ελλάδα του ’60, ο απλός κόσμος τραγουδούσε Ελύτη και Σεφέρη. Τώρα που φθίνει και το χάνουμε.

Μιλήσατε πριν για φόβο, είναι ο κίνδυνος η έννοια-κλειδί αυτών των εκλογών; Από τη μία η ακατάσχετη κινδυνολογία κυβέρνησης και mainstream ΜΜΕ κι από την άλλη η άγνοια κινδύνου του ΣΥΡΙΖΑ… Αντί για κίνδυνο, θα έλεγα ρίσκο. Όταν λοιπόν κινδυνεύεις να τα χάσεις όλα, πρέπει να παίρνεις το ρίσκο να τα αλλάξεις. Το πρώτο καθήκον του ΣΥΡΙΖΑ αυτήν την στιγμή είναι η διάσωση. Να μπει ένας πάτος. Το ρίσκο έχει να κάνει με τη σιγουριά της διαπραγμάτευσης μέσα στην Ευρώπη. Το πρόγραμμα που έχει εφαρμοστεί ως τώρα ήταν άδικο και αναποτελεσματικό με πραγματικούς όρους. Μετά από 5 χρόνια δεν έχει γίνει τίποτα. Όχι μόνο λόγω των κυβερνήσεων, αλλά κι επειδή ήταν άδικη η κατανομή των βαρών. Τσάκισαν με φόρους τη μεσαία τάξη κι άφησαν τους ολιγάρχες να αυξάνουν. Όλες οι εκθέσεις π.χ. του ΟΟΣΑ δείχνουν ότι οι ανισότητες μεγάλωσαν.

Ναι, αλλά και η ελληνική Αριστερά έχει δαιμονοποιήσει όχι απλά την έννοια, αλλά και την ίδια τη λέξη «μεταρρύθμιση»… Οι μεταρρυθμίσεις είναι μια λέξη της Αριστεράς από την εποχή της γαλλικής επανάστασης. Την αφαίρεσε από το λεξιλόγιό της ο νεοφιλελευθερισμός, ήταν η πρώτη ευφυής κίνηση της Θάτσερ. Κάθε φορά που ο αδύνατος ακούει reform, φυλάει τις τσέπες του. Ειδικά στην Ελλάδα. Η Αριστερά πρέπει να πάρει πάνω της την υπεράσπιση των αδυνάτων, τη δικαιοσύνη και την αναλογική κατανομή του βάρους. Με υγιείς μεταρρυθμίσεις.

Μπορούμε να το κάνουμε λίγο πιο συγκεκριμένο αυτό, εννοώ την διαφορετική διαπραγμάτευση; Είναι σχετικά απλό. Η Ελλάδα υποχρεώθηκε να πάρει το μεγαλύτερο δάνειο στη διεθνή οικονομική ιστορία, το οποίο χρησιμοποίησε για να πληρώσει παλαιά και νέα δάνεια. Ο στόχος ήταν να σωθούν οι γαλλογερμανικές τράπεζες που ήταν ιδιαίτερα εκτεθειμένες στο ελληνικό χρεός κι αυτά τα λεφτά φορτώθηκαν στις πλάτες του ελληνικού και των υπόλοιπων ευρωπαϊκών λαών. Ένα τεράστιο χρέος «εις χείρας τραπεζών», πέρασε στα χέρια των κρατών με λεφτά που δανείστηκε η Ελλάδα. Πρόκειται για μεγάλη εξαπάτηση των ευρωπαϊκών λαών.

Αυτή είναι μια δημοσιογραφική ερμηνεία, ποια είναι η πολιτική πρόταση; Έχουμε υποστεί μια άνευ προηγουμένου αφαίμαξη, έχουμε χάσει το ¼ του εθνικού προϊόντος, έχουμε 1.5 εκατομμύριο ανέργους σε σύνολο 10 εκατομμυρίων γενικού πληθυσμού. Αυτά είναι νούμερα πολέμου, χειρότερα και από των ΗΠΑ την εποχή του Great Depression. Δε μιλάμε πια για χαμένη γενιά, μιλάμε για κοινωνία που έχει βγει από την πρίζα. Αυτός ο κύκλος πρέπει να σπάσει.

Θα επιμείνω ότι περιγράφοντας αυτήν την κατάσταση, δε νομίζω ότι θα συγκινηθεί κανείς στην Ευρώπη… Όχι, δεν τους νοιάζει η πληβειοποίηση. Όμως, τα τελευταία πέντε χρόνια η μία ευρωπαϊκή χώρα αλλάζει μετά την άλλη. Ελλάδα, Ισπανία και Ιρλανδία είναι τα χαρακτηριστικότερα παραδείγματα. Ο ΣΥΡΙΖΑ από το 3% είναι πλέον κυβερνητικό κόμμα, το Podemos γεννήθηκε από το πουθενά και το Sinn Féin από κόμμα παρανομίας έγινε ηγεμονικό.

Δε συγκροτούν όμως κάποιο ευρωπαϊκό αριστερό ρεύμα, τους ενώνουν αυτά που εναντιώνονται όχι αυτά που προτείνουν… Υπάρχει κι ένα μίνιμουμ επιδιωκόμενων: ανάκτηση εθνικής κυριαρχίας κι αξιοπρέπειας.

Το λέτε συχνά αυτό, χρησιμοποιείτε συχνά τη λέξη «προτεκτοράτο». Εδώ και 30+ χρόνια όμως στην Ελλάδα ψηφίζουμε με ευρωπαϊκή προοπτική και αξιοποιούμε την ευρωπαϊκή (υπο)στήριξη. Δεν είναι λίγο αργά τώρα που τα βάλαμε με τους «κακούς ξένους»; Δεν είναι, γιατί στις ιδρυτικές διακηρύξεις της ΕΟΚ τότε, δε γινόταν λόγος για κράτη-ηγεμόνες και για κράτη υποτελή. Κι ακόμα μέχρι σήμερα, ισχύει η αρχή της ομοφωνίας και του βέτο (το οποίο μόνο με προληπτική πίεση αποφεύγεται). Λέμε συχνά π.χ. για τα πακέτα της δεκαετίας του ’80 και την ελληνική αξιοποίηση/σπατάλη τους. Όμως ξεχνάμε ότι σε όλες τις χώρες αυτοί οι πόροι χρησιμοποιήθηκαν και καλώς και κακώς. Δεν είναι ελληνική ιδιαιτερότητα. Ήταν ίσως ελληνική υπερβολή. Ποιοι σχεδίασαν όμως το ελληνικό παραγωγικό μοντέλο, ας πούμε από το ’90 και μετά που είχε ξεκινήσει και η κουβέντα περί ΟΝΕ; Τι έκανε, ας πούμε, ο chief economist Στουρνάρας για να προλάβει το ναυάγιο; Τίποτα απολύτως. Έγιναν τεράστια σφάλματα.

Κι αν την επόμενη μέρα που θα πάει να διαπραγματευθεί ο, έστω αυτοδύναμος, ΣΥΡΙΖΑ, η Ευρώπη απλά δεν τον ακούσει; Δεν υπάρχει τέτοιο ιστορικό προηγούμενο. Δηλαδή, είναι ασφάλεια να παραμείνουμε στην πολιτική που φορολογεί τον άνεργο ή αφήνει εκατοντάδες χιλιάδες οικογένειες χωρίς ρεύμα; Είναι ρίσκο να τους πούμε ότι διαπιστωμένα το πρόγραμμα δε βγαίνει και ότι πρέπει να βρούμε έναν τρόπο να παράγουμε πλούτο προκειμένου να τους υποσχεθούμε με όλες μας τις δυνάμεις ότι τα λεφτά θα πληρωθούν;

Όλα; Όλα όσα αντέχουμε. Αλλά, σε βάθος χρόνου. Δε μιλάμε για οικονομία νοικοκυριού, αλλά για κρατικό χρέος, το οποίο δεν αποπληρώνεται ποτέ. Το κρατικό χρέος εξυπηρετείται, όπως κάνει η Βρετανία με ομόλογα 200 και 300 ετών. Και η κυρία Μέρκελ το ξέρει καλά αυτό αλλά δεν το ομολογεί για λόγους προπαγάνδας έναντι των ψηφοφόρων της. Η μυθολογία του χρέους πρέπει να σταματήσει. Το θέμα είναι να βρισκόμαστε σε ανάπτυξη για να εξυπηρετούμε τους τόκους και να μπορούμε να δανειζόμαστε ξανά.

Με βάση ποιο μοντέλο θα γίνει η ανάπτυξη; Αυτό είναι το μεγάλο επίδικο. Να γίνει μια μεγάλη ανασυγκρότηση. Να μάθουμε ξανά τι σημαίνει αγροτοδιατροφικός τομέας, να δούμε πώς θα εισάγουμε τεχνολογία, να χρηματοδοτήσουμε την εγχώρια έρευνα. Για παράδειγμα, στα λέιζερ το Ίδρυμα Τεχνολογίας κι Έρευνας της Κρήτης είναι από τα καλύτερα στον κόσμο. Άλλα δέκα τέτοια πρέπει να κάνουμε.

Σε μια μεγάλη καταστροφή, σαν κι αυτή που βιώνουμε, το θέμα δεν είναι να περιμένεις πότε θα έρθουν οι επενδύσεις από το εξωτερικό. Το υποστηρίζει και η Ράνια Αντωνοπούλου, διακεκριμένη μετα-Κεϋνσιανή οικονομολόγος, νούμερο δύο στο Επικρατείας του ΣΥΡΙΖΑ. Το θέμα είναι το κράτος, ως εργοδότης έσχατης καταφυγής, να βάλει τη μηχανή μπροστά και να δημιουργήσει θέσεις εργασίας, όπως οι 300.000 που υπόσχεται ο Τσίπρας. Θα αυξηθεί το πρόγραμμα δημοσίων επενδύσεων, σκέψη που είναι ώριμη και στους κόλπους της Κομισιόν που παρατηρεί πανευρωπαϊκά τους χαμηλούς ρυθμούς ανάπτυξης. Τα χρήματα κερδήθηκαν από τις ευρωπαϊκές εταιρείες, αλλά δεν επιστράφηκαν στις ευρωπαϊκές κοινωνίες – έφυγαν στους φορολογικούς παράδεισους.

Υπάρχει εγχώριο δυναμικό, αυτό που χρειάζεται είναι σταθερό φορολογικό σύστημα και κανόνες στο παιχνίδι που δε θα τους επιβάλλουν οι ολιγάρχες. Όχι όπως στις πρόσφατες ιδιωτικοποιήσεις που φάγανε όλα τα φιλέτα. Η κυβέρνηση της Αριστεράς θα είναι ανοιχτή στην αγορά, προστατεύοντας όμως τα δημόσια αγαθά. Η αριστερά δεν πρέπει να είναι κρατιστική, ποτέ δεν ήταν. Ήταν κοινοτική.

Υποθέτω  εντός του καπιταλιστικού πλαισίου… Απολύτως.

Αυτό το πιστεύουν όλοι στον ΣΥΡΙΖΑ; Δεν υπάρχει αμφιβολία. Μόνο που, για να συμπληρώσω την προηγούμενη απάντηση, δεν είναι μόνο η διαχείριση του τρέχοντος, είναι και να δημιουργείς ένα νέο πλαίσιο. Όταν λέμε «ανάκτηση αξιοπρέπειας και υπερηφάνειας», δεν είναι η περηφάνια του να καις τα χιλιάρικα στα μπουζούκια είναι να παράξεις κι αξίες. Είναι κι αυτό αποστολή της πολιτικής.

Έχετε δημιουργήσει πολύ ψηλές προσδοκίες στο κομμάτι της κοινωνικής δικαιοσύνης, μήπως αποδειχθεί μπούμερανγκ; Ο κόσμος, ξέρετε καλά ότι, διψάει για αίμα… Αυτό είναι το μεγάλο στοίχημα: η κοινωνική δικαιοσύνη και η ανακαίνιση του κράτους, το κράτος από πελατειακό να γίνει δικαίου. Κοινωνική δικαιοσύνη, καταρχάς, δεν σημαίνει ρεβανσισμός, ούτε ψευτοεκδικήσεις.

Η λέξη «φυλακή» ακούγεται πολύ πάντως. Για να μην πω διατυμπανίζεται… Αυτό θα το αποφασίσουν οι δικαστές. Να συμπληρώσω ότι όταν λέω κυβέρνηση της Αριστεράς, εννοώ μια διακυβέρνηση που αντλεί δύναμη από την κοινωνία, επιστρέφει στην κοινωνία και κρίνεται από την κοινωνία.

Μοιάζουν λίγο ιδεαλιστικοί αυτοί οι στόχοι, ειδικά αν τους τοποθετήσει κανείς στη μεγάλη εικόνα του ΣΥΡΙΖΑ των τελευταίων 30 μηνών, πόσω μάλλον των τελευταίων ημερών. Μια εικόνα με πολιτικό προσωπικό από άλλους χώρους, «περιστέρια», συναντήσεις με ενώσεις κυνηγών δύο εβδομάδες πριν τις εκλογές κτλ. Που τοποθετείται το όριο στο τι είναι θεμιτό και τι όχι για να πάρεις την εξουσία; Θα ήθελα να διορθώσω τη λέξη στόχος και να πω καθήκον, ιστορικό καθήκον. Η ιστορία παίζει παιχνίδια. Επέβαλλε σε αυτό το μικρό κόμμα, από κόμμα παραγωγής διαμαρτυρίας να αναλάβει ένα εθνικό ιστορικό έργο, άρα να χωρέσει πολύ κόσμο. Ο Τσίπρας δεν θα είναι πρωθυπουργός των Συριζαίων δεν θα κυβερνήσει βασιζόμενος στις προσδοκίες και στη βουλήση 35.000 μελών του ΣΥΡΙΖΑ. Θα είναι πρωθυπουργός 11 εκατομμυρίων Ελλήνων που δεν έχουν τις ίδιες θρησκευτικές/ πολιτικές/ αισθητικές πεποιθήσεις.

Αυτό που λέτε μου θυμίζει το αντίστοιχο της συγκυβέρνησης που έλεγε «δεν τα έχουμε καταφέρει στη διαπραγμάτευση στο εξωτερικό, γιατί έχουμε μία θεότρελη αντιπολίτευση». Το αριστερό πρόσημο δεν πρέπει να γίνει φανερό; Ε καλά τώρα, αυτό ήταν εντελώς προσχηματικό. Επιμένω, το κρίσιμο είναι ο ΣΥΡΙΖΑ να εκφράσει τα 9 εκατομμύρια του πληθυσμού που δεν θα το ψηφίσουν, όχι τα 2 που θα το κάνουν. Δε ζούμε στην εποχή της δήλωσης πολιτικών φρονημάτων.

Στη λογική της realpolitik που ο σκοπός αγιάζει τα μέσα πολλά από όσα κάνει ο Τσίπρας είναι κατανοητά, αλλά σε συμβολικό επίπεδο δε θα είχε σημασία η απορρόφηση της ΔΗΜΑΡ; Δηλαδή ο ΣΥΡΙΖΑ θέλει περισσότερο να έχει την Τζάκρη και τη Ραχήλ Μάκρη στα ψηφοδέλτιά του από την Ρεπούση και τον Πανούση; Άλλο τα πρόσωπα, άλλο οι πολιτικοί οργανισμοί. Η Τζάκρη και η Μακρή μπήκαν σε ένα  ψηφοδέλτιο, το προσυπέγραψαν, υποστηρίζουν το κυβερνητικό πρόγραμμα. Δε διορίστηκαν πουθενά, την λαϊκή ψήφο διεκδικούν. Με τη ΔΗΜΑΡ ήταν λίγο διαφορετικό. Είναι η ανθρωπολογία των συγγενών που τσακώθηκαν, προσπάθησαν να τα ξαναβρούν δεν τα κατάφεραν. Εγώ πιστεύω ακράδαντα ότι πολλά πρόσωπα που ήταν στο χώρο της ΔΗΜΑΡ – άνθρωποι δημοκράτες κι αγωνιστές θα ξαναβρεθούν κοντά και μέσα στο ΣΥΡΙΖΑ, σε μια μεγάλη αριστερή δημοκρατική παράταξη που διαμορφώνεται τώρα και για τα αρκετά επόμενα χρόνια. Δεν έχει την πολυτέλεια ο ΣΥΡΙΖΑ να στηριχτεί μονάχα στον στενό πυρήνα μελών και στελεχών.

Αφού θα είναι πρωθυπουργός των 11 εκατομμυρίων ο Τσίπρας, γιατί αποκλείει τις μετεκλογικές συνεργασίες; Δεν τις αποκλείει. Δεν θα αρνηθούμε, είπε,  μια ψήφο ανοχής στο δικό μας κυβερνητικό πρόγραμμα. Αυτό που αποκλείει είναι να του βάλουν όρους ερειπίων. Αυτό λέει.

Κι ο άλλος για να δώσει την ψήφο ανοχής, δε θα πρέπει να έχει γίνει μια σύνθεση; Όχι, δεν μπορεί να γίνει σύνθεση του 140 με το 10. Έγινε στην συγκυβέρνηση των 3 κομμάτων και που κατέληξε; Στο 4-2-1. Κυβερνούσαν χωρίς προγραμματική συμφωνία, 9 μήνες μετά δεν είχε υπογραφεί καν.  Το μόνο που συμφωνήθηκε ήταν πως θα μοιραστούν οι θέσεις στον κρατικό μηχανισμό. Δεν θέλουμε να κάνουμε το ίδιο πράγμα. . Δηλαδή ποιες θέσεις έχει Το Ποτάμι ας πούμε, για την ανασυγκρότηση της χώρας; Κάτι αοριστίες. Δηλαδή ποιος θα συνδιαμορφώσει κυβερνητικό πρόγραμμα; Και τι θα ζητήσει; Δωσ’ μου πέντε υπουργούς να σου βάλω εγώ δέκα βουλευτές;

Για να μιλήσουμε πέρα από σχήματα, αν υπάρξει μια κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ, λέω ένα σενάριο, με το υπουργείο εξωτερικών στους Ανεξάρτητους Έλληνες, θα γελάνε και τα έδρανα… Ενώ έχουμε μεγαλύτερη εμπιστοσύνη στο Βαγγέλη Βενιζέλο; Που ξεπούλησε τη χώρα ως αντιπρόεδρος και υπουργός οικονομικών; Έχει κάνει άνοιγμα τελευταία, όμως για προφανείς ιδιοτελείς σκοπούς. Για να διασωθεί προσωπικά και πολιτικά.

Αυτό δεν απαντά στο γιατί να υπάρχει εμπιστοσύνη στον Καμμένο. Θα είναι εκεί για να προσέχει το τρενάκι μην τυχόν και φύγει από το σιδηρόδρομο; Εγώ δεν είπα ότι του έχω εμπιστοσύνη. Όχι. Ωραία τρολια, ύψιστη αυτοτρολιά πάντως αυτό το σποτ.

Σε ένα συμβολικό επίπεδο η υπόθεση Ρωμανού έτσι όπως εξελίχθηκε εντός κοινοβουλίου έδειξε πάντως τον ελάχιστον κοινωνικό παρονομαστή στον οποίο μπορούν να συμφωνήσουν κάποιες δυνάμεις. Ναι, μακάρι να ξαναβρεθεί, μακάρι.

Αν κερδίσει τις εκλογές ο ΣΥΡΙΖΑ, η επόμενη μέρα θα έχει ενδιαφέρον και στο εσωτερικό του.  Θα έχει την ευκαιρία να ξεκαθαρίσει την πολυφωνία της σύγχυσης ο Τσίπρας… Ναι φυσικά, στο βαθμό που χρειάζεται ξεκαθάρισμα. Δεν είναι κακό να υπάρχει εσωτερική αντιπολίτευση, δείχνει μία δημοκρατικότητα, δεν πειράζει. Κι ο Τσίπρας δεν είναι ο Τσίπρας την Ανοιχτής Πόλης. Πολιτικά, έχει ήδη ωριμάσει. Δεν είναι καν ο Τσίπρας του 2010. Ο Τσίπρας του 2015 μας εξέπληξε όλους, έχει γίνει διεθνής αστέρας. Τον ωρίμασε και τον σφυρηλάτησε μία πολύ σκληρή πραγματικότητα στην οποία καταλαβαίνει ότι πρέπει να είναι ριζοσπάστης και πραγματιστής ταυτόχρονα. Και νομίζω ότι αυτό είναι το στίγμα της νέας αριστεράς. Να μην περιφρονήσει τους συντηρητικούς ανθρώπους που όμως πιστεύουν στην κοινωνική δικαιοσύνη. Δεν έχουν μόνο οι αριστεροί το αλάθητο. Ο άνθρωπος ο επισφαλής, ο μπλοκάκιας είναι το νεο προλεταριάτο. Είναι μαζί και αρτιζάνος και λίγο καλλιτέχνης και λίγο εφευρέτης και λίγο αυτοδιαχειριζόμενος. Αυτός είναι ο νέος κόσμος της εργασίας.

Φοβάστε τη θεωρία της παρένθεσης; Ότι θα ενταθεί η πίεση, εντός κι εκτός, ειδικά σε περίπτωση αυτοδυναμίας; Γενικά είμαι πιο αισιόδοξος για την έκβαση των διαπραγματεύσεων στο εξωτερικό μέτωπο. Νομίζω ότι η Ευρώπη είναι έτοιμη να γυρίσει σε μία πιο ορθολογιστική πολιτική για να πείσει τους λαούς ότι δεν τους λιώνει.

Στη ζούγκλα της Β’ Αθηνών γιατί να ψηφίσει ο κόσμος τον εστέτ αρθρογράφο της Καθημερινής; Γιατί στους 44 βουλευτές που θα βγάλει το 1.5 εκατομμύριο της Β’ Αθηνών χωράει κι ένας εστέτ αρθρογράφος (που δεν είναι μόνο αυτό) μίας αστικής εφημερίδας που όλο του το παρελθόν ήταν αριστερό. Αριστερό και καλλιτεχνικό.

 

ΠΗΓΗ: http://popaganda.gr/nikos-xidakis-interview-ekloges-2015/

Leave a Reply

Your email address will not be published.

Στοιχεία επικοινωνίας
Twitter