image «Αν δεν μπούμε σε ένα δρόμο παραγωγής πλούτου, ‘δεν βγαίνει η εξίσωση’» -στην Πρωινή Ζώνη της ΕΡΤ image «Θέλουν να μας τιμωρήσουν που δεν πηδάμε 20 μέτρα ύψος» -στο Stern

«Πρέπει να ξέρεις τι είσαι για να ξέρεις πού θα πας» στην εκπομπή Report των Λ. Χαραλαμπόπουλου & Α. Ζενάκου

Στην εκπομπή Report (25.2.2017) με τον Λευτέρη Χαραλαμπόπουλο και τον Αυγουστίνο Ζενάκο μίλησε εφ’ όλης της ύλης στο studio ο Κοινοβουλευτικός Εκπρόσωπος του ΣΥΡΙΖΑ Νίκος Ξυδάκης.

Ρωτήθηκε καταρχάς για τη «συζήτηση για το εθνικό νόμισμα». «Αυτό που είπα είναι καταγεγραμμένο σε βίντεο και ηχογραφημένο (σημ.: και από την πρώτη στιγμή, αναρτημένο σε αυτή τη σελίδα). Δεν έκανα καμία πρόταση αλλαγής νομίσματος, έκανα πρόταση αλλαγής σκέψεως. Ούτε καν πρόταση, αγωνία εξέφρασα: Ότι πρέπει να σκεφτόμαστε το καλύτερο δυνατόν, για το παρόν και το μέλλον του ελληνικού λαού, την ποιότητα της δημοκρατίας και τις αντοχές της κοινωνίας. Τίποτα παραπάνω. Όλα αυτά περί δραχμής είναι σαχλαμάρες που τροφοδοτούνται από ένα κόσμο που δεν έχει δει ταινίες των Μόντι Πάιθονς ή του Μίστερ Μπιν. Εννοώ έναν κύκλο ανθρώπων που παράγουν καθημερινή τρομο-υστερία, κατασκευάζουν ένα πέπλο φόβου στους ανθρώπους που ακούνε ειδήσεις και αντί να είμαστε σε μια κατεύθυνση στρατηγικής σκέψης του πώς θα βγούμε από αυτό το σπιράλ επταετούς ύφεσης και αθυμίας, τροφοδοτούμε ψευδή δίπολα. Η συζήτηση που πρέπει να γίνει (γίνεται πότε – πότε και σβήνει), είναι γιατί μπήκαμε στην κρίση το 2010 με τέτοια σφοδρότητα και γιατί έχουμε παραμείνει στον πάτο επί επτά έτη».

Και συνέχισε: διανύουμε μακρά ιστορική περίοδο. Όσο και να αναζητήσουμε στα 200 χρόνια ελληνικού κράτους τέτοια διάρκεια κρίσης χωρίς ανάπαυλα, δεν θα βρούμε, παρά τις πολεμικές συρράξεις που και αυτές δεν κράτησαν επτά χρόνια. Και αυτό θα πρέπει να μας προβληματίσει. Όχι μόνο για το πλέγμα των διεθνών και διευρωπαϊκών σχέσεων μέσα στις οποίες αναπτύσσεται η κρίση, καθώς αυτό ενδεχομένως ξεπερνάει τις δυνάμεις μας να το αλλάξουμε. Αλλά για το πλέγμα κοινωνικής αναπαραγωγής, που είναι κάτι που θα μπορούσαμε να αλλάξουμε. Το πώς αναπαράγονται οι σχέσεις στην Ελλάδα, πώς αναπαράγονται οι άνθρωποι, οι οικογένειες τους, οι σκέψεις τους, ο τρόπος που αντιλαμβάνονται τον εαυτό τους και το μέλλον τους.

Παρόλα αυτά, δεν θα μπορούσε να συζητηθεί το θέμα του νομίσματος, ιδιαιτέρως όταν οι δημοσκοπήσεις δείχνουν ότι συγκροτείται ένα κοινωνικό μέτωπο που θα συζητούσε όχι μόνο την αλλαγή νομίσματος αλλά ακόμα και την έξοδο από την Ευρωπαϊκή Ένωση; ρωτήθηκε από τους δημοσιογράφους.

Δεν μπορείς να κάνεις στρατηγική στηριζόμενος σε δημοσκοπήσεις, απάντησε ο Ν. Ξυδάκης. Αν έβγαζε κάτι η δημοσκόπηση θα άλλαζε πορεία το πλοίο; Δεν γίνονται αυτά τα πράγματα. Τέτοιες και παρόμοιες συζητήσεις πρέπει να γίνονται με τεκμήρια, επιχειρήματα και μελέτες. Για να πάρεις μια τέτοια μείζονα απόφαση προϋποθέτει ότι έχεις μελετήσει τα στοιχεία. Και αυτά που έχουμε τώρα στη διάθεσή μας, δείχνουν ότι το περιβάλλον είναι δυσμενές. Κατ’ αρχάς επειδή η Ελλάδα έχει εκπεφρασμένο το χρέος της σ’ ένα σκληρό νόμισμα δεμένο σε βρετανικό δίκαιο. Έπειτα δεν έχει καν διατροφική αυτάρκεια, υπάρχει δυσκολία σε κρίσιμους τομείς της οικονομίας, δυσκολία να αντιμετωπιστούν οι ανάγκες που έχει μια κοινωνία να συντηρηθεί. Ούτε συναλλαγματικά αποθέματα έχει η χώρα, ούτε μπορεί να παράγει τόσα πολλά με τις εξαγωγές της για να εισάγει τα απαραίτητα. Άρα υπάρχει μεγάλη δυσκολία που χτίζεται επί πολλές δεκαετίες και μεταφράζεται σε έναν παραγωγικό ιστό μονόπλευρο και καχεκτικό για να αντέξει τέτοιες κρίσεις. Άρα έχουμε αντικειμενικά θέματα να εξετάσουμε προτού φτάσουμε να συζητάμε αλλαγές και άλματα στο κενό. Πρέπει να ξέρεις τι είσαι για να ξέρεις πού θα πας.

Γεωπολιτικά και στη μακρά πορεία από τη σύσταση του ελληνικού κράτους, η Ελλάδα είχε πάντα σχέση με τις μεγάλες δυτικές δυνάμεις. Αυτό λέει η ιστορία. Δεν έχει επιχειρηθεί ποτέ ούτε να μείνει εντελώς μόνη της ούτε να πάει κάπου αλλού. Νομίζω ότι αυτό δεν μπορεί να αμφισβητηθεί τώρα. Είμαστε εκεί που είμαστε, σ’ αυτή τη δύσκολη γωνιά της Μεσογείου, μια θερμή ζώνη κατά κανόνα. Αλλά και πολιτισμικά έχουμε περισσότερα κοινά με αυτό που λέμε σήμερα ΕΕ παρά με τους άλλους γείτονες, με τους οποίους έχουμε επίσης αρκετά κοινά και καλές σχέσεις. Οικονομικά η χώρα είναι «προσδεδεμένη». Είναι τεράστιος ο βαθμός ενσωμάτωσής της -πριν ακόμα μπούμε στην ΕΕ- σε όλο το δυτικό σύστημα, στο δυτικό καταμερισμό εργασίας. Ακόμα και στο επίπεδο της διοίκησης. Υπάρχουν δεκάδες χιλιάδες οδηγίες που έχουν γίνει εθνικό δίκαιο, όπως ισχύει σε όλα τα κράτη μέλη της ΕΕ. Έχει 18.000 «ευρωπαϊκούς» νόμους η Μ.Βρετανία και κοιτάει να δει διμερώς πώς θα περάσει σε άλλη κατάσταση. Δεν είναι λοιπόν τόσο απλό να πούμε ότι εγώ παίρνω το καπελάκι μου και φεύγω. Δεν γίνονται αυτά τα πράγματα.

Από κει και πέρα, το ότι χρειάζεται να έχεις κάποιους βαθμούς ελευθερίας, το ότι χρειάζεται να κοιτάς εσύ την πορεία σου εκτός από το ευρωπαϊκό οικοδόμημα, πώς συμμετέχεις στο διεθνή καταμερισμό, πώς φτιάχνεις κάποια συγκριτικά πλεονεκτήματα, πώς δημιουργείς παράγοντες αντοχής της κοινωνίας και της οικονομίας σου -αυτό είναι το εθνικό και πολιτικό καθήκον.

Νομίζω ότι τα «ευρωπαϊκά» χρόνια βόλεψαν τις ελίτ. Για μερικές δεκαετίες οι πόροι που εισέρρευσαν από την ΕΕ ήταν κολοσσιαίοι. Και δεν αξιοποιήθηκαν πάντα με τον καλύτερο τρόπο. Άλλοτε έπιασαν τόπο, κυρίως στα έργα υποδομής, άλλοτε όχι, όπως στην αναδιάρθωση του παραγωγικού ιστού και στο διοικητικό εκσυγχρονισμό. Και συνέχισε ο Ν. Ξυδάκης: Αν δεν καταλάβουμε πως φτάσαμε ως εδώ, δεν πρόκειται ποτέ να ξεκολλήσουμε. Μέσα στην κρίση έχουμε πάθει αυτό το μούδιασμα. Είμαστε σαν παγωμένοι από το φως του προβολέα που πέφτει πάνω μας, όπως ο λαγός στον αυτοκινητόδρομο και δεν πηγαίνουμε ούτε μπρος ούτε πίσω τίποτα. Πρέπει να σκεφτούμε. Αν δεν σκεφτούμε δεν βγαίνουμε.

Αυτό -συνέχισε ο Ν. Ξυδάκης- που είχα περιγράψει και πριν δύο χρόνια, και πριν πέντε, και πριν αναμειχθώ πρακτικά με την πολιτική, πριν την οικονομική κρίση, ήδη το καλοκαίρι με τις πυρκαγιές, ήταν η αθυμία της μεταδημοκρατίας. Ένας λαός που δεν ξέρει ποιος είναι και που πάει, ένας λαός ορφανός, χωρίς κατεύθυνση και σχέδιο. Υπάρχει πρόβλημα ταυτότητας και υπάρχει πρόβλημα πραγματικής ανάγνωσης, σοβαρής και βαθιάς ανάγνωσης των υλικών προϋποθέσεων.

Υπάρχουν και σοβαροί άνθρωποι που σκέφτονται την έξοδο της Ελλάδας, παρατήρησαν οι δημοσιογράφοι.

Ο πιο σοβαρός εισηγητής του Grexit είναι ο Βολφγκανγκ Σόιμπλε, απάντησε ο Ν. Ξυδάκης. Ένας σοβαρός πολιτικός που ξέρει τι θέλει για τη χώρα του και για την Ευρώπη. Το Grexit χρησιμοποιείται κυρίως με την απειλή ενός οικονομικού αφανισμού, ως πολιτική υπερτιμωρίας. Άρα είναι μια αιτιολόγηση για τους δικούς τους σκοπούς, για τα δικά τους ακροατήρια, για τη δική τους κοινή γνώμη. Όλα αυτά τα στερεότυπα όμως με τους «τεμπέληδες», τους «πονηρούς» και λίγο «κλεφτάκους» του Νότου έχουν καταπέσει σε πολύ μεγάλο βαθμό. Τελευταία, δεκάδες οικονομολόγοι, πολιτικοί και αναλυτές στον Τύπο το έχουν επισημάνει. Βλέπουμε μετατοπίσεις σε όλο το περιβάλλον. Και το ευρωπαϊκό και το υπεραντλαντικό. Αυτά τα λαμβάνει κανείς υπόψη του. Και δεν είμαστε μόνοι μας τώρα. Έχουμε κάποιες συμμαχίες, κυρίως δεν μας βαραίνει πια η αθλιότητα του στερεοτύπου «είμαστε οι κλέφτες που έφαγαν τις συντάξεις». Αυτό έχει καταπέσει. Από την Κομισιόν, τον ΟΟΣΑ, το ΔΝΤ, τους πάντες.

Ακούστε ολόκληρη την εκπομπή εδώ.

Leave a Reply

Your email address will not be published.

Στοιχεία επικοινωνίας
Twitter