image «Ψύχραιμοι, σοβαροί, προσεκτικοί σε μια Βαλκανική που κινδυνεύει με νέα ανάφλεξη» – (Επί του πιεστηρίου) image Καθήκον της κυβέρνησης από εδώ και μπρος: Μόνο πράξεις, όχι λόγια -στην Ολομέλεια

Πόσο κατανοεί τις εξελίξεις η ηγεμονεύουσα οικονομική δύναμη στην Ευρώπη; Στον Flash 96

Στους Δημήτρη Μηλάκα και Θωμά Τσάτση στον Flash 96 μίλησε ο κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος του Σύριζα Νίκος Ξυδάκης. Στο ερώτημα αν θα είναι συμπαγής η κοινοβουλευτική ομάδα του ΣΥΡΙΖΑ στην ψήφιση των νέων μέτρων απάντησε ότι η αίσθησή του είναι ότι  τα προαπαιτούμενα θα ψηφιστούν. Εξίσου διάχυτη σε όλους είναι η αίσθηση ότι πρόκειται για ένα δύσκολο πακέτο μέτρων αλλά και η πίστη ότι είναι η τελευταία δοκιμασία για να ολοκληρωθεί ο πρώτος μεγάλος ιστορικός κύκλος των μνημονίων και της επιτροπείας.

Διαφαίνεται μια διάθεση από την Ουάσιγκτον να ρυθμιστεί το χρέος. Η Γερμανία εντούτοις, η ηγεμονεύουσα οικονομική δύναμη στην Ευρώπη, δεν μας έχει πείσει ότι κατανοεί μερικά πράγματα τα τελευταία 20 χρόνια. Ούτε στα Βαλκάνια έχει δείξει την απαιτούμενη σωφροσύνη και αυτό το βλέπουμε στην ταραχή των τελευταίων μηνών. Γενικώς η Ευρώπη έχει αποσύρει το ενδιαφέρον της από τα Βαλκάνια παγώνοντας ακόμα και τις προενταξιακές συζητήσεις. Οι εξελίξεις στην περιοχή είναι δυσάρεστες και πολύ ανησυχητικές αλλά παρατηρούμε ότι η Ευρωπαϊκή Ένωση δεν φαίνεται να εκφράζει τη βούλησή της να προχωρήσει σε κάτι. Η κατάσταση ανησυχεί κάθε σώφρονα πολιτικό στη χώρα μας. Χθες έπεσε η κυβέρνηση του Κοσσυφοπεδίου και οι κινήσεις που παρατηρούνται από τις ένοπλες ομάδες σε διάφορες περιοχές των Σκοπίων μας θυμίζουν τους εφιάλτες της δεκαετίας του ‘90. Αλλά και οι υπόλοιποι Ευρωπαίοι θα είχαν κάθε λόγο να ανησυχούν αν δεν ήταν τόσο αμέριμνοι και αφοσιωμένοι στο να κρατηθεί η οικονομική ισορροπία τρόμου μεταξύ των επιταγών του Βερολίνου και των αναγκών των κοινωνιών.

Είδαμε εξάλλου με τι απαξιωτικό τρόπο απάντησε ο Γερμανός Υπουργός Οικονομικών στον νέο πρόεδρο της Γαλλίας Μακρόν, στα περί ευρωπαϊκού προϋπολογισμού και ευρωπαίου Υπουργού Οικονομικών. Αντίθετα η νέα αμερικανική ηγεσία φαίνεται ότι μάλλον επιστρέφει σε μία αμερικανική ισορροπία στη Μέση Ανατολή και στη Μεσόγειο ενώ στην Ευρώπη τηρεί μια πιο αιχμηρή στάση απέναντι στον επεκτατισμό και στην υπερσυσσώρευση πλεονασμάτων του Βερολίνου.

Ρωτήθηκε για τον αλβανικό «μεγαλοιδεατισμό» και τον χαρακτήρισε «κατασκευή»: Η κινούσα δύναμη είναι η εσωτερική κατανάλωση. Οι όποιοι οικονομικοί πόροι και στρατιωτική ισχύς δεν μπορούν να εκφραστούν σε πολιτική και διπλωματική δύναμη ικανή να επιβάλει ή να διαμορφώσει καταστάσεις.

Η Ελλάδα είναι μακράν η μεγαλύτερη δύναμη, η χώρα με το μεγαλύτερο διεθνές κύρος και διασυνδέσεις και οι στρατιωτικές της δυνατότητες είναι  ασύγκριτες σε μέγεθος, δομή, εμπειρία. Ακόμα και τώρα στο βάθος της κρίσης είναι η χώρα που έχει πολλαπλάσιο ΑΕΠ και σταθερές υποδομές. Η Ελλάδα είναι η δύναμη ειρήνης και ασφάλειας στην περιοχή.

Για την αμερικανική «θέση» στην περιοχή: Τόσο οι ακριτομυθίες όσο και οι δημόσιες δηλώσεις των αμερικανικών παραγόντων δείχνουν ένα γεωστρατηγικό και πιθανόν οικονομικό ενδιαφέρον διότι τα ενεργειακά και το ζήτημα της ενεργειακής ασφάλειας στην νοτιοανατολική Μεσόγειο είναι πολύ ψηλά στην αμερικανική ατζέντα. Η Ελλάδα είναι παίκτης-κλειδί και είναι σημαντικό να δούμε πώς μπορεί να υπάρξει προσέγγιση για αμοιβαίο όφελος αλλά και όφελος για ολόκληρη την περιοχή. Υπάρχει ένας άξονας αστάθειας από την Ουκρανία μέχρι τη Λιβύη και από εκεί μέχρι το Αφγανιστάν. Ακόμη και οι οικονομικοί δρώντες που τις τελευταίες δύο δεκαετίες είχαν συμφέροντα από αναστατώσεις και επαναχαράξεις συνόρων στην περιοχή, αναζητούν τώρα ένα νέο status quo και μία νέα ισορροπία. Όλοι αναζητούν τους παράγοντες που θα μπορούν να συντείνουν σε σταθερότητα. Η Ελλάδα εκεί κατέχει προνομιακή θέση και ρόλο. Ίσως θα μπορούσε επιτέλους η «κατάρα» της γεωγραφίας να γίνει ευλογία και αυτό να μας βοηθήσει ταυτόχρονα στον ιστορικό κύκλο της περιπέτειας που διανύουμε. Μπήκαμε σε έναν κύκλο δεκαετή σχεδόν, να μπούμε πια σε έναν κύκλο εξόδου από την κρίση και αναμόρφωσης, ο οποίος ασφαλώς δεν μπορεί να διαρκέσει έξι μήνες ή ένα χρόνο. Είναι ένας μακρύς κύκλος που θα βοηθήσει να δούμε τον εαυτό μας και τη χώρα μας με μία άλλη αυτοπεποίθηση, να βρούμε μια  άλλη ταυτότητα με σοβαρότητα και σύνεση.

Είναι μεγαλύτερη η προσέγγιση με την Ουάσιγκτον από ότι με το Βερολίνο; ρωτήθηκε από τους δημοσιογράφους. Η Γερμανία εξακολουθεί να έχει πολλά συμφέροντα στη χώρα μας.  Τις τελευταίες τέσσερις – πέντε δεκαετίες οι επενδύσεις, οι εξαγορές και οι δεσμοί που έχει αναπτύξει η Γερμανία με τις εγχώριες ελίτ είναι εξαιρετικά στενές. Βεβαίως η Γερμανία παρά την ηγεμονική θέση που έχει στο ευρωπαϊκό ολοκλήρωμα στο οποίο είμαστε σε πάρα πολύ μεγάλο βαθμό πολιτικά, νομικά και δικαιικά ενσωματωμένοι, δεν διαθέτει την πολιτική και στρατιωτική ισχύ οι οποίες είναι αναγκαίες, τόσο στην περιοχή των Βαλκανίων όσο και στη νοτιοανατολική Μεσόγειο. Ιστορικά και στρατιωτικά από το τέλος του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου δεσπόζουν οι Ηνωμένες Πολιτείες και δεν φαίνεται να θέλουν να απομακρυνθούν από αυτή την ηγεμονία.

Η Ελλάδα από την άλλη πλευρά έχει αναπτύξει από τη δεκαετία του ‘90 πολιτικές και εμπορικές σχέσεις εκτός Ευρώπης. Και με την Ανατολή, όπως και με την Κίνα που είναι και εκείνη κορυφαίος διεθνής παίκτης. Ο Πειραιάς και η Θεσσαλονίκη είναι οι κόμβοι μετά το Σουέζ. Οι Κινέζοι σχεδιάζουν με ορίζοντα πολλών δεκαετιών και αυτό ίσως είναι μία επωφελής τοποθέτηση της Ελλάδας στην παγκόσμια σκακιέρα και πιθανότατα ένας από τους παράγοντες που μπορούν να μας «τοποθετήσουν» σε άλλο επίπεδο μετά από τη δεινή δοκιμασία που διανύουμε. Με όλους τους δισταγμούς και τον αποπροσανατολισμό της αμερικανικής πολιτικής ίσως βρισκόμαστε σε μία περίοδο εμβάθυνσης και αναβάθμισης στην ελληνο-ατλαντική σχέση.

Leave a Reply

Your email address will not be published.