image Στο νέο φορέα, όπως είναι στημένος σήμερα, δεν υπάρχει πολιτική εμπιστοσύνη -στην ΕΡΤ image Η Ελλάδα έγινε πειραματόζωο κοινωνικής και πολιτικής μηχανικής -στην τηλεόραση της Βουλής

Καμία κυβέρνηση από μόνη της δεν μπορεί να αντιμετωπίσει τη μεγάλη φοροδιαφυγή – στο ραδ. Σκάι και τον Π. Τσίμα

Στο ραδιόφωνο του Σκάι 100,3 συνομίλησε με τον Παύλο Τσίμα («Ημερολόγιο») ο κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος του ΣΥΡΙΖΑ Νίκος Ξυδάκης.

Δύο πολύ σοβαροί επιστήμονες που έχουν μελετήσει το θέμα των ανισοτήτων, της φτώχειας και των κοινωνικών αλλαγών που έφερε η κρίση, ο Τάσος Γιαννίτσης και ο Σταύρος Ζωγραφάκης, σε άρθρο τους κάνουν λόγο για τη νέα γραμμή ανισότητας στην  ελληνική κοινωνία που δεν στοιχειοθετείται με κριτήριο το εισόδημα αλλά με κριτήριο τη δυνατότητα ή την αδυναμία φοροδιαφυγής. Αυτή την ανισότητα μπορεί να την αντιμετωπίσει και να τη θεραπεύσει η ελληνική κυβέρνηση; ξεκίνησε τη συζήτηση ο Π. Τσίμας.

Ο Ευκλείδης Τσακαλώτος απάντησε ο Ν. Ξυδάκης, αναφερόμενος προ ημερών στα Paradise papers και σε όλες τις μεγάλες αποκαλύψεις που έχουμε παγκοσμίως, έκανε μία ανάλυση που συνδέεται με το ένα σκέλος του ερωτήματός σας. Καμία κυβέρνηση από μόνη της δεν μπορεί να αντιμετωπίσει τη μεγάλη φοροδιαφυγή. Ο Gordon Brown προ ημερών έκανε μία έκκληση, ως πρώην επικεφαλής των G20, στους νυν G20 να ξαναπιάσουν το νήμα από εκεί που έμεινε πριν από 8 χρόνια και να κάνουν κάτι για την αντιμετώπιση αυτού του είδους φοροαποφυγής.

Πρόκειται για αμύθητα ποσά παρκαρισμένα σε φορολογικούς παραδείσους, από τεράστιες εταιρείες με κύκλο εργασιών μεγαλύτερο από οποιοδήποτε εθνικό προϋπολογισμό μεσαίου κράτους. Είναι ζήτημα που δεν μπορεί να αντιμετωπίσει καμία εθνική κυβέρνηση πόσο μάλλον η ελληνική. Πρέπει να συντονιστούν οι 20 μεγαλύτερες οικονομίες, στις οποίες περιλαμβάνονται τα μεγάλα κράτη της ΕΕ, οι ΗΠΑ, η Κίνα, η Ιαπωνία και ο Καναδάς. Μόνο αυτοί μπορούν να ελέγξουν τις πιστωτικές ροές και να βρουν τρόπους αυτά τα 8 τρις που είναι παρκαρισμένα για κερδοσκοπικούς λόγους ή για φοροαποφυγή να επιστρέψουν και να ενισχύσουν τα κράτη και τις δημοκρατίες. Αυτό το χρήμα υποσκάπτει τη δημοκρατία. Η μεγάλη εικόνα είναι εκεί. Το «ελληνικό» μέρος από αυτά τα χρήματα κατατεθειμένα στο εξωτερικό σε νόμιμους ή νομιμοφανείς λογαριασμούς υπολογίζονται σε 80 με 100 δις. Ένα ποσοστό δε εξ’ αυτών είναι «μαύρα».

Δεν υποτιμώ αυτό που περιγράφετε, κάθε άλλο. Απλώς λέω ότι αυτή είναι μία διάσταση του προβλήματος. Η δεύτερη διάσταση είναι ότι εξαιτίας της φορολογικής πολιτικής επιδεινώνεται η φτωχοποίηση, έχουμε εκρηκτική επιδείνωση της κατάστασης των μεσαίων νοικοκυριών.

Αν δεν δούμε τη μεγάλη εικόνα δεν μπορούμε να φτάσουμε στην μεσαία ή τη μικρή. Έχουμε ένα τεράστιο ποσό χρημάτων εκτός της χώρας, με τον τρόπο που εξηγήσαμε. Ας πάρουμε ένα εύκολο παράδειγμα, του επίορκου γιατρού που βγάζει τα χρήματά του έξω είτε σε έναν παράδεισο ελβετικό που είναι νομιμοφανής, είτε στη Μαλαισία ή στη Σιγκαπούρη. Αυτό το χρήμα έχει βγει από τον ιδρώτα και από τον κόπο της ελληνικής οικονομίας και της ελληνικής εργασίας. Αυτό το χρήμα πρέπει πρώτα πρέπει να κυνηγήσουμε.

Ένα δεύτερο σημείο είναι ότι με αυτή την τεράστια πίεση που δέχτηκε η χώρα με το πρόγραμμά εσωτερικής υποτίμησης από το 2010 και μετά, στην πραγματικότητα έγινε τεράστια συμπίεση εισοδημάτων και αξιών. Συμπιέστηκαν οι μισθοί, ευτελίστηκαν οι αξίες των assets που κατείχαν οι Έλληνες πολίτες, κυρίως ακινήτων και σταδιακά το δυσθεώρητο δημόσιο χρέος μετατοπίζεται στις πλάτες ενός εκάστου εξ ημών. Σε αυτή την πίεση και σε αυτή τη βιασύνη δεν μπορεί να αλλάξει η οικονομική δομή μίας χώρας.

Δεν ξέρω αν υπάρχει κοινωνική  επίγνωση και πολιτική βούληση για να γίνουν αυτές οι τεράστιες αλλαγές τις οποίες επαγγέλλονται όλοι. Η απαίτηση των δανειστών να πάρουν τα λεφτά τους εδώ και τώρα από το 2010 μέχρι και σήμερα και μέχρι το καλοκαίρι του ’18 οδηγεί σε ένα καθεστώς άδικης πράγματι υπερφορολόγησης. Δεν είναι πολιτική επιλογή του ελληνικού λαού να υποστεί αυτή τη φορολογική υπερπίεση. Τα τρία προγράμματα όμως, όπως επιβλήθηκαν από τους δανειστές δεν άφησαν κανένα δημοσιονομικό χώρο.

Υπάρχει ένα πρώτο θέμα σήμερα στην Οικονομική Καθημερινή που λέει ότι την ώρα που μοιράζουμε 1,4 δις μέρισμα κόβουμε 1 και κάτι δις από τις δημόσιες επενδύσεις, δηλαδή από τα λεφτά τα οποία πάνε να αναζωογονήσουν την οικονομία και να δημιουργήσουν νέες θέσεις εργασίας.

Το ίδιο πράγμα λέμε, νομίζω. Μόνο που το πρόβλημα έχει τεθεί, έχει δημιουργηθεί από τους δανειστές. Επί επτά-οκτώ χρόνια οι δανειστές ζητάνε τα λεφτά τους εδώ και τώρα. Αυτό έχει γίνει. Το είπε πολύ ανάγλυφα ο Γερούν Ντάισελμπλουμ. Θέλαμε να σώσουμε τις τράπεζες και πιέσαμε την Ελλάδα. Αυτό που λένε οι αναλυτές από το 2010 γιατί δεν το λένε οι εγχώριοι σοφοί αναλυτές; Το τι επεβλήθη με αποικιακό τρόπο στην Ελλάδα για να μη διαταραχθεί η αρχιτεκτονική του ευρώ και να μην φανούν οι τρύπες σε ευρωπαϊκές τράπεζες από τα ομόλογα ελληνικού χρέους που κατείχαν.

Μπορούμε φυσικά να κάνουμε όλη τη συζήτηση εξ αρχής για το τι έγινε το 2010. Το ερώτημα είναι εδώ και τώρα…

Είναι δύσκολο να υπάρξει «εδώ και τώρα», όταν μειώνεται κατά 25% το ΑΕΠ σε τρία χρόνια και όταν χάνονται εκατομμύρια θέσεις εργασίας. Αυτό πώς ανατάσσεται; Φυσικά πρέπει να έχουμε δημοσιονομικό χώρο, φυσικά πρέπει να έχουμε ένα υγιές πρόγραμμα δημοσίων επενδύσεων, φυσικά μπορούσαν να γίνουν πολλά ακόμα από το 2010, που όμως υπαγορεύτηκαν διαφορετικά από τα μνημόνια. Τα κέρδη των Ευρωπαϊκών κρατών και των ευρωπαϊκών κεντρικών τραπεζών είναι πολύ σημαντικά. Οι γερμανικές εφημερίδες κάθε τόσο  υπολογίζουν το  κέρδος της γερμανικής οικονομίας από την ελληνική κρίση. Δεν είναι πράγματα που τα λένε κάποιοι «καμμένοι» ρομαντικοί…

Κοινωνικό μέρισμα

Το ερώτημα είναι εμείς τι κάνουμε;  Μα μοιράζουμε πλεόνασμα, δικαίως, σε ανθρώπους που το έχουν ανάγκη αντί να ενισχύουμε τις επενδύσεις, αντί να μειώνουμε τη φορολογία ή να δίνουμε εγκαίρως τις συντάξεις σε εκείνους που τις περιμένουν;

Για τα περί φορολογίας ας ερωτηθεί και ο κ. Φέσσας του ΣΕΒ. Είπε πριν από μία εβδομάδα ότι αν δεν υπάρξει δημοσιονομικός χώρος δεν μπορεί να χαλαρώσει η φορολογία. Αυτή είναι η φύση του προγράμματος και αυτή είναι η φύση της επιτήρησης.

Τούτων δοθέντων όμως ας πάμε παρακάτω. Η αναδιανομή αυτού του υπερπλεονάσματος είναι δίκαιη. Το πλεόνασμα προήλθε από τον ιδρώτα των ανθρώπων, τον πόνο και τη σύνθλιψη τους και πρέπει κάπως να επανέλθει και κυρίως να πέσει και στην αγορά. Οι επιχειρήσεις θα τα ρίξουν στη δουλειά τους. Οι συνταξιούχοι που θα πάρουν τα 300 ή τα 500 ευρώ θα βοηθήσουν τα νοικοκυριά τους. Τα χρήματα που θα πάνε στην ΔΕΗ από το κοινωνικό τιμολόγιο θα βοηθήσουν τη μεγαλύτερη ελληνική επιχείρηση να ορθοποδήσει. Δεν είναι χρήματα το οποία πάνε έξω, ούτε πετιούνται. Είναι χρήματα τα οποία επιστρέφουν εκεί από  όπου προήλθαν.

Από ό,τι καταλαβαίνω θα τα ψηφίσει και η αντιπολίτευση.

Και όχι άδικα. Όλοι θα ψηφίσουν. Όμως το μεγάλο ερώτημα είναι πώς θα δημιουργηθεί δημοσιονομικός χώρος και εκεί θα πρέπει να είναι το πεδίο συνεννόησης με τους δανειστές. Και επιπλέον, πώς τα δύο μεγάλα αινίγματα της Ελλάδας, η διάρθρωση και αποτελεσματικότητα της διοίκησης και ο χαρακτήρας και σκελετός της οικονομίας θα έρθουν σε τέτοια επίπεδα που θα μπορούν να βοηθήσουν τον ελληνικό λαό να παράγει πλούτο, ευημερία, κοινωνική δικαιοσύνη και δίκαιη αναδιανομή.

=====

Το ηχητικό της εκπομπής, εδώ.

Leave a Reply

Your email address will not be published.

Στοιχεία επικοινωνίας
Twitter