image Υπόθεση ΑΕΠΙ: εισακούσαμε τους δικαιούχους για να προστατέψουμε συνολικά αγορά, χρήστες και δημιουργούς -στο Real fm image ΠΓΔΜ: Να πειστούν οι συμπολίτες μας ότι η τακτοποίηση συμφέρει πρωτίστως την Ελλάδα -στο Focus fm Θεσσαλονίκης

Ανανέωση του πολιτικού συστήματος, ανανέωση του συνδικαλιστικού κινήματος, όχι φυσικά με όρους ΔΝΤ – στο ράδιο 247

Με τον Κώστα Αρβανίτη και τον Αλέξανδρο Κλώσσα στο ραδιόφωνο 24/7 fm μίλησε ο κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος του ΣΥΡΙΖΑ Νίκος Ξυδάκης. Η πρώτη ερώτηση των δημοσιογράφων αφορούσε την τρίτη αξιολόγηση.

Η λέξη που χρησιμοποιείται από τους πολιτικούς συντάκτες για το νομοσχέδιο με το οποίο θα κλείσει η αξιολόγηση είναι «τα αγκάθια». Φωτογραφίζονται βεβαίως το θέμα της απεργίας, οι πλειστηριασμοί και τα επιδόματα.

Δεν υπάρχουν εύκολες αξιολογήσεις. Υπάρχουν απλώς δύσκολες και λιγότερο δύσκολες. Αυτή δεν ανήκει στις πρώτες, διότι τα πολύ δύσκολα έχουν περάσει στις προηγούμενες. Έτσι κι αλλιώς όλα αυτά τα δύσκολα μέτρα και οι δύσκολες δράσεις ήταν οι επιλογές προκειμένου να φτάσουμε στο σημείο εξόδου. Αυτή ήταν η μεγαλύτερη στρατηγική απόφαση μετά το καλοκαίρι του ‘15. Από κει και πέρα πρέπει να δούμε την επόμενη ημέρα. Έχουμε μπει στην τελική ευθεία. Κάπως έτσι πρέπει να προσεγγίσουμε το θέμα για να κάνουμε το λογαριασμό, όχι πια μέρα με τη μέρα αλλά με μεγαλύτερη πνοή, με μεγαλύτερη διάρκεια.

Τα πολύ καλά πλέον δημοσιεύματα από τους ίδιους οι οποίοι πριν από 3 χρόνια μας χτυπούσαν πάνω στα κάγκελα, ικανοποιούν ή προβληματίζουν;

Ήταν πολιτικός ο χειρισμός της ελληνικής κρίσης από την αρχή. Το ξέραμε αυτό. Ήταν πολιτικός ο χειρισμός της μεγάλης χρηματοπιστωτικής κρίσης μετά το 2008 και ως εκ τούτου με πολιτικό τρόπο σημαδεύεται η πορεία προς τον τερματισμό της κρίσης για την ελληνική περίπτωση. Βεβαίως τα καλά δημοσιεύματα βασίζονται πάνω στα νούμερα που ενδιαφέρουν τις χρηματοπιστωτικές αγορές και είναι εντυπωσιακά καλύτερα. Είναι σημαντικό αλλά αυτό το όποιο ενδιαφέρει την ελληνική κοινωνία και το ελληνικό πολιτικό σύστημα που είναι εκλεγμένο από την κοινωνία, είναι η ανακούφιση των ανθρώπων. Αυτό γίνεται σε δεύτερο χρόνο δυστυχώς. Είναι άλλο πράγμα να βελτιώνεται ο δείκτης PMI και οι παραγγελίες στη βιομηχανία και να λέμε ότι είναι οι καλύτερες τα τελευταία 12 χρόνια (γεγονός), είναι άλλο η θεαματική πτώση των επιτοκίων, και άλλο η πραγματική κατάσταση μέσα στο νοικοκυριό, στο τραπέζι  της οικογένειας.

Ας πάρουμε για παράδειγμα το δείκτη παραγγελιών. Υπάρχει πράγματι αυξημένη ενεργός ζήτηση στο εσωτερικό και περισσότερες παραγγελίες από το εξωτερικό, υπάρχει μεγαλύτερη ένταση  στην ίδια την παραγωγή, άρα δημιουργούνται θέσεις εργασίας. Αλλά αυτό που περιμένει να δει η κοινωνία είναι η αντιστροφή του κλίματος της ανεργίας, αυτή είναι το ουσιαστικό μέγεθος. Επιπλέον αυτό που μας ενδιαφέρει είναι η συζήτηση που θα γίνει, και ήδη γράφεται στο διεθνή Τύπο, για την διευθέτηση του χρέους και ενδεχομένως μία συζήτηση για πλεονάσματα που δεν θα στραγγίζουν την οικονομία.

Μια ερώτηση λίγο ιδεολογική και αρκετά πολιτική. Γιατί δεν τα έκαναν αυτά οι προηγούμενοι που ήταν της ίδιας πολιτικής αντίληψης με εκείνη των εταίρων;

Για να είμαστε ακριβοδίκαιοι θα πρέπει να κάνουμε την οδυνηρή για τον Έλληνα πολίτη παραδοχή, ότι το τρίτο πρόγραμμα κάθεται πάνω στα δύο προηγούμενα, δηλαδή και στον πόνο και τις περικοπές που είχαν γίνει. Από την άλλη το τρίτο πρόγραμμα σε πολύ μεγάλο βαθμό συμπεριλαμβάνει όλες τις ουρές και τα προαπαιτούμενα που υπήρχαν στα προηγούμενα προγράμματα και δεν είχαν εκπληρωθεί. Είναι χαρακτηριστικό δηλαδή ότι στο δεύτερο πρόγραμμα προβλέποντο 12 αξιολογήσεις και δεν φτάσαμε ούτε στην 5η. Στο περίφημο mail Χαρδούβελη είχε τελειώσει.

Υπήρχε ένας δισταγμός των κυβερνήσεων από το 2010 έως το 2015 στο ποια μέτρα θα ληφθούν. Ελήφθησαν σχεδόν όλα τα μέτρα οικονομικών περικοπών, τα μέτρα της εσωτερικής υποτίμησης, όμως πήγαν πίσω όλα τα  διαρθρωτικά -δεν κρίνω τώρα αν είναι σωστά ή όχι- και η οικονομία δέχτηκε το σοκ της παράλογης εσωτερικής υποτίμησης χωρίς να έχουν διεκδικηθεί μέτρα ή καταστάσεις που θα αποσοβούσαν το υφεσιακό σοκ. Είχε βυθιστεί στην ύφεση η οικονομία χωρίς να έχουν εξασφαλιστεί κάποιες προϋποθέσεις, κυρίως η ρύθμιση για το χρέος που θα ανακούφιζε τον προϋπολογισμό, με την έννοια να μην πηγαίνει όλη η ρευστότητα που παρήγαγε  η ελληνική οικονομία στην εξυπηρέτηση του χρέους και να εξαντληθεί ως εκ τούτου η κοινωνία με την έκρηξη της ανεργίας.

Η κυβέρνηση όταν ανέλαβε, μετά τον συμβιβασμό του καλοκαιριού, να εφαρμόσει το πρόγραμμα μπροστά στη ενδεχόμενο κλειστών τραπεζών και οικονομικής ασφυξίας, έφτιαξε τους φακέλους της και τήρησε αυτά που είχε συμφωνήσει. Συνέχισε τη διαπραγμάτευση για να μπορέσει να κερδίσει μερικά πράγματα περισσότερα και κυρίως να μπει στο δρόμο για την ρητή δέσμευση ρύθμισης του χρέους. Η αυτοπειθαρχία και η συνέπεια της κυβέρνησης σε ένα στρατηγικό στόχο, να βγούμε από την επιτροπεία και να μπορέσουμε να διασώσουμε την προϋπόθεση για την ανάταξη της οικονομίας, ήταν ένα άλλο χαρακτηριστικό.

Στο εσωτερικό μέτωπο νομίζω ότι αυτή η νεοφώτιστη διακυβέρνηση φέρθηκε με μεγαλύτερη αποφασιστικότητα στον περιορισμό των δαπανών ενός χαλαρού, σοκαρισμένου κράτους, στον περιορισμό της πελατειακής δομής αυτού του κράτους, και είδε με πολύ μεγαλύτερη αποφασιστικότητα την υπόθεση της παραγωγικής ανασυγκρότησης.

Είναι πολυπαραγοντικό όλο αυτό το φαινόμενο, το οποίο βρίσκεται ακόμη σε εξέλιξη. Περιμένουμε και από την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ πολλά περισσότερα πράγματα και ειδικά τώρα που μπαίνουμε σε νέα φάση. Θέλουμε πολύ περισσότερη φαντασία, χρειάζονται καινούργια πράγματα και η οικονομία και η δημόσια διοίκηση, απαιτείται ένα καινούργιο παράδειγμα για την κοινωνία.

Συνδικαλισμός

Η εμμονή των δανειστών και η υποχώρηση στο θέμα της απεργίας με προβληματίζει. Η παρέμβαση κύκλων από το εξωτερικό σε θέματα λειτουργίας της δημοκρατίας μόνο αρνητικά συναισθήματα μπορεί να μου δημιουργήσει. Αυτό δεν σημαίνει ότι η κατάσταση με τα σωματεία ήταν η καλύτερη αλλά τέτοιες ρυθμίσεις είναι θέμα του ΔΝΤ ή των σωματείων των εργαζομένων;

Στη συνολική νεοφιλελεύθερη λογική είναι φανερό ότι ζητείται συνεχώς ο περιορισμός των δικαιωμάτων της εργασίας και η αύξηση των δικαιωμάτων ή της ασυδοσίας του κεφαλαίου. Αυτή είναι η διαλεκτική κεφαλαίου εργασίας, και είναι γνωστή. Είναι γνωστό επίσης ότι το κεφάλαιο επιτίθεται παντού και σχεδόν σε όλα έχει επιτυχίες.

Από την άλλη μεριά, πρέπει να είμαστε ακριβείς και να μελετήσουμε την κατάσταση των εργατικών κινημάτων ήδη από τη δεκαετία του ‘70 και ‘80. Δεν είναι υπερβολικό να πούμε ότι έχουμε μία αλλοίωση στα εργατικά κινήματα με βαθύτερα ψυχολογικά και κοινωνικά χαρακτηριστικά. Έχουμε τομείς στους οποίους ο συνδικαλισμός και το εργατικό κίνημα έχουν εκφράσεις υγιείς και δυναμικές και έχουμε άλλες περιπτώσεις με σωματεία-  σφραγίδες και συνδικαλισμό ο οποίος συναλλάσσεται με την πολιτική εξουσία ή τους εργοδότες.

Αυτά τα σωματεία δεν έχουν προβεί σε αγωνιστικές κινητοποιήσεις…

Χρησιμοποιούνται όμως ως μοχλοί πίεσης από τις ηγεσίες. Δεν είναι όλα αθώα και  στον συνδικαλιστικό τομέα.

Είναι θέμα του συνδικαλισμού να καθαρίσει το χώρο και όχι του ΔΝΤ να επιβάλει δικούς του κανόνες;

Έχουμε δει διαδικασίας εξυγίανσης με κινήσεις από τη βάση, με προσπάθειες να δημιουργηθούν εργοστασιακά σωματεία και κλαδικά σωματεία έξω από την μέγκενη των παλαιών φθαρμένων ομοσπονδιών και τα είδαμε αυτά τα σωματεία να απεργούν να διαδηλώνουν και στη διάρκεια της κρίσης έξω από τις ομπρέλες της ΓΣΕΕ και της ΑΔΕΔΥ. Θέλω να πω: όπως χρειάστηκε επειγόντως, και ακόμα χρειάζεται μια ανανέωση του πολιτικού συστήματος, χρειάζεται και μια ανανέωση του συνδικαλιστικού κινήματος. Δεν λέω ότι αυτό θα το κάνει το ΔΝΤ με τις κατάφωρα εχθρικές ρυθμίσεις. Αλλά πρέπει να δούμε και αυτή την ανάγκη. Όπως η κρίση μας έδειξε ότι χρειάζεται πολιτική ανανέωση έτσι φαίνεται ότι χρειάζεται και συνδικαλιστική ανανέωση. Ας την κάνουμε εμείς μόνοι μας ως κοινωνία και έχουμε την ευκαιρία μετά την έξοδο από τη στενή επιτροπεία να δούμε ακριβώς πού μπορούμε να ισορροπήσουμε με τον καλύτερο δυνατό τρόπο, πώς θα αποτυπωθεί το νέο τοπίο της εργασίας στον συνδικαλιστικό χάρτη.

Μακεδονικό

Ερχόμαστε στο θέμα της ονομασίας της γειτονικής χώρας. Υπάρχει σήμερα το περιθώριο για εξεύρεση λύσης; Πως εκδηλώνεται αυτό σε επίπεδο κοινοβουλευτικών ομάδων;

Νομίζω ότι υπάρχει. Καταρχάς να δούμε το διεθνές πλαίσιο, κυρίως το γείτονα. Στα Σκόπια έχουμε μία πολιτική και μια κυβέρνηση η οποία για πρώτη φορά από τον καιρό του Γκλιγκόροφ δέχεται να καθίσει στο τραπέζι και να συζητήσει για την ανεύρεση μιας λύσης και όχι να προβάλει τον δικό της άφρονα αλυτρωτισμό. Αυτό ήδη είναι ένα μεγάλο βήμα.

Το δεύτερο είναι ότι έχουμε ένα περιβάλλον στα Βαλκάνια το οποίο αναζητεί μία νέα ισορροπία και ο ρόλος της Ελλάδος είναι καθοριστικός σε αυτό. Είναι το μεγαλύτερο και ισχυρότερο κράτος και είναι ένα κράτος που δεν έχει επιδείξει καμία επιθετική στάση, καμία εριστικότητα σε όλον το μεταπόλεμο.  Άρα πρέπει να είμαστε και εμείς στο τραπέζι με αποφασιστική ισχύ.

Το τρίτο είναι ότι η Ελλάδα έχει μπει εδώ και μερικά χρόνια σε ανάταξη της διπλωματικής της εικόνας, μετά την ταλαιπωρία που πέρασε λόγω της κρίσης και τη συκοφάντηση του υπέστη ο ελληνικός λαός, έχει επιτυχίες στην εξωτερική πολιτική, αναβαθμίζεται ο ρόλος της και γεωστρατηγικά και τώρα θα ξαναμπεί στο πολιτικό παιχνίδι με την ελπιζόμενη έξοδο από την κρίση. Όλα είναι υπέρ μας. Το να βρούμε μία λύση αμοιβαία αποδεκτή στο θέμα της ονομασίας, το οποίο κατά τη γνώμη μου κόστισε διπλωματικά και πολιτικά στην Ελλάδα,  μόνο κέρδη θα αποφέρει.

Στο εσωτερικό των Σκοπίων έχουν ωριμάσει οι συνθήκες για να αποδεχθούν μία πιο μετριοπαθή λύση ή είναι η συγκυρία της ανάληψης του κυρίου Ζάεφ στην εξουσία που έχει αναδείξει όλο το ζήτημα και αν φτάσει στη βάση θα έχουμε ανατροπές;

Ισχύουν και οι δύο προϋποθέσεις που θέσατε.  Δεν θα μπορούσε να υπάρχει η κυβέρνηση Ζάεφ χωρίς στήριξη από τη βάση. Το ότι και εκεί μπορεί να υπάρχουν αντιρρήσεις είναι αναμενόμενο. Και εδώ θα υπάρχουν αντιδράσεις. Δεν είναι ούτε όλο το πολιτικό φάσμα ούτε όλοι οι Έλληνες πολίτες υπέρ της λύσης. Κάποιοι έχουν δικές τους απόψεις που είναι σεβαστές.

Βγαίνουν από τα μπαούλα και τη ναφθαλίνη της τηλεόρασης άνθρωποι σαν τον κ. Καρατζαφέρη, για να τοποθετηθούν επί του συγκεκριμένου. Υπάρχει φόβος να δημιουργηθεί ένα νέο ακροδεξιό, με άλλα χαρακτηριστικά, μέτωπο το οποίο να παίζει με τα εθνικά;

Έχει ήδη δημιουργηθεί. Πριν την κρίση και κυρίως με την έκρηξη της κρίσης γεννήθηκε και πήρε διαστάσεις ένα νεοναζιστικό φαινόμενο χωρίς να έχει παιχτεί κανένα ζήτημα εξωτερικής πολιτικής ή κάποιο από τα λεγόμενα εθνικά ζητήματα. Νομίζω ότι τα εθνικά ζητήματα είναι το αντικείμενο ενός λαθρεμπορίου πατριωτισμού.

Πως  γεννήθηκε ο ΛΑΟΣ;  Ως παραμάγαζο της δεξιάς πολυκατοικίας. Στήθηκε ένα μαγαζί, εξυπηρέτησε το ρόλο του ως λαγός διαφόρων εξελίξεων και κατόπιν εξατμίστηκε και τα στελέχη του απορροφήθηκαν από τη Νέα Δημοκρατία. Δηλαδή το παραμάγαζο της δεξιάς πολυκατοικίας ανέβηκε στους πάνω ορόφους.

Τώρα γίνεται λόγος για έναν νέο ΛΑΟΣ όχι τόσο ακροδεξιό σαν τη Χρυσή Αυγή,  μία λέγκα του βορρά..

Το συντηρητικό δεξιό σύστημα φλερτάρησε έντονα με τον ΛΑΟΣ ο οποίος χρησιμοποιήθηκε εντόνως τη δεκαετία του 2000 και τις αρχές της δεκαετίας που διανύουμε και κατόπιν οι ίδιοι που εκθείαζαν η σοβαρότητα του κ. Καρατζαφέρη εκθείαζαν τους αστέρες του κ. Καρατζαφέρη που μεταγράφηκαν στην ΝΔ. Μετά οι ίδιοι αναρωτήθηκαν αν μπορεί να υπάρξει «καλή» Χρυσή Αυγή. Πάντα χρειάζεται αυτός ο μπαμπούλας της άκρας δεξιάς για να χρησιμοποιείται. Δεν είναι πρόβλημα ιδεολογικό, είναι πολιτικό εργαλείο. Το θέμα των ελληνοπωλών και λαθρεμπόρων πατριωτισμού είναι ότι ενώ σχεδόν παραπολιτικά ή εξωθεσμικά κέντρα προσπαθούν να επιβάλλουν τη δική τους ατζέντα, την ευθύνη για τις ζημιές και τις απώλειες  δεν την εισπράττουν ποτέ αυτοί διότι κρύβονται πάντοτε πίσω από τις κορώνες.

Έχουμε όλη την ιστορία του 20ου αιώνα και τις μεγάλες διαμάχες βενιζελισμού – αντιβενιζελισμού στο Μεσοπόλεμο όταν ήταν τεράστιες οι μεταβολές και του εδάφους. Εδώ δεν έχουμε ούτε εδάφη ούτε σύνορα προς διεκδίκηση. Πάνω σε ένα όνομα γίνεται το εμπόριο υπερπατριωτισμού και έχουμε πολλά διδάγματα από εκείνες τις εποχές όταν με αφορμή τις κραυγές ετίθετο σε κίνδυνο όλη η κοινωνία και το εθνικό κράτος.

Συνέντευξη Μπαζιάνα

Γιατί σήκωσε τόσο θόρυβο η συνέντευξη της κας Μπαζιάνα;  Γιατί είναι επικίνδυνη η άποψη της όταν είπε το αυτονόητο ότι  ο ΣΥΡΙΖΑ πήρε την κυβέρνηση αλλά δεν πήρε την εξουσία ;

Υπάρχει μία ενόχληση γιατί μίλησε πολιτικά. Υπάρχει ταυτόχρονα ένας ορισμένος επαρχιωτισμός. Δεχόμαστε να μιλάει πολιτικά  η Μισέλ Ομπάμα αλλά δεν μπορούμε να δεχτούμε να μιλάει πολιτικά η σύζυγος του Έλληνα πρωθυπουργού. Θα πρέπει να το αποδεχτούμε ότι υπάρχουν νέα πρόσωπα στον ελληνικό ανθρωπολογικό χάρτη με κάποιες διαφορετικές απόψεις από αυτές που συνηθίζαμε στο παρελθόν.

Από την άλλη μεριά βλέπουμε ακόμα αυτή την ενόχληση εκ μέρους της εξουσιαστικής ελίτ για το ότι υπάρχουν ανακατατάξεις. Αυτό συνιστά μία βαθιά αντιδημοκρατική αντίληψη. Δεν μπορούν να καταλάβουν ότι η αντιπροσωπευτική δημοκρατία είναι παιχνίδι εναλλαγών, ανανεώσεων των ελίτ, των προσώπων, των ιδεών, της κουλτούρας του εκάστοτε ηγεμονεύοντος. Αυτό ενοχλεί πάρα πολύ και δείχνει και ένα κακό δημοκρατικό πρόσωπο.  Η δημοκρατία είναι νέα πρόσωπα, νέες ιδέες, νέες συμπεριφορές, νέα ρητορικά σχήματα. Θα πρότεινα νηφαλιότητα και ηρεμία.

Ως δημοσιογράφος προσωπικά δεν σχολίασα ποτέ με ad hominem κριτική τις εμφανίσεις της κας Δήμητρας Λιάνη. Σεβόμασταν το πρόσωπό και μπορούσαμε να κριτικάρουμε αυτό το οποίο ελέγετο. Έχουμε πολλά τέτοια φαινόμενα στην πρόσφατη πολιτική ιστορία και βλέπουμε ότι μόνο οι ψύχραιμες και οι νηφάλιες αποτιμήσεις βοηθούν συνολικά την κοινωνία και την πολιτική μας κουλτούρα.

Μία τελευταία παρατήρηση: Πιστεύω ότι έχουμε περάσει πια, ή έστω βγαίνουμε πια από το στάδιο κατά το οποίο ελέγετο «η αριστερά πήρε την κυβέρνηση αλλά δεν πήρε την εξουσία». Νομίζω ότι όσο μετασχηματίζεται προς το καλύτερο, προς το πιο πλουραλιστικό, η πολιτική κουλτούρα, αυτό είναι η πραγματική αλλαγή στην εξουσία. Η αλλαγή στην πολιτική κουλτούρα, στις συμπεριφορές, στο ήθος, η αποδοχή της συζήτησης και του διαλόγου και μία διαλεκτική συγκρούσεων, αλλά όχι αλληλοεξόντωσης.

Το ρεπορτάζ του σταθμού με ολόκληρο το ηχητικό απόσπασμα, εδώ.

Leave a Reply

Your email address will not be published.

Στοιχεία επικοινωνίας
Twitter