image ΠΓΔΜ: Να πειστούν οι συμπολίτες μας ότι η τακτοποίηση συμφέρει πρωτίστως την Ελλάδα -στο Focus fm Θεσσαλονίκης image Κοιτάμε τη «μεγάλη εικόνα», σε μια Ευρώπη που μεταβάλλεται πολιτικά προς το χειρότερο -στην τηλεόραση της Βουλής

Η πολύχρονη διατήρηση της σαρίας συνδέεται με πρακτικές ελέγχου μιας κλειστής κοινότητας -στην Ολομέλεια

Στην Ολομέλεια του Κοινοβουλίου, στη συζήτηση του Σ/Ν για την κατάργηση της υποχρεωτικής υπαγωγής συμπολιτών μας στη σαρία, μίλησε ο κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος του ΣΥΡΙΖΑ Νίκος Ξυδάκης:

Ευχαριστώ τον συνάδελφο κ. Μουσταφά, γιατί στην ομιλία του άκουσα τον Αλέξανδρο Παπαδιαμάντη, το περίφημο διήγημά του «Ο ξεπεσμένος δερβίσης» που αναρωτιέται με αγάπη και ζήλια για αυτόν τον περιπλανώμενο, τον πλάνητα δερβίση στην πλατεία γύρω από το Μοναστηράκι, από πού έχει έρθει, από πού έχει ξεπέσει. Και εκεί ξανάκουσα τις ωραίες λέξεις που είναι ενσωματωμένες στην ελληνική γλώσσα: «Ποιος ήτο ο Δερβίσης; Μήπως ξέφυγε από το σεράι του σουλτάνου στην Πόλη»; Υπονοεί τη μεγάλη σφαγή των μπεκτασήδων γενιτσάρων μετά το 1820. «Μήπως ήτο ουλεμάς;»

Αυτό μας φέρνει σε μια άλλη ιστορική στιγμή: Το 2018, που αρχίζει τώρα, να συζητούμε μαζί με τον τερματισμό της υποχρεωτικής σαρίας, «που ανοίγει μια πόρτα στο μαντρί», όπως είπε ο συνάδελφος Ιλχάν, μήπως φθάσουμε στην πλήρη συμπερίληψη αυτών των συμπολιτών μας, κάτω από την ομπρέλα του ελληνικού Συντάγματος και μέσα στην καθολική ελληνική δημοκρατία. Διότι έτσι αρχίζει ο τερματισμός μιας εξαίρεσης μιας ομάδας συμπολιτών μας. Τελούν υπό εξαίρεση από το ελληνικό Σύνταγμα, από το ελληνικό δικαιικό σύστημα, από τα ελληνικά πολιτικά και ανθρώπινα δικαιώματα.

Η ιστορική στιγμή την οποία ζούμε το 2018, είναι μια ιδιότυπη ετεροχρονισμένη λήξη του Ψυχρού Πολέμου. Έτσι και στο Μακεδονικό. Στο τέλος του Ψυχρού Πολέμου, στο τέλος του ’89, ’90, ‘92, όταν μετεβάλλοντο τα σύνορα στην Ευρώπη, η ελληνική κοινωνία -και κυρίως, πρωτίστως το ελληνικό πολιτικό σύστημα- ασχολιόταν με τα «Πάμπερς», με τα ειδικά δικαστήρια, με μια νέα ιδιότυπη εμφάνιση του διχασμού, αυτού που ταλαιπώρησε την Ελλάδα στις αρχές του 20ου αιώνα και σε όλον το Μεσοπόλεμο. Έτσι και με το Μακεδονικό, που τώρα μπαίνουμε σε μια γραμμή λογικής, νηφαλιότητας και μακροπρόθεσμου και μεσοπρόθεσμου εθνικού οφέλους, κοινωνικού οφέλους. Έτσι και με αυτή -μια απλή διάταξη είναι-, η οποία έρχεται να επεκτείνει τον νόμο του 1991 με μεγάλη ακρίβεια. Το περιέγραψε και ο κ. Βενιζέλος, ο οποίος επίσης με μια ακρίβεια, με μια αποστροφή σε ένα άρθρο την περασμένη εβδομάδα μίλησε για το λαθρεμπόριο του πατριωτισμού. Εκ των υστέρων ο κ. Βενιζέλος τα περιγράφει με μεγάλη ακρίβεια, με μεγάλη ψυχραιμία και μεγάλη νηφαλιότητα.

Και μέσα σε αυτήν την Αίθουσα, τη σημερινή ημέρα, στην αρχή της νέας χρονιάς, με μεγάλη ψυχραιμία ακούστηκαν πολλά πράγματα και από την μείζονα Αντιπολίτευση και από την ελάσσονα. Όλοι συμφωνούν γι’ αυτήν την ρύθμιση που γίνεται σήμερα. Θα ήθελα πολιτικά, ιστορικά, να δούμε το βάθος το πολιτικό αυτών των ρυθμίσεων, δηλαδή πώς μας βάζουν σε μια νέα εποχή.

Ζώνη «υπονομιμότητας»

Χιλιάδες συμπολίτες μας ζούσαν και ζουν ακόμη στη Θράκη σε μια γκρίζα ζώνη υπονομιμότητας, παγιώνοντας ένα ακραίο συντηρητικό θεσμικό καθεστώς. Ένα εθιμικό δίκαιο, το οποίο από τη μεριά μεν της μειονοτικής κοινότητας θεωρείται στοιχείο ταυτότητας και ιδιαίτερης κουλτούρας, αλλά στην πραγματικότητα είναι ένα είδος καταφυγίου, μέσα στο οποίο καλλιεργείται εσωστρέφεια, καχυποψία για το κεντρικό κράτος, το κράτος των Αθηνών, αποκλεισμοί και εξαρτήσεις. Όλη αυτή η πολύχρονη διατήρηση της σαρίας, του ιδιότυπου καθεστώτος και ουσιαστικά ενός καθεστώτος εξαίρεσης, συνδέεται με πρακτικές ελέγχου μιας κλειστής κοινότητας, με πελατειακές εξαρτήσεις, με συμφέροντα, με καριέρες, με εμπόρια πατριωτισμών και με πολιτικές χειραγώγησης. Η άγνοια, η αδιαφορία και η αδράνεια γιγαντώθηκαν στο πέρασμα του χρόνου, τόσο στο κεντρικό πεδίο άσκησης εξουσίας, στο κράτος των Αθηνών, όσο και επιτοπίως στη Θράκη, εντός και εκτός μειονότητας.

Η κατάργηση της σαρίας -έστω η μη ολική, αλλά έστω η κατάργηση της υποχρεωτικότητας της- μπορεί να σημάνει μια νέα αρχή για τη ζωή της μειονότητας. Να σημάνει την αρχή του τέλους για την ιδιότυπη ομηρεία, στην οποία ζουν οι χιλιάδες συμπολίτες μας εκεί, και να σημάνει το τέλος αυτής της γκρίζας αντιμετώπισης, όπου από τη μια πλευρά αντιμετωπίζουν ένα κράτος βραδυκίνητο, αδρανές και δύσπιστο και συχνά εχθρικό και από την άλλη πλευρά αντιμετωπίζουν την πολύμορφη ποδηγέτηση του τουρκικού προξενείου, άλλοτε υπό τον μανδύα του κεμαλικού εθνικισμού, άλλοτε υπό τον μανδύα του παντουρκισμού, άλλοτε υπό τον μανδύα του νεοοθωμανισμού.

Στη μέση αυτής της διελκυστίνδας βρίσκονται οι μειονοτικοί συμπολίτες μας και οδηγούνται σε αναδίπλωση, εσωστρέφεια και σε καταφυγή στο εσωτερικό μιας κλειστής κοινότητας, μέσα στην οποία υπερπροβάλλονται τα θρησκευτικά χαρακτηριστικά, σύμφωνα με μια στενότατη ανάγνωση του γράμματος της Συνθήκης της Λωζάννης που μιλάει για τα έθιμα.

Υπερπροβάλλοντας τα θρησκευτικά χαρακτηριστικά διατηρούνται καλυμμένα, οιονεί προστατευμένα, τα γλωσσικά, πολιτισμικά και εθνοτικά χαρακτηριστικά, αυτά που δεν της αναγνωρίζονται από τους φανατικούς και τους υστερόβουλους χειραγωγούς. Ακριβώς πάνω στην τεχνητή και ατελέσφορη κάλυψη των πολυδύναμων χαρακτηριστικών αυτής της κοινότητας αναπτύσσονται οι ομάδες των συμφερόντων, των κομματαρχών, των τοπικών χειραγωγών, των κρατικών υστερόβουλων.

Θύματα οι Θράκες

Θύματα, οι άνθρωποι και τα απαράγραπτα δικαιώματά τους: οι τουρκόφωνοι Θράκες, οι Πομάκες Θράκες, οι Ρομά Θράκες, ακόμα και οι ελληνόφωνοι, οι χριστιανοί πολίτες της Θράκης. Οι χριστιανοί Θράκες μπορούμε να πούμε ότι είναι ταυτόχρονα και περικυκλωμένοι και περικυκλώνοντες, ζώντας σε παράλληλους δρόμους με τους άλλους συμπολίτες τους.

Το μεγάλο θύμα σ’ αυτή την περίπτωση ήταν και θα παραμείνει, όσο δεν δώσουμε τις μεγάλες λύσεις και δεν ακολουθήσουμε τον δρόμο της Δημοκρατίας, η καθολικότητα της Δημοκρατίας και η καθολικότητα της συνταγματικής τάξης και της συνταγματικής προστασίας για όλους τους Έλληνες πολίτες.

Η άρση της υποχρεωτικής σαρίας, που ελπίζω ότι θα ψηφίσουν όλες οι πτέρυγες της Βουλής σήμερα, ανοίγει την πόρτα σ’ αυτή την κοινότητα, ώστε να ανοιχτεί στον κόσμο, να ανοιχτεί στους συμπολίτες της, και τερματίζει το καθεστώς εξαίρεσης για τη μειονότητα της Θράκης.

Leave a Reply

Your email address will not be published.

Στοιχεία επικοινωνίας
Twitter