image Κάποιοι από το βαθύ πολιτικό σύστημα δεν έχουν καταλάβει τι έχει συμβεί στην κοινωνία από το 2010 -στον Σκάι image Με την Τουρκία χρειάζεται να είμαστε λακωνικοί και συνετοί στα λόγια μας -στην ΕΡΤ1

Προσεκτικότεροι και σοφότεροι, με λιγότερο μοχθηρές κραυγές εναντίον των πολιτικών αντιπάλων -στην Ολομέλεια

Στην Ολομέλεια της Βουλής, στη διάρκεια της συζήτησης για το σχέδιο νόμου του υπουργείου Ναυτιλίας και Νησιωτικής Πολιτικής με τίτλο «Ενσωμάτωση στην ελληνική νομοθεσία της Οδηγιας ΕΕ 2015/1794» μίλησε ο κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος του ΣΥΡΙΖΑ Νίκος Ξυδάκης:

Στη σημερινή συνεδρίαση της Oλομέλειας είχαμε ένα μάλλον ευχάριστο υπόδειγμα ομαλής λειτουργίας του Κοινοβουλίου. Υπήρξαν αντιρρήσεις επί του νομοσχεδίου, υπήρξαν προσθήκες αλλά νομίζω ότι υπήρξαν συνθέσεις και συγκλίσεις ενώ και οι όποιες αποκλίσεις είναι απολύτως θεμιτές για να μην πω και επιβαλλόμενες, διότι δημοκρατία έχουμε και δεν θα ήταν δυνατό να συμφωνούμε σε όλα.

Υπάρχουν πολλά θέματα τέτοια όπου είμαστε υποχρεωμένοι να καταθέτουμε διαφοροποιημένες απόψεις αλλά είμαστε υποχρεωμένοι να βρίσκουμε τις απαραίτητες συνθέσεις και να προχωρούμε. Είχαμε όλο το τελευταίο διάστημα τέτοια μείζονα θέματα εθνικού συμφέροντος στα οποία εκλήθημεν και καλούμεθα ακόμη να συζητήσουμε και να συγκλίνουμε.

Τα μεγάλα θέματα

Είναι τα μεγάλα θέματα της εξωτερικής πολιτικής τα οποία τίθενται με ιδιαίτερη σφοδρότητα λόγω της ιστορικής συγκυρίας. Υπήρξε το θέμα του Μακεδονικού και της βαλκανικής σταθερότητας. Υπάρχει ένταση στις  ελληνοτουρκικές σχέσεις, υπάρχει ένταση στη νοτιοανατολική Μεσόγειο. Αυτά είναι τα ζητήματα στα οποία καλούμαστε να κάνουμε τις μεγάλες πολιτικές συνθέσεις και εξ’ αυτού με κάποια θλίψη θα έλεγα -ούτε καν οργή- άκουσα προηγουμένως τον κοινοβουλευτικό εκπρόσωπο της Δημοκρατικής Συμπαράταξης μάλλον να μεμψιμοιρεί. Ενώ κάνει μία, καταρχάς, ακριβή καταγραφή των συμβαινόντων, σταδιακά περνάει σε επιλεκτικές αποκρύψεις, σε υπερερμηνείες και παραποιήσεις των συμβάντων. Και αυτό που μένει εν τέλει σαν γεύση είναι ότι υπάρχει μία διαρκής μεμψιμοιρία, μία διαρκής ένταση και μία διαρκής διασπορά διχασμού στο κοινωνικό σώμα.

Αυτό συμβαίνει τόσο από την αξιωματική αντιπολίτευση, τη μείζονα, όσο και από την ελάσσονα. Είναι εντυπωσιακό ότι μετά από δύο μεγάλες κοινοβουλευτικές αναμετρήσεις  και ένα δημοψήφισμα- με όλο το συναισθηματικό φορτίο το οποίο επέφεραν αυτά το 2015, κάποια στελέχη της μείζονος αλλά και της ελάσσονος αντιπολίτευσης επιμένουν διαρκώς για άμεσες εκλογές και ουσιαστικά ανατροπή της νόμιμης εκλεγμένης κυβέρνησης.

Είναι συνταρακτικό γιατί γίνεται αυτό, την ίδια στιγμή που οι Έλληνες πολίτες μέσω των σφυγμομετρήσεων αλλά και στις συζητήσεις, επικαλούνται την αναγκαιότητα σταθερότητας των εκλογικών κύκλων, πολιτικής σταθερότητας και να ξαναβρεί βηματισμό η βαριά τραυματισμένη οικονομία και η κοινωνία. Είναι σοβαρό και πρέπει να το προσέξουμε: Τα πιο σοβαρά στελέχη του πολιτικού συστήματος επιμένουν διαρκώς και με βαρύτατους χαρακτηρισμούς που αγγίζουν τα όρια. Φτάνουν να εκφράζονται σε δημόσια φόρα και να υπονοούν ότι υπάρχει εν εξελίξει πραξικόπημα στη χώρα, ότι υπάρχει τυραννία, ότι δεν είναι νομίμως εκλεγέντες αυτοί που κυβερνούν, μιλούν για απαλλαγή.

Η δεκαετία του ’80, ξανά

Θυμάμαι, παρακολουθούσαμε στη δεκαετία του ‘80 την τότε Νέα Δημοκρατία να μιλάει για το τότε νεοεκλεγέν ΠΑΣΟΚ με παρόμοιες σκληρές εκφράσεις και την ξαναείδαμε τη συντηρητική παράταξη να ξαναμιλά το ‘89 με παρόμοια θλιβερή σφοδρότητα που αδικεί την ίδια την Ελληνική Δημοκρατία.

Παρά τα χρόνια που πέρασαν -και έχουν περάσει πάρα πολλά- παρά τα ιδεολογικά ρεύματα, παρά τις μεγάλες γεωπολιτικές εξελίξεις βλέπουμε το 2018 να υπάρχουν άνθρωποι στη συντηρητική παράταξη, θα τους έλεγα νεο-δεξιούς και δεξιο-δεξιούς και ακροδεξιούς, που δεν έχουν διδαχθεί τίποτε από την πρόσφατη πολιτική ιστορία της μεταπολίτευσης αλλά και την πολιτική ιστορία του ελληνικού 20ου αιώνα: Τα ολέθρια αποτελέσματα του διχασμού, της εμφυλίου έριδος και της καταστροφής του πολιτικού αντιπάλου: όχι της σύγκρουσης με τον πολιτικό αντίπαλο αλλά της εξόντωσης, της σπίλωσης και της μιασματοποίησής του. Αυτά έλεγαν τα χρόνια του μετεμφυλιακού κράτους, τέτοια πράγματα ελέγοντο με όρους αναθέματος και στα χρόνια του μεγάλου διχασμού στο μεσοπόλεμο.

Γι’ αυτό λοιπόν δεν είναι μόνο λυπηρή η μεμψιμοιρία και η μοχθηρία με την οποία συγκροτείται ο πολιτικός λόγος της αντιπολίτευσης. Δεν μας δείχνει μόνο την λύσσα αυτού του αυτοδικαιωμένου από τα ίδια του τα λόγια πολιτικού ο όποιος επιθυμεί να λάβει εκ νέου την εξουσία μη αλλάζοντας ιδέες, μη προσαρμοζόμενος στα νέα πολιτικά δεδομένα, μη προσαρμοζόμενος στις νέες κοινωνικές ανάγκες, στις νέες ιστορικές προκλήσεις.

Νομίζω ότι έχουμε πια υποχρέωση σε όλο το φάσμα του πολιτικού συστήματος του συνταγματικού τόξου -εντός των υποστηρικτών της Δημοκρατίας και όχι εντός των αρνητών της- να δούμε με νέα διανοητικά εργαλεία, με νέα εννοιολόγηση τις ανάγκες που μας βάζει η ιστορική περίοδος.

Ένας νέος κύκλος μετά το καλοκαίρι

Δεν είναι μόνο ότι το ερχόμενο καλοκαίρι πιστεύουμε ότι θα μπούμε σε έναν νέο πολιτικό κύκλο μετά την συμβατική λήξη των μνημονίων και την ουσιαστική έξοδο από αυτό το κλίμα άγριου περιορισμού της εθνικής κυριαρχίας. Αυτό είναι ασφαλώς κάτι που περιμένει με λαχτάρα ο ελληνικός λαός. Να ξημερώσει μία μέρα με καινούργιες ελπίδες.

Όμως έχουμε μπροστά μας και τις νέες μεγάλες αναταράξεις στη νοτιοανατολική Μεσόγειο και στη γειτονική Τουρκία καθώς και την αστάθεια στα Βαλκάνια, δεδομένα τα οποία μας βάζουν σε νέες ευθύνες. Όλους. Τον πολιτικό κόσμο αλλά και τους πολίτες που μας εκλέγουν. Υπάρχουν νέα ερωτήματα στα οποία πρέπει να έχουμε καινούργιες απαντήσεις. Η παλιά λύσσα των φατριών, των πατριών που ενέχονται στο πολιτικό σύστημα με τον Α ή Β τρόπο δεν πρέπει να επιβιώσει. Δεν πρέπει αυτές να δώσουν το δικό τους τόνο την περίοδο. Έχουμε μπροστά μας τουλάχιστον την απαίτηση για μία συνετή σύνθεση στα εξωτερικά ζητήματα. Έχουμε μπροστά μας την απαίτηση για πολιτική ανανέωση η οποία θα μπορούσε να εκφραστεί επίσης με μία συγκροτημένη σύγκλιση στα θέματα της συνταγματικής αναθεώρησης.

Έχουμε μπροστά μας εκλογικούς κύκλους. Θα γίνουν εκλογές αργά ή γρήγορα με απλή αναλογική. Θα πάμε σε μία αναδιάταξη του πολιτικού σκηνικού και ίσως σε μία δικαιότερη και αν όχι ορθότερη, σίγουρα πλουσιότερη αντιπροσώπευση της κοινωνίας όπως αυτή θα βγαίνει από τις πληγές του μνημονίου. Θα έχουμε μια ελπίδα για ανασυγκρότηση.

Ας είμαστε λοιπόν σοφότεροι, με λιγότερα λόγια, με λιγότερες μοχθηρές κραυγές εναντίον των πολιτικών αντιπάλων και πιο προσεκτικοί απέναντι στους πολίτες που μας παρακολουθούν. Με αυτά τα λόγια θέλω και εγώ να ευχηθώ για τη Μεγάλη Εβδομάδα και για την κορύφωση της Αναστάσεως. Και ας ελπίσουμε ότι αυτή η ευκαιρία, η επαναλαμβανόμενη ενιαυσίως για την Ανάσταση να είναι ένα βαθύτερο μήνυμα ελπίδας για τον ελληνικό λαό.

Leave a Reply

Your email address will not be published.

Στοιχεία επικοινωνίας
Twitter