Αποχαιρετισμός στον Άγγελο Δεληβοριά -στην Ολομέλεια της Βουλής image Για τον Β. Μαρινάκη: Η θέση των δημοκρατικών κομμάτων οφείλει να είναι θεσμική, νηφάλια, αλλά άτεγκτη

Υιοθεσία, αναδοχή, συνεπιμέλεια – ενεργειακή πολιτική -«Επί του πιεστηρίου»

Στην εκπομπή «Επί του Πιεστηρίου» (Kontra Channel) συζήτησε με τους δημοσιογράφους Μάκη Κουρή και Σπύρο Γκουτζάνη ο κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος του ΣΥΡΙΖΑ Νίκος Ξυδάκης. Μαζί ήταν ο Γιώργος Βλάχος από τη ΝΔ, ο Παύλος Χρηστίδης από το Κίνημα Αλλαγής και ο δήμαρχος Περιστερίου Ανδρέας Παχατουρίδης.

Για το θέμα της ΔΕΗ και το νομοσχέδιο για το λιγνίτη που ψηφίστηκε την ίδια μέρα (25 Απριλίου) ο Ν. Ξυδάκης είπε:

Νομίζω ότι ήταν δρομολογημένη η πορεία αυτή καιρό τώρα. Όχι μόνο από τις αποφάσεις του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου αλλά κυρίως από το γενικό πλαίσιο που θέτουν οι ευρωπαϊκοί κανόνες για τη χρήση του λιγνίτη και τη σχέση του κυρίαρχου παραγωγού με τον διανομέα – πωλητή. Αυτό το οποίο έπρεπε να γίνει και έγινε, ακόμα και με βελτιώσεις της τελευταίας στιγμής, είναι να υπάρξουν κάποια αντισταθμιστικά οφέλη για τις περιφέρειες και τους πολίτες οι οποίοι σε μεγάλο βαθμό είχαν εξαρτήσει την εργασία και την τοπική οικονομία από τις μονάδες.

Η ενεργειακή πολιτική έχει αρκετές μεταβλητές. Από τη μια, ο λιγνίτης αποτελεί εθνικό ορυκτό πλούτο. Από την άλλη μεριά τα εργοστάσια προφανώς κοστίζουν. Χρειάζονται μεγάλες επενδύσεις για να γίνουν εργοστάσια σύγχρονα, που δεν αφήνουν έντονο περιβαλλοντικό αποτύπωμα. Από τη στιγμή που πλέον τον ρύπο τον πληρώνεις η παραγωγή ρεύματος καθίσταται ακριβότερη στο εργοστάσιο παλαιάς τεχνολογίας, και ας έχεις την πρώτη ύλη δική σου.

Επείγει συνεπώς μία συνολική προσέγγιση του ενεργειακού βασισμένη και στις ανανεώσιμες πηγές ενέργειας και στις άλλες συνέργειες τις οποίες προσπαθεί να επιτύχει η χώρα μας συμμετέχοντας στους ενεργειακούς άξονες και στους αγωγούς.  Νομίζω ωστόσο ότι αυτό το οποίο θα πρέπει να δούμε σε βάθος χρόνων, από σήμερα και διαρκώς και με μία συνέχεια πολιτικής, ανεξάρτητα δηλαδή από το αν αλλάζουν οι κυβερνήσεις, είναι οι ανανεώσιμες πηγές ενέργειας. Αποτελούν για την Ελλάδα ένα εθνικό κεφάλαιο και θα πρέπει με μεγαλύτερη τόλμη, με μεγαλύτερη υπομονή και ένταση στην πολιτική μας να τις αξιοποιήσουμε.

Ήδη από τη δεκαετία του ’90 έχουμε περάσει σε μία άλλη φάση διάρθρωσης του εγχώριου κεφαλαίου και του τρόπου που συνυφαίνεται με τις ευρωπαϊκές οδηγίες. Τώρα πλέον πηγαίνουμε σε ράγες. Μερικά πράγματα είναι ψηφισμένα από την Ελλάδα, την ελληνική κυβέρνηση και τους ευρωπαϊκούς θεσμούς, το Ευρωκοινοβούλιο, την Κομισιόν, το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο, τη Σύνοδο Κορυφής των Αρχηγών. Τα συνυπογράφουμε και έρχεται η ώρα να συμμορφωθούμε και με τους κανόνες ανταγωνισμού και με το πώς εννοεί η  Ευρωπαϊκή Ένωση την ελευθερία αγοράς.

Η «προίκα» της ΔΕΗ

Ας δούμε σε ποια κατάσταση είναι η χώρα τα τελευταία 10-20 χρόνια. Το 2008 και το 2011 συνήφθησαν δύο αλλεπάλληλα τεράστια δάνεια 1,5 δις ευρώ και μετά το 2011 η ΔΕΗ προσπαθεί να εξυπηρετήσει τον τεράστιο δανεισμό. Με αλλεπάλληλα βραχυπρόθεσμα ομολογιακά μετακυλιόμενα δάνεια. Αυτή είναι η «προίκα» που κουβαλάει από τη λιτότητα της κρίσης. Επιπλέον επλήγη από την κρίση διότι επιβαρύνθηκε με χρέος από τη στιγμή που ορθά δεν έκοψε το ρεύμα στα αδυνατούντα νοικοκυριά. Υπάρχουν λοιπόν θέματα και υπάρχει δυσκολία και βάρος για τη ΔΕΗ.

Το θέμα όμως των ιδιωτικοποιήσεων είναι πολύ μεγάλο και ξεκινάει εδώ και 25 χρόνια. Να θυμηθούμε τον ΟΤΕ, πώς ξεκίνησε πώς κατέληξε, πώς άλλαξε όλο το πακέτο των μετοχών του ΟΤΕ. Ξεκίνησε από την κυβέρνηση του κ. Μητσοτάκη συνεχίστηκε επί των κυβερνήσεων Σημίτη, με λαθροχειρίες ενός επιχειρηματία, με μεταβιβάσεις πακέτων από την πίσω πόρτα, με αγορές δικτύων λιανικής που δεν ήταν απαραίτητες. Δεν υπήρχε τότε καμία ευρωπαϊκή οδηγία, καμία μνημονιακή υποχρέωση και η χώρα δεν ήταν υπό κατάρρευση.

Η χώρα κατέρρευσε το 2010 και δεν κατέρρευσε στα χέρια του ΣΥΡΙΖΑ. Το να  ακολουθεί η παρούσα κυβέρνηση την αναγκαστική πορεία της ευρωπαϊκής κοινοτικής νομοθεσίας και τις αποφάσεις του ευρωπαϊκού δικαστηρίου μετά από 10 χρόνια νομίζω ότι είναι λογικό. Ο κ. Θεοχάρης ο οποίος δεν είναι ούτε Συριζαίος ούτε κρατικόφρων, είπε ας σταματήσει η υποκρισία. Είμαστε αναγκασμένοι να κάνουμε μερικά πράγματα και προσπαθούμε να τα κάνουμε με τον καλύτερο δυνατό τρόπο.

Για αναδοχή και υιοθεσία:

Σέβομαι απολύτως, είπε ο Ν. Ξυδάκης, όλους τους συναδέλφους απ’ όλες τις  δημοκρατικές παρατάξεις αν έχουν στο ζήτημα αυτό ένα πρόβλημα συνείδησης. Εντέλει ο βουλευτής ψηφίζει κατά συνείδηση και κρίνεται και λογοδοτεί στους ανθρώπους που τον έχουν ψηφίσει. Αυτό που χρειάζεται είναι σεβασμός, συζήτηση και ψυχραιμία. Δεν χρειάζεται μέτρηση φρονημάτων.

Οι πρόσφατες τοποθετήσεις φορέων στις αίθουσες του Κοινοβουλίου για την ταυτότητα φύλου ήταν συγκλονιστικές. Πιστεύω ότι αυτή είναι η πιο ιερή στιγμή, η πιο συγκινητική και πνευματικά ωφέλιμη για τους βουλευτές. Συνήθως έρχονται επίσημα σωματεία και οργανισμοί που ο καθένας έχει ίσως ένα συντεχνιακό συμφέρον αλλά και μία τεχνοκρατική γνώση. Αλλά σε ζητήματα που άπτονται δικαιωμάτων και δικαίου, σε θέματα που ρυθμίζουν καθημερινό βίο, ακούγονται μερικές φορές συγκλονιστικά πράγματα που δεν τα ακούμε συχνά στο βουλευτικό βίο. Και τώρα έγιναν κάποιες συζητήσεις. Να συνεχίσουν. Να έρθουν να μιλήσουν οι άνθρωποι, τα φιλικά μας ζευγάρια που ψάχνουν να υιοθετήσουν. Η αναδοχή είναι πιο δύσκολη και πιο λεπτή κατάσταση, πιο ελεγχόμενη από το κράτος με πολλά φίλτρα.

Αναδοχή από ομοφυλόφιλο ζευγάρι

Δημοσιογράφος: Ένα ομοφυλόφιλο ζευγάρι υιοθετεί ένα παιδί. Αυτό το παιδί πώς θα μεγαλώσει;

Καταρχάς ο νόμος δεν δίνει το δικαίωμα της υιοθεσίας σε ομόφυλα ζευγάρια. Δίνει το δικαίωμα της αναδοχής. Ανάδοχη οικογένεια δημιουργείται όταν ένα παιδί το οποίο έχει φυσικούς γονείς αλλά ή είναι εγκαταλελειμμένο ή δεν μπορούν εκείνοι να το μεγαλώσουν, δίνεται σε ένα σπίτι για να μεγαλώσει.

Να δούμε τι ισχύει στην Ευρώπη. Δεν δέχομαι ότι η άλλη είναι η ελληνική οικογένεια και άλλη η γαλλική ή η πολωνική. Αυτά τα λέει ο Όρμπαν. Να τα δούμε όλα με ηρεμία και συζήτηση. Ούτε ότι είναι κακό να μεγαλώσει παιδί μέσα σε ένα ομοφυλόφιλο ζευγάρι. Ότι χρειάζεται, όπως εσείς λέτε, αντρικό και γυναικείο πρότυπο.

Οι άνθρωποι που είναι ομοφυλόφιλοι από ποια πρότυπα ζωής βγαίνουν; Είναι βλαπτικοί για την κοινωνία; Σε κάποια οικογένεια δεν μεγαλώνουν; Για ποιο λόγο να τους στερήσεις ένα δικαίωμα; Θέλει να γίνει κάποιος ανάδοχος. Γι’ αυτό υπάρχουν φίλτρα, έλεγχοι και εποπτεία.

Αν λοιπόν η κοινωνία μας και η Πολιτεία δεν έχει τη δυνατότητα να εποπτεύει να ρυθμίζει και να επεμβαίνει τότε να μην κάνουμε τίποτα και να αφήσουμε  τα πράγματα να κυλούν έτσι. Εγώ νομίζω όμως ότι έχουμε τις δυνατότητες. Να συζητάμε πρέπει χωρίς εριστική διάθεση. Ας ανοίξουμε λίγο τα μάτια μας και ας θυμηθούμε τη δεκαετία του ‘80, όταν ο Ανδρέας Παπανδρέου μίλησε για τον πολιτικό γάμο και το αυτόματο διαζύγιο, τους ανθρώπους που τράβαγαν με σεντόνια από τα ξενοδοχεία.

Το νομοθετικό σώμα, οι εκλεγμένοι του ελληνικού λαού έχουν μεν πάντα την υποχρέωση να αφουγκράζονται την κοινωνία, μερικές φορές όμως πρέπει να την τραβάνε μπροστά, να ανοίγουν ένα δρόμο. Δεν μπορείς μόνο να εκφράζεις αυτό που ακούς, το γενικό βόμβο, τη μέση αντίληψη. Πρέπει να παίρνεις και ευθύνες, να κάνεις και τομές. Τώρα γίνονται μερικά πράγματα που ανοίγουν δρόμους. Θα κριθούν. Μαζί με τα μεγάλα προβλήματα σε μία χώρα υπάρχουν και κοινωνικά που πρέπει να απαντηθούν. Υπάρχει μία κοινωνία που εξελίσσεται. Τα αισθήματα, η ζωή και ο τρόπος που αναπτύσσονται οι άνθρωποι έχουν αλλάξει.

Υιοθεσία – Συνεπιμέλεια

Το ζήτημα της υιοθεσίας γενικά στην Ελλάδα είναι μία φρικτή ταλαιπωρία. Έχουμε συναδέλφους βουλευτές που παλεύουν τέσσερα χρόνια. Ξέρετε πολύ καλά ότι όλες αυτές οι δυσκολίες οδηγούν στο να ανθεί το εμπόριο στα μαιευτήρια της Βουλγαρίας και της Ρουμανίας ή στο να τρέχουν οι άνθρωποι στην Αιθιοπία με φιλοδωρήματα. Μπορεί ένα ελληνικό ζευγάρι να υιοθετήσει εύκολα ένα παιδί;

Στο σημείο αυτό ο βουλευτής Γ. Βλάχος είπε ότι «ενώ υπάρχουν πολλά άλυτα προβλήματα, έρχεται η κυβέρνηση και παίρνει τέτοιες ακραίες πρωτοβουλίες για να κρατάει μία επαφή με το αριστερό ακροατήριο».

Σε αυτό ο Νίκος Ξυδάκης παρατήρησε: Δεν είναι όλοι οι ομοφυλόφιλοι αριστεροί. Άνθρωποι είναι. Τα πάντα είναι θέμα  ισονομίας. Ισονομία και ισοπολιτεία.

Και επειδή μιλάμε για τις υιοθεσίες και για τις οικογένειες, έχουμε μία κατηγορία συμπολιτών μας, τους διαζευγμένους πατεράδες, οι οποίοι δεν μπορούν να δουν τα παιδιά τους. Προωθούμε το θέμα της συνεπιμελειας. Να το δουν αυτό όλες οι κοινωνικές και οι πολιτικές δυνάμεις και να βοηθήσουν.

Leave a Reply

Your email address will not be published.