image Σεβαστές οι διαφοροποιήσεις όταν στηρίζονται σε πολιτικά επιχειρήματα -στο Real FM image Πρώτη αρετή της δημοκρατίας, η ανοχή -στο ραδιόφωνο 247

Αθήνα: από βαλκανική πρωτεύουσα, Μητρόπολη του νότου -στην Ολομέλεια

Στην Ολομέλεια της Βουλής, στη διάρκεια της συζήτησης του νομοσχεδίου του υπουργείου Υποδομών και Μεταφορών για τη «Σύσταση φορέα αναπλάσεων της πόλης των Αθηνών» μίλησε ο κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος του ΣΥΡΙΖΑ Νίκος Ξυδάκης.

Είχαμε μία μάλλον παραγωγική συζήτηση στην Επιτροπή Παραγωγής & Εμπορίου διότι αρκετές από τις παρατηρήσεις, τόσο από τα κόμματα της αντιπολίτευσης όσο και από τους βουλευτές της συμπολίτευσης, ενσωματώθηκαν στο νομοσχέδιο και το βελτίωσαν. Νομίζω ότι τα όρια συνδιαμόρφωσης ενός νομοσχεδίου που δίνει η διαβούλευση και η επεξεργασία του στην Επιτροπή τα χρησιμοποιήσαμε με συνέπεια.

Επί των αντιρρήσεων που διατύπωσαν οι συνάδελφοι πριν, θέλω να διορθώσω μία ανακρίβεια που ακούστηκε από τον κ. Κεφαλογιάννη ο οποίος κατά τα άλλα έκανε κριτική επί του νομοσχεδίου σε σωστό και ευπρεπή τόνο. Ούτε ο αρχαιολογικός νόμος, ούτε καμία άλλη νομοθεσία παραβιάζεται από τον ιδρυτικό νόμο της Α.Ε. για την αστική ανάπλαση των Αθηνών. Ό,τι διέπει τις δημόσιες συμβάσεις και τα δημόσια έργα ισχύει και για τα έργα της συγκεκριμένης εταιρίας. Αυτά για να μην δημιουργούνται εντυπώσεις.

«Μπρονξ και Χάρλεμ»

Ακούστηκαν επίσης και πράγματα που δεν αφορούν άμεσα την εταιρεία και θέλω σε αυτά να δώσω κάποιες απαντήσεις.

Υπάρχει ένα κύμα κινδυνολογίας, περιγράφεται μία ζοφερή εικόνα για την Αθήνα και το ιστορικό κέντρο της. Λέγεται ότι ζούσαμε σε έναν παράδεισο, σε μία πεντακάθαρη ασφαλή ειρηνική πόλη με ωραία κτίρια, τα τελευταία τουλάχιστον 10, 20 ή 30 χρόνια και τώρα δεν μπορούμε να κυκλοφορήσουμε, ότι η Αθήνα έχει γίνει κάτι μεταξύ των παλαιών Bronx και Harlem.

Επειδή ζω από το 1976 όλη μου τη ζωή εδώ στην Αθήνα, και μάλιστα πάντα στα όρια του μικρού δακτυλίου και της Α’ εκλογικής περιφέρειας Αθηνών, θέλω να πω ότι η Αθήνα άλλαξε από το 1989-90. Τότε άρχισε να παίρνει χαρακτηριστικά μητροπόλεως της Μεσογείου, μητροπόλεως του Νότου με τα πρώτα μεγάλα μεταναστευτικά κύματα. Άλλαξε ανθρωπολογία, άλλαξε σύνθεση, ακούσαμε άλλες γλώσσες, είδαμε άλλες φυλές και χρώματα επιδερμίδας. Νομίζω ότι όλα αυτά συνέβαλαν σε ένα εμπλουτισμό της ελληνικής κοινωνίας.

Η Αθήνα όμως άλλαξε επίσης από τις χρήσεις γης, από τις ζώνες κατοικίας που έγιναν ζώνες μαγαζιών, άλλαξε το Μεταξουργείο, άλλαξε η γειτονιά του Ψυρρή, άλλαξε η Πλάκα άλλαξαν πάρα πολλά πράγματα σε διάστημα μερικών ετών. Έτσι  είναι οι πόλεις, οι μεγάλες πόλεις. Η Αθήνα μέχρι τη δεκαετία του ‘70 και του ‘80 ήταν μία βαλκανική πρωτεύουσα και μία ένδοξη πόλη. Από τη δεκαετία του ‘90 γίνεται μητρόπολη. Και η μητρόπολη έχει τη λάμψη της, τον πλούτο της, έχει και τα δικά της μητροπολιτικά προβλήματα. Ούτε παρακμή υπάρχει μεγαλύτερη, ούτε μεγαλύτερο έγκλημα.

Αν αναζητήσετε τα στοιχεία από το Υπουργείο Προστασίας του Πολίτη  -τα αναζήτησα εγώ προ μηνών όταν είχαμε μία φραστική αντέγκληση με τον κ. Τζαβάρα με αφορμή το φόνο του δικηγόρου – θα δείτε ότι τα εγκλήματα ζωής το 2015 και το 2016 είναι λιγότερα κατά απόλυτο αριθμό. Δεν ισχυρίζομαι ούτε μία στιγμή ότι η αριθμητική μείωση των εγκλημάτων ζωής δείχνει απευθείας μία μείωση της εγκληματικότητας. Κυρίως δεν μπορεί να καταγράψει την υποκειμενική αίσθηση των πολιτών. Αλλά τα στοιχεία λένε κάποιες αλήθειες. Ας τα αναζητήσετε.

ΕΕΧΑ

Το δεύτερο σημείο στο οποίο θέλω να σταθώ αφορά τις αιτιάσεις κάποιων συναδέλφων ότι το νομοσχέδιο που συζητάμε «υφαρπάσσει ή υπεξαιρεί αρμοδιότητες από τον Δήμο Αθηναίων». Δεν νομίζω ότι συμβαίνει κάτι τέτοιο, αλλά για έναν ευέλικτο οργανισμό που θα μπορεί να αντλεί χρηματοδοτήσεις από πολλές πηγές και να έχει την άμεση μέριμνα και την υποστήριξη του Κράτους. Όπως -να θυμηθούμε- δεν μιλήσαμε για υφαρπαγή αρμοδιότητος από το Δήμο Αθηναίων όταν έγινε ο οργανισμός για το ρυθμιστικό των Αθηνών ή όταν συστάθηκε η εταιρεία για την Ενοποίηση των Αρχαιολογικών Χώρων και τις αστικές Αναπλάσεις, η ΕΑΧΑ. Η οποία βέβαια δεν έκανε μόνο ενοποίηση αρχαιολογικών χώρων. Προκήρυξε διαγωνισμούς για μεγάλες πλατείες, συγκέντρωσε τεχνογνωσία συνολικά για τον πολεοδομικό ιστό της Αθήνας, έκανε τις τρεις χαράξεις με βάση τα τρία μεγάλα σημεία. Εκείνο στην Ιερά Οδό δεν έγινε ποτέ, όπως δεν έγινε και η συνένωση του Διονυσίου Αρεοπαγίτου με τους στύλους του Ολυμπίου Διός και το Ολυμπιείο. Ας σκεφτούμε γιατί δεν έγινε και αν μπορεί να γίνει.

Εγώ λοιπόν βλέπω αυτή την εταιρία σαν μία συνέχεια εκείνης της εταιρείας η οποία άφησε σπουδαίο έργο με πολύ ισχυρές προσωπικότητες προέδρων όπως ο αείμνηστος Καλαντίδης και η κα Γαλάνη η οποία ήταν στέλεχος του υπουργείου. Η ζωή αυτής της εταιρείας όμως διεκόπη βιαίως και κυρίως διεκόπη βιαίως η ζωή της ως αποθετήριο ιδεών που θα ήταν στη διάθεση κάθε κυβέρνησης να τις αξιοποιήσει και να τις προχωρήσει. Γι’ αυτό πρότεινα στους υπουργούς να συμπεριληφθεί στο σκεπτικό της νέας εταιρείας η παραλαβή του αρχείου και της τεχνογνωσίας της ΕΑΧΑ. Από κει και πέρα για ποια αρμοδιότητα του Δήμου μιλάμε; Έχουν περάσει πολλοί δήμαρχοι σε όλα τα 40 χρόνια της μεταπολίτευσης. Δεν είδαμε κανείς να πάει να φτιάξει τα προσφυγικά.

Η Α.Ε που προτείνεται είναι μία εταιρεία ειδικού σκοπού. Ο πρώτος σκοπός είναι αυτός των προσφυγικών. Ο δεύτερος είναι στο εμπορικό τρίγωνο. Αυτά που έχουν μείνει για την Πλάκα και για το εμπορικό τρίγωνο είναι οι παρεμβάσεις του Τρίτση και του Μάνου αν θέλουμε να μιλήσουμε για υπουργούς των παρελθόντων ετών που έκαναν μερικές τομές. Χρειάζεται η κεντρική κυβέρνηση να μεριμνά για την πρωτεύουσα της Δημοκρατίας και να εγκαλείται αν δεν μεριμνά και δεν παίρνει τα κατάλληλα μέτρα.

Leave a Reply

Your email address will not be published.

Στοιχεία επικοινωνίας
Twitter