image Μια αριστερή και κεντρώα πλειοψηφία είναι εφικτή -στην ΕΡΤ image Δικαιοσύνη, Κτηματολόγιο, Δασολόγιο, Χωροταξικά: Πώς χάσαμε το τρένο των επενδύσεων -στην Ολομέλεια

Απαραίτητος ένας εποπτικός μηχανισμός για κάθε νέα λειτουργία στην ασφαλιστική αγορά -στην Ολομέλεια

Στην Ολομέλεια της Βουλής κατά τη διάρκεια της συζήτησης σχεδίου νόμου του υπουργείου Οικονομίας και Ανάπτυξης με τίτλο «Τροποποίηση του ν. 3190/ 1955 περί Εταιρειών Περιορισμένης Ευθύνης και άλλες διατάξεις» μίλησε ο κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος του ΣΥΡΙΖΑ Νίκος Ξυδάκης:

Για τις ΕΠΕ

Τόσο με τις εργασίες της Επιτροπής όσο και με τη σημερινή αρκετά εκτενή συζήτηση στην Ολομέλεια διαπιστώθηκε ότι το νομοσχέδιο αυτό αποτελεί βήμα για τον εκσυγχρονισμό του εταιρικού δικαίου. Είναι βήμα για την διευκόλυνση των επιχειρήσεων να προσαρμοστούν και να εργαστούν στα σημερινά δεδομένα. Νομίζω ότι το Υπουργείο θα λάβει υπόψη του σοβαρά τις παραινέσεις από πολλές παρατάξεις για τη διευκόλυνση της μετατροπής των ΕΠΕ σε Ιδιωτικές Κεφαλαιουχικές Εταιρίες (ΙΚΕ) και για την εξομοίωση των ασφαλιστικών βαρών. Στο παρελθόν υπήρχε η ιδιομορφία όλοι οι εταίροι των ΕΠΕ να βαρύνονται με ασφαλιστικές εισφορές ενώ στις ΙΚΕ ο μόνος που είναι υποχρεωμένος να έχει η ασφαλιστική εισφορά είναι ο διαχειριστής. Αυτό δημιουργεί μειονεκτήματα και έχει καταστήσει, και για άλλους λόγους βέβαια, ανενεργή και δυσκίνητη την ΕΠΕ.

Ο υπουργός  έδωσε μερικές εξηγήσεις για τον ρόλο των ασφαλιστικών εταιρειών στη χορήγηση εγγυητικών επιστολών. Μας κατέθεσε επίσης μία θετική γνωμοδότηση της Τραπέζης της Ελλάδος. Ωστόσο παραμένει ένα κενό, πιστεύω. Πρέπει να προβλεφθεί ένας εποπτικός μηχανισμός για αυτή τη λειτουργία των ασφαλιστικών εταιρειών, η οποία ουσιαστικά συνιστά τραπεζική λειτουργία. Υπάρχει η διάχυτη κοινή εντύπωση ότι στα περασμένα χρόνια, και προ κρίσεως, υπήρξαν πολλές ασφαλιστικές εταιρίες με αδύναμα ή ψευδή αποθεματικά ο οποίες ταλαιπώρησαν πολύ την ασφαλιστική αγορά και την αξιοπιστία του ασφαλιστικού κλάδου αλλά κυρίως πάρα πολλούς πολίτες που ήταν πελάτες των υπηρεσιών τους.

Ο ανταγωνισμός ασφαλώς μπορεί να ωφελήσει οποιοδήποτε πεδίο της οικονομίας ωστόσο θα πρέπει να είναι θεμιτός και ποιοτικός. Αν κάποιος χωρίς αποθεματικά, χωρίς κεφαλαιακή επάρκεια μπαίνει στην αγορά των εγγυητικών για να εισπράξει την προμήθεια, θα πρέπει η Πολιτεία να έχει τους εποπτικούς μηχανισμούς σε συναγερμό, σε διαρκή ετοιμότητα να προστατεύσει το δημόσιο και την εταιρεία που θα λάβει αυτή την εγγυητική. Νομίζω ότι αυτές οι προϋποθέσεις και αυτοί οι όροι είναι γνωστοί στο υπουργείο και είμαι βέβαιος ή τουλάχιστον ευελπιστώ ότι με σειρά άλλων ρυθμίσεων, το ταχύτερο όμως, προτού αρχίσει να ισχύει εν λευκώ ο νόμος, θα θεσπίσει ένα διαφανές, απλό και λειτουργικό πλαίσιο εποπτείας και λειτουργίας.

Για τη μνήμη της ιστορίας

Έγινε, ορθώς, μία αναφορά στην ημέρα μνήμης σήμερα την 29η Μαΐου. Ωστόσο με αφορμή μία ατυχή δήλωση του κ. Μητσοτάκη και την επανάληψη επί το ατυχέστερο από το κόμμα του για τη μνήμη της ιστορίας και ποιος μπορεί να θυμάται κάτι αν δεν έχει γεννηθεί, θα έλεγε κανείς ότι έχει ευτελιστεί τόσο πολύ ο δημόσιος διάλογος και το κυνήγι της ρηχής ατάκας που αδικεί όχι μόνο τον κ. Μητσοτάκη αλλά όλο τον πολιτικό κόσμο ο οποίος πλέον ομιλεί είτε κάνοντας κατάχρηση κακών αστήρικτων επιχειρημάτων αντλούμενων υποτίθεται από την ιστορία είτε αγνοώντας την ιστορία και βυθιζόμενος στον κόσμο της αμνημοσύνης και της λήθης.

Όταν έχουμε λοιπόν κάποιες ιστορικές επετείους καλό είναι να αντιλαμβανόμαστε ότι η ιστορία είναι μεν για να διδάσκει αλλά είναι κυρίως για να μας κάνει καλύτερους κοινωνούς των σπουδαίων μηνυμάτων των μεγάλων ηγετών, των μεγάλων φιλοσόφων, των μεγάλων δημιουργών. Ένας από τους εισηγητές, αν όχι ο πατέρας της φιλοσοφίας της ιστορίας, ο Χέγκελ, έλεγε ότι αυτός ο οποίος δεν γνωρίζει την ιστορία είναι καταδικασμένος να την επαναλάβει.

Ας το ακούει αυτό ο αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης -ο οποίος τοποθετεί την ιστορική του μνήμη μετά το έτος γεννήσεως του- και οποιοσδήποτε άλλος κάνει εργαλειακή χρήση της ιστορίας, μεταφέροντας παραδείγματα, πράξεις ή θρύλους από το παρελθόν στο σήμερα χωρίς καμία δυνατότητα προσαρμογής και δημιουργικής ματιάς προς το μέλλον.

Ακούμε κάποιες κορώνες -και ο ευπρεπής κ. Κεφαλογιάννης μίλησε γι’ αυτό- και γράφονται ήδη κάποια κείμενα στα ΜΜΕ  για την κατάσταση στην Ιταλία. Παρομοιάζουν τα δύο κόμματα που θεμιτά διεκδίκησαν εντολή σχηματισμού κυβέρνησης με το ΣΥΡΙΖΑ ή με τους ΑΝΕΛ. Πρόκειται για άλλη μια ατυχή σύγκριση που δείχνει όχι μόνο ρηχή γνώση αλλά κυρίως βιασύνη να τα τσουβαλιάζουμε όλα στο δικό μας επαρχιακό ορίζοντα.

Αυτό το παρατηρούμε στην Ιταλία είναι ότι το μεν ένα κόμμα υπόσχεται μαζικές απελάσεις και έχει κατέβει στις εκλογές με την σκληρή αντιμεταναστευτική πολιτική με την οποία εκλέχτηκε η άκρα δεξιά στην Αυστρία και ο Βίκτορ Όρμπαν στην Ουγγαρία. Το δε κίνημα των πέντε αστέρων έχει κάποια χαρακτηριστικά τα οποία ως ένα βαθμό είναι καινοφανή στην ευρωπαϊκή πολιτική σφαίρα και οποιαδήποτε άμεση σύγκριση με άλλους είναι επιπόλαιη.

Αυτό που βλέπουμε στην Ιταλία είναι η διαρκώς διαπιστούμενη ασυμβατότητα της λαϊκής βούλησης με αυτό που ονομάζουμε ευρωπαϊκό σχέδιο. Δυστυχώς ένα μήνυμα που στέλνει αυτή η κρίση στους Ιταλούς ψηφοφόρους είναι ότι το κρατούν θεσμικό πλαίσιο ή το κατεστημένο δεν είναι υποχρεωμένο να ακούσει την λαϊκή ετυμηγορία. Είναι πικρό αυτό. Και είναι επίσης απότοκο μιας γενικότερης διαπίστωσης για το πώς διεξάγεται η πολιτική στις μέρες μας. Η πολιτική μπορεί να διεκδικεί ως πρώτο πυλώνα της τη λαϊκή κυριαρχία και την ανεξαρτησία των κρατών αλλά μόνο στο εσωτερικό της χώρας, σε εθνικό επίπεδο.

Στην οικονομία δυστυχώς βλέπουμε τη συγκλονιστικού εύρους διασύνδεση των οικονομιών και την ταπείνωση των πρωτοβουλιών σε τοπικό επίπεδο. Έχουμε δηλαδή μία διαρκή ασυμμετρία μεταξύ οικονομίας και πολιτικής η οποία δυστυχώς στην Ευρώπη λαμβάνει ανορθολογικά χαρακτηριστικά. Η γνώμη, η άποψη και η εκφρασμένη βούληση των πολιτών συχνά δεν λαμβάνεται υπόψιν ιδιαίτερα κατά την εκδίπλωση του ευρωπαϊκού σχεδίου. Θυμηθείτε πόσα δημοψηφίσματα και πόσες εκλογές έχουν γίνει τα τελευταία 15-20 χρόνια στην Ευρώπη σχετικά με το μέλλον του ευρωπαϊκού σχεδίου και δεν έχουν εισακουστεί. Προς το παρόν βλέπουμε πως μετατοπίζεται το εκλογικό σώμα σε σκληρές τάσεις, ανορθολογικές, ακροδεξιές, ρατσιστικές, οι οποίες εμπεριέχουν το μήνυμα για ένα περίκλειστο κόσμο και ένα κόσμο βίας προς τον διπλανό, ακόμη και τον συγκάτοικο.

Αυτές οι συγκρίσεις λοιπόν είναι πολύ επιπόλαιες γενικώς αλλά και για την ίδια την Ελλάδα που ήταν το πιο πονεμένο θύμα της ευρωπαϊκής κρίσης.

Leave a Reply

Your email address will not be published.

Στοιχεία επικοινωνίας
Twitter