image Το Μακεδονικό έχει κόστος που το πολιτικό σύστημα πρέπει κάποια στιγμή να αναλάβει -στον ΑΝΤ1 image Η κυβέρνηση προσεγγίζει δύο επιτυχίες με ιστορικό βάρος -στην Εποχή

Η κρίση δεν είναι μόνο οικονομική αλλά επίσης κοινωνική και πολιτική, έχει φέρει τη δημοκρατία στα όριά της -Alpha TV

Στην εκπομπή «Αυτοψία» του Αντώνη Σρόιτερ (στην τηλεόραση του Alpha) με θέμα περιστατικά βίας κατά πολιτικών μίλησε ο ο βουλευτής Β’ Αθηνών του ΣΥΡΙΖΑ Νίκος Ξυδάκης.

Του ζητήθηκε καταρχάς να περιγράψει τι συνέβη κατά την παρουσία του σε διαδήλωση υπέρ της αθώωσης της Ηριάννας, τον Ιούλιο 2017:

Υπήρξε ένταση, εκνευρισμός επιτέθηκαν στον συνάδελφο και φίλο Νίκο Φίλη ο οποίος προσπαθούσε να εξηγήσει κάποια πράγματα. Του είπα πάμε να φύγουμε. Κάποιος πέταξε από πίσω καφέδες. Είναι μια κίνηση που έχει το στοιχείο μιας συμβολικής ταπείνωσης. Δεν σε θέλουμε, είσαι ανεπιθύμητος.

Τα πολιτικά συμφραζόμενα είναι άλλα. Είναι αυτός που λέει ότι εδώ είναι ο χώρος μου και δεν θέλω κάποιον «που είναι στο σύστημα». Η προσωπική μου γνώμη είναι ότι όταν αγωνίζεσαι για μια υπόθεση την οποία θεωρείς δίκαιη και πρέπει να βοηθήσεις ένα πρόσωπο διωκόμενο, όπως φερ’ ειπείν η Ηριάννα, πρέπει να κάνεις τη μεγαλύτερη δυνατή συσπείρωση, να καλέσεις όλες τις πνευματικές, κοινωνικές και πολιτικές δυνάμεις που θέλουν να βοηθήσουν, και δεν ζητάς πιστοποιητικά. Αλλά αυτή είναι η πολιτική μου άποψη. Η πολιτική άποψη ορισμένων από τους ανθρώπους που ήταν εκεί -αν την ονομάσω πολιτική- ήταν διαφορετική.

Εδώ τελειώνουμε. Και τελειώνουμε γιατί δεν υπήρξε άγρια σωματική βία, αλλά μια συμβολική χειρονομία. Μέχρις εκεί. Είναι ένα γεγονός που σε στενοχωρεί, σε σοκάρει, σε βάζει να ξανασκεφτείς. Γενικά στις κοινωνίες, η ανεκτικότητα, η συνύπαρξη και η αποδοχή του άλλου δεν είναι εύκολη. Είναι δύσκολη και εξαρτάται από πολλά στοιχεία, από την ατομική πορεία του καθενός, τους τρόπους που συνειδητοποιείται, από την παιδεία, την κουλτούρα που παίρνει, την καλλιέργεια στο σπίτι, τη γειτονιά, στις παρέες.

Κουλτούρα βαναυσότητας

Υπάρχει μια κουλτούρα καφενειακή, βαναυσότητας, που σου λέει ότι άμα δεν συμφωνώ με την άποψη σου, με τη γνώμη σου, με αυτό που λες θα αρχίσω να σε ειρωνεύομαι, να σε χλευάζω, να σε κοροϊδεύω, να βρίσκω ένα σωματικό ελάττωμα πάνω σου και να αλλάξω την κουβέντα, είναι κάποιες αντιδράσεις που υπάρχουν στις κοινωνίες. Αν βλέπεις πάνω σ’ ένα ζήτημα που έχει κοινωνικό ανθρωπιστικό χαρακτήρα, να αναφύονται τέτοιες στάσεις μη ανοχής, και να μην υπάρχει αυτή η ευρύτερη η βαθύτερη αντίληψη του τι επιδιώκεις και με ποια μέσα, είναι στενόχωρο. Ιδίως αν είσαι δημόσιο πρόσωπο όπως είμαι κατά κάποιο τρόπο εγώ.

Υπάρχει εκείνος που σ΄ ένα πολιτικό επιχείρημα, σ΄ ένα πολιτικό λόγο, σε μια πολιτική πράξη, δεν απαντά με λόγο και επιχειρήματα, με πολιτική πράξη, αλλά απαντά με βία. Δεν θέλει, δεν μπορεί, η απάντηση του είναι βιαιοπραγία. Η κρίση ασφαλώς έχει παροξύνει προβλήματα τέτοια, αλλά αυτή η βαναυσότητα, -ποιος είσαι εσύ που θα μου πεις και εγώ θα σηκώσω το χέρι μου- εμφιλοχωρεί μέσα στην κοινωνία. Δυστυχώς όμως και η κρίση, η οποία δεν είναι μόνο οικονομική, είναι και κοινωνική και πολιτική, έφερε τη δημοκρατία και αυτές τις ποιότητες στο δημόσιο λόγο στα όρια τους και κάποιοι τα ξεπερνούν.

Για αυτόν που βιαιοπραγεί εναντίον ενός συμπολίτη του, ενός συνανθρώπου του, σηκώνει το χέρι και τον χτυπάει, είναι πεσμένος κάτω και τον κλωτσάει, δεν θα κάτσω να εξετάσω τις πεποιθήσεις του, εκείνη τη στιγμή πρόκειται περί μιας απανθρωπιάς. Το ίδιο μου κάνει αν μετά αποκαλυφθεί ότι είναι χρυσαυγίτης ή ότι είναι άσχετος, ότι κατάγεται από τον Εύξεινο Πόντο ή κατάγεται από μια γειτονιά και δηλώνει ο ίδιος τάδε αποχρώσεως αριστερός ή ό,τι ναναι. Αυτό είναι το καθαρά ανθρώπινο και είναι στα όρια του τρόπου που ζουν οι άνθρωποι μεταξύ μας.

Θέλω όμως να κάνω μια διάκριση γιατί γίνεται μια σύγχυση. Είναι διαφορετικό να πετάξεις ένα τρικάκι, να γράψεις ένα σύνθημα, να γράψεις ένα σκληρό άρθρο, ακόμα και να πετάξεις ένα νερό, ένα καφέ. Ταπεινώνεις τον άλλο, τον ταπεινώνεις και σωματικά, έχεις σκοπό να τον προσβάλλεις, αλλά δεν βιαιοπραγείς με τον ίδιο τρόπο. Έχει διαφορά.

Δεν επιτρέπω στον εαυτό μου να κάνω τον τιμητή του Ποινικού Κώδικα. Ο Ποινικός Κώδικας και η Ποινική Δικονομία εξετάζει πώς γίνεται η διαδικασία, εξετάζει τη φύση του αδικήματος, την προβλέπει δηλαδή και δίνει στον δικαστή το δικαίωμα, τα εργαλεία και την υποχρέωση να το κάνει, να χαρακτηρίσει το αδίκημα και να ορίσει το ύψος της ποινής. Αν αρχίσουμε τώρα να αλλάζουμε τον ποινικό κώδικα και όλο το σύστημα δικαίου πάνω σε μια συζήτηση στην τηλεόραση, δεν νομίζω να οδηγηθούμε πουθενά. Νομίζω ότι υπάρχουν παρεμβάσεις, επιβάλλονται τιμωρίες και ποινές, αλλά δεν μπορείς μόνο με τον ποινικό κολασμό, την αστυνομική δίωξη και τη δικαστική έγκλιση να παιδαγωγήσεις μια κοινωνία.

===

Δείτε εδώ ολόκληρη την εκπομπή.

Leave a Reply

Your email address will not be published.

Στοιχεία επικοινωνίας
Twitter